Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Яшчэ не ацэнена

Штоноч апранаецца ў цені
Яна, ніба цемры ўладарка.
Прышпільвае зоркі да цела
Цянётаў яе гаспадарка.

Збянтэжаны месяц бы гузік
Харугвай сяйва атачае.
Абцасам вятровым у смузе
Самотная поўня вітае.

Карункавы станік з азёраў
Ласкавымі хвалямі цісне.
Вільготныя вусны прастораў
Улонне атуляць актрысы.

Пад вэлюмам чорным як богі
Жарынкі хаваюцца жарсці.
Панадаю ўсланы дарогі,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

# ты пачакаеш ля прыпынку
можа болей чым звычайна
глынеш гаркоткага-салодкага віна
ён можа ценем быць нябачным
побач
недзе
можа быць
дзе ты ня бачыш
таму
# ты пачакаеш ля прыпынку
можа болей чым звычайна
запаліш догую як ноч
з ментолам цыгарэту
і дым нібы сваё жыццё
пусціўшы да аблокаў цьмяных
ты прыгадаеш цені варухлівыя кахання
ты прыгадаеш верасні і траўні ў жарсцях збытых



Яшчэ не ацэнена

Мірскі замак
У памяць аб падзеях пачатку XVI стагоддзя
Знакаміты Мірскі замак, помнік архітэктуры пачатку XVI стагоддзя, будаваў, асцерагаючыся набегу крымскіх татараў, лідскі стараста Юрый Ільініч. Прататыпам замка ў Міры паслужыў добра вядомы старасту замак у Лідзе.
Баіцца Ільініч татараў –
і замак у Міры будуе:
калі панахлынуць навалай,
то замак ад іх уратуе

і будуць ляцець і куляцца



Яшчэ не ацэнена

Прыпеўкі пра бібліобус

Слухай, бабка, жонка, дзеўка!
Слухай, дзед, мужчына, хлопец!
Зараз вам спяём прыпеўкі
пра машыну – бібліобус!
***
Бібліобус нас распесціў:
мы па кніжачкі не ездзім –

і цяплом, і маразамі
ездзяць кнігі да нас самі.
***
Едзе ў вёску бібліобус.
Справу добрую ён робіць –

ён вязе вяскоўцам кнігі.
Людзі справу ацанілі.
***
– Слухаў ты? Сусед Макарыч
аб аўтобусе пляткарыць.



Яшчэ не ацэнена

Цягнік Беласток-Ленінград
Памяці першых ахвяр Вялікай Айчыннай вайны ў Лідзе

Цягнік Беласток-Ленінград
крануўся са станцыі Ліда.
(Згаданы маршрут праклінаць
ускорасці прыйдзе хвіліна.)

Ужо пачынае чапаць
акенцы святла пазалота.
За беллю фіраначак спяць –
ды будзяць людзей… самалёты.

Гудзіць самалёт: “Насалю-у-у-у –
і запалымнееце аж вы!”
Роў зверху – удар на зямлю
абрушваецца вельмі страшны.



Яшчэ не ацэнена

Маладыя крылы
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца

Вучэбным вылетам надвор’е
спрыяе – і дзяньком пагодным
на Лідскім на аэрадроме
лётную практыку праходзім.

Л-39 у шарэнзе.
Колеры сцяга ў эскадрыллі.
У самалёты ўсе залезем.
Пакуль прасцяг не пакарылі.

Аэрадром заўжды адкрыты
вятрам, рамантыцы паветра.
Курсанты ў маладыя крылы



Яшчэ не ацэнена

Царкоўныя званы

Царкоўныя звоняць званы,
прыводзяцца ў рух званаром.
Як хораша звоняць яны –
паэт не апіша пяром!

Няцяжка зусім зразумець
стварэння мелодый закон:
прасцей за любы інструмент
музычны царкоўны той звон.

Уздзейнічаюць зноў і зноў
на нас тэмбр высокі ды бас –
аказваюць гукі званоў
уплыў дабратворны на нас.

Званоў перазвон нездарма
малітвай у бронзе завуць.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мілая рэчка дзяцінства майго,
Што ахрысцілі дарожнікі Дудкай,
Мне выплываеш праз зараснік год,
Граеш, квітнееш у снах незабудкай.

Шпарка да Віліі-маці бяжыш
Доняй, ёй радасцю сэрца напоўніць.
Колькі пасвеціць на свеце мне жыць
Буду цябе я змяістаю помніць.*

Як праз аер хлапчукі мы імчым,
Каб у абдымкі хутчэй табе трапіць.
Спёка стараецца нам дапячы,
Тут жа адразачку моц тваю траціць!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Адбелены расой
Ручнік – жыцця аздоба.
На ім не раз хлеб-соль
Сустрэнуць часам добрым.

Кранецца струн смычок,
Вяселле ўзрушыць хату, –
На грудзі праз плячо
Ручнік павяжуць свату.

У новы ўвойдуць дом,
Каб там пражыць да скону,
Як продкі, ручніком
Акутаюць ікону.

Хто сэрцам не маўчыць, –
З мінуўшчынай гаворыць, –
Раскажуць шмат аб чым
На ручніку узоры.

Як родную зямлю
У ранішнім тумане,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ізноў па радыё “Рамантыкі”
Ў эфіры памяці гучаць.
Я абавязан многім вам, –
такі
Няпросты шлях пасмеў пачаць.

У класе сёмым вельмі ўзрадаваў
Мяне дырэктар:
– Станіслаў,
Чуў, пра цябе казала радыё,
Туды ты штосьці дасылаў.

“Мая любімая прафесія” –
Аб’яўлен конкурс быў, –
і я
За рыфмай рыфму менціў весела –
З гарэзай-музай размаўляў



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Запаліць свечкі ў небе вечар,
Сустрэўшы нас у добры час.
Давай і мы запалім свечкі, –
І адагрэе памяць нас.

І зноў адчуем мы вяснова
Нектару слодыч на губах;
І зноў закружыць нам галовы
Васковых свечак церпкі пах.

І, можа, як часінай шлюбнай,
Яны асветляць нас дваіх.
Давай з табой запалім свечкі, –
Расставім кропкі ўсе над і…

Нам зразумела стане раптам,
Калі сплыве туману дым, –



Яшчэ не ацэнена

Праведнікі мілай Беларусі,
Вам я, як героям, пакланюсь.
Гімн іграе сонечны на гуслях
Праведная вамі Беларусь.

Ў час, калі нахлынула навала,
Баль спраўляла лютае звяр'ё,
Вы жыццё яўрэяў ратавалі,
Пад пагрозу ставячы сваё.

Смерці заглядаючы у вочы,
Не маглі няшчасных ёй адаць,
Бо Хрыстос на свет прыйшоў аднойчы,
Каб усіх нас, грэшных, ратаваць.

Неба воч не змежвае, – ўсё бачыць,



Яшчэ не ацэнена

Жыццёвыя сцежкі
Паўліны Мядзёлкі...*
Парою лёс цешыў,
Быў час часам золкі.
У Дзвінску і ў Мінску
Гаркоту спазнала,
Аднак і нектару
Сабрала нямала.

Паўліне Мядзёлцы –
Руплівае пчолцы
Матулінай мовы
Квітнелі ўсе слоўцы.
Таму і Паўлінку
Так хораша грала, –
У Янкі Купалы
Душа замірала...

У Будславе потым
Спяліла ўспаміны,
Слязьмі палівала
Мядзёлка Паўліна,
Сваёй Беларусі
Для росквіту
Сілы



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Сквара. Месяц засіліўся
На ўласным розе.
Марва. Зоркі замылены
На тваім парозе.
Задуха. Аблокі памыліся
У чорнай знямозе.
ПАра. Час зазыбіўся
Над садам у крозе.
Цёмначы жнівенем спелым
Падае лета знямела
У вочы твае снамі сціхлыя,
У вусны ледзь-ледзь прыадкрытыя,
На грудзі, на ногі, на…
Сквара. Птушкі
Пад намі забітыя.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Раніцай"
Устае з-за лесу шар чырвоны
І промні-іскры пасылае
Паціху,неяк сарамліва
Паблекшы зорачка знікае
На усходзе нібы бліскавіца
А свет такі-балюча воку
І толькі хмаркі затрымаюць
Той бег нястрымнага патоку
Раса начная на лужках
Як дыямент блішчыць,іскрыцца
Калі з усоду на яе
Праменчык сонечны лажыцца
Туман у нізінах,над вадой



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Мы пясчынкі"
Мы -пясчынкі ў гэтым свеце
І аднойчы ,на хвалях сваіх
Панясе,загайдае нас вецер
Усе далей ад мясцін дарагіх
Будзе кідаць па розных краінах
Будзем часта мяняць гарады
Пастарэе ля дома рабіна
Праляцяць хуткай птушкай гады
Што ж нас вабіць да роднае хаты
У стары двор,што травою зарос ?
Пахне яблыкамі,пахне мятай



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Пра слова"
Я чуў,у жыцьці вось так бывала
Што слова нават забівала
Сказаў і потым не дакажаш
Што гэта проста сарвалося
Але ж у сэрцы засталося
Сядзіць і ціха крываточыць
А побач з гэтым крыўда крочыць
Сарвецца з вуснаў выпадкова
Нязграбнае,крывое слова...
Ім па жывому паласуеш
А потым ходзіш і шкадуеш
А слова душу ўжо калечыць



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Адчыні мне тайну маладосці
Простага на вёсцы мужыка,
Што у жніўні у полі грэе косці
Ды ў грыву падганяе лайдака.

Прыгажосць спякотнага Палесся
Бачыць ён сярод палеў,
Дзе ідзе жніво вяселай песняй
І працоўны люд з усіх краеў.

Ён знайшоў халоднае вадзіцы.
Тая, што вяртае да жыцця.
Закружыўся ў танцы з маладзіцай
Ды забыў усе цяжкасці быцця.

Так гады мінаюць вельмі хутка,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ёсць месцы, што існуюць для народу
Каб дух айчыны зноў у людзях абуджаць
У іх Дар Божы дае розуму свабоду
І сувязь з продакамі дае нам захаваць



Сярэдняя: 5 (1 голас)

О, Свіслач – вэлюмная стужка
Паміж адвечным і жыццём!
Спявае калыханку птушка
Табе, самотніцы, на вушка,
Як маці над грудным дзіцём.

Пушыстым шлякам бераг нізкі
Прыпаў да плыні, што карніз,
Які нітуе вёсак нізкі,
I, нібы талер на маністы,
Нанізаны на рэчку Мінск.

Цалуе ўцішаная хваля
Крайком губы краёк зямлі,
Дзе, роўна клавішы раяля,
Ступені з больверка збягалі
Ў раку ды збегчы не маглі;



Яшчэ не ацэнена

ЦВЕТ НIКАЦIЯНЫ
(паэма)

Когда цветёт никотиана,
Всё, всё тогда полно обмана,
Опасна ночи тишина,
Как то затишье роковое,
Когда коварная волна
Хранит молчанье гробовое.

Леся Украінка

I

Лібава-Роменскі вакзал.
Раство Хрыстова адшумела,
Паўсонны горад ачумела
Ў прыгожым смецці загразаў.

Спыніся ж, моташны цягнік!
Не валачыся ўздоўж платформы!
Гудок праплакаў песню Нормы
I абяссілена панік…



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Скрыпач у пераходзе

Там непрадказальнасці гукау нямала,
Лагоднасцю скрыпка усе разбауляла.
Лісліва баюкала, гладзіла нервы ,
Шаптала на вушка- ты лепшы і першы!

Са слезкамі усіх прабачэння прасіла,
То успомніушы нешта наузрыд галасіла.
Смяялася звонка, вярталася рэхам,
Была заляцанкай прахожым, пацехай.

Ды людзі спяшаліся, нізка галовы ,
Не зведаушы цымусу нават паловы.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Усе гамоняць пра дзень волі.
Толькі волі ад каго?
Ад сябе самых? Ніколі
нам не звольніцца, таго,
што ўсё бачыць, не падманеш.
Маеш тое, чаго варт!
Волі хочаш? Волю маеш!
Як калісьці Банапарт,
захацеў пайшоў вайною,
не хапіла сіл - палон…
Аднаго ўсе людзі крою,
розны ў кожнага фасон.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117081109267



Яшчэ не ацэнена

Пасля выпадку з мядзведзем, дзядуля з бабуляй унучку з сяброўкамі ў лес адпускаць не сталі. А дзядуля ў лес па грыбы з Машанькай пайшоў сам. Ішлі яны ішлі, зразаючы грыбок за грыбком, як раптам бачаць: ваўчаня пад кустом сядзіць. Толькі яно кінулася ўцякаць, як дзядуля адзежыну з сябе зняў і накінуў на ваўчаня. Завішчала-заскавытала звераня, а дзядуля кажа:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ідзе Ліса па лесе, а насустрач ёй Воўк. Павіталіся, і Ліса гаворыць:
– Вось хутка Каляды, як адзначаць будзем?
– Я звычайна выццём адзначаю, – адказвае Воўк.
– Куды гэта варта, тут весяліцца трэба, а ты сабраўся тугу наганяць.
– А што ты прапануеш?
Ліса паглядзела па баках, бачыць на бярозе сядзіць Сарока.



Яшчэ не ацэнена

Колеры аднойчы заспрачаліся. Кожны з іх хацеў быць галоўным. Больш за ўсіх кроычаў Чырвоны колер:
– Я самы яркі, таму ісамы галоўны!
– Не менш яркі і я! – гучна падаваў голас Зялёны, – і мяне летам найбольш у прыродзе!
– А затое колькі мяне ў морах і акіянах незалежна ад пары года, – гаварыў Сіні.
– А мяне – у нябёсах, – адказваў яму Блакітны, - я ўзвышаюся над вамі ўсімі!



Яшчэ не ацэнена

Непадалёку ад дома, што стаяў на водшыбе, узвышаўся калодзезьны журавель. Ён выцягваў шыю, углядаўся ўдалячынь, дзе на поплаве былі бачны жураўлі. Яму было даспадобы наглядаць за іх танцамі. Тады і ён, нібы ў такт, пачынаў ківаць галавою на ветры. Аднак ні на паўкроку не мог скрануцца з месца. Хоць часам у сне бачыў сябе такім жа танцорам!



Яшчэ не ацэнена

У адной сям’і нарадзіліся два сыны-блізняты. Назвалі іх Пятром і Паўлам. Калі яны трохі падраслі, з’явіліся ў іх мары падобныя як яны самі: знайсці скарб. Самымі любімымі іх заняткамі было чытаць кнігі пра шукальнікаў скарбаў і блукаць па закінутым замку, дзе, магчыма, схаваны скарб.



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Прыхільнік веры сваіх продкаў,
пакінь ў гісторыі свой след,
зляці са шпулек тонкай лёскай,
будзь крут, як бацька твой і дзед!

Збірай усё тое, што патрэбна,
і ў мужны шлях. Iдзі знайдзі
ту прыгажосць, з якой прыемна
ў Мадрыдзе восень правесцi.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Калі пакла́дуць ў труну,
Закіньце попел мой у раку,
Тады адсюль я уцяку.
Не буду гніць я ў зямлі,
А буду плыць у далічыні.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

А вось і жнівень на парог
Ступіў, як кум, багаты, шчодры.
Прынёс туман грыбны ў лог
І з росаў вытканыя коўдры.

Рыжышчы голыя і пах
Свежападсушанага зерня,
Смак папяровак у садах
І ўспамін, што час не верне.

Спякоту дзённую, як хмель,
Што песціць зрэдку гэтым летам.
З кудлатай пожняй, нібы чмель,
Пад ёрш падстрыжаны палетак.

Буслоў, што зграямі здалля



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Змрокі хіжымі птахамі жніўня
Акаляюць бязмоўнасць прасторы.
Звышадчайнай слязою ліўня
Енчаць рэхам далёкія моры.

Па-над квеценню яблычных межаў
Збеглых думак маркотная барва.
Гад сыкучы канае між вежаў
Старадаўня-самотных, як Карна.

Крук малюе крылом чорным ночы
Лёс, пазначаны марвай і жалем.
Недзе Плачка бядуе, ці… д’ябал рагоча?
Вадзяніцы вылынваюць з хваляў.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Зусім не прагне сённяшняя знаць
аб долі учарашняй знаці знаць.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Падала зорка з неба, –
Я загадаў жаданне.
І мне жаданне гэта
Марай вялікай стала.
Бог за маё старанне
Узнагароду даў мне:
Іскра Яго
Мне зоркай
Проста ў душу
Упала.

Часам глыбокай ноччу
Я йшчэ не змежыў вочы.
Льецца святло з акенца.
І, калі хтось заблудзіць
У непагоду, ўгледзіць
Іскру – і ўжо не збочыць,
І пуцяводнай зоркай
Бачыць акенца будзе...

Іскра пячэ і грэе.
З ёю смяюся й плачу.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

І я чаргу па хлеб успомню
Ў сямідзесятыя гады.

Ля магазіна
ў панскім доме
Былым
Стары і малады
Машыну хлебную чакалі.
І я з авоськай сярод іх
Стаяў малы.
– Вязуць! – гукалі.
І быў шчаслівы гэты міг.

Было ж не соладка аднак мне
Ў чарзе з дарослымі тады.
Вось дзе з вяскоўцамі “яднанне”
Спазнаў, –
Цяпер займае дых!

Казала гучна прадаўшчыца:
– Па дзве буханкі сёння ўсім! –



Сярэдняя: 2 (1 голас)

На аселіцу да гаці
Выйшаў люд вясну гукаці,
Каб вясна дзесь не блудзіла,
А на голас прыхадзіла.

Каляровыя тут стужкі,
Птушкі спечаныя з цеста, –
Каб хутчэй з-за мора птушкі
Прыляцелі з добрай весткай.

І стараюцца дзяўчаткі, –
Радасць свеціцца ў вачах іх, –
Так пяюць вяснянкі-песні,
Што прачнуўся ветрык весні!

– Гу-у-у!

За ваколіцай ля гаю
Й я вясну сваю гукаю.
Я хачу, як і ў сямнаццаць,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Такое з-пад ілба хіба убачыш?
Такое можна ўбачыць з-пад рукі.
– Кузю-кузю, майго маленства ветрык! –
А некалі ж губамі – да шчакі!

А некалі ж на ворыве
Ішоў я
Крыклівым грачанём
Па баразне
Услед за бацькам.
Як любіў каня ён!
Яго не гладзіў пугай па спіне.

– А цягавітасць нам з табой да твару! –
Казаў і ў свіран дзверы адчыняў...
І конь, на бацьку гледзячы рахмана,
Падковай шчасця
Шыю выгінаў!



Сярэдняя: 1 (1 голас)

1.

“Працуй, брат, пільня –
Тут будзе Вільня” –
Я чуў ад бацькі
І ад суседзяў.

Хоць потым бацька,
Аднаасобнік,
На падзаробкі
У Вільню ездзіў.

Я прыгадаю
Яшчэ праз годы
Як выглядалі
Яго з падводай.
Было на возе
Ўсяго багата.
З сабой прывозіў
Дахаты свята...

2.

“Працуй, брат, пільня –
Тут будзе Вільня.”
Была б тут Вільня,
Дзе шчыравалі
Спадар Уласаў,
Спадар Купала,
Дзе іх пасевы



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Першы сноп я зажынаю,
Зажынаю.
Перавяслам, нібы долю, спавіваю,
Спавіваю.
Дзякуй, ніўка, што ўрадзіла,
Што ўрадзіла.
Дзякуй, сонца, што свяціла,
Што свяціла.

Каласочкі нізка гнуцца,
Нізка гнуцца.
Аб зямельку вельмі б’юцца,
Вельмі б’юцца.
Іх шчасліваю рукою зажынаю,
Зажынаю,
На жніво, умалот бласлаўляю,
Бласлаўляю.

Свой снапок квятамі ўпрыгожу,
Упрыгожу,
Коп на тысяч перамножу,
Перамножу.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Жанчыне кросны, кухня,дзеткі,
Яшчэ магчыма ў царкву хадзіць,
І ёй не быць ніколі разумнейшай,
І грошаў больш не зарабіць.,
Яна павінна ведаць месца
І галаву не падымаць,
Мужчыны, дулю паказаць.



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Я іду па замшэлай дарожцы,
А навокал мяне краявіды.
І сустрэць бы мне тут спадарожца –
Вандраваць з ім, напрыклад, да Ліды.

Але ж зараз вакол Палессе.
Грымаціць нібы спеў калярамі.
Колькі ёсць у цудоўным свеце
Шмат таго, што знікае з намі.

Крочу так, успамінаю дзяцінства
І з палёгкай гляджу ў вышыню.
Як знайсці з наваколлем адзінства,
Зразумець як радзіму сваю?

Нарадзіцца далека можна,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Чаго жадаю "
Калі спытаеш мяне неба
Чаго жадаю,што мне трэба
Багацьця ,славы ці бязконца
Жыць на зямлі,пад гэтым сонцам
Быць маладым і не старэць
Не працаваць а многа мець
Што адказаць я мушу небу?
Мне хопіць і скарынкі хлеба
Не трэба мне зямнога раю
Не забірай таго што маю
Дазволь мне старасьць дачакацца
Ні з кім да крыку не спрачацца



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

А баксёры вось б'юцца
да таго, як нап'юцца.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Нішто не вечна ў гэтым свеце,
І нельга нешта ўтрымаць.
Усё, што ўзяў ты на планеце,
Калісьці прыйдзецца аддаць.

Аднойчы гляну я на неба,
Успомню, што было раней.
Як закаханыя ля дуба
Кляліся быць заўжды бліжэй.

Чаму пакінула паветра
Так шмат пачуццяў у паху руж?
Іх каляровая палітра
Абвеянна растаннем душ.

Я лепш тады закрыю вочы,
Каб слёзы раптам не пайшлі.
Ах, тыя памятныя ночы!



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

­ Алесю Беламу
Як прыспеў час памір­аць старому пану
Крыкнуў: крупніка ня­сі, мой слуга адданы!
Той спужаўся: пане м­ой, крупніка нястача
Можа крамбамбулі ці ­глинтвейн гарачы?
Перадумаў памираць т­ой пан-небарака:
Ну хаця б налей ты м­не з келіха арака,
Потым каб зварылі кр­упнік, ды гасцей сабр­алі!
Ды каб нашыя музыкі ­паланэзы гралі.
З той пары і жыў той­ пан п'яны ды шчаслив­ы,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Анёлу-захавальніку

Увечар скончылась набажэнства,
Верніки сышлі ад размовы анёлаў,
Ад малітваў аб вечнам блажэнстве:
Заўтра ісці на працу ці у школу.
Ад вечнага да зямнога за паўгадзіны,
Да справ зямных на зямным абшары
У некага келіх, спрау паўтузіна -
У іншага ды аб адпачынке мары
А Вечнасць чакае яшчэ за парогам,
Анёлы скажуць: Цябе чакалі!



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Маладзейшыя( за нас)­ у начных клюбах,
дзе толькі не клацай­ дзюбай
I хутка лаві свой др­айв
Старэйшыя(за нас) ш­укаюць свой кайф на г­радках
У іх амаль што усе ­у парадку
Бо бульба з морквай ­"lх лайф"
Нам трыццаць ужо неу­забаве
I нехта з нас дока у­ праве
Ці у мове ці у PHP ­
Час марнуе хто як ум­ее,
Хто цярплівы, а хто­ разумнейшы
Хто ніякі у дзве дзі­ркі сапі.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Манюшка, Кастюшка, ды хасідскі рабін –
Не патрэбны вы зараз сярод нашых асін.
Беларусь або Польшча, ці Іудэя ваш край –
Не паведае плошча, ані модны клуб “Грай”.
Вышываначных строяў не насілі, на жаль,
Вы і вашыя дзеды ў касцёл ці на баль,
У сінагогу, на рынак ды яшчэ шмат куды,
І не ведалі cуму ці кручыны-бяды.
Вашы косткі ў глебе ды жнівом прараслі,
А пра вас пазабылі... ці наогул былі?



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Пад футрам сонечных ветраў
Ветразь слабкі і дрыготкі
Штурхае пад карак паэтаў –
Намыленых разам з вяроўкай.

Пад ценямі гонкіх ялінаў
У спратах хаваюцца змрокі.
Буяе растрэльна шыпшына,
Смуткуюць крывавыя глогі.

Пад шэрымі вокнамі гмахаў
Напружанне зносінаў горкіх.
Свідруюць свядомасці страхі
На ложках драўляных і волкіх.

Пад поўняй чырвонай ад хмелю
Упокат разлегліся хмары.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Беларусь! Ты Матуля мая!
Край дзядоў нашых, велічны лёс.
Вабіць шчырая песня твая,
Ў сэрцы гоман ласкавых бяроз.

Сум і гонар - мой край дарагі -
Вёскі, пушчы, азёрны блакіт...
Як мне любы ход ціхай ракі
І разліў самавітых ракіт!

Раннім ранкам туман, сенажаць
З гулкім клёкатам белых буслоў...
Як мне хораша ў росах ступаць
Побач мужных і верных сяроў!