Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Салодкая кропля дажджду,
(бо з прысмакам кавы),
паўзе па замглёнаму шклу,
нібыты, кульгаючы, пава.

Услед пакідае прасцяг –
рэха самоты і скрухі,
салодкая кропля, бы кат,
выкручвае рукі і рухі.

Зашклёны пагляд у нішто
(нішто пазірае зашклёна),
не каву зусім, а віно
з нябёсаў дождж л’е утрапёна.

Кульгае не пава, а воўк,
ў смяротную трапіўшы пастку,
слязою апошняю Бог
сёлета заканчаве казку.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Наганяе вецер хмары,
З дрэў лістоту прэч нясе -
І мае вось гэтак мары
Лёс развее пакрысе.
Застанецца ва ўспамінах
Шлях, які ў жыцці прайшоў;
Нават след на каляінах
Змые кроплямі дажджоў.
Ўсё канчаецца - і восень
Не бясконцая ў жыцці.
Пад заслону засталося
Толькі ўзмежак перайсці.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Злыя словы вострымі клінкамі
Спаласуюць сэрца да крыві,
І , калі яно ў цябе не камень,
Паспрабуй з рубцамі пажыві.
Не шукай ні ў кога спачування:
Не бывае ў жорсткасці мяжы.
Пад натоўпу гучнае іржанне
Госпада распялі на крыжы.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Тоне вёска ў пахах ландышаў і бэзу,
Поўня срэбра разлівае з вышыні,
Ды ніякага ў жыцці мне інтарэсу:
Без цябе мае цякуць дарэмна дні.
Не хавайся, мая радасць, за фіранку,
Ноч такая, што засне хіба глухі.
Ці ж не чуеш, як амаль што да світанку
Я насупраць тваёй хаты рву мяхі?
Столькі песень для цябе ўжо мною спета...
Не марнуй сваю дзявочую красу.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Прывезлі сёння ў госці да мяне
Майго нашчадка - праўнука-гарэзу.
Частуемся з ім салам на ражне
Пад дыспут па касмічнаму прагрэсу.
Хоць сельскі быт яму не ўпершыню,
Усеўшыся на дзедава калена,
Дзівуецца , як полымя агню
Аблізвае альховае палена.
Мы ісціну сялянскай даўніны
Зноў спасцігаем са сваім унукам:
Няма смачней за мякіш аржаны,
Калі пад скваркай ды з гарачым тукам.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Зайшоў у госці- выдалі бахілы,
Падлогу націраю басанож.
Я парабак, магчыма, і няхілы,
Здароўем не пакрыўджаны - і ўсё ж...
Сябры,заходзьце да мяне ў абутку,
Не трэба разувацца за вярсту:
Тут пад рукою венік у закутку-
Я не вяльможны пан, я падмяту.
Вы толькі ў думках не прыносьце бруду,
У сэрцах захавайце чысціню,
А я вас сустракаць заўсёды буду
Цяплом свайго душэўнага агню.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

"Думкі пра мову"

На сваей Радзіме
Ды ў роднай хаце
Госцяю зрабілі
Нашу мову браце
Пасялілі з ею
Чужую паненку
Фарбавалі вусны
Купілі сукенку
Кажуць-багацейка
Вельмі радавітая
А свая,што кроўная
Многімі забытая
Ходзіць чалавеча
І не заўважае
Прыжылася новая
Родную зжывае
Гэта мая хата
А табе -куточак
Тут я голас маю



Сярэдняя: 1 (1 голас)

(З народнай песні)

I

Не віхор калыша лесам,

Не ваўкі заводзяць,

Не разбойнікі талпою

За дабычай ходзяць.

На Ўкраіне пан Патоцкі,

Пан з Канёва родам,

З сваёй хеўрай гаспадарыць

Над бедным народам.

Дзе заедзе, банкятуе

Сам ён, яго варта;

Ні старому, ні малому

Не спускае жартаў.

Калі ж дзе ўпадзе у вока



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

У шкарпэтках і швэдры пуховым спаць сёлета цёпла.
Трэба толькі з-пад коўдры і трох-чатырох пакрывалаў
не высоўваць "вытокі сугрэўныя" — выдыхаў "соплы" —
каб стварыць унутры ратавальнае "летанастала".

І пры тым спадзявацца — наіўна, аднак, апантана:
ноч міне — і, нарэшце, пагрукаўшы нечым у сенцах,
у чарговы, чаканы да дрыжыкаў, чэрвеньскі ранак,



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Жыццё, якога не было:
Віно, атрута,здрады.
Буяла стомаю асцё:
Смех, кпіны, звады.

Жыццё, якому і не быць:
Спагада, літасць, доля.
Не даказаць, не далюбіць:
Бо й не было нічога.

Жыццё, якое ёсць-не ёсць:
Падман, імжа, залевы.
На гмаху свету шэры хтось
Пазабіваў ўсе дзверы…



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

У старадаўнія часы
**Па ўсёй Русі, нібыта ў сне,
Ліліся з неба галасы-
**Анёлкі пелі гімн вясне,
А на зямлі цвілі сады,
**Чарговы аднаўляя год-
Дзяўчына, хлопец малады-
**Усе вадзілі карагод,
А потым прыгалі яны
**Цераз высокія кастры...
Русь прыгажэла без вайны,
**Цвіла! І пелі гусляры
Князям аб харастве Зямлі-
**Як мёд лілася пахвала,
А людзі шчасліва жылі-
**Ў іх вера светлая жыла.



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

"Наша спадчына"
Край бярозавага соку
Белакрылы край буслоў
Толькі глянеш адным вокам
Зразумееш і бяз слоў
Васільковы край азерны
Рэчкі,пушчы і палі
Ты-адзіны,край мой родны
Лепшы край на ўсей зямлі
Векавечныя дубравы
І сівыя валуны
Помняць час вайсковай славы
Свісты стрэл і пах крыві
Нібы сведкі той пары
Стаяць маўклівыя бары



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Радзіма- сэрцу мілы край!
Анюта, дзе ні загарай,
Дзе ні працуй і колькі сроку-
Ізноў ўстае ў тваёй душы
Маленства вёска: Ардашы,
Ад Крэва што непадалёку.

Расла дзе, спела да пары,
Аднавяскоўцы дзе, сябры,
Дзе мела першае каханне
І водар бэза па вясне
Маніў, нібы ў чароўным сне,
А я дарыў рамонкі Ганне.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Аднойчы я зайшоў у краму,
Каб рэч адну купіць сабе.
Там водар быў такі духмяны,
Аж закружыла ў галаве
Дзяўчыны дзве каля прылаўка
Флакон вярцелі ў руках.
Духоў цікавіла іх марка.
Ад іх ішоў дзівосны пах.
У ім адчуў я дух Радзімы,
Пах той купалаўскай травы,
Якой мяне бацькі лячылі
Ад чорных сіл злой варажбы.
І мне здалося я на лузе,
Дзе з яюць сонцам дзьмухаўцы,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

* * *

Паэтаў шмат. І ўсе яны нямыя...
Не маючы магчымасці казаць
Свабоднай праўды словы незямныя,
Прадаўшы душы, мусяць патухаць
Забытымі, адмовіўшыся славу
І памяць берагчы дзеля таго,
Каб не баяцца, знішчыўшы дзяржаву,
Пра край свой думаць і народ яго.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Завіруха ў душы не дае мне спакою:
Ужо зіма адышла, а ў сэрцы мароз.
Ты заўжды спрабаваў захапіць маю Трою,
Ды вось толькі не той абіраў усе воз.

Мы змагацца з табой колькі раз адмаўлялісь,
Каб іскрынкі кахання хоць так зберагчы.
Але столькі ж разоў у сабе зачынялісь,
Каб увесь цяжар з сабой па жыцці не цягчы.

Так халодна вясной не было мне ніколі.
Успамінаю гісторыю зноў я і зноў:



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Можа, й вы былі на тым вяселлі,
Бо ж бываюць супадзенні часам:
Полька ўсіх кружыла ў каруселі,
Аж ляцелі іскры з-пад абцасаў.
А калі крычалі госці "горка"
І ад шчасця шчокі палымнелі,
Быў жаніх гатовы з неба зорку
Маладой пакласці на калені.
І бацькам суцешна, што ў акрузе
Не было такой прывабнай пары.
Верылася: ў радасці і скрусе
Ім ісці да запаветнай мары.
...А нядаўна чую: развяліся



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Жаданая, колькі там часу назад,
У новай яскравай святочнай сукенцы
Рабіла звычайны ты свой прамінад,
А я назіраў за табой у акенца-
Вялікім жаданнем было падысці
І пагутарыць аб тым ці аб гэтым-
Не мог адпаведнай падставы знайсці,
А толькі пісаў, бо зрабіўся паэтам.

Жанчыны няма на Зямлі мне бліжэй:
У белай кашулі і ў белай спадніцы-
Разглядваў цябе- стала ты прыгажэй,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

На зямлю асыпаўся
Ўвесь колер садоў.
Ён прышоў, гэты час,
І цябе я знайшоў.
Нашы вочы без слоў
Запыталі тады:
Чаму позна нас злучылі гады?
І на крылах кахання
Ляцім мы удвох,
Сваё шчасце знайшлі
Пасля доўгіх дарог.
Ён і радасць, і вернасць
Мне дорыць навек,
Мой адзіны душы чалавек.
І здзівілася восень,
Што я не адзін –
Засланіў меня лёс
Ад самотных гадзін –
Запытала халоднаю
Кропляй вады:



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Каханая мая жанчына,
Адпачывай, прашу, часцей-
Здароўе- важкая прычына,
А ты хваробы ўсіх масцей
Чароўным адганяеш светам
Непараўнальнай чысціні-
І пасля спраў, прашу, з паэтам
Калісьці разам адпачні.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Белы покрыў каляднымі зоркамі
Агарнае пяшчотна зямлю,
Завірух шапатлівай гаворкаю
Я прызнанні табе аддаю.

І цябе, і сябе заварожваю,
Апранаючы вецер імжой,
Шапачу: і малю, і запрошваю
Да душы прытуліцца душой.

Сустракаю зімовай гасподаю,
У ласкавы здаюся палон,
Хоць не ведаю хто кім валодае
За віхурай мілгаючых дзён.

І, захоплены палкаю казкаю,
Пад гадзіннікаў здладжаны ход



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

***
-Не чакаю.
-Не, чакай.
-Не сумую.
-Не, сумуй.
-Не кахаю.
-Не, кахай.
-Не, крыўдую.
-Не крыўдуй.



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Уваходжу ў вялікую залу,
Ці чырвоную, ці ружовую...
Бачу прывіда - Янку Купалу
Ці яго душу папяровую.

Што напісана ў гэтай Паперы -
Разабраць не магу ані слова.
Мусіць, літары гінуць без веры
І сціраецца з постаці мова.



Сярэдняя: 4 (12 галасоў)

Не чакай спаткання, не чакай.
Вера лёс, вядома, не змяняе.
Што мне ад малітваў, дарагая,
Калі я навек пакінуў край.

На гранітный плітах не шукай
Майго следа, там чужыя твары.
Можа, толькі сонныя імшары
Зразумеюць твой сляпы адчай.

Успаміны ветру перадай,
Ён мне іх у дарозе праспявае.
Замяні прызнанні ў каханні
На адно кароткае “Бывай”.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Выраям птушкі нясуць падарункі



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Звінелі летам салаўі,
Віталі неба парамі.
Туман сцяліўся па зямлі,
Шаптаўся вецер з травамі.
Я адпусціў сваю любоў
Шукаць пачуцці новыя…
Цяпер я песняй клічу зноў
Яе ў сады вішнёвыя.

У сэрцы мызыка гучыць –
Душа з душой страчаецца.
І песня звонкая ляціць –
Яшчэ мацней кахаецца.

Настала восень – жураўлі
Ляцяць у небе парамі.
Кахання песні памаглі
Напоўніць сэрца марамі.
Я запрасіў сваю любоў



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Адляцела вясна к небакраю
Белым пухам к вялікаму святу.
Намалаю зялёнага маю,
Прыбяру я на Сёмуху хату.

Мне вянок завіваць пазнавата.
Хай другія яго завіваюць!
Ад душы пачастую я свата,
Калі госці ў дом завітаюць.

Не бывае любові замнога.
Сонцам кожная кветка сагрэта.
Пачынаецца святам дарога
У вясёлае, звонкае лета.



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Буяее кветам горад стольны,
Хоць не Мадрыд і не Парыж.
Не меней ПРАГнецца да волі,
Перарасці свой глыж і крыж .

А дзе прагаліны між дрэваў,
Там зруйнаваных храмаў бруд.
Стагодніх плач і енк залеваў ,
Ды шэпат вечны: “І ты – Брут?”

Атрутным прожылкам між квету
Парэшткі мураў з “love” і “fuck “,
Чырвонай фарбай вочы свету
Два словы ставяць : шах і мат.

Ну а далей між кветак дзіўных,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Выпускны баль

Выпускніцы ўсе ў сукенках бальных,
І плывуць па школе вальса гукі.
Ноткі жалю ў словах развітальных,
Рыцарства партнёраў без прынукі.

Вось дык цуд! З дзяўчат вачэй не зводзяць,
Сталі, як прынцэсы з казак, раптам.
Няўжо з танцаў іх яны праводзяць?
З імі бавяць час у кпінах, жартах?

А дзяўчаты шчасця не хаваюць,
Звыкнуцца паспелі з роляй новай.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Завушніцы

Вось табе і шаснаццаць,
Імянінны пірог,
Госці, смех, віншаванні,
Пажаданні дарог.
Самых роўных, шырокіх,
Шчасця, долі ў жыцці,
Каб было табе, Оля,
Па іх лёгка ісці.
І куды б не звярнула
На сваім ты шляху,
Калі будзе патрэба,
Я заўжды памагу.
Не патушыць, хай, замяць
Святло ў нашым акне
Завушніцы на памяць
Ты прымі ад мяне.
Можа будзеш далёка,
Бо прыходзіць твой час,



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Скразнякі

На вятры-халады шлях жыццёвы багаты.
Ды з гадамі жаданняў маіх не адняць:
Прыхінуцца б да мамы, пабегчы да таты
І ласкава бабулю з дзядуляй абняць.

Так было ўсё проста ў маленстве далёкім,
Мо пакрыўдзіць хто часам, мо дзе забаліць,
Ці на дом зададуць нам задачы-урокі,
Знойдзем хутка, хто зможа праблемы рашыць.

І было так спакойна, надзейна, трывала



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Жарты Дзеда Мароза

Зусім не зімна на двары,
І нам усім не верыцца,
Няўжо заснуў дзе без пары
Дзед са сваёй гарэзніцай?

Куды не глянь-патрэбны ён,
А снегу аніколечкі.
Яго ж чакаюць многа дзён
І дзетвара, і ёлачкі.

Ды, вось, настаў жаданы час,
Дванаццаць б’е гадзіннік,
І год стары пакінуў нас,
Прыйшоў год-імяніннік.

Шмат віншаванняў за сталом
Усмешак, падарункаў,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

У заробкі

Папрасіла: звані, не маўчы,
Бо спакой так нялёгка даецца.
Удалячынь хоць глядзі, хоць крычы,
Толькі з рытму збіваецца сэрца.

А няшчасце нядоўга ўявіць,
Бо зусім неспакойна ў свеце.
Каб хутчэй ужо змог пазваніць,
Папытаў, ці ўсё добра, як дзеці.

З мужам—сын. І сумуе па ім,
І трывожыцца матчына сэрца.
Расказаў бы, як ім там дваім?
Можа, час непакою мінецца.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Каб адзіноту спапяліць.

Жывеш, бывае, у сьвеце млосна
Пад мулкім футрам дзічыны,
Адны душа сплятае кросны
І ежу, вершам з іх, чыніць.

Бывае так на сьвеце млосна,
Што млоснасьць некуды падзець
І ты, прад гэтай ягамосьцю,
Равеш мядзьведзем у кляпцэ.

Калі ж зусім прыдушыць млоснасьць,
Душа заенчыць, захірчыць -
Вядзі каханку сваёй мосьці -
Каб адзіноту спапяліць!
03.06.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Не прадчуваецца нічога;
Ці я душой так аглушэў,
Ці стаў бліжэй да Пана Бога,
Ці каля людства падужэў?

Не прадчуваецца благога
І дабрыні голас сьцішэў,
Адну жыцьцё дае дарогу,
Дзе зноў сустрэну ўсё яшчэ.
-03.06.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Ад немаўленства маннай кашы
Імгненьні капаюць, цурчаць,
Каб чырвань гліны долі нашай
Муром цагляным збудаваць.

Доля адна ірвецца гмахам,
На небе воблакі шкрабе,
Доля другая глінай мякне,
Па шляху колавым паўзе.
-03.06.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Вецер дзьме ды дзьме, як быццам звар’яцелы.
А мне выйсьці з дома ўтульнага так моцна закарцела.
Вонкі як, ну як наважыцца пайсьці?
Але месца знойдзецца для подзвіга у жыцьці…

Красавіцкаю чаканай паравінай
Сёлета гулялі ў сьнежкі, слізгалі па льдзінах
Дзеці, ды плялі вяночкі з дзьмухаўцоў
I каралі з іх рабілі для снегавікоў.

У траўні лёг на квеценьню пакрыты сад



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Святло падае ніцма
як толькі можа падаць
зніч атручаны каханнем
Святло праз шкло
працінае вочы дзідай
так, як інквізітар ахвяру
святло лашчыцца
азыраватай мызай коткі
што палюе на зніч
Святло цьміцца-віруе
у рондалі на фаерцы
без агню
Агонь – гэта зніч
Які падае ніцма з
атручаных каханнем
далоняў Праметэя.
Агонь – гэта дзіда
якой інквізітар
працінае не да смерці
ахвяру
Агонь – гэта котка



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

адвярэдзяць раны…
час міне…
чэрвеньскім світанкам
завітае ў сне
тая што туманам
у нябыт сышла
прывідам няісным
промнем
між
пачвар
спарахнелым ззяннем
у вачах святых
тая што як дэман
дымам глушыць крык
каб не енчыў болей
каб трымаў свой крыж
бо няма з ёй волі
замест кветак глыж
бо няма з ёй смерці
труны скрыні сноў
ад яе ня збегчы
хоць ты сам той Болт
што за два тры крокі



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Я мінулае ў рукі бяру"
Я мінулае ў рукі бяру
Пажаўцеўшае фота з альбома
Першы клас,тут у школу іду
Тут я з маці,стаю каля дома
За спіною цвіце стары сад
Ападаюць пялесткі белыя
Прыйдзе восень,настане час
Пакаштую антонаўку спелую
Хоць няма таго саду даўно
Малады на тым месцы квітнее
Успамінаю яго усе адно
Свежы вецер у твар мне вее



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

"Заўвага карьерысту"
Навошта гэта мітусня
Куды спяшаем?
Жыцьце адно а мы бяжым
Бяжым,не заўважаем
Забылі пах духмяны хлеба
Глядзім у дол а не на неба
Не бачым кветак і травы
Усе у нас неяк дагары..
У думках праца і карьера
І мы ля нейкага барьера
Разбег,скачок,бяжым спяшаем
Як час ідзе не заўважаем
Дамоў прыходзім,перакусім



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Босх жахлівае пекла стварае,
Каб не жыць у ім зараз і потым,
Каб пакінуць яго... Назірае
За прамоўцам адным крываротым.

І малюе яго як пачвару,
Што смяецца з ахвяраў уласных...
На палотнах стварае не мару,
А грахі ўсіх злачынцаў, няшчасных.

Сумна бачыць, як д'ябал з'ядае
Іх птушынай драпежніцкай дзюбай
І патрэбу пад тронам спраўляе,
Як сваю, чалавечую - згубай.

Дзе адчаю канец і пакутам?



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Упаў на залу непраглядны змрок.
Так на планету падае зацьменне.
Авацыя, узняўшы слых і зрок,
Скацілася, што горнае каменне,
Ды сціхнула, нібы ўюрок у жмені.

Рассунуліся полагі заслон,
Як перад Маісеем хвалі мора
Чырвонага, і шлях цераз пілон
Вёў погляды да сціслага прастору
Ў парадныя пакоі Эльсінора.

На троне Клаўдзій дыхаў часнаком,
Хаваўшы печаю ў карункі фрэза,
Якая да гартані цішаком



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Не злучыцца ўсім мірам у пацерах нам,
Не з’яднацца ў малітве грувасткай,
Бо не знае авечка, заходзячы ў храм,
Стане ежай яна альбо паствай.

Але выгадна ўсім, каб малітва была,
Ці якісьці намёк на згрызоту.
А карысці ад нас, як смятанкі з казла,
Дый прыбыткаў, што грошай з балота.

Вельмі цяжка зрабіць прагавітасць радзей,
Устрымацца сумленна ад рэнты,
I ляціць ненасытнае з нашых грудзей:



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я прадчуваў, што ў холадзе прыйду,
Згублю мацунак долі валацужнай,
I страт неверагодных чараду
Сустрэча сцішыць. У зімовай сцюжы
Ёсць нешта першабытнае… Амаль
Пасуе мой характар снегападу,
Як ломанай маланкі вертыкаль
Перасякае рысу далягляду.

Я пэўны быў, што ў снежаньскай тузе
Прывалаку разбухлыя кішэні,
З якіх павыпадаюць па чарзе
Набытыя ў ліхтугах спусташэнні.
Муляючыся, месяц цішаком



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

– Не сварыся, матухна, матухна-ігумення,
Не крычы на дзеўчыну, не няслаў дурной.
Лепей прыгалуб мяне, шчыра адмалі мяне,
Бо на твары – слёзачкі, а на сэрцы – гной.

Як пагасла сонейка, як заззялі зорачкі,
Княжыч-Месяц новенькі ў неба выступаў,
I наўстрэч да Княжыча я ляцела з горачкі,
Бегла, неразумная, што бруя са скал.

Ты не лайся, матухна, матухна сярдзітая,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Бабулька"
Адзета неяк старамодна
Кіек,сагнутая спіна
Ідзе паволі,асцярожна
Відаць не з гораду яна
Ніхто яе не сустракае
Адна ідзе,адпачывае
Чуць абапрэцца аб кіечак
З усмешкай штосьці разглядае..
Жыцьце яе не шкадавала
Твар у маршчынках,іх не мала
І толькі позірк малады
Скрадае старасьці гады
Сівыя валасы з пад хусткі
Маленькі клуначак у руцэ