Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 2 (1 голас)

Ціхім ранкам я прачнуся,
Каб адчуць паветра гук,
Ён спявае быццам птугка,
У ім вякоў адвечны дух,

У ім пачую я малітвы,
Песні, гутаркі і плач,
Усіх тых, хто жыў калісьці,
Але ўжо сыйшоў ад нас,

У ім святла адчую песню,
Што ліецца без канца,
Сонца ў небе мне ўсміхнецца
І прытуліць як дзіця..

На світанку ў паветры
Я змагу адчуць крыху
Водар вечнасці таемнай,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Надта выдатнае слоўка ж

Прафесар, этнограф Лабастая Вольга
Ведае, бачыце, добра
Нават ліцьвінскую родную мову
І прама гне гэ взрывное й.

Вот як нямашака школаў цудоўных,
Кап навучыцца хоць квёла
Без чюдав ось такіх, хвацка і бойка
Вершы чытаць навыць Коціка зь.

Шо ж мы пак ведаем гоньдзечкы ў Осаўцах.
Ды пра марудную Кошку,
Шо шчэ й не замша ув Ляхавіч нашых
І не дзярэ птушак в школках.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Мой Божухна! Чым болей ты ўсяго даеш,
Чым болей год жыцьця ліеш,
Тым болей сорамна, няёмка мне,
Тым болей доўг нясплатны мой расьце…

Не заракаюсь чым змагу аддзячыць,
Рукі аб гэтым да сэрца не лажу
І да цябе заўчаснае падзякай
Я языка свайго не зварушу.
- -6.12.17.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Прызнаньне.

Буда-Кашалёва!
Твой статут незнаём:
Было растаньне доўгім -
Прымай жа мяне зноў.

Я не забаруся,
Табе не надаем:
Прытулюсь да Беларусі -
І быццам пражна з’ем,

Якое, за Купалльлем,
Мы смажылі дзяцьмі,
Якога мы трымалісь,
Ды зь ім не ўсьцераглісь…

Буда-Кашалёва!
Куток душы маёй!
Я твой жыхар не доўгій,
А ты - навек са мной!
-6.12.17.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Імчыць дарога роўным палатном,
Няма ёй ні пачатку і ні краю.
І далягляд за выпуклым акном
У фарбах вечара бліскуча патанае.

Бягуць услед за мною ўспаміны
Шляхамі памяці, зарослай даўніной,
Завуць сумленне на вагі Феміды,
А сам сабе я стануся суддзёй.

Успамінаю ўпартае юнацтва –
Атручвай абыякавасцю дні
Матулі, і ў яе любові царстве,
Раскідваў доўга, плённа камяні.



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Шэрае.
п. бабе Каці.

Млын не вецер той штурхала,
А бабуліна рука,
Ад жарноваў шэрых камняў,
Тонка струмнілась мука.

На зачын той таўклісь з бульбай
Бела-шэры кумпякі,
Хлеба шэрага унукам,
Шчодрай, бабінай рукі…

Адыйшло болей паўвека,
Новы век змывае нас,
Толькі памяць з шэрым хлебам
Яго хвалям не дагнаць,

Што было ў жыцьці найпершым,
Спаць з паўночы не дае,
Намагае ійсьці пешшу,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Даецца кожнаму вялікадная справа,
Вялікадзень спаўзае пакрысе,
А справа наша - пасьля нас жывая,
Жывая і жывых з сабой вядзе

І намаганьнем спароджанае наша
На з’едкі не патрапіць блазьнюкам,
І я, колькі жыву, колькі жыцьця жадаю -
Яе ім не пакіну, не аддам!
-25.11.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

У абрысах жыцьця маяго
Згубіўся першапачатак,
Сьлізгануў з улоньня далоў,
Пабег малым зайчаняткам…

І ўжо не тапыр як крыло,
Не цмыгай як з долу, не скокай -
Зазімуеш ты вераб’ём,
Белабока-стракатай сарокай.

Абрысы жыцьця маяго,
Вы старэча, ці немаўля?
Абрысы жыцьця маяго -
Сваё назавіце імя!
-25.11.17.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

А ў іх сляза-сляза!..
Німа зе музіка взь

Веду вас в Храм. Как Матер Божа.
Бо шо шэ можня гондэ вам.
Оно ж эгіловцэв подбросіть
Ув одноклясьніць шпань.

І вот, вжэ оскорбыв сістронку:
Куда ж ты фатаграхій нам?!
Ведь так нельзя пысать на фотках!
І мы йіх швырк ув ямк.

Да! шэ вылызны страхы в псовні.
Бо вдруг запрут оп5 ф шызарнь.
А то й відправЯць ув колодяз...



Сярэдняя: 4 (14 галасоў)

Верш для дзетак.

Снежань прыцемкі цярушыць,
Дзверы ў зІмку адмыкае,
Шкельцам лёду клеіць лужы,
І наступны год чакае.

Паркалёвыя фіранкі
З аканіц смугі здымае.
І рыхтуе дзецям санкі,
Што на дах занеслі ў маі.

Для калядаў коз гадуе,
З поўняй ладзіць ноччу зоркі.
І гасцінцы ўсім гатуе,
Ад мядзведя да вавёркі.

А маленькаму Максімку
Прынясе квіток на свята.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Мяне запытала сумленне:
"Мо варта крыху прыпыніцца?"
"Пазбудзься матываў стамлення",—
Мне шэпча старая паліца.

Праз вокны за мной назірае
І бачыць распад дабрадзея,
Сон — Лесвіца — Якаў (Ізраіль),
Дачушка завеі — надзея.

Зіма неўзабаве праглыне
Халепу і прыйдзе адхланне,
І зрыне ўсе замкі на гліне,
Адорыць трыванне ў дурмане.

Паліца пад цяжарам пылу
Пахіснецца, мабыць, адразу,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Я быў наеўся ў "кабаку",
І Хванчкарой запіў вячэру,
Ды прыгадаў, што ні вянку,
Ні восені я больш не веру.

Залез у кішеню па ўспамін,
І фотку выцягнуў старую,
Я — дзіўны сын, я — цяжкі сын,
Сваіх грахоў вам не дарую.

"Ты на мяжы неўрастэніі,—
Адна дзяўчук мне напісала,—
Ты адгані яе, спыні і
Далей трымайся ад вакзала".

Дык як? Куды журбу схаваці?
Віхуру думак дзе падзеці?



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Ты паглядзі ў сваё люстэрка:
Там некалькі хвароб у камплекце,
Там дактарат і магістэрка,
І вершаў жменя ў канспекце.

Там боль і міліён пытанняў:
Куды далей і жыць навошта?
Жыццё ляціць без затрыманняў,
Не тое, што лісты Белпоштай.

Ты азірнісь - адна пустэча,
Адвечны смутак, нават зранку,
Сяброўкі-кнігі, браце-вечар,
Усмешак чар каханай Янкі.

Гляджу праз прызму акуляраў,



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Ах, восень! Сумная гуслярка!
Дажджамі струначкі звіняць.
І свеціць сонейка не ярка,
І каламуціць лісце гаць.
З тваёю песняй дыхаць лёгка,
І вецер сціплы, дабрадзей.
Спачатку трошачкі павохкаў,
Але данёс да вуш людей
Тваіх цудоўных гусляў песню,
у якой усё наша жыццё
замрэ на зімку і ўваскрэсне,
нібы кахання пачуццё...

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)

Замалёўка. Мяжа. Паміж восенню і зімой.

Насупіў вечар сумотна бровы,
Навіс, як прЫвід, над лесам змрок.
Ужо два тыдні прайшло з Пакровы
І не чуваць стракатні сарок.

Сустрэла восень зімУ-сястрыцу.
Ідуць упОруч, як мае быць.
Аблюбавалі садок сініцы
І дзень хутчэй і хутчэй бяжыць.

На небе чорным ніводнай зоркі.
Пад капялюшамі ліхтароў
Лятаюць роем нібыта зёлкі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Але бываюць рэдкія асобы,
Не ведаюць гармоны іх спакой!
Iм кахаць штоб, не сказаў бы,
Пашкодзіла прычоска з сівізной!

І Хай склероз, ды та яшчэ паходка!
Не ад сцягна, але запал кіпіць!
Схаваюць друзласць на нагах калготкі
І макіяж румянец ажывіць!

Так незаўважна ўнукі пасталелі,
Парою парушаючы дзённы сон!
А ўвечар на бабулі ўгледзелі
На шпільках туфлі! Гэта вось гамон!

26.11.2017 18:05



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Не спалучаецца зайздросціць,
Не падымаецца рука прасіць,
І крыўду розум не выносіць,
І толькі так магчыма жыць.



Яшчэ не ацэнена

Як мне грусна без гэтай ігрушкі!
Ну, па імені фота-шоп.
Ведзь нічога-та ў вас, нерускіх,
І ня відна жа, гой, а во.

Разумею. Стварыць паэмку –
Гэ, мо, кольвечы і тваё.
Так шо здымка не трэба здэся.
Ібо вершык і так харош.

То бук ось: я і ўсё зразумею зь,
Што пяе тут ля мне Анёл.
Ну, от шо гэто там за вечы?
Вэчор Колін? Святы мой Бозь!

Ну, овэчка я вжэ і всё.



Яшчэ не ацэнена

В некатарых пыньків

Первага дзекабра!
Збываюцца все мечты!
Бо гэта ж вжэ зіма.
Шо вытэ! Да, ну, гы.

А вот у нас быда.
Кріт чы й уфсі фш кроты
Шухнулы до Васька,
Прам бы з вулкана лав.

Ну, й варать-варать мні
Кучышча пырогів.
Чы то бы й товканыць
Гындэ во з бульбы дзіч.

Падалы бо ж дулькы
Прам гаж ув рот, го, хі!
Так бы й ій гнілкы в Кыч,
Шо во ля вам тут сціх.



Яшчэ не ацэнена

Бы й вёскы мылый майн

Жіву, аторванный ат Родіны!..
Какой... і где... кагда...
Да вот, сматрю ліш толька новасті
Той Мамы, что всекда свята ж.

Бо, ну, чево не відел гонды во,
Дэ белкы всі ж вжэ, бач.
Да і Сашко оно всё товшчае.
Бы жыд от смачный каш.

В Яновы всё жэ харашо у нас.
Всё вырызала псарнь.
А Мікашэвічы далёка жа, х,
Дэ брата вжэрла твар.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Калісьці мы былі людзьмі.
Мы верылі, жылі, кахалі.
З табою разам мы былі.
З табою разам паміралі.

Я адчуваў твой боль у сабе.
У сэрцы там, глыбока.
Ты ўсьміхалася ў адказ,
Нібы ўсё добра. Ўсё добра...

Ты мне казала - "я кахаю"
І я кахаў, кахаў цябе.
Ізноў сустрэчы ўсё чакаю
У казачным, сапраўдным сне.

Аляксей Жывіцкі
31.03.2014



Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)

Белыя каралі
Зіхацяць у начы.
Стомленая далеч
Велічна маўчыць.

Поле ў белых кроснах:
Ні слядка няма.
Туляцца нябёсы –
Надыйшла зіма...



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Ходзіць коцік па двары.
Сонца свеціць угары.
Лапкі мяккія: туп-туп,
У дом пусціце: тук-тук-тук.

Хлопчык у доме тым жыве.
У госці ён мяне заве.
Будзем разам мы гуляць,
Бегаць весела, скакаць.

Конік ножкамі цок-цок
Праз палянку на масток.
Дзе падзеўся хлопчык той,
Што гуляць хацеў са мной?

З мамай ў садзе ён бываў,
Хлебам, булкай частаваў.
Нібы срэбраны той званок,



Сярэдняя: 4.1 (24 галасоў)

Когда наступит весна,
И солнце растопит лёд-
Я улечу в Париж отдыхать,
Туда,где никто не ждёт.
Я сяду в большой самолёт,
Пролечу над деревней своей
Может,кто-нибудь
Рукой вслед мне махнёт.
Из деревни милой моей...
Знай,я скоро вернусь,
В деревеньку,
Где меня кто-то ждёт.
В мою милую Белую Русь
Совершу из Парижа
Обратный полёт...

/Юлия Юрьевна Соболенко/



Сярэдняя: 4.2 (31 голас)

О, Беларусь, моя родная.
Край синих речек и озёр,
И белых аистов крылатых,
И папоротника волшебство.
Тебя воспел не раз Купала,
Теперь и я о том пою,
Что лучше не найти мне края;
О Родине
В стихах пою...

/Юлия Юрьевна Соболенко/



Сярэдняя: 4 (23 галасоў)

...я родилась
И выросла в стране,
Белых берёз
И белых рос.
И все теперь мою страну,
С любовью, нежно называют - Беларусь.

Среди лугов жёлтых,
Среди полей хлебных,
Среди лесов вечных,
Среди озёр синих,
Течёт реченька Волма-
Течёт реченька Свислочь-
Текут мои реки
Уже так много лет...

Мне Беларусь
Милее дальних стран.
В ней есть до боли-
Близкое, родное.
Мне эту золотую нить
Вовек не разорвать,



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Давайце патанцуем з Вамі танга,
І разам у абдымках завірух
Вучыцца жыць пачнем у танцы прагна,
Жыцця злавіўшы няўтомны рух.

У палкасці забудуцца праблемы,
Якія мы стваралі для сябе.
Зліемся ў адно ў рытме смелым,
Што сэрца ўсхвалявана адаб’е.

Аркестр змоўкне, з ім і нашы душы
Саромліва разыдуцца навек,
І залу танцавальную мінуўшы,
Пасыплюцца слязінкі з-пад павек.



Сярэдняя: 4.2 (15 галасоў)

Асеннія будні.
Кароткія дні.
У лета спякотнае
больш не вярнуцца.
А гронкі рабіны,
нібыта агні,
І хочацца мне
да цяпла
дакрануцца.



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Дзякуй усiм, хто побач,
Дзякуй вам, сябры.
Дзякуй тым, з кiм разам
Дзецьмi мы былi.

За успамiны цёплыя
Шчыры дзякуй вам.
Шмат чаго у жыццi было,
Ты памятаеш сам.

I за тую музыку,
Што грэла у начы,
Дзякуй усiм, хто побач.
Дзякуй вам, сябры!

Аляксей Жывіцкі
31.05.2013



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

***

Спакуса свабоды, спакуса збегчы,
нябачныя краты трымаюць мяне.
Палова жыцця прайшла ўжо ад чвэрці -
палова ў праўдзе, палова ў мане...

***

Дзякуй богу, што жывы,
яшчэ дыхаю паветрам.
З маёй буйнай галавы
шапку не сарвала ветрам...

***

Аркестр разявіў пашчу, як звер,
мы строем ідзем па бліскучаму льду.
Не быў мой такім жыццёвы намер,



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Бераг жыццёвы мой злізаны морам,
песак счарнеў ад горкіх слязін.
Ціхі стаю я над дзікім прасторам,
хмуры і сціплы, чэрствы, адзін...



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Сумны верасень, кастрычнік сумны,
лістапад здзівіў мяне фарбамі...
Мне здаецца, што хтосьці разумны,
раскідаўся па свеце марамі...



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

бог, дзе ты ёсць?
ці ёсць ты на свеце гэтым?
па ўсім свеце чалавечая косць
раскідана, ці ж з пэўнай мэтай?

ці адзін ты ў нашым сусвеце?
ці адны мы ў нашым сусвеце?
ці ты першы, ці можа ўжо трэці?
ці на гэтым ты, ці іншым свеце?

маеш вочы? ці маеш сэрца,
маеш душу, ці маеш вушы?
і ты шэпчыш нам ціха: " паверце,
расхініце мне свае душы".

я ж не маю веры ў цябе,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Калі ты но даіла корів

Мы тут зліз на гослін
Да й давай в7 пыньків:
Эй! Чаво этта вы там в Подышч?!
Сёння ж свето й в Козы,
Шо в Яновы сыдыть,
А ныколы ны й млека ж ля дзіч.

90 аж рік гэтый тэчцы старій –
А чы хто дэ хоть пранічка скіль!
Бо чы е в Дыржыні
Хоть якый Головніцк,
Шо зампрэдом рабіў з бульбашы й.

Да!.. проходяць гады –
І нас помняць казлы,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Раз званіш прэд міністр

А мы тут нагучывсь
Нават збрасваць сцішкі.
Ды на, о, подывы дэ, в фэйс-бік!
Ібо й ссылкы в жыдів
Вэльмы-надто выдны,
Бы й отправіці мэртвым вінКі зь.

А нам тучы одны б
Да хмарів с сотню й більш!
Бо а шо в нашы думКі сь вложыць.
Но одно: ах, вінцо п!
Чы а во: я хрышчон –
Так шо мняса бы слопаць кацёл.

Но!.. кого зачыпы:
Моў, ці ты шчэ малы,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Так звірата в цімуравцах, бач

Вышэл Заяц гуляць ціпа топ сь.
А тут Волкі ужо на пляцовк.
Да так добранькі, шо сухарок
Аж даюць са й маркофк:

Гай! Калі ж гэта дровц мы пакольм!
Ну, вот счас хоць, ага, й задармо ж.
Толькі дай нам, дзядочак, маслов.
Ну, бо ж віш, как галодн.

Глянув Зайка: ну-да, добры поц.
Нават трэзвы савсём чо-та оч.
Ну, й дае жа і лапку пістоль.



Сярэдняя: 2.1 (9 галасоў)

п. Н.С.
Шэрыя вочы.

Погляд кінеш, мільгне штосьці
Ў зрэнках воч - не зразумець…
Вочы, вочы, вашай мосьцю
Я жыву, дыхаю ледзь.

Вочы шэрыя бы могут
Валатуюць нада мной,
Засланяюць неба, зоркі,
Сны непраўдзяць і спакой.

Яны вабяць сьвятлом боскім
І чвартуе нібы кат,
Абыякавы, халодны,
Ад вачэй гэтых пагляд.

Спапяляе, з тла ўздымае,
Грудзі поўніць, крылы дзьме,
Гэта шэрань воч льняная -



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Стаў лес па-развітальнаму празрыстым,
Калі густыя фарбы змыла восень.
I свецяцца хвалююча і чыста
Падобныя на тонкі лёд нябёсы.

Даўно не чуцен шчэбет галасісты,
Напоўнена паветра прахалодай.
I золата тужлівая ўрачыстасць
Змянілася ранімасцю прыроды.



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Навошта мне быць чалавекам?
У натоўпе жудасных машын.
Навошта быць з душой і сэрцам?
За грошы шчасце я набыў.

Навошта мне кахаць дзяўчыну?
У сьвеце іншых шмат забаў.
Мне б піва трошкі, цыгарэту...
Іх сапраўды я пакахаў!

Навошта быць, навошта верыць?
Навошта даражыць жыццём?
Дзеля таго, каб шчасце мераць
Не грошамі, а пачуццём!

Аляксей Жывіцкі
29.11.2013



Сярэдняя: 4.2 (14 галасоў)

Ой, вэй!
Ліцвінскі штэтл, ты – прыстанішча маё!
Адсюль за далеччу не бачна Палесціны.
Замест падворлікаў лятае вараннё
Над лісцем высахлым дрыготкае асіны.

Ой, вэй!
Даўно сатлелі ў моры нашы караблі,
Пераламаліся ў дванаццатым калене,
I мы прасыпаліся прыскам па зямлі,
Як зерне сажнае з трухлявае кішэні.

Ой, вэй!
Мяце парывамі пякельны сухавей,
У хілы карак гоніць перакаці-поле.



Сярэдняя: 4.3 (15 галасоў)

Упала ноч, і морак вочы засціў,
Паставіўся паблажліва да нас.
Тваёй рукі каханае запясце
Цалую сціпла я ў каторы раз.
Упала ноч маланкава, як шчасце…

Упала ноч, і сонца пагасіла
Праменне да світанкавай зары
Кахання развярэджаныя крылы
Нас вабяць у нябесныя шатры.
Упала ноч, што ягада кізіла…

Упала ноч, звяла бяссільна вочы,
Атруціла бязлітасна душу.
I мы ўдваіх пад коўдрай гэтай ночы



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Кастрычнік. Лета — на вакацыях.
Ці на Мальдывах, ці на Мальце.
А восень — майстра дэкарацыі —
ў тры змены лепіць аплікацыі
на "арт-выстАвачным" асфальце.

Нястомна з промнікамі рыскае
ў бярозках, ясенях і клёнах —
і "дапрацоўвае" над рыскамі
іх "асвятлення" — і вятрыскамі
зрывае рэшту ў "асвятлёных".

І кружыць "злішкі" карагодамі —
як кошка з мышкамі, гуляе.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Прыгажуням Целяхан

Велькі дзякуй, красуні “Міс-Восень”!
Падарылі нам задавальненьне!
Зберагчы свае чары вас просім:
Гэты ўзлет будзе вам азарэньнем!

Падарыла нам сьвята Паліна
І сьвяцілась усмешкаю Наста.
Не адвесьці вачэй ад Крысціны.
Аляксандра так зьзяе шчасьцям!

І была як песьня Алеся,
А другая Настасься – то панна!
Анжаліка – вясны прадвесьсе!
Каралевай выходзіла Ганна!



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Я ад жыцця кахання не прасіла
Ў малітвах не прасіла гэткіх мук
Над лёсам я сваім не галасіла
Ў плачы не ламала рук!
спакойна я жыцце дажыць хацела
І не звяртаць увагі на мужчын
Свае ўжо пахараніла цела
Кахаць мужчын не бачыла прычын!
Ты гаварыў,ты ліў бальзам на сэрца
На раненае сэрца і душУ
Цяпер знайшла я к шчасцю дзьверцу
І больш нічога ў Бога не прашу...



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Цераз кладачку над рэчкай,
у якой зіяе зорка,
а пасля — цвітучай грэчкай
нібы ў вырай мчу з пагорка.

Кліча памяць да высноў —
да святыні, роднай вёскі,
каляровых мар і сноў
у хацінцы ля бярозкі.

Хоць гадочкаў мне нямала,
ды нястомнае вяртанне —
з той, што ўсё не выпадала,
ёсць надзея на спатканне.

Светла вокал, лёгка йдзецца,
гарачэе ў целе кроў.



Сярэдняя: 4 (16 галасоў)

Гэта родныя мясціны,
Гэта светлы, добры край,
Першакрокі і пачынак,
І хаціна - першарай.

Гэта – бацькава сядзіба,
Чыстаплоцце ўздож барозд,
І жалеза - малацілка,
Супрацьлегла - пеўчы дрозд.

Гэта ўсё маё багацце -
Ручаі, як паясы,
І найлепшыя, чым цацкі,
Чыстарудныя лясы.

І пакоі, і палацы –
Паабапал хат хлявы,
Рукі, сціплыя ад працы,
І варожы кроў-нарыў.

Гэта ўсё – адна сяліба -



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Напрыканец зімовы
Нізкай цягне аблокі,
Шэрань цягне надвор’ю,
Сонца крые і зоркі.

Зюзя ўжо надыходзіць,
Супіць сівыя бровы,
Шые строй карагодный
Баляваньням зімовым,

Зюзі подых сьцюдзённый,
Зоркі ў небе дрыжаць
І галёнкі дрыготка
Зь імі згодна трымцяць.

Напрыканец зімовы
Чым гадзіць, частаваць,
Карцель Зюзе бабровы
Як пашыць, упаляваць?
-12.11.17.



Сярэдняя: 4.4 (24 галасоў)

Я бачу ў снах Радзіму..
Там свеціць маладзік,
Чакае пад вярбой адзіны,
Які даўно ўжо знік..

Ён кожны раз чакае,
Мяне ў салодкім сне,
Дзе гора я не знаю
І шчасце сніцца мне...

Але расплюшчу вочы
І сыйдзе ён ураз,
Каб зноў чакала ночы
Як самы лепшы час..



Сярэдняя: 4.1 (23 галасоў)

Месяц глядзіць у маё вакно,
Зоркі ледзь бачна свецяць,
Сення я буду глядзець на яго,
Думаць пры лунным свеце...

Думаць пра тое, што спаць не дае,
Сэрца ціскамі шчэміць,
Думаць, каханы мой, пра цябе,
Буду пры лунным свеце..

Не ты глядзіш у маё вакно,
Але мне сэрца грэе
Вобраз забыты твой і віно,
Што пью пры лунным свеце..

Не сустракала цябе я даўно,
Мабыць ужо й не сустрэну,



Сярэдняя: 4.3 (29 галасоў)

Мы няспынна сталеем,
Час нясе нас у даль,
З кожным днём усе меней
Будзе крокаў, нажаль...

У жыцці вельмі многа,
Ужо памылак было,
З цяжкім грузам былога
Ціха пойдзем на дно...

Усё складаным ўраз стала
У дарослым жыцці,
Калі б я толькі знала
Дзе дзяцінства гады???

Нам здаецца, што будзе
Наша вечным жыццё,
Але ўсе мы ідзем
ціха ў небыццё..

Крок за крокам жыццё