Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мароз, каляды, вечар, зоркі –
Так студзень апраўдаў імя.
Наперадзе ані агня,
І кіламетраў сем да вёскі.

Бярэ святочны калатун,
Трасца хапае ўсё мацней,
І крокі сталі карацей…
Глядзіш наперад, як дзікун.

Пусціце, людзі, на начлег,
Хоць на хвілінку адчыніце.
Ў святую ноч не дасць Збавіцель
Ажыццявіць злачынцу грэх.

Але на грукат – цішыня…
Святло адразу ж загасае –
Ніхто ні кроплі не жадае



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Калі марнею ад нягод
і сэрцу цесна,
Я успамінаю радавод
і продкаў песні

Яны ідуць за годам год
З мячом і з плугам.
О мой нязводны род,
Ён моцны духам.

Імёны памяць берагла.
Вяла праз церні,
Каб я не сеяў зла
А толькі-зерне.

Да іх іду, я зноў і зноў,
ім веру свята,
Таму й вяду сваіх сыноў
Да іх на раду.
Чытаць цалкам: http://www.vershy.ru/content/prodkі-0#comment-13403



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Скразіць адзінота балючым матывам,
Мелодыю нот гэтых знаю даўно.
Ты быў для мяне самым лепшым парывам
Да шчасця... з падзеннем на дно.
Ты быў для мяне, як духмяны, вясновы,
Суботні і сонечны дзень у гаі.
Як вецер лясны і як водар сасновы.
Застанься ж
такім
назаўжды.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Шчырымі словамі сэрца раскрыю,
Хочацца выказаць усё, што магу.
Сёння цябе абдымала за шыю.
Сёння тваю цалавала шчаку.
Вуснамі ў вусны... за рукі трымала...
Ці адчуваў ты, якое цяпло?
Колькі разоў я цябе сустракала!
Колькі разоў развітанне было...
Шмат чаго мае ў жыцці свае межы,
Кропку, канец, завяршэнне і ... ўсё.
Толькі я веру душой па-ранейшаму
У нашае шчасце і ў наша жыццё!



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Кожнаму сваё, а мне - тваё:
Сэрца, словы, вусны, вочы, плечы.
І каханне, як паветра, вечнае,
І штодзённае тваё жыццё.
Кожны робіць выбар для сябе.
Абірае ўздымы, сцежкі, спускі...
Я хачу, каб рукі БЕЛАРУСКІЯ
Абдымалі горача мяне!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Рызыкні аднойчы, адступі.
Сілу волі з межамі не звязвай.
І лядовы айсберг растапі,
І вузлы на сэрца не навязвай.
Адагрэй далонямі хутчэй
Усё, што без пяшчоты зледзянела.
"Я сумую без тваіх вачэй," -
Пры сустрэчы нагадаць хацела.
Развітайся з крыўдамі за раз,
Каб спыніць іх дзейнасць назаўсёды,
І пабачыш, колькі шчасця ў нас,
Закаханых, радасных, шалёных...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

"Пройдзе да лета тваё каханне," -
Так неаднойчы казаў і верыў.
Ты памыліўся ў сваіх чаканнях.
Шкада, што не меў даверу.

Ведала пэўна, бесперашкодна
Стане чароўным любое лета.
Ты на сустрэчы заўсёды згодны -
Удзячна табе за гэта.

Восень да сэрца прыйшла тужліва,
Думак прынесла з сабой нямала:
Некалі восень з табой злучыла
І некалі раз'яднала.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Вераснёвыя цёплыя буднія дні
Прыняслі не жыццё, а самоту і боль.
І цяжку́ю для сэрца разлуку з табой...
Мне на плечы яны, як каменне, ляглі.
З развітаннем, з растаннем ізноў па шляху
Мне да шчасця ўвосень складана ісці,
Праз магутныя страты і згубы прайсці.
Я адчайна трымаю цябе за руку...
Пажадаю табе перамогі ва ўсім!
Я ў баях за каханне няўдалы баец.
Немагчыма прыняць непазбежны канец...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Развітацца як, калі любоў?
Разрываюць неяк людзі сувязь...
І жывуць і сэрцам не сумуюць,
Абыходзяцца зусім без слоў.

Развітацца як, калі з усіх
Толькі ён адзін заўжды адзіны?
Я акно завешваю гардзінай,
Каб застацца з сумам удваіх.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Горад і веска"
Добра ў полі.Пахнуць травы.
А прастор які,а шыр!
А тут праца,а тут справы
Зацягнулі быццам вір
Зранку шклянку кавы выпьеш
На гадзіннік паглядзіш
Не ідзеш,а на прыпынак
Як ашпараны ляціш
У весцы час цячэ павольна
Бачна ціхую раку
І табе там так раздольна
Як у моры мараку
Побач лес шуміць таемна



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Я кіну жменькі літар на паперу,
Cкладу арнамент з простых слоў,
Уплету чырвонай стужкай думку,
Удыхну сваіх пачуццяў моц.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Чароўная! Красунечка мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная, з кiм так шчаслiвы я,
што мне i ў будане — нiбыта ў раi! 

Ты — небейка. I сонейка маё.
Так,  пэўна, бачыць дiцятка матулю. 
Цi "рыцар" улюблёны, хлапчанё, —  
"лiк" дзеўчыны, якi да сэрца тулiць.

I я, у захапленнi, бы юнак, 
выглядваю твае азёры-вочы
i ўсмешку — ў сотнi промнiкаў маяк,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Студзёнай вее прахалодай
Зімовы вецер у вочы.
І сэрца поўніцца трывогай
Бясконцай, чорнай ноччу.

У вокны ветка дуба б'ецца
І шоргат чуецца гучней.
У грудзі ліпкі жах уп'ецца -
Жартуе злыдзень чарадзей.

На небе замігціць зарніца
І певень песню праспяе,
Я цяжкім сном змагу забыцца
І знікнуць прывіды ў імгле.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Жыцьцё-шапіто.

Гэтка дробязь, жыцьцё ты маё!
Цырк на дроце і сьмех шапіто,
Нараджэньні і морака здані,
Смага, сьпёк і каханьня кананьне…

Ні пазыка, ні плата ад грошай
Яму літасных год не падоўжаць,
Залатаўшы, на воўчы каўнер,
Насі гэткім жыцьцё кожны дзень,

Нос ім крый, хавай ногі ў бахілы,
Ды гадам, што пазьніклі ў нішто,
Прашапчы, пакуль маюцца сілы:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вячэра.

Вячэра не ўдалась,
Бо бульба, як вата,
Хоць смажыў на сале,
Але ж, гаркавата,

На год неўрадлівы
Шмат працы паклаў я,
Але садавіны
Ўзяў небагата,

Бо год неўрадлівы
На цыбулю і моркву,
Бо чарвяк стачыў сьлівы,
А бульба пасохла.

Жыцьцё непавінна,
Бо доля такая:
Без сваёй садавіны
Чужую спазнаеш.
-01.09.18.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цеп пачэ – дзі-дзі ды ці-ці, а но вота: цыцкы

Ніколі ня бачыв народ мой ні паляшуков ж,
Шо згінулі тышчамы дзе-та каль дзетачак онь.
Ды толькі трава шапаціць, а ні сена свярбіць:
Ну, як гэта – трохі хоць зЕсці святых Вась пладов.

Прыходзіла восень – а 8 якіхсь смердзюков
Заныкалі нат сенавалы ля майстравых козк.
І вота: капцы вуш прыходзяць – дзядок



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ітак, вы когда-нібудь думалі,
Как это где-то чево
Вдруг замерзалі все чукчі аж.
Ну, ні с таво, ні с сево зь?

Вота і я тута тумкаю:
А еслі завтра в паход?
Шо я с сабой забіру тада?
А!.. ваша честь, я дурной!..

Ну, да праграма вуж включана.
Вот: уш лежу, как пенёк.
І ні нага, а ні ручанька
А нычого вжэ й ны хоч.

І вота внікні в анучніка:
Скока тут во уш фсево зь!..



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Восы.

Зьбіраюцца восы па закутах на восень,
У шчылінах пад тынкам зімаваць да вясны,
Зьбіраюцца гуртам і, у самоце адзінкі,
Сустракаць у здранцьвеньні подых кожнай зімы

І не сьняцца там восам лесу гонкія сосны,
Сьвет у розных дзівосах не патрэбен ім там,
Як і той самнамбул, што свой сон нетрывожны
На ахвяру аддаў нешматлікім радкам.
-01.09.18.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

"Прыходзіць восені пара.."
Нахлыне хваляю туга
А я не веру
Што не пачую голас твой
Не рыпнуць дзьверы
Заплача жалабна струна
І абарвецца
Крычу ў начную цішыню
Не адзавецца
Вясною кветка расцвіце
Ты не пабачыш
А што было,даўно прайшло
Не перайначыш
Сінее неба нада мной
І сонца свеціць
Расце бярозка пад акном



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Мабыць, прайшло меней паўвека,
Ды адзічэў бацькоўскій сад,
Якій забыў рук чалавечых
Руплівый клопат і дагляд.

Прывід зьдзічэлы дух маркоціць,
Нібы жыцьцю ўсяму прысуд,
Напрэч пражытае адносіць
За невяртальную мяжу

І, заблукаўшы лясным рэхам,
Праз паднябесный зоркапад,
Як у лісьце сьпелыя арэхі,
Гады аджытыя ляцяць…
-30.08.18.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пасталееш, пастарэеш…
Дробязь вы, гады мае!
Ля аклункаў безнадзейных
Ужо сябе не пазнаеш.

Прысак баў былых юначых
Зьнік у шалупках бульбяных,
Енкам зыйдзешся шчанячым -
Ды не быць ужо маладым!
-27.08.18.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Забыў я родныя мясьціны,
Людзей забыў, назову іх,
Засталась кропляй Бацькаўшчыны
Пачуцьце вымавіць услых;

Мабыць, нядужае каханьне,
Шмыгне з душы, нібыта мыш,
Без сьлёз, без болю разьвітаньня,
Ад, птахай, стомленай душы,

Мабыць, яно і не каханьне,
Калі змог час яго здрабніць,
Але ж, звон бомкнуў разьвітальный -
І рэшту сіл забраў маіх.
-11.08.18.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Над чым душа мая квахтала,
Што да набытку бераглось -
Адлігай зьнікла за сьнягамі,
З аблогі доўгай уцякло

І непатрэбна на вяртаньне
Пару прайшоўшую клікаць -
Імчыцца нашае зьмярканьне,
А ўсьлед, камусь, сьвітальный час.
-10.08.18.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Разьлятаюцца дзеці,
Свае гнёзды ўюць,
Свае мэты, надзеі,
Жыцьця долю сваю,

Разьлятаюцца дзеці,
Праз жальбу і тугу,
На тваё ўлоньне, сьвеце,
Іх люляць аддаю,

Разьлятаюцца дзеці
Каб драбніць і яднаць
Гэты сьвет непадзельны,
Несупынны, як час.
-08.08.18.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адстаў і зрокся я Айчыны…
Да болек, спраў, надзей яе,
Нібыта браму зачынілі
І крылы зрэзалі мае…

Так адганяюць прэч чужынцаў,
Не адчыняючы дзьвярэй,
Так крылы рэжуць на злачынцы,
Які рабуе і крадзе.

Дарэмны сорам, прыкрасьць - пуга,
Яна лупцуе і пячэ,
Душа, як злосны валацуга,
Млее, баліць - ды не ўцячэш.
-02.08.18.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Божа ж мой! Гады як адлятаюць!
Іх п’е, мабыць, той прагны чарадзей,
Які ніколі досыці не знае,
Які не адстае ад часу і людзей.

Божа ж мой! Да часу я ў даверы,
Што ён гады не ўсе мае зьлічыў,
Але ўжо пасталелі дзеці,
Да ўзьлёту крыльле ладзяць унукі.

Божа ж мой! Вялікадні адходзяць,
Іх нельга ні суняць, ні прыпыніць,
Нясе іх час грымотным крыгаломам
У вір, у бездань, у нябыт.
-01.08.18.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Праз трыццаць год сябе жыцьцё мяняе:
Найноўшае ірвецца напярод,
А старае - імхамі зарастае,
Хаваецца ў аеры ды чарот.

Хаваецца… яго калі клікаеш,
У адказ лісьцём засохлым шапаціць
І каля тых, хто за жыцьцём і намі,
Варушыцца ў аерным карані.
-30.07.18.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Праз трыццаць год сябе жыцьцё мяняе:
Найноўшае ірвецца напярод,
А старае - імхамі зарастае,
Хаваецца ў аеры ды чарот.

Хаваецца… яго калі клікаеш,
У адказ лісьцём засохлым шапаціць
І каля тых, хто за жыцьцём і намі,
Варушыцца ў аерным карані.
-30.07.18.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

З вечара збяруся парыбачыць,
Падрыхтую спінінг і вуду,
У выходны свой з самааддачай
На прыродзе час я правяду.

Ад прыпынку да вады – сцяжынка
Праз густы, цяністы беразняк.
Тут на воблер з хвосцікам – пушынкай
Можа возьме жэрах ці шчупак.

Адлятае з ветрыкам самота,
Сапсаваць няможна добры клёў.
Ля ўзбярэжжа ў гушчары чарота
Чуйна стала зграйка карасёў.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Сення Жнівень у мокрым лесе
Ніба з неба ногі звесіў
І праменні зоркі Сонца
Раюць лету быць бясконца
Але як ні раіць Сонца
Нельга лету быць бясконца
Неўзабаве Жнівень сыйдзе
Восень к нам на ганак прыйдзе
Прынясе кашэль з грыбамі
Каб не лязгалі зубамі
З мёдам яблыкавы спас
Ен таксама цеша нас
Жнівень - смачны месяц у годзе
Яго любяць усе у прыродзе



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Не так даўно і я не быў стары
І ты была прыгожай маладзіцай,
Ды ўсё ніжэй згінаюць нас вятры:
Стапталіся, даволі маладзіцца.
У жураўліным кліне ўжо здаля
Я бачу месца наша ў паднябессі.
Каб толькі ж разам, бо як першым - я,
То з кім ты без мяне тут застанешся?



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Задняпроўе, Курган, Льнуха, Раніца.
Рабацягі, паэты і п'яніцы,
Стадыёны ды зоны з бальніцамі.
Людзі вольныя, зэкі, міліцыя,
Ні трамваяў, ні тралейбусаў, ні метро,
Але шлях тысячагоддзяў па рацэ Дняпро,
Тут чыгуначны вузел,
Скрыжаванне шляхоў,
Памяць і беспамяцтва,
Слёзы і кроў.

Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша.

Колькі тут усяго паразбурана,



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

На месцы Аршанскае бітвы — ралля…
Забруджана рэчка Крапіўна, дзе вораг тануў.
Па берагу рэчкі — дачы мясцовых зямлян.
Аб бойні тае з іх ніхто і ніколі ня чуў.

Забытыя рыцары тыя, што перамаглі.
Краіна зняверыла ў годнасць, магутнасць сваю.
Адзіныя чорныя птушкі на гэтай зямлі
Адзіныя песні аб вечным адзінстве пяюць:

Колькі год марылі,
Каб прыйшлі маскалі
З верай, мовай сваёй і урадам!



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

У цэнтры – парк Паскевіча-Румянцава.
Бачна з моста пешагоднага Валатава…
Навабеліца, Мельнікаў Луг, Залінія…
А вакол – лясы-палі з нуклідамі.

Пускачы, Балбесаўка, Стары Аэрадром…
Горад, дзе няма трамваеў і няма мятро,
Горад з колькасцю народу як Ерусалім…
Гэта горад Гомель. Я нарадзіўся ў ім.

Колькі тут усяго паразбурана!
Колькі знесена дурнымі віхурамі
І харошага і нягоднага –



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Вось я ў прысадзе, а хутка ў мяне экзамен.
Ветрык складае паперу па згінах тонкіх
І адпускае,
каб чэрвеньскімі лістамі
Ды жураўлямі ляцелі мае старонкі,
Кніжкі, білеты...
У сіняе паднябессе.
Хоць клапатліва трымаюць пружынкі ў папцы.

Цёпла і радасна - быццам бы словы песень
Свецяцца ў тэксце пад нумарам васямнаццаць.

Б'ецца свабода ў яшчэ не прызнаным сэнсе,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Чытай
Верш.

Ліхтарным слупам,
Вуліцы
З прахалодай ад сцен будынкаў,
Асфальту з яго вечаровай і душнай дымкай
Чытай
Верш.

Голасам гучным, сарваным у вечных сварках,
Моўчкі, вачамі глытаючы цемру паркаў,
Хаваючы ў куртцы
Зорку, яшчэ жывую!

Чытай, калі ласка.
Ты толькі чытай, чуеш?

Крокам па кроку, без страху
І без аглядкі,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Няўтульна ў халодным доме. Пуста ў доме вялізным. Толькі…
Толькі постаць жанчыны тонкай ля расчыненага вакна.
Сярод сцен нерухома-бятонных, сярод цемры халодных комнат
Пасялілася ноччу бяссоннай жорсткая цішыня.
За вакном – валацуга-вецер лісце рве і разносіць смецце. У бясконца-прамёрзлым свеце дождж непрыпынна лье.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Мне казалі аднойчы пра бабку крывіцкага роду,
Як зварыла выдатны круты самагон,
Як спаіла гасцей, да дзвярэй прыхінула калоду
I пусціла пад стрэшку вясёлы агонь.
Занялася, завыла, што ранены звер, зашугала
Пяцісценка з прасохлых бярвён, загула –
Мітусілася карнікаў хеўра і лямантавала.
Бабка біла па вокнах, бо добрая стрэльба была!

Паўзарослыя могілкі: тут ні граніту, ні бронзы –



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Бліскавіца, роўна небыль,
Раскалола свет у прах –
Ясакар трымае неба
На малітвеных руках.

Навальніца па-над гаем
Змыла жнівень у яры.
Перад ёй запабягае
Марна ясакар стары.

Штось бракуе мне паветра,
Штось паменшала святла…
Ці ў нябыт сыходзіць лета,
Ці то сталасць адышла?

Нешта мала мне прыпару –
Надвячоркам, спакваля,
Як рыззё, звісае хмара
З распрастанага галля.

Што задзьмула, завіхрыла,



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Пахне смажанай рыбай каірскі пясок,
Уваткнуўшы ў нябёсы набухлы сасок
Піраміды Хеопса, і хворай
Залацістай акацыі лісцік засох.
Фараон (палісмен) чыркане адрасок
Рэстарана з мясцоваю флорай.

У карчме каля Сфінкса – сусветны садом,
I, калі ты заскочыў у гэты дурдом,
Прапануюць фалафель з кунжутам.
На круглявай жароўні сквірчыць маргарын.
Ты навошта шчаслівы такі, бедуін,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Хто мае трывалыя нервы,
Глядзіць без усякай хандры
На тое, як рупна і мерна
Працуюць штодня трунары.

З варштата хваёвае стружкі
Звісае віты касмылёк,
I дыхае пройма з-пад юшкі,
Аднекуль з нябыта здалёк.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Як карычневы ўзрыў, па законе кантрасту
Працінаючы зелень лясную наскрозь,
Валадар-вавілонянін з целам гімнаста,
Па сцяжынцы прамчаўся пародзісты лось.

Вайдэлот асцярожны бычынага статку,
Што народжаны быў адначасна с Зямлёй,
Ён сабой выяўляў векавую загадку
Аб таемнай, надумлівай долі сваёй.

Ён баяўся машын і дарожнага шуму,
Пазбягаючы іх у гушчэчы трысця.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Я, нарэшце, скончыў гэта «Слова»!
Кліч, і плач, і рогі ў серабры,
Княскі коц з падшэўкаю пунсовай,
Енчанне параненай зары.

За ракой, што лебедзі, туманы.
Мо дачасна коней асядлаць,
Быль стварыць; не позна, не зарана
Крыж прыняць? А князю – іспалаць!

Шлях адкрыць таемны ды імглісты,
Дзе сярод змагарстваў і бясед
Вераломны кубак візантыйства
Рускай брагай пеніцца, як след.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Колькі хочаш бяжы, колькі можаш да досвітку кроч –
На задворках Еўропы стаіць азіяцкая ноч.

Тут галінамі клён адзінокі махае бядзе.
Тут запознены лебедзь замёрз у стаўковай вадзе.

Тут счаўрэла лісцё, тут пароша ляжыць на траве.
Тут над горадам сонным чужынская мова плыве.

Толькі міг пачакай – і застыне рака ў берагах.
Толькі момант стрывай – і загразнеш па горла ў снягах.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

О, гэты ўдалы і пануры,
Адзеты ў снягі і грамы!
Дрымучая дзікасць натуры,
Нязломная лютасць чумы!

Упэўнены і несуцешны
Ў сваёй непахіснай журбе.
Як печ смаляная для грэшных,
Усходзіць яго жыціе.

Распалка з хваёвага луцця
Ды іскры з гаручай жарствы.
А ён жа каснеў у аблудзе,
Расколавучыцель сівы!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Свечкі пальмавыя ў Божым
Храме, дзе зямны паклон,
Адбіваюцца падножжам
Сталагмітавых калон.
Як імкнуць яны ў надхмар’е,
Быццам дрэвы ў сасняку,
На Каложы, альбо ў Сар’і,
Ці ў Кажане-Гарадку!
Iм хавацца ў цэрквах сонных,
Павянчаных з цішынёй…
Гэта я не аб калонах,
А аб душах пад бранёй.
Мы не дошкі ў пілараме,
Не разгаты азярод:
Свечкі пальмавыя ў храме –
У сусвету пасярод.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Дадолу сонца рушылася ў бруд,
Датла спаліўшы небылі і былі,
Калі я выйшаў у дарожным пыле
На скрыжаванне гора і пакут.

Там цьмянела ліхтарнае святло,
Там тры жанчыны ўкленчана стаялі
I разам сваё шчасце адпявалі,
Якое іх да скрухі давяло.

Я мерыў іх журбу на свой капыл,
Я брыў за імі па слядах крушэння,
Я пасылаў ім знакі суцяшэння,
Я дзіўным быў і недарэчным быў.