Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошняя балада

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Дадолу сонца рушылася ў бруд, Датла спаліўшы небылі і былі, Калі я выйшаў у дарожным пыле На скрыжаванне гора і пакут. Там цьмянела ліхтарнае святло, Там тры жанчыны ўкленчана стаялі I разам сваё шчасце адпявалі, Якое іх да скрухі давяло. Я мерыў іх журбу на свой капыл, Я брыў за імі па слядах крушэння, Я пасылаў ім знакі суцяшэння, Я дзіўным быў і недарэчным быў. Цяжар нябёсаў плюшчыў, як метал, Як сківіцы раз’юшанай хімеры! Я аб надзеі ім казаў, аб веры, Я пра каханне нешта мармытаў. Утрох яны на струпавых нагах Iшлі ў нябыт за даляглядам поплеч – Iм быў не чутны мой вар’яцкі покліч, Iм Месяца свяціў журботны гак. Трымцеў на свечцы дробны матылёк, Калі яны спыніліся раптоўна: Iх галасы – рахманыя, што воўна, Тлумачылі мне ветліва здалёк. I я зазнаў бязвыхаднасць рабоў, Распятых на пакутным скрыжаванні, Пачуўшы іх маркотнае прызнанне: – Я – вера. – Я – надзея. – Я – любоў. Boots