Ніхто не ведае шляху свайго:
Кароткай ці доўгай дарогі,
І як жа прайсці па каменнях яго
Без стомы і без трывогі.
І бацька, і маці з любоўю сваёй
Да цябе, як да роднай крывінкі,
Пакажуць у дарозе жыццёвай тваёй
Знаёмыя ім сцяжынкі.
На іншыя шляхі ты не звяртай:
Бацькоўскі - ён самы сумленны.
І будзе твой шлях, нібыта той рай,
Хаця, можа быць, і каменны.