|
|
Апошнія вершы
"Калыханка для дзяцей"
Спаць пара заплюшчы вочкі
Пажадаем добрай ночкі
Села сонейка даўно
Глянуў месяц у акно
Баю-бай,баю-бай спі дзіцятка засынай
Баю-бай,баю-бай спі дзіцятка засынай
Ціха стала ў двары
Спяць у лесе ўсе звяры
Спіць авечка і кароўка
Спіць сабачка і ваверка
Баю-бай,баю-бай спі дзіцятка засынай
Баю-бай,баю бай спі дзіцятка засынай
Спіць лісічка пад кустом
Дзіўнай казкаю сон кладзецца...
І чароўнае нешта пяе.
Быццам коўдрай, сагрэе сэрца,
Забярэ ўсе нягоды твае.
Дзесьці ціха па свеце крочыць
Ледзь заўважная Мара твая.
Яна прыйдзе аднойчы ноччу,
Можа заўтра... Цішэй удвая.
І ціхенька спяваць на вушка
Калыханку сваю пачне.
Бы дзіцятка, пяшчотна гушкаць...
Ад няшчасцяў усіх захіне.
Будзе ціха спяваць пра вецер
І пра зорку,што вабіць з нябёс,
Я сонца ў косы заплятаю,
Я сэрца аддаю вятрам.
З усёй удзячнасцю прымаю
Усё, што свету перадам.
Я ад дажджоў бяру слязінкі
Для ціхай ранішняй тугі.
Малюю яркія карцінкі
З вячэрняй тонкае смугі.
Я летнім ранкам у нябёсаў
Дзівосны колер папрашу.
Пра дзіўны падарунак лёсу
Амаль нікому не скажу.
У зор начных бяру натхненне
І Веры мяккае святло.
Маё другое адраджэнне,
Што крылы мяккія дало.
Кропелька Вясны ў маёй далоні,
Кропелька нябачнага святла.
Сонечны прамень ля самай скроні,
Што яна ледзь чутна прывяла.
Кропелька цяпла ў самым сэрцы,
Што імкнуся свету перадаць.
Каб было зімою, чым сагрэцца,
Каб усмешкай сэрцы саграваць.
Кропелька расы майго юнацтва,
Кропля маладосці ў вачах
З сонейкам духоўнае сваяцтва,
З месяцам халодным па начах.
Кропелька акрыленай Надзеі
Не чараўніца, я толькі вучуся
Простымі словамі цуды здзяйсняць.
Каб пакланіцца сваёй Беларусі,
Зямлю сваю родную век услаўляць.
Не чараўніца яшчэ,але буду
Навукі чароўныя я пасцігаць
Каб казкі казаць майму роднаму люду,
Каб сэрца Радзіме навечна аддаць.
Так,я пакуль яшчэ не чараўніца,
Але сэрца ўжо рвецца да родных мясцін
Да родных вытокаў, да роднай крыніцы
На хуткіх рачулак пяшчотную плынь.
Мовай Коласа, Купалы, Багдановіча
Мовай Цеткі, Сыракомлі, Бурачка
Тут гавораць Полацак, Жыровічы,
Тут спявае Ясельда -рака.
Мовай велічнай Скарыны, Рымшы, Буднага,
Мовай той, што нам Баршчэўскі пакідаў,
Павітае край наш казкай мудраю,
Той, што продак праз стагоддзі перадаў..
Мовай мяккаю Янішчыц - светлай ластаўкі,
Мовай ветлівай Канстанцыі Буйло.
Моваю дзівосна шчырай радасці
На ўсіх шляхах у свеце веды,
Не сакрэт, як іх знайсці:
Натхненне, мара, мэта, кеды,
Ехаць, плыць, ляцець, ісці...
Не за плячыма — груз сумненняў,
А толькі вецер і спакой.
Сярод імпэтаў і імкненняў
Проста быць самім сабой.
Шукаць ні славы, ні багацця,
А той нябачны небасхіл,
Дзе кожны крок — нібыта шчасце,
Дзе кожны подых — прыліў сіл.
І хай мазолі, пыл і стома —
Дарога лечыць ад ілжы.
Няхай яшчэ , амаль што век
Жыве душа твая
Няхай жа будзе сонца , свет
Што грэе всех штодня
Няхай хутчэй прыйдзе вясна
Якой патрэбна быць
Няхай вам будзе не да сна
Калі патрэбна жыць
Няхай , забыўшы жа ўсе
Турбуючае вас
Пачнеце хутка-шпарка
Жыць момантам за раз
Няхай яшчэ , амаль што век
Жыве душа твая
Няхай жа будзе сонца , свет
Што грэе всех штодня
Няхай хутчэй прыйдзе вясна
Якой патрэбна быць
Няхай вам будзе не да сна
Калі патрэбна жыць
Няхай , забыўшы жа ўсе
Турбуючае вас
Пачнеце хутка-шпарка
Жыць момантам за раз
Я вандраваў па родным краю
Шукаў чагосьці там свае.
Але Тарас сябру параіў,
Ну, то бок, гэта пра мяне,
“Знайшоў, - казаў ён, - сцежку недзе
Што на Парнас прыведзе нас!”
Ад навіны дыхнуў я ледзьве.
“Эх, пойдзем, браце мой, Тарас!”
Я абярнуўся толькі-толькі,
А ён апрануты ўжо.
“Сустрэнуць, браце, нас там воўкі,
Так што рыхтуйся!” “Ды няўжо?”
Кажу. Вой, як гэта занесла
Я пачынаю раніцу з усмешкі –
Хай усміхнецца неба мне ў адказ.
Увесь свет - такі чароўны і бязмежны...
Мне ўсміхнецца ў жыцці яшчэ не раз.
Я пачынаю раніцу з натхнення
З дзівосных словаў вечнай цішыні.
З аковаў сну нялёгкага збавення,
З глыточку непаўторнай цеплыні.
Я пачынаю раніцу з малітвы,
З анеламі гаворку я вяду.
Лаўлю ледзь чутныя нябачаныя рытмы
І п'ю чысцюткую крынічную ваду.
– Ты вершы пішаш?
– Я малюся Слову...
Як найгалоўнейшай святыні на Зямлі,
Рыхтуючы нязломную аснову
Жыццю свайму... Нябесы мне далі
Магчымасць выказаць усё і распавесці
Пра таямніцы юнае душы.
Аб чым яна спявае напрадвесні?
Аб чым спяваюць раніцай дажджы ?
Аб чым шапоча лісце над ракою,
Аб чым грыміць знаёмы майскі гром?
Анёл кіруе зноў маёй рукою
І шэпча казкі навальнічным днём.
Я сонца ў косы заплятаю,
Я сэрца аддаю вятрам.
З усёй удзячнасцю прымаю
Усё, што свету перадам.
Я ад дажджоў бяру слязінкі
Для ціхай ранішняй тугі.
Малюю яркія карцінкі
З вячэрняй тонкае смугі.
Я летнім ранкам у нябёсаў
Дзівосны колер папрашу.
Пра дзіўны падарунак лёсу
Амаль нікому не скажу.
У зор начных бяру натхненне
І Веры мяккае святло.
Маё другое адраджэнне,
Што крылы мяккія дало.
Яна ніколі не пісала вершаў,
Мастачкаю таксама не была.
Але світанне сустракала першай,
Размову з летнім сонейкам вяла.
Яна ніколі вершаў не пісала
І не натхняла аўтараў карцін.
Нібы малітву ўночы паўтарала:
“ Сярод усіх патрэбен ты адзін”
І да яго, да хлопца, як да Бога,
Звяталася з бясконцаю мальбой:
“Дазволь прайсці з табой адной дарогай,
Дай дыхаць у жыцці адным табой.
Намалюю неба фарбай ярка -сіняй,
Намалюю сонца ярка-залатой.
З роднае крыніцы зноў пазычу сілы,
Горад расфарбую ўсмешкаю сваёй.
Намалюю лета колерам чырвоным,
Колерам сунічным расфарбую свет.
Запяюць званочкі ледзь заўважным звонам,
Застракоча конік у ранішняй траве.
Колерам зялёным красавік малюю,
З кветак яркіх -яркіх веснавы дыван.
(Водарам дзівосным усю зямлю чаруюць....)
Я зорам чытаю вершы
Так, я зорам чытаю вершы.
Так, дажджам я пішу куплеты.
Так пішу, каб у словах першых
Распускаліся мар букеты,
Расцвіталі сады надзеяў,
Патаемных маіх жаданняў...
Усяго, што ў душы навеяў
Цёплы вецер сустрэч, растанняў.
Так, каб верылі кожнай кропцы,
Кожнай косцы давалі веру.
Бо ў іх, быццам промень сонца,
Цёплы промень майго даверу.
І натхнення майго адбітак,
Я прабачэння не прашу
За тое,што жыву на свеце.
Як дзіўны скарб, у душы нашу
Я мару, што мне сонцам свеціць.
За тое, што смяюся я,
Я не прашу мяне прабачыць...
З нябёсаў зорачка мая
Са мной удвух смяецца,плача.
За тое, што ў душы маёй
Гарыць маленечкі агеньчык,
Трымае цеплыню ў ёй
І раны ледзь заўважна лечыць.
За тое, што маёй рукой
Анёл з-за воблакаў кіруе,
Жыццёвы шлях выводзіць мой,
Гэтых крылаў ніхто не зламае,
Яны вытрымаць змогуць усё.
Я з вялікай падзякай прымаю
Усё,што дадзена Музай маёй.
Гэтых крылаў ніхто не падпаліць...
Яны выжывуць, нават у агні.
Буду вечна зямлю сваю славіць
Тою мовай, што продкі далі.
Тою мовай, якую з дзяцінства
Сагравала на вуснах сваіх.
дайце ж мне, бы вадой, наталіцца
Родны верш прачытаўшы ўслых.
Тою мовай, якую калісьці
Пісар я фараона
Што застаўся жывы
Падчас жахаў праклёна,
Нечаканай бяды.
Гарады і краіны
Падалі па чарзе
Засталіся руіны
Ды сляды на вадзе.
Адкуль вецер жарстокі
Тых ваяраў пагнаў?
Дзе іх першыя докі?
Хто Радзіму іх скраў?
Таму іх не чакалі
Хетты ў царстве сваім -
Здані з мора напалі.
“Гэй, ратуйце! Гарым!”
Слава дзе Вавілона?
Царства знеслі ў труху.
Попел Іерыхона
Разняслі па вятру.
Ён беларускі, наш Ван Гог
Фарбаў паэт, шмат бачыць мог
Іншапланетных каласоў
І надзвычайных тых лясоў
Ў малюнках гэта перадаў.
Куды ён толькі не лятаў!
Юпітэр, Месяц, Марс… Яго
Ўсюды чакалі, як святло.
А праз малюнкі дзіўны спеў
Салодкіх песень зіхацеў.
Але чамусці ўсё яго
Да дому цягнула. Чаго?
Ці дзіваком не быў ў вачах
Яго сучаснікаў? Ці жах,
Ці нешта іншае было
Для іх Язэпа палатно.
Збажжына спявае
На шырокім полі,
Хваляю гуляе
Ў залатым раздоллі.
Толькі сонца яснае
Шчэ пячэ да стомы,
За далёкай хмаркаю
Гром не страшна стогне.
Аграном калгасны
Зерне правярае,
Колас першакласны
Ў полі даспявае.
І камбайны скора
Днём і ноччу ціхай
Па жытнёвым моры
Пойдуць шумна, ліха.
Разам яны - і у сцюжу, і ў спёку
Бачна хлапцоў гэтых жвавых здалёку
Б’юцца, рагочуць - заўсёды іх двое
А народ кажа - абое рабое!
Што буры ім, што лавіна жывая
Рух, неспакой - вось іх доля ліхая
Цяжка было часам. Але. Затое
Барды пяюць ім - абое рабое!
Хто дыяманты скраў з Лувру, скажыце?
Сфінкс, што з Егіпту - цяпер ў Маларыце
Злодзеяў шукаюць ўсім Інтэрполам,
А яны вунь дзе - абое рабое...
Памяці Мікіты Мелказёрава.
Дзядзька з лысай галавою!
Паспрачаўся б я з табою,
Ды з Абрамавых гасцёў
Не напішаш ты лістоў.
Вырас на тваёй газеце –
Так, яе чыталі дзеці:
Твае тэксты пра футбол
Нам былі што прамідол.
Дзядзька з лысай галавою!
Ты вучыў нас сваім словам.
Я заўжды сцяміць не мог,
Як гуляў ты ім, бы Бог
Дзядзька з лысай галавою!
Вабіў кожнага сабою.
Ад таго як на мяду
Падзей, што не было ніколі
Распавядзе люстэрка мне.
Як ад адчаю і ад болю
Ляцеў на Марс хлапчына, дзе
Жылі раней там марсіяне -
Гармонія пасярод іх.
Але няўрымслівых зямлянаў
Хвароб разбіў хтосьці келіх
З імі на белым касмалёце.
Марс змоўк, месца яго заняў
Ў навенькім светлым пераплёце
Зямлі далёкай філіял -
Ўсё так як там, ўсё нам знаёма.
Гады ідуць, мінае час.
І паланез, як аксіёма
Будзь менш прыгожай, менш жаданай,
каб здольны быў цябе адчуць.
Спакуса мне перашкаджае
табе ў вочы зазірнуць.
Аддай крыху каму заўгодна
недасягальнай глыбіні.
Тваё цяпло неверагодна,
ярчэй за сонца ў вышыні.
Сябры п’янеюць і змяняюць знешнасць.
Жыццё дарослых — небяспечны свет.
Адбіткі пальцаў у ружовай тэчцы,
У шафе за кашулямі шкілет.
Губляю сувязь: свой, чужы — на дотык.
Гучыць з экрана біёнічны смех.
Дарэмна я чакаю водгук.
Усіх цікавіць штучны інтэлект.
Загнаны ў кут, стаю, глытаю думкі.
Вышэй, чым трэба, нестабільны пульс.
Прайшлі нібы прыціркі і саступкі.
Мамін рыдыкуль
Сярод раскіданага
Мамін рыдыкуль
Сярод раскіданага хламу
Знайшла я модны рыдыкуль.
Успомніла адразу маму
Часцей ля печы ці каструль.
У вёсцы мода на практычнасць-
Без ботаў гумавых ніяк.
Пад парасонам рамантычнасць
Найбольш для модніц і стыляг.
Пыліліся ў шафе рэчы,
Ад іх таўсцела антрэсоль.
"Няхай на святы ці сустрэчы..",
Ды ела ўсё паціху моль.
Усё — ёсць яд.
Усё — ёсць лекі.
Пот — як медаль
на іх целах.
Яны бягуць,
у лёгкіх — вецер.
Я п’ю нектар
з правінцыі Шампань.
Мае глыткі —
іх кіламетры.
У кожнага
асобны марафон.
Але мы дыхаем
аднолькавым паветрам,
і ўсе мы бачым —
што няроўны гарызонт.
Жанчына стварыла мужчыну.
Мужчына збудаваў дом.
На сценах вісяць карціны.
Пад вокнамі высіцца клён.
Цікаюць рытмам халодным
хвіліны ў смузе дня.
Паўзуць у вышыню бетоны.
Цісне тугая пятля.
Знік дом чарапах балотных.
Зноў плоская стала зямля.
У скрыні на сёмым паверсе
вячэрае моўчкі сям’я.
Камп'ютэр стаіць на вялікім стале
І свеціць блакітным дысплеем,
Як летняе неба ў пяшчотным святле,
І лічбамі-зоркамі сее.
Задачы рашаюцца розныя ім:
Як лепей пракласці дарогу
Праз дзікія горы ля самых цяснін,
Ці лезці праз воблакі ў гору.
Як лепей машыну зрабіць, каб яна
Была эканомнай,прыгожай,
Каб хуткасць і сіла ў звязцы была
Ў вялікім тваім падарожжы.
Ці як збудаваць шматпаверхавы дом,
Я зноў з табою,мілы Сочы,
І сэрца радасна пяе.
Хай будуць дні твае і ночы
Цудоўнай казкай для мяне.
Бульвары, вуліцы і паркі
Ў дзіўнай квецені гараць,
І хвалі мора ў дзень не жаркі
Чароўнай музыкай гучаць.
Як струны скрыпкі Страдывары,
Пяе нябачны салавей,
Як над гарамі тыя хмары,
Гуляюць думкі ў галаве.
Як фантастычныя якія
Стаяць палацы на гарах
І мора блёсткі залатыя
Іграюць цудам у вачах.
Чаго яны лезуць
У гэтыя горы?
Няўжо ім там лепей,
Чым тут, каля мора?
-А хто яго знае:
Чаго яны лезуць,
Чаго яны горы
Дарогамі рэжуць.
І я парашыў:
Залезці ў машыну,
Па гэтых дарогах
Памчаць на вяршыню.
У далёкім краі я плыву ў мане,
Пакуль шукаю тут спакою,
Маркота, сум і стома цякуць з мяне
Няспыннаю ракою.
Стаміўся бегучы
І ледзь трымаю лейцы на жыццёвым возе
Але ніяк не патану ў сваёй нязмозе:
Мяне трымае родны журавель.
У тым жураўлі вада блічшыць слязою,
Упарта маніць мае вусны да сябе.
Не раз, знясілены журбою,
Я марыў прытуліцца да яе.
Колькі вядзёр дастаючы расплёскаў,
Нарадзіўся ў мілым краі-
На Палессі,
А яно балоты мае
І ўзлессі
Усё жыццё я вельмі гэтым
Ганаруся:
Нарадзіўся я на мілай,
Добрай Беларусі.
Нарэшце снег заблытаў сцежкі.
I бездань белая вакол.
Жыццё згубiла свае межы,
і аддала зіме кантроль.
Уся прастора — сон глыбокі.
Не чуць нічога ў цішыні.
Схаваліся пад снегам eлкі.
Мігцяць калядныя агні.
У краіне белай зоры ў снезе.
Каштоўны кожны іх прамень.
Яны у самым цёмным лесе
ператвараюць ноч у дзень.
Я не з той нагі сёння ўстаў,
А пасля не ў тое горла выпіў кавы,
Хто ж мне ў гэтым будзе вінаваты?
Ну, вядома, агентура КДБ!
Тая агентура цяпер усюды,
У яе ёсць пашпарт прыкрыцця,
Укаранілася ва ўсе штабы!
Ад яе няма ўжо жыцця.
Агентура размаўляе па-расейску,
Бо ў нас жа гэта маветон,
Білінгвізм? Такога мы не чулі,
Бо ў нас ёсць свой моўны закон.
Агентура выступае супраць санкцый,
З Любові пачынаецца народ
І з песень, што растуць з тае Любові.
Няхай нянавісць – аблятае родны род,
Няхай жыве спагада ў спеўным слове!
Калі абняты болем родны край,
Калі яго нішто суняць не можа –
Спявай!
Не здай сябе нянавісці –
Спявай!!
Спявай!!!
І гэтым, і Любоў – пераможаш.
Дзякуй дужым шурпатым рукам...
Памяці майго таты і яго сяброў-камбайнераў, шафёраў на жніве,
усіх родных мне людзей
з былога калгаса “Беларусь” Ляхавіцкага раёна
(цяпер ААТ “Жарабковічы”) прысвячаю
Дзякуй дужым шурпатым рукам,
Што жытамі прапахлі навекі:
Яны сілу даюць каласам,
Зернем-сонцам спаўняюць засекі.
У маршчынах усе, з мазалямі,
Часта мытыя потам салёнам,
Неба моцна трымаюць над намі,
Паміж быццём і небыццём
Былінкай тонкаю Жыццё.
...Мірыцца трэба на зямлі,
Пакуль мы тут, не адышлі...
20.04.2024
З-пад капытоў вясковых коней
раптоўна ўзняўся да нябёс
і брудна-шэрае сутонне
ў прастору за сабой прынёс.
І вось ужо нахабна пнецца
змяніць Сусвет на свой капыл.
Ды ачмурыць не зможа сэрца -
не бог, ні цар ён. Толькі пыл...
Мне сказалі, што я кэдэбіст,
А я сам не бачыў тое ксівы.
Ды й каму яна патрэбная цяпер?
Проста пажадалі – закляймілі.
Я за маршы на Акрэсціна сядзеў,
Мову родную дару сусвету.
Маю на душы вялікі грэх:
Не галасаваў 9-га за Свету.
Несапраўднымі я выбары лічыў
І не верыў у «Саша 3%»
Кажуць: «Ды ты, братка, лукашыст! Уся краіна тут была за Свету»
Застаешся ў Беларусі – хатаскрайнік,
Я забіты пад Бахмутам,
Які зведаў гару трупаў,
І ва ўсёй гэтай гары
Ляжаць буду да пары.
Я забіты пад Бахмутам,
Не, памёр не ад атруты.
Дзевяць грамаў у галаве
Сталі ядам для мяне.
Прадзед мой бываў пад Ржэвам
І адтуль нашыўку меў.
А пра тую мясарубку
Ад яго пачуў я спеў.
Толькі сам не заспяваю
Сваім праўнукам ужо.
Той свінцу пякельны подых
Пахаваў маё жыццё.
Я не бачыў тое кулі
Мае Капаткевічы
Невядома, куды лёс закіне
І калі я вярнуся дамоў.
Толькі ў сэрцы ніколі не згіне
Да малое радзімы любоў.
Тут дзяцінства маё праляцела
І настала юнацтва пара.
На галінках раса зіхацела,
Ружавела над рэчкай зара.
Тут свяціла мне сонца ў вочы,
Закалыхвалі зоркі мой сон,
Вышывалі зарніцы штоночы
Ад жыццёвых нягодаў заклён.
Тут у вокны да самага ранку
Водгук на працу святара
Марнасць марнасцяў…
Эклезіяст і мара…
Я прагну духоўнай вартасці,
Гэта душэўны шлях хмараў.
Мара ў жыцці, вечныя даброты.
Валадарства нябеснае.
Гэта духоўныя цноты.
Гэта трыванне і жаданне вады прэснай.
Упрыгож сваё жыццё.
Супермаркеты і лісток са спісам рэчаў.
Я маленькае Пана дзіцё,
Бог маё сэрца засведчыў.
Марнасць і хвароба душы.
Фама Аквінскі і радасць.
На прыпынку «Гарадзішча»
ў валошкавай сукенцы
сядзіць пані ў акулярах
і чытае з захапленнем:
«Сэнс жыцця і соус песта».
Хлопчык з надпісам Юрасік (Jurassic)
маму за руку трымае.
У шкле сваё адлюстраванне
з цікавінкай вывучае.
Дзед у плюшавым берэце,
ўжо амаль у іншым свеце,
з асалодай пазяхае:
i нябачнае паветра
ў чорную дзіру трапляе.
Набліжаецца аўтобус…
Калі ты няўпэўнена,
ці робіш правільна.
Не каб зразумець,
а каб супакоіцца.
Хвалю спыні,
сваю разбуральную.
Паслухай, аб чым
ён ціхенька моліцца.
Не дапаможа
размова кранальная -
нашы сусветы
не спалучаюцца.
I справа мая
ўжо неадкладная —
я ўцягнуты ў тое,
што адбываецца.
Не незаконны,
але недазволены.
Літасць сышла
і больш не вяртаецца.
Кожны з нас ведае,
Я прагну дакрануцца думкаю
Да светлых сонцаў душы,
Ля дзвярэй стаю і стукаю.
Хутка пачатак Імшы.
Ты мое сонца туманаў.
Ты мая радасць дня
У часе, дзе няма падману,
Скончана Богам вайна.
Сум адзіноты трывае,
Сум журботны маўчыць.
Ты бачыш зноў брамы раю,
Сэрца маё крычыць.
Дзе ты, самота дыхання?
Дзе ты, канец у начы.
Прагнае думкі чаканне,
Няісны душы спачын.
Я прагну шукаць істотна.
Вось смутак зменіцца на радасць.
На душы Вашыя сыйдзе супакой.
Я веру, што жыццё не марнасць.
Я веру, перамогшы боль..
Вось цішыня і вось гаворка.
Вось дабрыня тваёй рукі.
Мне стала соладка і горка.
Яас пераменлівы такі.
Я веру хутка стане неба,
І зоры ціха замігцяць.
Чырвонай стане з сонца глеба.
Мне думкі чырванню баляць.
Вось смутак зменіцца на радасць.
Вось Ты прыйдзеш да сэрца зноў.
І зараз мы створым вам матэрыял.
Бо вельмі уладна саўпалі
І гэты Вацкыль, і Брытфа сама.
І далей, і дальш пак.
А сайт калі бэндзе вы зашчышчаць?
Ці й замочка ні трэ вжэ?
Ну, дай божа, кап ані цыган
Сюды не уварваўся.
|