Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзеўка ягады збірала
Чаравікі ўсе стаптала.
Ягадкі, салодкія
Ой, дужа нагаворныя.

Прыпеў:
Ча ча, ча ча, ча чаравічкі
Ножкі босыя ў маладзіцы.
Росы тут халодныя,
Ой, ягадкі нагаворныя.

Раніцою па расе
І з валошкамі ў касе.
Ў кошык ягады збірала
Ды на Юзю паглядала.

Прыпеў:
Юзя пожаньку касіў
Ён вадзіцы папрасіў.
Дзеўка квасу прынясла
Ой, ягадкі нагаворныя!

Прыпеў:



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Што — чалавек —
сам-нАсам, галяком,
калі яго пазбавіць нажытОга? —
Калі кальчугу, мантыю ці тогу,
бы шалупу, садзьмуць на збiты ком
набытых звычак — тых, што на зямлi
крапчэй за ўсё ў зняволеннi трымаюць?

Што там, за маскай?
Пыса?
А якая
за ёю "псі"—
"псіхея"?

А калі...
адняць усё:
машыну і смартфон,
грашы i грошы,
дачу i кватэру,
работу й "працу",



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Чорныя людзі
З чорным нутром
У чорных балаклавах
Цяпер - грамадзяне. Нераўнадушныя.
На поўныя грудзі
Нельга ўздыхнуць. Гамон
Іншым думкам. Па вашых парадах -
Маўчаць, каб законнасць не была парушана.

Спекуляцыі
На чэсным імені
Чэснага чалавека
Цяпер - цынічная штодзённасць.
Датацыі
З дзяржаўнага вымені
Не робяць калекай,
Бо правільнае меркаванне не парушае законнасць.

Оруэл - кумір



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Вярні!

У печы лопаюцца дровы,
Язык чырвоны ліжа іх,
Гары, гары агонь смаловы,
Агонь, альховых дроў маіх!

І вынікай гэтай часінай
Прывід далёкіх год малых,
Як шэры птах на шляху вырным,
Крыло вітальнае ўздымі!

І золкі з клопатам матулі,
І дзежкі пах, жытнёвы, хлебны,
І зорак рух ва нашай студні -
Вярні ў пустэльню, сьвет таемны!
-18.11.20.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Перачытаўшы мноства добрых кніг,
Становіцца балюча і агідна,
Калі ў спіну чую злосны крык,
Што я дурное быдла.

Перавучыўшы шэраг дысцыплін,
Узяўшы лепшыя ідэі ў чужынцаў,
Ніяк не зразумею факт адзін:
Калі я стаў злачынцам?

Шануючы гісторыю вякоў,
Я гонар, веліч, моц бяру як складнікі,
Пытаннем задаюся зноў і зноў:
У чым я здраднік?

Аддаўшы сваёй справе ўсю душу,
Сумненні я наконт яе адрыну,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Беларусь, летні квет мой, зіма надыходзіць.
Белы дзікі пялёстак заінеў ці не?
Жаваронкавай годнасцю неба лагодзіць -
"Годзе, годзе" - спявае вайне.
Супакойвае, як немаўлятка ў калысцы
Каласоў пачарнелай жнівы і маны.
Вечнай праўды лісты альбо восені лісце
Вецер, вецер, за краты згарні.
Пагартаюць, пялёсткі на лёс пералічаць
Вязні, вязні сумлення. І гнёзды жыцця
Вецце, ты збарані.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Лістапад
верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарачэлі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Я цябе затаю.

Між няроўнымі ўдарамі пульсу,
Між імёнаў, забытых сябрамі,
між сьпісаў хвароб.

Я цябе прапушчу паўзь сябе –
як някліканы сон, як спакусу.
Столькі шчасьцяў было не наяве –
і лепш не было б.

Я цябе не крану –

не зьнявечу чужой адзіноты.
Не крану – і ня здраджу,
ня кіну, спаліўшы масты.

Я цябе прапяю – як умею,
губляючы ноты.
Толькі Поўнач пачуе
запойны фальшывы матыў.



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

О, мой народ, рассечаны на часткі!
Як жа твае ўсе долечкі зляпіць?
Як выцягнуць цябе з памежнай пасткі?
Як аб’яднаць, каб мог ты ў ладе жыць?

Каб моцны быў, бо ў аб’яднанні сіла!
Каб розум меў жывы, свабодны, свой!
І за зямлю, дзе маці нарадзіла -
Стаяў з братамі й сёстрамі гарой.

О, мой народ! Руплівы, працавіты!
Чым твае раны ў сэрцы загаіць?
Пад розным сцягам розным кіем біты,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Тут вока краты-мачахі не лашчаць,
А пах ідзе нібыта ў д’ябла з пашчы.
Які па ліку, падлічы старанна,
Сядзіць ў турме бязвінна пакараны?

На сценах скруха вісне павуціннем,
Раку-душу далі сціскаць плаціне.
Сляпой Фемідзе зноў ахвяраваны,
Гніе ў турме бязвінна пакараны.

Тут Справядлівасць ў кайданах навекі,
А Самавольства з Праўды чыніць здзекі.
І ў сэрца нож ужо накіраваны



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Нядужых, хворых і здаровых
Агарадзіў каронавірус,
Яго наскокі ад баксёра:
Пагроза лёгкім й зубам сківіц…

Яго ўздымаюць і нясуць,
Як трыумватара двубоя,
Не даючы адказ жыцьцю:
Хто ён такі і што такое?

Зь ім падабенства не найдзеш
У мінуўшчыны архіўным пылу:
Здаецца, ў нашай галаве,
Найбольш усяго, яго пудзілак!
-11.11.20.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Карнавіруса пудзіла
Стала явай, мроі зьніклі,
Пакаціўся ў сьвет вялікі
Пан вяльможный Карнавірус!

Што пасееш - то й пажнеш
І набытак не ўтрымаеш,
Дзесь зімуе ўтульна клешч,
Мы ж - прад хеўраю рагатай!

Карнавіруса пудзілкі -
Найстраходняе яго,
Найстраходняй яго - улікі,
Што пхнуць у ведама маё!
-11.11.20.



Яшчэ не ацэнена

Не аддам ніколі.

Эх Маланьня, курыца такая,
Трампа сабіраецца пакінуць:
Нам яе намеры перасьцерагаюць,
Да вячэры сёньнішняй, навіны.

Я - не палітасьветчык, не палітрэдахтар,
Ды і справа ім мая малая:
Так што і жывіце ў сваіх гадах, Вы -
Трамп стары й міловіца Маланьня!

Болей непакоіць жыцьця супярэчнасьць,
Да якой таксама, быццам, справа мала,
Але як жыву я, дакуль сэрца б’ецца -



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Веру!

Веру: зноў будуць жыць паміж намі
пацалункі ды поціскі рук,
явай будуць яны, а не снамі
і не выклічуць вірусных мук!

Веру: зноў нас запросяць у госці,
на канцэрт, на прэм’еру, на матч –
і без масак, і сем’ямі сходзім,
ведаць будзем: пагрозы няма!

Веру: свету не будзе пагрозы,
маску скіне з усмешкаю свет,
эпідэміі цёмнай палосы
ад усмешкі разгладзіцца след!

2020, лістапад



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Нязносная стаіць у хаці цішыня
Матуля вочы краем хусткі выцірае.
А дзеці моўчкі з кружкай ля стала
Сядзяць панура, бо яна перажывае.

Чаго матуля плача ў закуцце
Няўцешнымі, гаручымі сьлязьмі.
Можа бяда старонкай абыйдзе
Адпусціць сэрца сжатае ў ціскі.

Кароўка нас карміла малаком
У дастатку было многа сыра і масла.
Даілі больш пятнаццаці гадоў
А зараз з ёю трэба нам растацца.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Ён светач быў зямлі латвійскай
Паэт, палітык і кумір.
А для дыяспары беларускай
У сэйме быў іх правадыр.

Ён нёс культуру і асвету
Гімназій, школ шмат адкрываў.
Дапамагаў майму народу,
Удзел у рэформах іх прымаў.

Ён падтрымаў у нашым Дзвінску
Суполку “Бацькаўшчына” адкрыць.
І пад сваёй дзяржаўнай апекай
Іх мэты змог ажыццявіць.

Таксама сябрам быў каштоўным,



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

А хто прайшоў шмат перашкод,
Той праўду адну знае:
Што і ў найвышшых медалёў
Ёсьць старана другая,

Што ёсьць падман, гразло з крывёй
І нельга быць іначай,
Калі загадчык над табой
І ты паўзеш, як яшчар,

Калі надзея ўжо адна:
Жыць, выжыць, і не здацца,
І змушан ты - сталяць, страляць
І за кагось змагацца…
-05.11.20.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

(Напісана пад уражаннем ад пандэміі 2020 г.)

А конь чорны топча жыта,
Жыта-жыцейка людское.
Дзе грымяць яго капыты,
Там не будзе супакою.

А конь чорны топча жыта
І крывавым косіць вокам.
Нас, о Божа, беражы ты.
Хай навала пройдзе бокам.

Хай навала пройдзе бокам –
Неба жыцейка ўратуе.
Хай навала пройдзе бокам –
Людцам шчасце не атруе!



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

"Занямог"

Сівы як лунь,гады сагнулі
І твар у маршчыны апранулі
Дзядуля ў хаце праз акно
Глядзіць на вуліцу даўно

Выходзіць рэдка за парог
Раней часцей,ды занямог
Сядзіць,жыцце перабірае
Што меў калісьці і што мае

І дзеці есць і іх няма
Сядзіць у раздумьі ля акна
Яны даўно тут не бывалі
Дык хоць бы вестачку падалі..

Ім можа трэба дапамога



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Дасягнуць бы…

Даляцець да зоркі думкай,
Ля цяпла яе спачыць,
Ды й падумаць, ды й патумкаць:
На Зямлі ці гожа жыць?

На Зямлі каранавірус
Зноў народы непакоіць,
На яго рагах загінуць -
Незайздросна жыцьця доля,

На Зямлі людское мора
І віруе, і тармосіць,
А над ім чыясьці воля
Крыві новай зноўку просіць!

Дасягнуць бы планет здатных,
За прамень сьвятла ўчапіўшысь,
Уздоўжкі княстваў трыдзевятых,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Купалле

Запрашаюць на Купалле
хлопцы ды дзяўчаты,
просяць, каб ішлі – не спалі:
гульні ўжо зачаты.

Каб праз вогнішча сігалі,
вогнішча распаляць.
Кацю, Соню, Чэсю, Галю
ад яго распарыць.

Надзяюць вянкі каханым,
на ваду пускаюць.
Шчасця кветку Янкі, Ганны
навакол шукаюць.

У азарце, у запале,
святкавання сведка,
я таксама на Купаллі
пашукаю кветку!



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

"За днямі дні.."
За днямі дні няспыннай чарадою
Жаўцее восень за маім акном
Цячэ жыцце бурліваю ракою
Даўно асірацеў бацькоўскі дом
Сябры мае згубіліся з гадамі
У сэрцы пасялілася туга
Шапоча восень лісьцем пад нагамі
Яшчэ не лед а першая шуга..
А час няўмольны,пасівелі скроні
Мне хочацца як золата падняць
Пажоўклы ліст узяўшы у далоні



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Жана жана Жак кажа на Жана "ж***"



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Жана Жана - Жак (кажан - ажан аж!)

---
Заўвага: ажан - паліцэйскі чын ў Францыі



Сярэдняя: 2.9 (13 галасоў)

Каб жыць шчасліва ў гэтым месцы,
Калі верыць словам прапушкінскага ката’ вусатага,
Гісторыю дастаткова ведаць у кароткім змесце -
Ад Рэвалюцыі 17-га да ЭВАлюцыі 20-га.

Каб праслыць чалавекам адукаваным,
Калі пачытаць словы Брэдбераўскіх пажарных,
Дастаткова верыць па’блічным разумным цытатам,
Іх посціць і здабываць гледачоў адданых.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гулі.

З яблыкам юначым,
З маладосьці ружай,
Гулі загулялі,
Загулялі гульма!

Адгулялі гулі,
Гулі адгулялі,
З намі адсьпявалі,
Адскакалі гулі!

Гулевы дзядулі,
Гулевы бабулі,
Сьлёзаў не шкадуя,
Успамінаюць гулі…
-14.10.20.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Я радзіўся пад гэтым магутным сцягам
Хто заставіць мяне больш яго не любіць?
Я пад ім закончыў школу і прымаў прысягу,
Калі маці ў салдаты адпраўляла служыць.

Мне таксама матуля наказы давала,
Каб не здрадзіў Радзіме і быў верны яму.
І чаму ж хоча зараз замежная сіла?
Каб я маці прадаў і зямельку сваю.

Каб не меў я Радзімы і каб жыў на чужбіне
Як Фама той не меў я сваяцтва свайго.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

п. маці.
Непадсяваніца.

Непадсяваніцу гасподню
Людзям за вушы прыцягнуць
З багны сьмярдзючага балота
І шкрэбць хвалою пад прымус,
І шкрэбць хвалою пад прымус…

Падфарбаваць, падмаляваць,
Пачвары справіць назалоту
І сьвятам гэты дзень аддаць:
Скачы народ і ладкай лёпай!
Скачы народ і ладкай лёпай!...

Вось гэтак нашыя шаўмэны
Вярзуць бязглуддзе на людзей,
Быццам народ зусім нягеглы,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Ля курганоў продкаў маіх.

Я гэтаксама йду за імі
І гэтаксама сыйду ў сон,
За ўсімі продкамі маімі
Ля тых маўклівых курганоў.

Вякоў няўмольнае радзеньне
Ад нас хавае не іх тло,
Не дзірвань іх з пяску, каменьня,
А помнік дзе жыцьцё было.

Там мая малая часьцінка,
Што ў прочкі бегла па жыцьці,
Продкаў нічым не ўстрывожыць,
Нічым жывучых не збядніць.

Усё адбудзецца звычайна,



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Аб шчасьці.

А наша шчасьце ня ўтрымаць,
Ні з паднябесься, ні з жыцьця,
Бо дзесяць пальцаў змушан маць
На неабсяжный ім абсяг,
Бо дзесяць пальцаў і руку,
Каб не зрушаць наканаваньня,
На бездань гэту не цягну,
Жыву сабе са шчасьцем малым.
-11.10.20.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Каля чырвонага яечка.

І гэта іншыя ўжо сьвяты,
І люд ля іх нячутна йдзе,
І адракаецца Калядаў,
І зор купальных на вадзе,
І сэрца гэтак ужо не б’ецца,
Як у вялікадныя дні -
Каля чырвонага яечка,
Каля надзейных людзей тых…
-11.10.20.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Срамное.

Не ім лаза нам сьвішча з поля,
Не ім вітае нас цягнік,
Не ім лістоту восень гоніць
І гнецца гольле дрэў не ім.

І не пакліча гэта слова
Ніякім чынам да каханьня,
Бо слова гэтае срамное,
Срамнік зрыгне - яе выгнаньнік.

Такое было выхаваньне:
Іголка выкаліць язык!
А не чапай слова срамнога,
Бо як зла дзей ты ўжо - страмнік!

Таму й з бацьковай установы
Словам злодзейнічаць не звык,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адважны Бацькаўшчыны сын
Памяці Героя Савецкага Саюза Сяргея Балгарына
Званне Героя Савецкага Саюза яфрэйтару 86-га кавалерыйскага палка Сяргею Балгарыну было прысвоена за бой ля ракі Дзітвы, які адбыўся ў ліпені 1944 года ў раёне вёскі Белагруда на Лідчыне. У тым баі Сяргей Балгарын доўгі час адзін супрацьстаяў мноству фашыстаў, якія хацелі падарваць чыгуначны мост праз Дзітву.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Аб сьвіным і чалавечым.

Не крыўдай малпавым макакам,
Да чалавека здаўніны,
Усьлед за кошкай і сабакай,
Прыляпіўся род сьвіны.

Не крыўдай малпавым макакам,
Яго прызналі да людзей
Падобным норавам і тварам,
Вось толькі ногі карацей.

І гэтых ног ажно чатыры,
А чалавеку ўсяго дзьве,
Няроўна гэтак сь надзялілі!
Мабыць, каб пасьвілась ямчэй.

Але ж даволі. Кпін даволі.
Кожнаму жыцьцё сваё;



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Далей як жылі, будзем жыць.

Ва ўсім здараецца што з намі,
Ва тлуме гэткім і нудзе,
Знайдзі вугельчык першы малый,
Які зачын паклаў бядзе.

Давер’е кволае людское,
Прад імі ўкленчанае ніц,
Як сена з вільгацьцю сырое
На сьпёкі сонца раструсі

І хай ўздымаюць ім навалы
Іх сквапы хітрыя, карысьць,
Мы ж са сваім, што сёньня маем,
Далей як жылі, будзем жыць.
-09.10.20.



Яшчэ не ацэнена

Бо ж там дЯбл

Якый у нас пак гарный батько!
Вы чулы, слышалі, шо кажэ:
Він дав, о бач но, некый кралі
Аж 20 тысяч лампый!

Ну-да. Бо ж нада как-та справіць
Ціп наваселіе у латтав.
І вот, глядзі, мы в штабе малпы
Ніякіх правакацый ж.

Ну, проста цуда, а не масла.
Хоць уж на хлеб с цыбулькай маж, вась.
Ніхто ж і не бярэ у хару
Кагохсці дбайнай палкай.



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Свінне, што дзеля кныра адцягваецца часам ад паядання дзярма,
кажу: "Не вымаўляй Імя Госпада Бога свайго (ці бо кныра) дарма!"

2020



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Кныр - не годзен на кілбасы,
Так вядзецца ўжо спакон:
Стаць не хочаш салам, мясам -
Заставайся жыць кнуром.

Долі гэткая дылема
Выпадае ж ня ўсім:
Застаецца ў кнурах, пэўна,
На паўсотню мо адзін,

А яму ж, жыцьцё не цукар,
Калі юр не задаволен -
Вось таму і ,,хрук,, тэй чуцен,
Ад хлявоў тых, аб тэй долі.
-07.10.20.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

А для анала б макакам - балана ялда.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Карыстаюся простай чалавечай логікай:
Той ляпне, а мне сорамна ад выказанай фабулы.
Белы чалавек, заліваюся чырвонаю фарбаю,
Сам становячыся незарэгістраванай сімволікай.

Ніяк не зжывуся з душэўнымі забабонамі:
Абаронца, апрануты ў зялёнае, але ў чорным абліччы
Не можа найперш з сабой пагадзіцца,
Што вершнік у сэрцы чамусьці даўно забаронены.

Слухаючы музыку з чорных спісаў,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

(Напісана пад уражаннем ад жнівеньскіх падзей 2020 года ў Беларусі)

Неба ўвечары нібы кумач,
А у небе галодны крумкач,
Для якога найлепшы з дароў –
Беларускага сонейка кроў.

А пад ім – пажаўцелы мурог,
Вырас ля скрыжавання дарог,
Што вядуць на чатыры бакі,
Дзе баяцца хадзіць і ваўкі.

Вось дарога да багны вядзе,
Не павернеш назад – быць бядзе!
Там смярдзіць ненажэрная твань



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Уздыхае восень, цяжка-цяжка
Над ніц пажоўклаю травой,
Губляе лісьця шакаладкай
У абалонцы залатой.

Маўчаць дубы, вякоў тых сьведкі,
Як захлыналіся крывёй,
Як ад вайны і недаеду
Народ карміўся жалудом.

Маўчаць лясы, балот чароты
Вакол мясьцін, сёл, гарадоў,
Каб гэт народ не знаў чагосьці,
Што заўтра зрушыць ураз спакой.

Уздыхае восень, цяжка-цяжка
І лес, у раздуме векавой,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Півоні
Півоні садзіла маці,
Півоні люблю і я,
Як напамінак аб хаце,
Дзяцінства дзе я правяла.
І ранкам ціхім, спрасоння,
Запахнуць той даўняй тугой,
Успаміны абудзяць півоні,
Аздобіўшы светлай красой.
Навошта ж туга? Здаецца,
Мінулі тыя часы…
Каб радасна білася сэрца,
Ўзгадаю адтуль галасы.
…У белай красе півоні,
У кроплях празрыстай расы,
Іх бель мне лягла на скроні,
Пасыпала свет у душы.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Ва што верыць трэба,
За што трымацца нам
У паўсюдных думах хлебных,
Сярод нязьлічных спраў?:

У шматлікім не згубіцца
І крэўнае знайсьці,
Зь якім адзіным зьліцца
Да дней канца сваіх.
-02.10.20.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Размова.

Стаць краіне ці ўдалося
Дзяржавай незалежнаю,
Стаць самою, а не гоем,
Не чыёсьці пешкаю?

Стаць краінай ці ўдалося,
Прыгажуняй гонарнай,
З ежай ад сваіх калосьсяў,
Аляксандр Рыгоравіч?

Са сваёй палітыкай
Ад Нёмна да Сожа,
Стаць сабою ці ўдалося,
Аляксандр Рыгоравіч?

Ці ўдалось сяброў знайсьці
Ля Пуціна, ля Чавеса
Без прыпынку на раздых,
Надзеямі хістаючысь?



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дуб і каліна

Збіралася замуж
Юная каліна,
У вянкі сплятала
Кветачкі рупліва.
Нектар залівала
Ў красу бясконца,
З пчолкамі шапталась,
Цалавалась з сонцам.
– Паглядзіце, пчолкі,
Побач мой дружочак,
Ён са мной фліртуе,
Стройненькі дубочак.
Пчолкі ёй казалі:
– Мілая каліна,
Флірты без кахання –
Так, для ўспамінаў…
Твой дубок – задзіра,
Й цягне нос угоруІ
З жаніхом пагардным
Будзеш меці гора.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Прыцягвае нязведанае,
І маніць неразгаданае,
Кахаю я заведама,
І не дружу з пагардаю…
Сцяжынкай ненатоптанай
Іду у часы няўмольныя,
Дарогі – пяскі сопкія,
У рытвінах, выбоінах.
Саломкай не засцелены
Грудочкі без пад’ёмнікаў.
Жаль ветрыкам навеяны…
І Сад мой – без садоўніка.
А скроні ўжо пабелены,
І побач роспач топчыцца,
Ды што жыццём пасеяна
Любіць усё болей хочацца!
Copyrіght: А. Якубоўская



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Куда ляціш, ты Беларусь,
Птаха шызакрылая,
Да мясьцін, да гнёзд сваіх
Ці вярнешся з вырая?

Бо ўжо красаюць трут
Каля стрэх за хатамі,
Бо ўжо вядуць ланцуг
На вайну міжбратняю

І патураць ім вятры
Хмарай гайдамачаю,
Як суцішыць, спыніць іх? –
Бо сьлязьмі аплачамся…
-02.10.20.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Апошні вераснёўскі дзень,
Сонца схавалася ў цень,
Сады амаль што апусцелі,
Птушкі ў вырай адляцелі.

Затым кастрычнік, лістапад,
Прахладна стала і маркотна,
Лета не вернецца назад
Развітваецца неахвотна.
І неяк сумна на душы
Бо к нам спяшаецца зіма.
Яна краса, як не кажы,
Усё ж цяпла у Яе няма!