Кропелька Вясны ў маёй далоні,
Кропелька нябачнага святла.
Сонечны прамень ля самай скроні,
Што яна ледзь чутна прывяла.

Кропелька цяпла ў самым сэрцы,
Што імкнуся свету перадаць.
Каб было зімою, чым сагрэцца,
Каб усмешкай сэрцы саграваць.

Кропелька расы майго юнацтва,
Кропля маладосці ў вачах
З сонейкам духоўнае сваяцтва,
З месяцам халодным па начах.

Кропелька акрыленай Надзеі
І Любові шчырай да жыцця,
Захаплення кожнаю падзеяй,
З даўнімі вытокамі зліцця.

Кропелька бліскучай, як агеньчык,
Казкі, што ў сэрцайку гарыць,
Сонца дзіўнага маленечкі праменьчык,
Што святло імкнецца падарыць.

Сонейка па кропельках збіраю,
Ад вятроў імкнуся прыхаваць.
У душы надзейна захаваю,
Каб аднойчы людзям перадаць.

Мовай Коласа, Купалы, Багдановіча
Мовай Цеткі, Сыракомлі, Бурачка
Тут гавораць Полацак, Жыровічы,
Тут спявае Ясельда -рака.

Мовай велічнай Скарыны, Рымшы, Буднага,
Мовай той, што нам Баршчэўскі пакідаў,
Павітае край наш казкай мудраю,
Той, што продак праз стагоддзі перадаў..

Мовай мяккаю Янішчыц - светлай ластаўкі,
Мовай ветлівай Канстанцыі Буйло.
Моваю дзівосна шчырай радасці
Сэрца зноў у шчасці зажыло.

Мовай светлаю Вінцэнта Марцінкевіча,
Мовай Быкава, Лучыны, Марчука.
Векавечнай мовай Караткевіча
Піша зноў дрыжачая рука.

Мовай Куляшова, Броўкі, Панчанкі,
Мовай Барадуліна, Мацяш.
Мовай ціхай ласкі нерастрачанай
Павітае край дзівосны наш.

Мовай роднаю Янкоўскага, Калесніка,
Мовай гучнаю маёй святой зямлі.
Словы родныя - зары маей прадвеснікі,
Промні сонца, што да шчасцейка вялі.