Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 5 (1 голас)

На празрыстым світанні
Ты трапіла да цясніны,
І высокі магутны ельнік застаўся ззаду.
Уздыхала цямрэча крамяным іглістым чадам
За тваёю худзенькай і безабароннай спінай.

І маленькія ногі раптоўна адчулі стому.
Ты упала на дол - мурава прыняла пяшчотна.
Ты спакойна, як ветрык: ты ведаеш шлях дадому.

Там твой дом,
На гары.
Ён адважны і не самотны.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

***

Музыка сціхае -
не грае,
і шляхі разышліся
у бакі.
Збіраю яблыкі
рая,
з мілай божай і
лёгкай рукі.

01.05.2018
Калінінград - Кёнігсберг



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Усё адносна?
Праўда, ўсё адносна?
Дык аднясі душу ў былое, час!
Дай параткаць па-новаму на кроснах
тканіну лёсу — лецейкі і вёсны —
у дэлiкатны шоўк альбо атлас.

І перакроіць "сікаснае накась"—
"ноў хаў" няўмелай некалі рукі,
які не варты ўвагі і адзнакі,
у светланоснай тканкі апранаху —
адзенне духу й плоці — на вякі.

І тым натхніць на прагу метаноі



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Заспявай мне песню ,ты на роднай мове
Як матуля ціха песню заспявай.
I пад гэту песню успомніца былое
Родная старонка і радзімы край.

Заспявай мне песню, каб кранула сэрца
Каб кранула штосьці у маёй душы
Каб яна спявала і ляцела птушкай
У далёкі ,блізкі – край мне дарагі.

Заспявай пра долю , што матуля просіць
Галаву схіліушы , для дзяцей сваіх
I як татка з ранку травы у полі косіць



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Вось на Купалле , кожны год
Мы дастаулялі усім турбот.
Усе сцераглі свае сады ,
А мы збіраліся туды.

На скрыжаванні , усіх ждау
Дымок вячрні , запах трау.
Касцёр які гарэу да тла
Ні ноч , ні дзень , а два тры дня.
Так весяліліся тады
I усе спяшаліся туды.

Багаткі у полі сабіралі
I усіх прысмакамі частавалі
Спявалі песні, плялі вянкі
У садах трасліcя яблынькі.
Цвяткі у гародчыках зрывалі



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Мы ведаем з пакон вякоу
Лявон з Лявоніхай удваём
Лявоніха працуе , вышывае
Лявон на печы адпачывае.
Заужды ён спрытны і ганаровы
Штаны, кашуля , пінжак новы.
Вось нет жыцця з такою бабай
То па ваду , то сена грабіць!
Няма да працы у яго ахоты
У Лявона мары , ды турботы.
Бурчыць Лявоніха спазаранку
«Прыбрацца трэба каля ганку!»
Лявон пацягнеца , што ёсць моцы
Кваску хлябне , пасярод ночы,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Мы ведаем з пакон вякоу
Лявон з Лявоніхай удваём
Лявоніха працуе , вышывае
Лявон на печы адпачывае.
Заужды ён спрытны і ганаровы
Штаны, кашуля , пінжак новы.
Вось нет жыцця з такою бабай
То па ваду , то сена грабіць!
Няма да працы у яго ахоты
У Лявона мары , ды турботы.
Бурчыць Лявоніха спазаранку
«Прыбрацца трэба каля ганку!»
Лявон пацягнеца , што ёсць моцы
Кваску хлябне , пасярод ночы,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Расла дзяучынкаю маленькай
Cвяцілі вочкі сінявой.
Збірала матулечка на працу
Дачушку ранняю парой.

А спаць хацелась спазаранку,
Алле ж як сонейка яна ,
Як птушка з маці шчабятала
Званочкам –звала уся сям*я .

Дзяучынку з радасцю прымалі
Жанчыны Вусаускай сям*і
Спяваць вучылі пад буртамі
Збірая у полі буракі.

Спявалі песні і прыпеукі
Тры хлопцы і чатыры дзeукі.
Дзве Лідзі , Глаша і Маруся,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Спускаецца над возерам заход
I дзённую спыніўшы мітусню
Быў праў ў жыцці або быў вінават
Хай зноў душа адкрыецца любві
Хай вецер жыта пах нясе з палёў
І ў гаі хай спяваюць салаўі
Шчаслівымі ўсе будуць на зямлі
Якую Госпад нам благаславіў.

Жыццё ідзе як ў полі паласа
І ўецца як сярэбранная нітка
I шчасце у тваіх вочах не забыць
І першыя світанкі не забыцца.
Жыцця дарма ні кроплі не пралі



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Зіма у белай у спадніцы
Паляцела кувырком
А за ёй вясна імчыцца
I прытопывае абцаском.

Як на маслінічнай нядзелі
Мы бліночкау захацелі
Па 50 мы злопалі
И дaмоу пaтопалі

Бліны з пылу ,бліны з жару
Бліны з чорнаю ікрой
Пaнаелі поуным пузa



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вось я гляджу на свой рушнік
Які матуля вышывала
Не пажауцеу яго аблік
Хаця гадоу яму нямала.

Рушнік вісеу на абразах
Якія былі у нашай хаце
Той кут цяпер стаіць у вачах
Які упрыгожвалі рукі маці.

З душой матуля вышывала
Прыгожы сіні васілёк
З сабой на працу рушнік брала
Лажыуся роуненька сцяжок.

Паследнія аддаушы грошы
На ніткі муліне , тканіну
Не бачылі пры лампе вочы



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У месячным ззянні ранняй вясною
Успомні сустрэчы, мой сябaр , з табою.

Званочкам твой голас юны звінеў,
Гэта ён, гэта ён пра каханне мне пeў.

Ўспомніўся зал мне з шумным натоўпам,
Тварык твой мілая з белай фатою.

Дзінь-дзінь-дзінь Дзінь-дзінь-дзінь
Звон бакалаў звініць.
З маладой жонкаю мой сапернік стаіць.

Дзінь-дзінь-дзінь Дзінь-дзінь-дзінь
Звон бакалаў звініць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ткала матуля дываны
Ночкай ткала цёмнаю да зары.
Дзетак палажыушы, ціха - спаць
Старалася бёрдачкай не ляскатаць.

Ніткай баваунянай на утку
Шарсцяной з льняною перапляту
Будзе дыван красками красаваць
Будзе дыван хатку нашу упрыгажаць.

Пра сваю долю горкую уначы
Успомніла матуля ткучы дываны.
I пра савайго мілага Васілька
З якім разлучыла , праклятая вайна.

Краскамі зайгралі дываны



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Тут рабіна і каліна
I вялікі стары дуб.
Тут прыходзяць успаміны
Тут дзяцінства родны кут.

Тут цудоуная бярозка ,
Каля хаткі пад вярбой.
Яе веткі у доугі косы
Запляталіcя вясной.

Я пайду за вёску рана
Басаногай па расе.
Шэпчуць мне успаміны росы
Пра каханне , пра цябе.

I так лёгка сэрцу стане
I душа віруе тут.
Дзе успаміны пра каханне
Дзе мой родны , мілы кут.

Забяру з сабой успаміны



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Першым слова было. Толькі слова,
бо з яго пачынаецца мова.
І ўсяму, што на сэрцы, прычынай
ёсць адно толькі слова: Айчына.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Шукаю долі, як і ўсе,
Тугу хаваю па крысе,
Што птушкай не магу ўзляцець,
Празрыстай зоркай зіхацець,
Спатоліць смагу ручаём
І зразумець нашто жывём...



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Выбух. Не веру.
Пякучая хваля ў вочы
Сумнай заслонай,
Нябачнаю для другіх.
Што гэта стане?
У роспачы цяжка крочу,
Крочу па сцежцы вячэрняй густой смугі.

Што са мной будзе?
Мне верыць - або забыцца?
Гэта пачатак
Ці проста пякельны дым?

Добры канец прадказвалі мне паліцы,
Кнігі ды казкі -
А што насамрэч у ім?

Я заблукала.
У сэрцы лягла пустэча.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Люблю цябе, красунечка мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная — з усiх, што маю я —
каму штодня на вернасць прысягаю.

Люблю цябе! Так светла, як анёл —
маленечкi "на ручках" у матулi
цi "рыцар" улюблены — хлапчанё,
што дзеўчыны "абраз" да сэрца тулiць.

Люблю, нiбы захоплены юнак,
жывiльныя твае азёры-вочы
i ўсмешку — ззянне сонейка — маяк,



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Ці спякотнае сонца,
Ці, мо, дожджык імжыць —
Усе ідуць насамоце
Сярод мора машын.
Міма смеха дзіцяці.
Міма гора другіх.
“Толькі нас не чапайце”—
Лозунг ціхі для ўсіх.
Азірнешся наўкола —
Толькі дзіву дасі:
Часам мы негатывы
Ў гэтым яркім жыцці.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

У мяне на руках распусціліся аблачынкі,
Загайдалісь між пальцаў крамяныя два сцяблы.
...Азалочаным брукам нам пела-гула сцяжынка,
Фіялетавым марывам плылі над намі сны.

А ў мяне на руках матылі разгарнулі крыльцы,
Так празрыста і тонка, што вусцішна іх кранаць.
Ім у роі пухнатым так лёгка імчаць-кружыцца!..
І лунала над вуліцай бэзавая вясна.

Праз пялёстак глядзець -



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Чарнобыльская калыханка
Ахвярам Чарнобыля…
Плача лялька ў дзіцяці,
Хоча йсці ў лес гуляці.
А дзяўчынка не пускае,
Песню жаласна спявае:
– Ой, не плач ты, мая Каця,
Не хадзі ў лес гуляці.
Вельмі страшна стала ў лесе,
Дрэвы ссохлі на ўзлессі…
“Зорка там палын упала”, –
Мне матулька так сказала.
Мішка цяжка там хварэе,
Поўсць павылезла – не грэе.
Не спявае салавейка,
Толькі вецер на жалейцы



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

А чацвёртай гадзіне ранку
Улетку - ціша
І гранічны спакой узрываецца
Па дварах.
Ад вільготнай, соннай зямлі імчаць ва ўзвышша
Гукі крокаў,
Б'ючыся аб металічны дах.

А паветра выбелена наскрозь,
Прахалодна-плыткае,
Невытрымна, маўкліва-золкае
Да мяжы.
На танклявых,
Сцягнутых ад нябёсаў да долу
Нітках
Нетрывалай
Пранізлівай
Белай смугой
Ляжыць.



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

А, стаміўшыся, ты выпраменьваеш
Сто вясёлак.
І ад скуры яны адскокваюць,
Дрыжучы.
З бразгатаннем і ляскам ляцяць у імглісты золак,
Як іржавыя трэскі, ахапкі старых пружын.

Намагаешся, церпіш...
Каб толькі не загаснуць!
Каб не кінулі, як пашарэлы ў куце багаж.
Для кагосьці застацца яскравай,
Бліскуча-яснай.

А на вуснах палегла:
"Заўваж мяне,
Зауваж..."



Сярэдняя: 5 (1 голас)

О, как легко “стварыць матэрыял”!
Ці й фотку нават гондзе во ля Брыля.
Бо ж піша-та пра толькі зе цвятка.
Ну, тога, шо завеца ў нас РадзіМАЙ.

А мы вот нахапаўся спакваля
Якіхсьці а ні вельмі ліцьвінізьмаў зь.
Ну, ліш кранаем бэзу ліпястка
І спамінаем возера й Галінку ш.

Мая наяда! Дзе ш ты пак пашла...
Сяс3 оно повірыла сланіха:
Да ты не пара, дрань така, ля Васьк!



Сярэдняя: 4 (13 галасоў)

Ты памятаешь
Мяне сёння-
Я памятаю,
Твае рысы сёння.
Ты прайшла міма
Вярбы,
Яна падаравала табе
Сукенку.
Ты не ведаешь
Чаго табе хочацца,
Так бывае у моладосці,
-Але ужо не
Лавіць матылькоў
Галаруч!



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Пад выгнутым дахам нябёсаў
Шурпатая і нязграбная
Засталася старая яблыня
На ўскрайку засыпанай вёскі.

Шпакоўняй, прыкручанай дротам,
Пад працяглыя спевы птахі
Назірае яна за шляхам,
Што заснуў пад трухлявым плотам.

Бядуе ў ружовым квітненні,
Узмахвае ветру ў адчаі:
Малых яна не прыкмячае
Сярод цішыні, запусцення.

Тых “дзетак” ссівелі ўжо скроні,
Ды толькі яблыньцы марыцца:



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

Адляцела вясна к небакраю
Белым пухам к вялікаму святу.
Наламаю зялёнага маю,
Прыбяру я на Сёмуху хату.

Мне вянок завіваць пазнавата.
Хай другія яго завіваюць!
Ад душы пачастую я свата,
Калі госці ў дом завітаюць.

Не бывае любові замнога.
Сонцам кожная кветка сагрэта.
Пачынаецца святам дарога
У вясёлае, звонкае лета.



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Руж чырвоных я не дарыў,
ні салодкіх цукерак,
а з табою разам жыў...

Затое табе аддаў мары, і
кожную раніцу
бутэлечку
"Аліварыі"...



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

***
Дні карацей. Я ночы сустракаю
Адзін. І ў тым мая віна,
Што не твайго кахання я чакаю,
Што не цябе я піць хачу да дна,

Што не тваёй пяшчотаю быў п’яны,
Што не ў тваім я быць хачу цяпле,
І што праводзіў досвіткам барвяным
З тугой і шкадаваннем не цябе…



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

У хаце ноч адна начуе,
Ніхто не стрэне тут мяне.
Не прыгарне. Не пацалуе
Ў маёй радзімай старане.
Аглохлі сцены мілай хаткі
І не раскажуць ні аб чым...
Пяшчотны голас мілай мамкі
Знік у прасторы, нібы дым.
Бэз сіратліва выкіпае
Пад шчодрым сонцам,
за вакном.
Мне так журботна:
не страчае,
не кліча маці ў родны дом.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Кожны з нас калісьці стане стары,
Не стане нас,
Ніхто не ўспомніць нашы твары,
Змяце іх час.

Але аб гэтым я ні кроплі не шкадую,
Такі ўжо лёс,
Я сёння, як і кожны дзень, працую –
Бо працы стос.

Адно мяне хвалюе, кожную часіну,
Кожны раз,
Калі гляну я на неба, поле, азярыну,
І вось зараз.

Ці знікне разам з намі культура, мова,
Беларусь,
Ці будуць нашы дзеці шукаць нанова
Свой гістарычны лёс.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Што такое каханне?
Спытала ты ў мяне.
Ну што я мог адказаць,
На гэтыя словы табе.

Каханне – дзіўнае слова,
Якое штодзень дару я табе,
Каханне – празрыстае нешта,
Што адчуваю я, калі гляджу на цябе.

Каханне, калі я за цябе,
Гатоў прайсці ўвесь свет,
Каханне, калі ты для мяне,
Гатова пакінуць усе рэчы свае.

Каханне я адчуваю,
Калі абдымаю за плечы цябе,
Калі бачу як радасцю ззяюць,



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

***
Я вывучаў цябе ад “А” дя “Я”.
О, то была складаная навука,
Калі ў святле дрыготным ліхтара
Знікалі думкі і ўзляталі рукі.

Ты з шэпату зрывалася на крык,
Ляцела сарамлівае прызнанне
Праз ноч, і бляск вачэй тваіх
Дарыў спакой і светаадчуванне.

Маркота адлятала ў вышыню,
І паміралі водгукі і гукі.
Здавалася, што я з крыніцы п’ю,
А не вучу азы тваёй навукі.



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

Ціхамірная хваля,
Маўклівая шэрая плынь.
Я цябе разумею, рака,
Я з табою яднаюся.
Задуменна гляджу, як лісток на паверхні вады
Адзінока і сумна ў халоднай прасторы гайдаецца.

Блікі сонца, агні...
Што ты робіш са мною, рака?
Мы бясконца падобны, нібыта старыя знаёмыя.
Ды спакойнасць ніколі не множыцца удвая,
І павольныя хвалі зрабілі мяне неспакойнаю.



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Пра яе гаварылі, нібыта яна -
Алхімік.
Надвячоркам нячутна спускаецца басанож
Па каменных прыступках, зарослых імхом ды кмінам
Па адным з таямнічых, нязнаных нікім хадоў.

Пранікае ў пакой, дзе ціша і нерухомасць,
Кнігі, кнігі... ды стол,
Наўкола - няма душы.
У святле каганца, магічнага, трапяткога,
Там заварвае зёлкі, каб некаму памагчы.

...Ці заплюшчвае вочы яна.



Сярэдняя: 3.1 (13 галасоў)

Раяць дактары пажыць без стрэсаў,
Сэрца берагчы, не турбаваць,
Пазбягаць псіхалагічных прэсаў,
Па раскладу есці і кахаць.

І калі ўначы табе не спіцца –
Гэта стрэсы, больш няма прычын.
Нельга недарэчна мітусіцца,
Нават, каб сябрам дапамагчы,

Шкварку з бульбай замяні кефірам,
Не ўзнімай кілішак угару…
Але ж я, скажу Вам, людцы, шчыра,
Ад жыцця такога ўраз памру.



Сярэдняя: 3.9 (18 галасоў)

Пераправа

Той чорны дзень тут мала хто прыпомніць,
Бо столькі год мінула з той пары.
І на магіле не лунае помнік,
І цішыня ля Сіняе Гары.

А з-за яе, з выццём і гулам грозным,
Нямецкі штурмавік тады ляцеў.
Дзятва ад куль хавалася ў барозны,
А хто - ў акопы... Кожны жыць хацеў.

Пілот жа той стараўся бомбы скінуць
На пераправу, танкі дзе ішлі,
Каб ад яе і следу не пакінуць



Сярэдняя: 3.3 (19 галасоў)

Успамін ветэрана

Хутка бой. І таму наранку,
Па траве, што ў халоднай расе,
Мы паўзём да варожых танкаў,
Што стаяць у лясной паласе.

Кожны лічыць сябе героем,
Бо вярнуцца жывым – наўрад…
А заданне – разведка боем.
Толькі ўперад! Ні кроку назад!

Крык “Ура-а-а”, дробны стук аўтамата,
Ды разрывы гранатаў і мін…
Сірацела чыясьці хата,
Заставаўся адзін успамін…

Бой кароткі, як бляск маланкі…



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Паганіні

Агітбрыгада. Фронт. Пярэдні край.
Хвіліны цішыні паміж баямі.
З аўтамабіляў сцэна. Месяц май.
І сіні водбліск неба на баяне.

Артыст, нібы каханую, абняў
Баян. Вакол – абветраныя твары.
У імгненне “Венскі вальс” настрой узняў,
Пад акампанемент старой гітары.

І скрыпка, быццам курскі салавей,
Выводзіла рулады ў задуменні:
Гучала ў іх сімфонія завей,
Вады бруенне па рачным каменні.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Дакрануся-не першы раз.
Ці то срэбра,ці золата ззяе?
Дробны позірк самшелых бяроз,
Неба сціплы кавалак да ўскраю.

Схамянуся,што бачыў я наўздагон-
І каго прыкмячаў,
Зваў з пяшчотай,
Цень аздобы, а ў ёй
Вобліч знешняй турботы.

Павуцінкаю сонца
На дрэвах ляжыць,
Дакрануся знікне праменьчык,
Але зноў зіхаціць
у бясконцасці ветны
агеньчык!



Сярэдняя: 3.9 (19 галасоў)

Бабульчын хор



Яшчэ не ацэнена

І ны цюкру вжэ в Васькы!
І ны сахару навыть.
От пак да, понаравыв монашыство.
Я учора спытався:
Чы ты пыв хоть шо с кашко?
Да а нашчо, він кажэ, й так смачно.

Ну, зу7, бы Панас!
Рыхтык, вылытый Пан!
Бо усё аж в нірвану впадае.
І дывысь на ёго:
Позагублював всё!
Ну, хы, ны й кошылька ны 3мае.

Я-то знаю, чого
Позабув дід усё:
Ну, Марынка ж боршчы шэ нам варыць.
А в гочох огонёк-сь!..



Сярэдняя: 2.4 (8 галасоў)

Мяне няма.
Адсутнасць ёсць.
Нібы асцё
Нібы лісцё
Пад кожным крокам
Збаўцы.
Мяне няма.
Сшумела кроў
Па вадасцёках
Гонкіх.
Нібы чытаючы кіно
Нібы чакаючы віно
І кнігі
Прапіваючы паглядам.
Мяне няма.
Знямела моц
Гульня сканала
Нібы галлё
Нібы лязо
Па твару
Поўха
Звонка.
Мяне няма.
Не ў гэтым сэнс
Не ў парушынцы
Не ў Сусвеце
Нібы са скрухай
Горкі сэкс
Незадаволенасць
Адвечнасць.
Мяне няма.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Вясновы вецер прыцемкі люляе,
Разносіць пах расчуленых бяроз,
Што быццам бы на дыбачках ад гаю
Бягуць у новы, сакавіцкі лёс.
А родны гай хвалюецца, шуміць,
Адчайна іх варонамі гукае.
Але і дрэвы ўвесну хочуць жыць
Напоўніцу, наводліў і да краю!
Іхцягне ў свет жаночая туга,
Адвечная дзявочая гуллівасць.
І дрэвы пакідаюць сонны гай,
Забыўшыся на розум і цнатлівасць.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Смерць адразае па жывому,
Напіцца болем трэба ёй,
Налюбавацца няўцешным горам
I прашаптаць самотнаму: « Жыві».



Яшчэ не ацэнена

Шо любэ надта, калі дубік всохнэ

Людміла НікоЛаевна псіхолог.
Да, го, шэ ж у 4-й навыть школы!
Так-так. Вы Вася Брыль? То я мытлоё
Оно ганяю всекых юморовных!

Так я ж договорывса з Мохранцёво!..
Да наплевать на вашы лайкы! Кобзар!
Тут бо ву нас прыходыв уж такой хтось.
І нам влытіло од роно всёго гаж.

І зарыкы... звоны Еленцы той вуж:
Вона в бальніцэ. Шэ но во залёгла.



Сярэдняя: 5 (1 голас)


Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Помніцца так ясна мне карова
Наша
з картай свету на баках.
Раніца
духмянага такога
Наліла мне сёння малака.

Бачыцца, было нібыта ўчора:
Цягне плуг на ворыве наш конь.
І здаецца зараз, што з дакорам
Галавою мне ківае ён.

Сніцца: наш сабака звонка брэша.
Можа, вецер – злодзеем яму?
Ён, разумны, службаю нас цешыць.
І яго я ў думках абдыму.

І ката пакрыўдзіць не хачу я.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Час каменні пазбіраць,
Не раскідваючы болей,
І фундаменты пара
Пазакладваць нам з любоўю.

Брукаванкаю яны
Могуць класціся пад ногі.
Ў лазні ім няма цаны,
Што ратуе ад знямогі.

Час каменні пазбіраць –
Не хапаць з нябёсаў зоркі, –
Дзецям даць урок дабра,
Каб не зналі долі горкай.

Лепей поле засяваць, –
Каб радзіла нам на шчасце, –
Час каменні пазбіраць, –
Іх за пазуху не класці…



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Зноў паклікала нас
Ракуцёўскае лета,
Дзе нас камень сустрэў
Стромкі, як кіпарыс.
Ён не можа маўчаць
Камень праведны гэты, –
Нам гаворыць аб той
Незабыўнай пары.

Зноў паклікала нас
Ракуцёўскае лета,
Дзе Максімаў дамок
Ўдаль глядзіць з-пад рукі,
І сабрала ўсіх нас
У кутку запаведным,
Быццам краскі ў букет,
Бы ў снапок каласкі.

Разышлося паўсюль
Ракуцёўскае лета,
Разлілося віном,