Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Дзякуй Богу , за месяца свет,
І за дзівосны мір планет,
За кожнае імгненне, што жыву я.
За радасць, сум, святло і цень,
За самы лепшы ў жыцці дзень,
За кожны новы ўздых мой, - алілуя.
Алілуя, алілуя, алілуя, алілуя ...
Дзякуй, Богу, што ён са мной,
За кожны новы дзень зямный,
За ўсё, што ў гэтым свеце так люблю я, -
За шум лістоў, за дождж і снег,
Хвілін няўмольных быстрый бег,



Сярэдняя: 1.4 (5 галасоў)

Зорка мая незгасальная,
Зорка мая яскравая
Бачу сьвятло я тваё,
Ажно з другой галяктыкі.

А ты сабе ўяві,
Што мы іскручыя каметы,
Дзьве іскручыя каметы,
Якія ляцяць да мары сваёй...

А ты сабе ўяві,
Што мы дзьве галяктыкі,
Што мы найвялікшыя
У сьвеце галяктыкі....

І хутка, і хутка, ты верыш мне?
Ужо хутка...
Сальемся з табой мы
У адзіны сусьвет.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Арон Гаал
Цень коткі

Можа, цень коткі – гэта ты...
Над галавой змрочная бяззорная ноч,
Але калі з'яўляецца на хвіліну Месяц,
У глыбіні саду выплывае твой стройны сілуэт.

Можа, гэта – твой сон, у якім я – толькі ўдзельнік,
Але можа, менавіта я прысніўся табе...
І ў тваім сне адлюстроўваецца сад і Месяц,
І тое стройнае цела, што так мякка басанож



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Арон Гаал
Коні на гарадской вуліцы

Па вуліцы беглі коні,
Увесь горад ахутвала шэрае змярканне.
Наперадзе імчаўся жарабец, ззаду кабылы...
У іх рухах была сама Воля!

Ускінулі галовы, калі панесліся наперад!
Адкуль яны ўзяліся, куды імкнуцца?
Ніхто не ведае. Але ў мяне стала цяжка на душы,
Цоканне капытоў адклікалася болем у маім сэрцы!

Вуліца, дзе машыны гулі, ускрыкнула:



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Арон Гаал
Шклянка чаю

Шклянку чаю Вам трэба выпіць цяпер...
Памарыце, пакуль Вас ахутвае воблака пары,
Удыхніце ўсе водары Ўсходу
І не думайце, не прыдумляйце будучыню.
Па-за часам праз апельсінавыя алеі
Бяжыце, бяжыце басанож наперад.
Не важна куды вядзе Вас дарога,
Трэба проста там БЫЦЬ.

аўтарскі пераклад
карэктар Кселена Літвінава



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Арон Гаал
Разарваныя словы

Калі нішто не можа выратаваць мяне, толькі словы,
калі іх яшчэ няма, калі я самотны,
калі я знаходжуся пад уплывам тваім,
калі раніцы світанак не п'яніць,
калі ад абдымак тваіх раствараюся ў табе,
калі я высакародны, але падуладны табе,
калі я не такі, як быў, калі буду, кім ёсць насамрэч,
калі ты вернешся пасля абеду,
калі гронка вінаграда і хлеб напалову,



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Як добра нам маўчаць ўдваіх,
Cхаваўшы шчасце ў цішыню.
Не трэба доказаў і слоў,
Калі мы сэрцам чутка чуем.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

"Прыйдзе час.."
Прыйдзе час,калі нас не стане
Сыйдзем,нібы снег пасля зімы
Не ад нас залежыць,не мы самі
Адрываем ліст у календары
Зарастуць травой нашы дарогі
Пройдзе лета,восень лісце скіне
Больш не вернемся на родныя парогі
Будзе ісці жыцьце і не загіне
Там,на небе,есць хто лічыць
Што,каму і колькі адвялі



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Свет сцішыўся пад снегападам.
І на зямлі, і ў небе – снег
Ляціць над вуліцай, над садам –
Не зразумець дзе ніз, дзе верх.

Размалявана наваколле
Ў адценні белага святла.
Святло ў душы і дыхаць вольна,
А ноч была ці не была?

Маё прызнанне на марозе
Паветра парай скалыхне
І белым вэлюмам бярозу
Насупраць хаты ахіне.

Мы выйдзем разам на дарогу
Пад шаты белага крыла,



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

За акном шэрая палітра:
Дарогі, неба і будынкі..
Нічога не хочацца рабіць,
Цяжка на свеце жыць.

Дожджык з неба лье і лье,
На дарогах рэкі робіць.
Ну а рэкі гэтыя,
Усё такія ж шэрыя..

Людзі не пасміхаюцца,
Кудысьці ідуць, спяшаюцца..
Радасці не бачаць зусім,
У панурым свеце сваім

Дзе наша сонейка схавалася?
Чым мы сонейку не спадабаліся?
Хопіць у хованкі гуляць,
Планету трэба асвятляць.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Сярод падманаў і здрадаў
Яны нам праўду пісалі,
За народ свой хварэлі,
Асвятлялі і грэлі.

Яны стралялі не зброяй,
Яны выстрэльвалі словам,
А слова ляцела
Прама ў голаў.

Яны змянялі людзей,
Яны імкнулісь да змен
Яны хацелі жыць толькі,
У краіне сваей.

Але туман надышоў,
І паэтаў ня стала,
І зоркі з неба
Ціха упалі.

І ўсё ж жыць, яны, будуць вечна
У паэмах і вершах,
А таксама яшчэ



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

„Літва! Ты, як здароўе ў нас, мая Айчына!… Што варта ты, ацэніць той належным чынам, Хто цябе ўтраціў"

О, Міцкевіч, якую ж праўду ты сказаў,
О, Міцкевіч, як жа цяжка жыць на свеце,
Калі ня маеш радзімы сваей

О божа, о божа!
Як самотна на сэрцы!
О божа, о божа!
Як душа мне баліць!

Не магу я знайсці радзімы сваей,
Не магу Літву я знайсці
Не магу, не магу, не магу...

О Літва, мая Айчына!



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

На небасхіле гаснуць зоркі
І блекне ў соннай вышыні
Адбітак месячыку тонкі,
Сярод свiтальнай цiшынi;

Знiкае ноч у лесе золкім,
між дрэў сівой далечыні,
І рассыпае росаў кроплі
з азёр таемнай глыбіні..

А дзесь у небе баюць звонка
Дасвеццю песню жураўлі
І абуджаюць нетаропка
Лугі, палеткі i палі;

Пачуе спевы iх i сонца,
Кранецца променем зямлі,
Ізаўсміхнаецца пяшчотна



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Віват, зіма!

Віват, зіма! Віват, марозы!
Віват, бялюткія снягі!
У белым вэлюме бярозы
Сустрэлі першы дзень зімы.

На вокнах кветкі і узоры
Мароз-мастак намаляваў.
І елкі ў казачныя ўборы
У срэбра, золата прыбраў.

Завея усю ноч гуляла
Дарогі, сцежкі замяла.
Палотны белыя паслала,
Папрацавала да відна.

А сонца раніцай заззяла
Над полем, рэчкай і сялом.
І ў вокны кожнаму паслала



Сярэдняя: 4.4 (13 галасоў)

Вашы словы,
Мае землякі,
Даражэй мне
За ўсе ўзнагароды.
Кожны гук іх -
Такі трапяткі,
Нібы голас
Мне роднай прыроды,
Што хвалюе,
У сэрцы гучыць.
І кранае заўжды
За жывое.
Ды крынічкай
Гаючай цурчыць,
Той, што ўсе мае
Раначкі гоіць.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119010209175



Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)

( Адзін з варыянтаў легенд пра узнікненне г. Мінска).
Напісана па матывах народных паданняў)

Як зычаць легенды, як кажуць паданні,
На нашай зямлі жыў прыгожы народ.
Свой род шанаваў, ладзіў белае ўбранне
І ўлетку насіў яго з году у год.

На лапіках земляў, свабодных ад лесу,
Вырошчвалі жыта, ячмень і авёс.
Жылі, працавалі ад лета да лета.
Цягнулі цярпліва і крыж свой, і лёс.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Кожны дзень прачынаешся зранку
Не ад слова ласкавага,
Не ад водара кававага –
Ад удара па карку.
Калі ж выберашся з гэтай цемры?
Ужо не застаецца цярпення…

Ён баіцца людзей –
Прылюдна цябе не чапае,
Кулакі ў кішэнях хавае
І бурчыць то грамчэй, то цішэй.
Ад яго бы бегчы хутчэй,
Ды ён бацька тваіх дзяцей.

Штотыднёва стабільна
Ты стаіш за сваімі дзвярыма
І галосіш нястомна, надрыўно,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Туды, дзе начуюць каляровыя сны,
Мы прыйшлі паслухаць джаза рваныя рытмы.
У сэрцы нашы гулка бухаюць званы
І струменямі вiхрацца мадальныя рыфмы.

Ударнік дае музыкам звычайны знак.
Зоркі на небе ўжо амаль дагарэлі,
Пакінуўшы нарвежскай стронгі прысмак,
Размазаўшы містычныя акварэлі.

Нашы целы пакуль яшчэ трымаюць такт,
У галаве закруціліся шальныя думкі,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Лідскі квас

Ведайце, бацькі ды дзеці:
лідскі квас – найлепшы ў свеце!

Піць спякотай хочаш ты –
квас ратуе бочачны.

Бочкавы халодны квас
спёкаю ратуе вас.

Каля бочкі мнагалюдна –
звыклы ў летні дзень малюнак.

“Лідскі” прадавец-лідзянка
людзям налівае ў шклянкі.

Смагу людзі праганяюць,
каля бочкі загараюць.

У надвор’е летняе
квас – пітво найлепшае.

П’юць дарослыя, п’юць дзеці



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Твар Ліды

Твару горада авал –
гарадскі аўтавакзал.

Кожны ведае прахожы:
Ліды твар – такі прыгожы!

Не апішаце пяром
зал чакання і перон!

Пасажыры без вагання
запаўняюць зал чакання.

Над пяцёркай кас-кабінак
электронны ёсць гадзіннік.

Над вакзала касамі
бачым, колькі часу, мы.

Давяраюць Мані, Вані
рэчы камерам хавання.

Камеры даверым рэчы.
Зойдзем у кафэ “Сустрэча”.

Потым галубоў падкормім



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Кіёск Саюздруку

Мінакоў спыненне руху –
ля кіёска Саюздруку.

Людзі розныя спыняюцца.
Што ў кіёску набываецца?

Вось мужчына падышоў,
пральны выбраў парашок.

Выбірае школьнік нейкі
ручкі, сшыткі і лінейкі.

Нейкая купляе цётка
пасту і зубную шчотку.

І разглядвае стары
атласы, календары.

І прыдбаў хлапчук зялёны
мыла, карту і талоны.

Для студэнтак-прыгажунь –
лак, касметыка, шампунь.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Я пастаўлю тут свой зруб.
Зажыву
на пакатым узлеску.
Пасцялю
на стале абрус,
увесь затканы
пяшчотай пралескавай.

А навокал – жывы плот:
Лес Архіпаў глядзіць
улюблёна,
як схапіў прагна
Пронеў рот
струмень з Байкава
намалёны*.

Дзе сцяжынай віляе луг,
на змярканні
хадзіць мушу:
з дум змываць
непатрэбны тлум,
паласкаць у ручаі ду΄шу.

_______



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Увага!
Яны знікаюць!
Але… не чуваць набату.
Паўсюдна
вёскі кана´юць.
Глядзяць асуджана хаткі.

Каго вінава´ціць,
эх-ма,
у такой вось
няўмольнай згу´бе?
Угрызаюцца ў зрубы й стрэхі
драпежнага часу зубы.

Зарэчча. Прудок. Заба´ва.
Палоева. Гу´та. Бу´да.
У іх гаманлівага “заўтра”
не будзе…
Не будзе.
Не будзе.

Шматтомнік
друкуй адразу
(чытаць толькі будзе няпроста)
з адчайна-тужліваю назвай



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Ноч ця´гне
кантра´льта нізкім
адвечнае “лю´лі-лю´лі”
не для немаўлят з калыскамі -
не спіцца
стары´м бабулям.

Час позні,
паўночны, мі´нуў -
ніяк ёй не ўкалыха´ці
самотнасці іх успамі´наў
аб гомане яркім ў хаце,
аб дбайнай,
натхнёнай працы,
калі спрытна спіны гнуцца…
не спяць,
далібог, баяцца:
заснуць і…
і не прачнуцца.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Уголас, як трэба,
з выразам
(лоб па-акторску хмурыўся)
чытала Аўдоцця Вы΄рава
“оду” суседскім курыцам.

У одзе той доўгай,
пафаснай,
складзенай на гародзе,
усе-усе ўзгадала іх пакасці…
Не-не, прабачце!
Подзвігі!

Усходы кропу -
знявечаны,
кветкі -
ушчэнт зламаныя,
гурок з бокам пакалечаным,
ягадкі пакляваныя.

Куры стаялі.
Слухалі.
Гэта аб іх?
Цікавенька!
Потым пад плот патру΄халі.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

А можа… каханне толькі?

Ласкоча-казы΄ча Ліпень
далоняю далікатнай
стан тонкі, лагодны,
Ліпы,
квітнеючай каля хаты.

Удаль
разліваецца хваляй
яе паслухмяная згода.
Наўколле трымці΄ць –
адчувае
той згоды
чароўны водар.

Навошта
шукаць прычыну?
Флюідаў дзівосных токі,
прыроды закон –
магчыма.
А можа…
каханне толькі?



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Частка 1
Не так, як трэба цокае цягнік.
Магчыма быў прычынай машыніст,
Ці коламі разбітая дарога.
З тым гукам на душы расла трывога.
І сон не браўся праз бясконцы лік.

Але, сказаўшы шчыра, не хацеў
Бы Ён паддацца неўгамонным думам,
Што зараз абарвецца свет,
І адштурхоўваў тую думку сумам,
А яна - назад вярталася, як бачыўся прасвет.

Нявольна ей падданы быў працэс,



Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Вось ізноў прыйшла зіма.
Пакаціла кола ў студзень.
А мяне з табой няма
І ніколі больш небудзе.

Белы волат на двары
Дахі снегам пасыпае.
Пад бясконцыя вятры
Замяце завея злая.

Поўня вунь ідзе сама
Галаву сівую студзе.
А мяне з табой няма
І ніколі больш небудзе.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Прывітанне,дом з ферзямі!
На праспекце,ля метро.
Можна я зайду з сябрамі
У твае цёплае нутро?

Па традыцыі даўнішней,
Калі хочацца спачыць,-
Лічаць мінчукі нелішнім
Твае дзверы адчыніць.

Са знаёмымі вітацца,
Каву чорную глытаць,
Над прыгодамі смяяцца
І юнацтва ўспамінаць.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ты
моўчкі падыходзіш,
кладзеш рукі на
мае плечы
і
мы пачынаем танцаваць,
пераступаючы
з нагі на нагу, нібы
пераходзім
з хвалі на хвалю.
Куды мы ідзем?
Да берага
ці ў адкрытае мора?



Сярэдняя: 5 (1 голас)

і вогнішча сквапнае з’ела той дом
гаспадары адышлі па сцяжыне адчаю
памятаюць дрэвы плач немаўляці
барвовы вечар пахаваў галасы птушак
бела-блакітны анёл схіліў галаву над магілай
з чэрава ночы выходзяць маўклівыя цені забітых
месяц уручае ім свой бледна-жоўты ліхтар
вочы травы бачаць іклы здранцвелага звера



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Калісь на Купалу мы ледзь не да шалу
кахалі, кахалі.

І нашыя дочкі на шчасце вяночкі
па рэчцы пускалі.

Той ночкай улетку мы папараць-кветку,
бы скарбы, шукалі.

Праз вогнішча цела з табою мы смела
да стомы скакалі…

…Хай час таго шчасця
(купальскага шчасця!)
у памяці вечна жыве.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дай мне шанец, шанец, шанец
на адзін з табою танец.

Палкі танец той кахання
будзем танчыць мы да рання.

За той танец падарунак
табе будзе – пацалунак…

Тады ўзяўшыся за рукі,
мы гуляцьмем без прынукі
недзе ў парку, а затым
хай смяецца нам адным
сонца… Хай насустрач крочыць
вечар і хай напрарочыць
шчасце нам сямейнае,
празрыста-беззавейнае.

Ноч-вядзьмарка ў ціхі час
у жарсці вір хай кіне нас.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Замглёнасць. Шлях. Бясчассе.
І бязмежжа.

Замглёнасць шляху
паўз/праз бясчассе
у бязмежжа…



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

На дно душы нас цягне грэх —
Эх-эх!

Жыве у думках, дзеях страх —
Ах-ах!

У цемры лётае наш дух —
Ух-ух!

Відаць, пакінуў нас Пан Бог —
Ох-ох!..



Яшчэ не ацэнена

…Пакуль маўчанне
валадарыць на зямлі,
і неба даглядае свае сны.

Ды прыйдзе час –
маўчанне знікне і
распусцяцца,
бы кветкі,
галасы…



Яшчэ не ацэнена

Лаўлю я словы
у затоне мовы
і з іх рупліва
вершы-пацеркі збіраю.

Штось аддаю,
бы сувеніры,
ўсім ахвочым,
а штось
у кішэню Вечнасці
кідаю…



Яшчэ не ацэнена

На скрыжаванні
роспачы і болю
стаю,
пытаю ў сэрца:
«Куды йсці?»

А сэрца мне:
«Ідзі
праз лес пакутаў
да шчасця гаю
хутка напрасткі».



Яшчэ не ацэнена

Прайсці, прайсці,
не азірнуўшыся назад,
праз боль сцюдзёны
і нямую бессардэчнасць.
Прайсці ўвесь шлях,
каб на яго ускрайку
заззяла зоркай нада мною
Панна Вечнасць…



Яшчэ не ацэнена

Прайсці, прайсці,
не азірнуўшыся назад,
праз боль сцюдзёны
і нямую бессардэчнасць.
Прайсці ўвесь шлях,
каб на яго ускрайку
заззяла зоркай нада мною
Панна Вечнасць…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Не дай мне Бог увайсці не ў тыя дзверы,
Па-за якімі будзе шэпт,ці гвалт.
Збяднеласць думак.Позірк недаверу.
Вясёлы злыдзень.Злы камедыянт.

Па-за якімі.можа гэдак стацца,
Па звычцы папраўляючы ўбор.-
Сустрэну вочы слізкія пахабца
І не стрываю,годны дам адпор.

Дзе давядзецца да сцяны прыбіцца
Незразумелай.Нібы на паказ.
Пачуць:"Глядзіце,ды яна дурніца.
І што яна тут робіць сярод нас?"



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Нічога не бачу
Вакол усё плыве.
"Ты што гэта,-плачаш?"
Не...Не...

Я так.Прыгадала...
Стары успамін.
Яго шкадавала.
Адзін,ды адзін.

Я ўсё падбірала,
Мо словы не тыя.
Шукала,шукала,
Каб як залатыя.

І ўсё я маўчала.
Цішком побач ішла.
Я словы хавала.
Другая ўкрала.
Яму аддала.

Я так.Прыгадала...
Стары ўспамін.
Усё шкадавала,-
Адзін,ды адзін.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Па мясцінах светлага ўспрымання
Зноў душа пачне сваё блуканне.

Так яна чакае ўратавання
Ад цяжара нуднага жыцця.

Хочацца дайсці да забыцця.
Мінуць непазбежнае вяртанне.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Пялёсткі у сэрца сыпле мне сама
Са снежных руж дзівосная зіма.
Падзьмула я на іх.І паляцелі
Па Беларусі белыя завеі.

Хавайся,птушка,звер і усё жывое.
Гуляй зіма ў велічным настроі.
Спявай,танцуй з вятрамі маладымі
Твой час прыйшоў!Няхай паветра стыне!

Як срэбны шалік на плячах іскрыцца,
У люстэрка возера яна глядзіцца.
Смяецца і падмігвае вятрыске.
А ён схіляецца ёжо блізка-блізка.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Пялёсткі у сэрца сыпле мне сама
Са снежных руж дзівосная зіма.
Падзьмула я на іх.І паляцелі
Па Беларусі белыя завеі.

Хавайся,птушка,звер і усё жывое.
Гуляй зіма ў велічным настроі.
Спявай,танцуй з вятрамі маладымі
Твой час прыйшоў!Няхай паветра стыне!

Як срэбны шалік на плячах іскрыцца,
У люстэрка возера яна глядзіцца.
Смяецца і падмігвае вятрыске.
А ён схіляецца ёжо блізка-блізка.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Пялёсткі у сэрца сыпле мне сама
Са снежных руж дзівосная зіма.
Падзьмула я на іх.І паляцелі
Па Беларусі белыя завеі.

Хавайся,птушка,звер і усё жывое.
Гуляй зіма ў велічным настроі.
Спявай,танцуй з вятрамі маладымі
Твой час прыйшоў!Няхай паветра стыне!

Як срэбны шалік на плячах іскрыцца,
У люстэрка возера яна глядзіцца.
Смяецца і падмігвае вятрыске.
А ён схіляецца ёжо блізка-блізка.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

"Горад да Новага Году бяжыць.."
Горад туманны,сумны і сонны
Ноч накрывае далоньню сваей
Свет паміж пальцамі жоўта-аконны
Белых сняжынак кружыцца рой
Снежань гуляе паміж дамамі
Ціха вакол,ні душы
Мяккі ,пушысты снег пад нагамі
Крокі не чутны ў цішы
Там,за сцяною,дзенныя справы
Бачаць салодкія сны
Снегам засыпана ночка глухая



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Мо, лепей не вяртацца ў памяці стары сад,
бо
там быльнягом няспраўджаных надзей
ўсё зарасло...

Мо, й лепей…

Толькі не вяртацца
не магу,
бо там --
на сцежках суму і любові --
калісьці зведаў я
і шчасце, і бяду.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Ізноў мяне ў руках трымае
бяссонне
душа пад покрывам самоты
бы у прадонні

У скроні б’ецца думка-мроя
о дзе ты
і дні праходзяць бы прывіды
без мэты
.............

Час прамінуў і вось мы разам
на шчасця выспе
ці застанемся там надоўга
ці знойдзем выйсце

Ды буду верыць крохкай кветкай
любоў не звяне
і ў кнізе памяці старонкай
яскравай стане



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

А тая восень мне прынесла
сум і адчай.
Тады, як выбух у цішыні, пачуў я
тваё “бывай”.

А тая восень дажджамі змыла
сляды,
твае сляды, калі ты ў цемру сышла –
куды?!

Хай тая восень хоць ва ўспамінах
жыве,
і госцяй позняю прыходзіць
у сне…

…А гэта восень нам кубак шчасця
падорыць хай,
каб растварыліся ў ім, зніклі
сум і адчай.