Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Засняжыла наваколле...
Не відаць шляхоў, дарог...
Колькі ў белі гэтай болю,
Веры ў лепшае, трывог!

Колькі згубленых сумленняў,
Неспадзеваных ахвяр!
Колькі веры на спасенне
Лёс страсае с снежных хмар!

Вецер колкі рве ўспаміны -
Сум, вяселлі, смерці жах…
Ты адзін на полі мінным
Йдзеш да снегу па крыжах.

Кожны крыж - жыцця імгненне,
Кожны крок наперад - шах,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Мы гулялі ў начы,
Як дзьве роўныя свячы.
І гарэлі мы адным,
Каб каханым быць дваім.

Лес с узгорка нас вітаў.
Лунь на дрэве гугаваў.
Зоркі плылі над зямлёй.
Добра была нам з табой.

Месяц узыйшоў ў начы.
Асвяціў нам шлях ў жыцці.
Зоркі падалі з нябёс,
Каб у нас слажыўся лёс.

Вецер у полі ціха пеў.
Лісцем дрэваў шамацеў.
Рэчка томная цякла
І блішчэла ў ёй хваля.

Раніцой узыйшоў туман,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

- Як завуць цябе, хлапчынка?
- Я Міхась завуся.
Нарадзіўся ў Магілёве
Слаўнай Беларусі.
Маму з татачкам я маю,
А яшчэ - сястрычку.
- Добрай раніцы! - Вітаю
Родных і сінічку,
Што на ранку прылятае
Пад акно на вецце.
Я кармушку з татам зладзіў,
Папрасіў:" Павесьце!"
Бо ўжо лета праскакала,
Восень скора пройдзе.
- Ежы ўзімку птушкам мала,-
Кажуць у народзе.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

(Для дзяцей)

Што такое Радзіма?
Ёсць Радзіма і ў Дзімы,
Ёсць і ў Светы, і ў Машы,
У Антося, Наташы,
У Рыгора, і ў Леры,
У Пятра, і ў Валеры…
Яна ў дар нам даецца,
Калі сэрца заб’ецца.

Ёсць у пчолкі і ў мушкі,
Ёсць у звера і ў птушкі,
Ёсць Радзіма і ў кветак,
І, канешне, у дзетак.
У бабулі і ў дзеда,
Ёсць у сябра, суседа.
Ёсць у вуліцы, дома…
І ў цябе ёсць, вядома.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

АПУСЦЕЛА БЕЗ МАМЫ ХАЦІНА.
СТАЎ ХАЛОДНЫМ, ЧУЖЫМ РОДНЫ ДВОР,
ТОЛЬКІ СЛЁЗЫ І ГРАД УСПАМІНАЎ
ЗАЛІВАЮЦЬ БЫЛОГА КАСЦЁР.

ЯК ЖА ЦЯЖКА, БАЛЮЧА НА СЭРЦЫ!
НЕ ПРЫНЯЦЬ ГЭТА, НЕ ЗРАЗУМЕЦЬ...
МАМІН ПОЧЫРК НА БЕЛАЙ ПАПЕРЦЫ
НА СТАЛЕ І ЖАХЛІВАЕ - СМЕРЦЬ.

СУМ І ГОРА ЎСЯЛІЛІСЯ Ў ХАТУ,
ЗАНЯЛІ ЎСЕ ПАКОІ,КУТЫ...
ШЧАСЦЕ Ў ХАЦЕ НЕ ТАМ, ДЗЕ БАГАТА,
А ДЗЕ РАЗАМ З МАТУЛЯЮ ТЫ.

ПА-РАНЕЙШАМУ ЎСЁ ЗАСТАЛОСЯ -



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

КАМУСЬЦІ ПОЗНАНЬ ГОРАД-СВЯТА,
ЦІ АБ ПАРЫЖЫ МАРЫЦЬ ХТОСЬЦІ,
А Я РАДЗІМАЮ БАГАТА,
ТУТ ГАСПАДЫНЯ - Я, НЕ ГОСЦЯ.

Я НЕ ЧАКАЮ ПАДАЯНКАЎ,
ЖЫВУ Ў СВАЁЙ УТУЛЬНАЙ ХАЦЕ…
НЕ ЭМІГРАНТКА, НЕ ЦЫГАНКА,
Я - БЕЛАРУСКА, ЯК І МАЦІ.

ЛЮБЛЮ СВОЙ ГОРАД, ВЁСКУ, ПОЛЕ -
ЛЮБЛЮ НАРОД СВОЙ ХЛЕБАСОЛЬНЫ,
СВАЁЙ РАДЗІМЫ НАВАКОЛЛЕ,
БО ТОЛЬКІ ТУТ СПЯВАЮ ВОЛЬНА.

МНЕ ЛЮБА ЎСЁ, - І ДЗЕНЬ, І ВЕЧАР...



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

У Беларусі - час жніва -
гарачы час…
Гарыць зжаўцелая трава,
дыміцца прас…
Адзін крычыць, другі маўчыць,
а трэгі гне…
І сэрца з запытам баліць
ці «так» ці «не»?
Матуля плача за дзіця,
народ гудзе…
Трапеча праўда, нібы сцяг,
у грамадзе,
А вецер трэпле стужкі час
На думкі рве…
Той, хто жыццё аддаў за нас
Заўжды жыве!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2022



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я не маю цябе, а ні тут, а ні там...
Не на што я не маю дазволу...
Цябе лёс адабраў на суды дактарам,
Лісце жоўтае дорачы долу.

Не аддаць, не прыняць - не пад'ёмны цяжар,
Бы каменні ўзвалілі на плечы...
Цяжкі год адышоў, быццам меньш стала хмар,
Але час, як той кажа, не лечыць...

Светлы смутак, як пух, лёгкі белы, як дым,
Засцілае да шчасця дарогу...



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

(Для дзетак)

Сумны месяц -лістапад.
Восеньскі апошні.
Агаліў чупрыну сад,
Пацямнелі пожні.

Стала ціхенька ў бары,
Птушкі не спяваюць,
Змоўклі плёсы і віры,
Рыбы засынаюць.

Заяц шэры стаў бяляк,
Лісанька мышкуе.
Не зляцеў на поўдзень грак,
Тут цяпер зімуе.

Рогі скідваюць ласі,
Лінька - у вавёрак,
На прыдонні - карасі,
Бо зіма ўжо скора.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Святы вечар на зямлі
Снег кладзецца на лугі.
З неба пасыпае.
На саломе спелай ржы
Спіць спасіцель спавіты
Радасць наступае.
Засвяцілася наўкол
З неба зоркаю святой.
Цуда люд чакае.
Паспяшаліся туды
Хрысту з дарамі вешчуны.
На калені упалі.
Яны прыняслі яму
Ладан, золата, смірну
Нябеснаму Цару падалі.
Заспявалі Анёлы
Хвала Богу на зямлі,
Шлях выратавання ўзналі.



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Калі заззяе Зорка
Над Светам надзвычай.
Тры Каралі яснілісь,
Та Зорка, гэта - рай.

Які не мае межаў,
З тых год у цьме.
Калі жыццё Прарока
Ляжыць у дзірване.

Прыйшоў у Свет Мессія,
Каб збавіць ад спакус.
Тры Каралі спяшалісь...
Золата, Ладан, Міру -
Паложыць на абрус.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Тваю свабоду і незалежнасць,
Дзяды з бацькамі здабывалі.
Крывёю з потам па зярнятку,
З калоссеў моцны сноп звязалі.

Стаяць яму, карміць Радзіму,
Адказам завісці з карысцю.
Калоссе ў снапе адзінны,
Не ўпасць зярнятку на чужбіну.

Стаіць як моц, дзяржавы сіла,
Нязломнасці апоры шчыт.
Народ як сноп, а з ім Айчына,
Нясцерпюць груката капыт.

Не аддадуць больш незалежнасць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я шчыра кажу: ганаруся!
Што родам я з Беларусі.
Адтуль жа мае і бацькі.
Завуць мяне ўсе беларускай,
А я яшчэ больш ганаруся!
Што вырасла я на зямлі,
Народ на якой працавіты,
Вясёлы, душою адкрыты
Ён помніць тугія гады.
Вайною яго не зламілі
Прыбавіў ён моцы ды сілы.
Свае захаваў карані.
Чужога яму не патрэна,
Куском свайго лепшага хлеба.
Сустрэне гасцей з-за мяжы.

04.01.2022 г.



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Калі ўзыйдзе тое,
Што сеяў у жыцці...
Што не дае пакоя,
Пакуль яшчэ жывы...
Хто вабіць сваёй думкай,
Але яшчэ малы...
Каму заўсёды рады,
Бо ён заўжды правы...
Але калі нашкодзіць,
Ёсць дзяга ў бацькоў.
Яны яму прыгрозяць...
І ў кут ён адыйшоў...
Каму дазволу шмат,
Але правоў няма...
Губляйце ўсё злое...
У нас да Вас туга...



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Недзе там за горай.
Узыйдзе Калядная Зора.
Шлях будуе нам.
Нягледзячы на наш срам.
Калі здрадзіў ты -адгукніся.
Не трымай ў душы -прычасціся.
Грэх з сябе здымі.
Каб кахаць у жыцці.
Верыць у надзею,
Каб была падзея.
Няздарма нарадзіцца.
Бо ў жыцці ўсё зводзіцца.
Бераг свой брані,
Каб гучаць у баі.
Верыць у вызваленне,
Каб далось злічэнне.
Не губляй вытокі,
Каб жылі прарокі.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Калі ты быў...
Жыў я тваёй апёкай...
Тябе няма...
Жыццё стало марокай...



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Калядкі
Цікава дзіцяці, цікава малечы,
Якім жа бывае калядны той вечар?
А стол, што на куце, ўжо сенам прыбраны,
Паверсе абрусам бялюткім засланы,
І чынна талерку стаўляе там татка,
На белай талерцы ляжыць ужо аплатка…
А маці збірае на стол усе прысмакі
Засмажана рыбка, ёсць печыва з макам.
Куццю ставяць першай, а потым-- аладкі,
Хлапоча матуля сярод роднай хаткі.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Дзень, нажыýшыся усыць,
Вечарэе і маýчыць.
I, смакуючы нуду,
Снег ідзе і я іду.

Гэта, пэýна, назаýжды -
Стужкі рэк скавалі льды,
Сцюжа вые у дуду,
Снег ідзе і я іду.

Мы, здаецца, з ім адны.
Скрозь туманныя паýсны,
Скрозь сухую лебяду
Снег ідзе і я іду.

Я б упаý, як жухлы ліст,
Але, пэýна, канфарміст:
З твару змахваю ваду,
Снег ідзе - і я іду.

© Copyrіght: Ганна Ліпчанская
2021



Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Заходняй Дзвіной уладалі...
І з Нёманам разам жылі...
Над Прыпяццю вольна ляталі...
Ў Дняпры пралі мы рушнікі...



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Прыгажуня ў агнях
Дзіцячае навагодняе

З найбліжэйшага базару
тата ёлачку прынёс –
хвойны пах плыве па залу,
ударае нам у нос.

Ёлка пахне зімнім лесам.
Пахне святамі яна.
Ты з марозу – будзеш грэцца,
трошкі пажывеш у нас.

Я, бацькі, сястрычка зранку
прыбіранне пачалі –
прыбіраем кватарантку
ў вату, бліскаўкі, шары.

Прыбіраем у гірлянды,
каб свяцілася яна,
каб былі бязмерна рады



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Калі былі твае народы,
Ўжо ты выйшаў да нязгоды.
Твае правы былі парушаны,
Але бацькі ўжо прымушаны...



Яшчэ не ацэнена

Шо но в цэрквы піп святый…

Ой, заграв-заграв гонды мій козак
Да ешэ ж і, ой, з ранку,
Ек пак тяжко даж сывому лежать
На варвару да в спальні зь.

Эх, бо й день-то так выдався нышчяк.
Сонычко ны заховалось.
От і грае Васьк на баяні вам,
Шо в самого слёза йдэ.

На шосэ ж трава выросла, ты бач,
Шо ны й до сыс3 в баньку б.
І тому мы взявсь гонды во с утра
Зразу шось выгрыбаты ш.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Убраная зімовая прастора
Жамчужнымі карункамі бяроз.
У пухнатым белым покрыве пагорак,
Малюе срэбнай фарбаю мароз.

Яскрава свеціць сонца ў небе ясным.
Ні шолаху, ні шэпту вецярку…
Вакол такая ціша! Толькі часам
Пачуецца крухмальны хруст сняжку.

Зіма… У яе суровасці халоднай
Ёсць крохкае і трапяткое штось.
Чароўны благадатны сон прыроды…
Кранаючая сэрца прыгажосць!



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Дзе ўзялося тое,
Што змяніла нас?
Каб маўчаць у нядолі...
Ды трапіць у гэты час.
Мець марай скрыню...
Якая існуе.
Бо ў Дамавіне
Ніхто нас не скуе.
Але гэтым марам
Супраціў Пан Бог...
Каб не адлучыцца...
Каб ганак Яго лёг.
Каб увайсці ў Браму
У сваім Жыцці...
Трэба нам не гнуцца
І меньш за ўсё паўзці...



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Там дзе сонца лунае.
Там дзе слова жыве.
Шэраг думак гуляе.
У маёй галаве.

Там дзе вецер ласкае.
Схібу праўды быцця.
Нікалі не заззяе.
Зорка Шляху Жыцця...



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

"Навагодні дзіцячы"

Снег пушысты,белы пух
З неба сыпле добры дух
Паглядзіце ў акно
Зіма сцеле палатно

Прыгажуня наша елка
На вяршынцы свеціць зорка
Цацкі,белыя сняжынкі
Упрыгожваюць галінкі

Дзед Мароз белабароды
Водзіць з намі карагоды
У яго цукерак мех
Ен да нас спяшаўся,бег

Год праходзіць,хутка новы
Завітаць да нас гатовы
І няхай сягоння свята



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

" Марозная раніца"

Мароз у прыцемках ля хаты
Чакае раніцу даўно
На шкле малюе ўзор заўзята
Пад дах загляне,у акно

Спакой і ціш вакол ляжаць
У небе зорачкі дрыжаць
Рыпяць сняжынкі пад нагамі
Дымок стаўбіцца над дамамі

Палоска неба пасвятлела
На ўсходзе ціха чырванела
Сярод снягоў з далекай далі
Пайшлі ад сонца света хвалі

Глыток паветра,як вадзіца



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

У гэтай шэрані асенняй
Туман пабелены тугою.
Я не хварэю больш табою!
Сабрала ў полі ўсё каменне,
І там пасеяла насенне.
Няхай жа ранняю вясною,
Аздобіць поле збажыною.
І спелым коласам нальецца…
Там з неба сонейка пральецца,
А Новы Дзень абудзіць сэрца!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
28.11.2021



Сярэдняя: 4 (1 голас)

О, колькі ружовых мрояў…
Асенняй пары часы.
Палаюць у сэрцы да болю
Любові маёй -- верасы.
А дрэвы скідаюць строі,
У травах хаваюць лісты,
Апошняя дзіўная споведзь --
Кахання майго – верасы.
А дні прабягуць. І небыль…
Паплачуць аб даўнім дажджы.
Жаўрук закурлыча ў небе,
Патушыць імжа верасы.
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
28.11.2021



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Лісцё ўзяў вецер у палон
I ў далеч гоніць.
Вазьму кляновую далонь
У свае далоні.

Ці ведае, куды ляціць,
Лісток пажоўклы?
Адкружыць і адшапаціць,
А потым змоўкне…

Маўчыць… Ласкава абдыму
Прад шляхам дальнім.
I ціха прашапчу яму
На развітанне:

«Навошта сум? Надыдзе час,
I ў дзень вясновы
Iзноў ты вернешся да нас -
Зялёным, новым.

I хай не хочацца зімы,
I боль у сэрцы -



Сярэдняя: 4.4 (13 галасоў)

Па дарозе крочым з назваю жыццё.
Хто нам шлях адновіць ня гледзя у нябыццё?
Каб заззяў агенчык у сэрцы ў грудзях,
Каб зламіць апошні наш Крывіцкі жах...
Каб паснуць на Волі, дзе продкі, дзе наш Род.
Каб гучала песня з лясоў, мясцін, балот...
Слухаць шэпт бабулі ад нячысцікаў,
Што хаваў дзядуля ад зайздроснікаў.
Дзе мы маем Мары у сваім абшары.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

У небе з’яўляюцца зоркі, і нехта прыходзіць да нас.
Ён грэе сваёй цеплынёю, але ж для ўсяго - свой час.
Мііргнула і знікла нябожчыцай у бездань прасторы Сусвету.
Нехта пайшоў і не вернецца, каб зімою зайздросціь лету.
Узіраемся ў зорнае неба, што дорыць нам думныя крылы.
Тады нейдзе там сустракаемся з тымі, каго любілі.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

І сапраўды, калі б жыццё давалася так лёгка:
Навошта нам тады яно, быццё – адвечная палёгка?
Не бачу сэнсу я ў такім жыцці, што як піццё без смагі,
Як лес без дрэў, як спеў нямы, як рэч, не вартая увагі.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

тут
крыважэрны і хіжы спрут
аблытаў плецівам пут
родны і мілы кут

тут
абылганы знявечаны люд
церпіць безліч пакут
сярод маўклівых спаруд

тут
справядлівы чакае суд
каінаў ірадаў ды іуд
рыхтуйся і ты брут

тут
нарастае гоман і гуд
тут
смеласць гартуе гурт
тут
змые залева бруд

тут тут тут



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

«Я пачаў лічыць іх і налічыў дваццаць. Дваццаць першы скакаў наперадзе».
«…шалёна скача над зямлёю дзікае паляванне караля Стаха. Я прачынаюся і думаю, што не прайшоў ягоны час, пакуль ёсць цемра, голад, нераўнапраўе і цёмны жах на зямлі. Яно — сімвал усяго гэтага».
У.Караткевіч, «Дзікае паляванне караля Стаха».

На прасцягах Айчыны параненай
гаснуць пад капытамі знічы —



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

І вышыні нас прымалі як сваіх —
нас, выгнаннікаў, аслаблых у блуканнях
па юдолях пекных, ды чужых,
па шляхах далёкіх і нязнаных.

Нас, выгнаннікаў, прымалі як сваіх
святары і клалі спацьу храмах,
а пад раніцу будзіў нас сонны мніх,
шчыльна зачыняў за намі браму.

І выходзілі мы зноў на біты шлях,
пыл страсалі са свайго абутку,
сыпалі на голаў сабе прах,
аддавалі свае душы смутку.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *
Прысненне дзіўнае і лёгкае:
у сціхлай завадзі рачной
шчупак самотны гучна плёхкае
і цені зыбяцца чаўноў.

А дальш, у чаратох прыстоеных,
дзе звыкла жамяра гудзе,
а гукі дыхаюць сутоннямі,
ступае нехта па вадзе.

Аброслы раскаю і згорблены,
пасрэбраны увесь луской,
спавіты воднай прахалодаю,
павольна ён ідзе ракой.

К яму хінуцца вербы ніцыя
і цішу поўніць дзіўны звон.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

* * *
Прыцемак хавае цені.
Адвечны вораг мой — я сам
гуляе ў словы. Палёгка
хутка будзе тут.

І святло разліецца.
І морак адступіць у ноч.
Бурштынавыя зоры паснуць,
узрасце прадчуванне.

Множыцца расліннасць.
Кусціцца бачанне ў трох станах —
уздойму,
нямога трымцення
і скону.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ноч, поўная высокага жалю,
на самоце канала.
У прадчуванні пажару
стаіліся стылыя далі.

На ветаха вейках дрыжалі
світальныя слёзы растання.
Ноч, поўная высокага жалю,
сканала,
не дачакаўшыся рання.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Без Вас мне спачыць уночы зноў,
без Вас не прычакаю я адхлання.
Прасякнуты адно тугой скразной,
самотна сустракацьму промні рання.

Без Вас душа мая — бяскрылы птах,
што, абнядужаны, ў вярыгах гіне.
Знявераны, на голаў сыплю прах
і крык мой у пустэльні марна стыне.

І ў чарадзе нямых, сцюдзёных дзён
згасаю, быццам ветах на дасвецці.
Без Вас жыццё — адзін падман і сон,



Яшчэ не ацэнена

Я помню твае валасы, Эўрыдыка,
і тваё палымянае лона.
Я помню кожны твой крык і
дыханне тваё стамлёнае,
птаха рахманая й дзікая,
німфа мая няўлоўная.
Не помню: ты ёсць, альбо знікла
за роспачным Ахеронам?

Блукацьму ў адчаі начамі,
шукацьму сляпымі ад слёзаў вачамі
твой цень, што рассыпаўся ў прах.
Прыду, аслабелы, ў пустэльню,
гурму звар’яцелую стрэну,
скон стрэну ў шалёных вірах.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

* * *
Дванаццаць свечак на куце,
і кожная — згарае.
А велізарны смутны цень
на хату наступае.

Ратуе толькі нас агонь —
гарачы, аж балючы.
І гэты сон вякоў спакон
трываць,
трываць нас вучыць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *
Анямела Слова маё, не дыхае...
Чорнай ночкаю крану яго ціха я:
— Прачынайся, маё птушанятка бяскрылае,
пойдзем у цёмны лес да Вялікай Мацеры –
праз гушчар, праз твань у самае лона,
да самога сэрца Вялікай Мацеры.
Там Яна, святарная, уссядае
на купіне балотнай пасярод вады.
Захіну цябе, нямоглае маё, у сваю душу,
паплывём праз твань ды праз цёмную ноч,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *
я акрыяў уначы
пасярод цёмнага лесу
між кашлатых ялін
колькі гадоў я быў непрытомны
не помню
толькі розум ледзь чутна шаптаў
не засні
не заснуць
не сканаць
не скарыцца
гэтым чорным ялінам
і не спарахнець
і з ігліцай на доле
не зліцца
дачакацца світанку
недзе там
зусім блізка
звярыныя тропы
шлях дадому



Яшчэ не ацэнена

выехалі на паляванне
тры вершнікі

бязлітасны час
міласэрны час
абыякавы час

гудзе паляўнічы рог
коні панура брыдуць праз вечнасць
напяты слых

кропка ў небе
тры стрэлы

бязлітасны час параніў
міласэрны час забіў
абыякавы час
пусціў сабе кулю ў сэрца

на пустэльнай зямлі
сцякае крывёй
мёртвая памяць



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Субмарыны вандруюць па сьвеце.
Уяўляю: плыву пад вадой…
Невядома нікому нічога,
Што было і што будзе, што ёсьць…
Я адзін сярод рыбін маўклівых.
Нельга выйсьці, паклікаць, спытаць…
Толькі думкі і словы жывыя –
Пратэстуюць яны, змагары!..
Забаронены сувязь, спатканьне.
Драматычная роля сыграна…
Ці не пераканаўча?!
Прапаганда ў чаканьні суда.
Пакараньне... За стужкі, выяву,



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Восень зноў… Плача клін жураўліны
Над суровым маўчаннем бароў…
Жоўты клён ушыркі рукі раскінуў,
Каб мяне захіліць ад вятроў.

Сонца ласціць азёрную роўнядзь
I абшар залатых берагоў…
Восень зноў – і ніхто не віноўны
У халодным бязмоўі лугоў.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Сонца лягае ў калыску, рыхтуе да сну
Горад, што, стомлены працай, на ноч замірае.
Чырванню промняў твары ласкава кранае
І напявае, што хутка пакліча вясну.

Вечар аколіцы шэранню топіць да дна
І запавольвае ўчэпісты ход рэзкіх думак.
Сэрца шукае ў пакоях надзейны ратунак
З верай ў тое, што хутка надыдзе вясна.

Ноч абгарнула спакоем і цішынёй,
Шэпча над кнігай ліхтарык п’яны пра надзею.



Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)

Адгукнулісь коні збруяю звяня.
Мы святло Пагоні бачылі з даўна.
Там дзе вешнік скача на ліхім хаду.
Абвясціць народу кепску навіну.
Там паўстаў хаўруснік здрадзіўшы зямлю.
Каб паснула мова у нас на караню.
Каб забылі продкаў Бабуляў і Дзядоў.
Каб не адгукнуцца тутэйшы тут прайшоў.
Каб ў кайданах крочыць з народзін да магіл.
Дзе наш Статут паложан... Паложан ён другім.



Сярэдняя: 4.3 (18 галасоў)

Адгучалі песні волі...
Край у Мрок зайшоу...
Каб ня быць ў нядолі,
З неба Луч зыйшоу...

Пахаваць паммерлых,
Згінуўшых так сяк...
Каб Адбыць пакуту,
За Божых небарак...