Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 2 (1 голас)

Легенда пра Марыну ( Ваўкавысскія легенды)
(Напісана па матывах народных легенд і паданняў)
1
Калісьці на горцы, ці можа гары,
Стаяў сярод лесу мур-замак стары.
Падобны да зданя, пануры і шэры…
Свяціліся з цемры вялізныя дзверы.
2
Магутную крэпасць нагадваў здалёк.
Нат воўк не адважваўся выць у той бок.
Нядобрае людзі казалі пра замак -
Нібыта і дзверы былі там без клямак.
3



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Пакарыцелі неба
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца
Мы мужныя, і смелыя,
і з сэрцамі гарачымі.
Налётваем, умелыя,
нябёсы пакараючы, мы.

Палёты – мара, што ў руках.
Стаць лётчыкамі – мэта.
Па небе будзем мы блукаць
з прыстойнай мэтай гэтай.

Пад Лідай, на стальных “буслах”
праходзім падрыхтоўку.
На самалётах нібы лак
пры светлавым патоку.

Мы юныя, бязвусыя,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Сівы стары сядзеў каля царквы,
Схаваўшы за каўнер сляпыя вочы.
Дні для яго былі чарней, чым ночы.
З-за пазухі звісаў рукаў крывы.

Нічога не прасіў, маўчаў няёмка,
Грэў пад крысом маленькае шчаня -
Галодныя ў нядзелю, удвух, зрання -
Якшаліся з гарэзаю-пазёмкай.

Спяшаўся да абедні розны люд.
Прыхваткамі сёй-тоё падкідалі.
А іншыя зусім не паглядалі



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарацелі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

верш для дзяцей

На паляну зубр-асілак
Выйшаў з пушчы, нібы гмах.
Распластаў у небе крылы
Бусел белы - мірны птах.

Жыта ў полі каласіцца,
Водар рапсавы, як мёд.
Набірае моц пшаніца,
Грэе сажалку чарот.

Над ракой, як мост, вясёлка
Абняла два берагі.
Бзыкаціць над грэчкай пчолка -
Гэта - край мой дарагі!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2020



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Жыў на свеце невядомы
Певень з прозвішчам «мастак».
Зранку горла драў без стомы,
Таньчыў з гускай кракавяк.

Не займаўся слушнай справай.
Марыў - быць на вышыні -
Апранаць гусыню павай,
Жыць, як Цэзар, «на кані»…

Вось пачуў аднойчы Пеця,
Як спявае барытон
Перастаў грабціся ў смецці
Ды пабег купляць трамбон.

У трубу падзьмуў - зайграла.
Певень песню зацягнуў,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Прыйшоў нарэшце студзень.
Мяцеліца ў двары…
Вось радасці ўжо будзе
Мясцовай дзетвары.

Віруе сівер снежна,
Праз шчыліны пішчыць…
Бялёсае бязмежжа…
Сняжыць, сняжыць, сняжыць.

На вуліцы - нікога.
Спужанае шчаня
Нос туліць да старога
Таполевага пня.

Нічыйнае? Ці можа
Адбеглася з двара
Знямоглага, старога
Свайго гаспадара?

Няма варон, сінічак.
Замёў кармушку снег.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

"Да валасатых юнакоў
І такіх жа мужыкоў:
Можа,хопіць, можа годзе
Жыць с прычоскай не па модзе?
У тэлевізары, у кіно
Героі лысые даўно
Зробім вас на іх падобным,
Паспяховым, непаўторным.
А калі грошы беражэш,
Дык зробім на табе мы плеш."



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нельга браць, сынок, пазыку
Без належнага разліку:
Ці тут выгоды дастае,
Каб браць на час чужыя грошы,
А назаўжды аддаць -свае



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У хованкі гульню наклічыш,
Як сябрам грошай напазычыш.
Ды толькі роляў вам не памяняць:
Ім ад цябе хавацца,
Табе жа іх шукаць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ці то прысніў, ці то здалося,
Ці то прайшло ды не збылося.
Хай прыйдзе толькі да мяне,
А ўсіх астатніх абміне.



Яшчэ не ацэнена

Як не здалася справа,
Хоть нервы зберажы.
Пашлі яе падалей,
Сам ляг ды паляжы



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Было пяцёра нас дзяцей
І не было сям’і дружней.
Я помню толькі чацьвярых,
Сястра пакінула нас адных.

Затым і бацька раптам злёг,
Забраў яго да сябе Бог.
Матуля нас адна расціла,
Нябачная яе трымала сіла.

Старэйшый брат дапамагаў,
Узамен ён бацькі ўсім стаў.
Няведалі каб гора больш рабяты,
Ён нас расціў- быў доўга не жанаты.

Матуля рук не пакладала,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ПАН ФРЫДЭРЫК

Вільгаццю, бэзам, азонам
Вее Шапен, і застыў
Тысячакропельным звонам
Недатыкальны матыў.

Нейкім законам прыроды
Зроблены той гукарад:
Знічкі, паветра і воды,
Ты – іх маркотны сабрат.

Спевам прасторным, найбольшым,
Быццам, як птушка ў лісці,
На аддаленні ад Польшчы –
Той, што ніяк не знайсці,

Бо лазурковым фантанам,
Светлай слязой з-пад павек,
Выракам фартэпіянным



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Трымайся за мяне!
Каб не адчуць свой страх.
Каб быць упэўненай у сябе –
Трымайся толькі за мяне!
02.2019



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дом для кніг
Напісана пад уражаннем ад наведвання Лідскай раённай бібліятэкі імя Янкі Купалы

Бібліятэка – дом для кніг,
галоўнае іх сховішча.
Сюды, прахожы, загляні,
па Ленінскай праходзячы!

Прыгожы дом для кніжных тон
пяром ты не апішаш!
Бібліятэкі гэтай фонд –
дзясяткі тысяч кніжак!

Ты адчуваеш кніжны пах
абанементнай залы
і бачыш кнігі – кажаш: “Ах!”
Яны ў палон узялі!



Яшчэ не ацэнена

Мы тысячі лет жілі в страхе свободы.
Поэтому как жэ ты выйдыш на плошчу.
Но вот… вдруг… случайно…э-эх! І пошло всё.
І шо ж гэто выйшло? Дак ты ж супраць бога!

У нас е но влада. Владеть в7і вамі.
А ты собыраесь пайсці на аграды?
Дык зараз умажа капрыза начальнік!
Ну, коль ты вш ландау ціпа жэ саправдны.

Наверна, неправда, шо сцяг наш яскравы
Шчэ й 7вал Таго, Хто ваюе з жыдамы.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Ужо ў сіняй недзе далі
гучыць мелодыя вясны.
Яе Грамніцы нам паслалі,
крануўшы гулкія званы.

Гучыць матыў
у капежным звоне,
у пырсках радасных са стрэх,
у першым і нясмелым громе,
які пакуль што для пацех.

Яшчэ круціць завея будзе
і замець бегчы наўздагон,
Ды толькі памяць не забудзе
пачуты напрадвесні звон.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Лютуе ад апошніх сіл зіма.
Як быццам можа панаваць бясконца.
Але чакаюць людзі не дарма
Вясенні подых непазбежны сонца.

Яшчэ спрабуе люты кайданы
на нас накінуць маразоў і змроку.
Аднак выводзіць спадзявальны хоку
чырвань світання ў процьве сівізны.

Расплюшчы вочы, любы брат, ад сну!
Раскіне сэрца крылы хай, як бусел!
Бязбоязна хадзем гукаць вясну
і клікаць вызваленне Беларусі!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Ваюй з хваробай на выдатна!
Участковым тэрапеўтам прысвячаецца

Як хвароба заскрабе
ці ў суседа, ці ў цябе,
забываючы пра стому, –
участковы тэрапеўт
вызываецца дадому.

Пры надвор’і пры любым,
кожны дзень на выклік ходзіць.
Пыльныя шары-клубы
ветрык-спадарожнік коціць.

Ёй – памочніцы сваёй –
хворыя як роднай рады.
Доктар, з хворасцю ваюй
на выдатненька, на ўра ты!

Лекар, выпішы рэцэпт,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Зразумееш ці мяне ты, мама?
Не пакінеш беспатольную ў журбе?
Не прагоніш ад сябе ў ганьбе?
I не скажаш, што у шлюбе рана?

...узгадаеш сябе з бацькам, мама?
Як ён быу не клапатлівым, многа піў,
I не толькі шафы часам біў...
А табе "Цярпі!" казала мама...

Палюбіла зяця - бачу, мама:
Гаспадар у хаце і не п' е зашмат.
I, здаецца, паміж намі лад...
Для мяне ты лічыш лепшым самым.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 2 (1 голас)

А не і, можа, е й Тігр махнат

Над нашым краем, агутным, родным
Навісла хмара, што страшна аж.
Чаго ж шалёны той Конь пак хоча…
Што, наздзявацца оно над Васьк?

Ось нету мовы й а ні в панчохый.
Так, но трасянка ж якась какась.
Бо ж тошчый Вацкыль а ны вам здачы й ж
За гэ пагарды шчэ й прама в твар.

От мы й зь во зь пышым, бы й тыя крысы,
Шо й но шанують Палескі марш.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

А бамкаць чым жа па Пацуках?

Над Беларусьсю кружыцца воран.
Як быттам хоча крыві нажрацц.
А мы тут стонем: да нет вам, грозны
Панове с псовняй! Наш мірны марш.

Нябыт, няволя – усё благое ж.
Як бы но верыць у лепшы час.
Вось і ву свёкра ж – прапав званочак.
Ці што такое а во у й Вась?

Палосьсе знов нам імчыць марозцы.
Дык што, абурыцца й на крата?



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Мая зямля агнём гарэла,
маю зямлю дзяўблі дажджы.
Ганебна нацыя нямела
і памірала на Крыжы.
І там,дзе светлая Сафія,
час прыпыняў павольны рух.
Там войскі гойсалі чужыя,
там забівалі вольны дух.
Але стрымалі белы вежы,
стрымаў падмурак,камяні!
І я вітаю Незалежнасьць
сваёй няскоранай зямлі



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Быць-ды не адбыцца,
крочыць-ды не дайсьці.
Божа,ня дай зьдзяйсьніцца
гэткаму ў жыцьці.
Спраў каб не бракавала,
выйдзем спаткаць вятры.
Станем магутнай хваляй
кожны:і я,і ты!
Каб панавала Праўда,
трэ схамянуць душу.
Учора,цяпер і заўтра:
"Я выхаджу!"
Сьцяг Бел-Чырвона-Белы
бы зь небыцьця ўскрос.
Вольна лунае,сьмела
знакам Саміх Нябёс!



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Сьвет перакуліўся
і стаў
бела-чырвона-белым!
Воляй наўкол заблішчаў,
учынкам
народа сьмелым!
Разліта
паўсюль сьвятло
нашых
узнёслых мрояў.
Цемрадзі
час прайшоў!
Час надыйшоў
герояў!



Сярэдняя: 2.6 (8 галасоў)

Дзень ці тыдзень, месяц, два
Будзем разам да канца.

І пакуль усё не сцямнела
Ходзім разам па надзелях.

Я, сусед, бацькі і брат
П’ем гарбату, пішам у чат:

Заклікаем усіх для спева,
Танчыць будзе самы смелы.

Ліст пашлем адважным людзям
І каго нахабна судзяць:

“Хутка будзем мы ўсе разам.
Не сумуй – лічы наказам.

Ён адзін. Нас вельмі шмат.
Сыдзе ён. І будзе так!”



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

+ + +
"Татачка, я б фашыстам не стаў ніколі!" —
хлопчык казаў год за дваццаць да працы ў АМАПе.
Ён быў сумленны і разумны даволі.
Мог і Мінск, і Берлін паказаць на контурнай мапе.
Ведаў, што сталася ў трыццаць дзевятым і сорак першым.
Асуджаў паліцаяў, любіў франтавыя вершы.
Сціскаў кулакі і слёзы глытаў у Хатыні.
І кляўся, што дух партызан у ім не загіне...



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На сівым даляглядзе, адчаю на зло,
выспявае зара Беларусі.
Каб у кожнай душы Сонца Праўды ўзышло
я ў калядную ноч памалюся.
Спавівае ў хляве Богамаці Хрыста.
Уцялесіўся Бог не у палацы.
А ў палацы з крывавым загадам паўстаў
Ірад цар, яго каты й дарадцы.
Але Бог не з "бамондам" сягоння, а тут...
Хор анёлаў пяе прастачынам...

Не праскочыць нікому Гасподзень прысуд



Яшчэ не ацэнена

Мы бог! Мы цар! НЕ Кляч

Не нада некіх абвінять!
Мол, шось хацяць атнять.
Бо віноват ты, Конюх, сам,
Раз стадо всё кудась.

От ты ідэш, трасясь, на паш.
Гой! Ой! Да как то там!..
Да, там пасуцьця господа
Ны мэншы, чым балда.

І всі горой за власн болотц.
Там паша хвайна всяк.
А ты чого рышыв завсёд
Всэ буты ек вожак?

Поре й на пенсійку, Сашман.
А то кругом жыда



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нам гонды во ж на Рождество

Паэта кормяць не дарогі.
І не мальцы, шо все с Казлов.
Ён проста ходзе адмыслова
Тут гондэ во с сваёй гармоньк.

А еслі ты такі убогі,
Шо нават масла с сырам в лоб
А ні дасі такому Коці,
Ну, то чаго табе яшчо.

Ах, наша крама не багата
Вжо дажэ й ій, ох, на хлебок!
А дідка трэ чы шанаваты,
Калі яму вжо за 100 год.

Так мы ужарымо шас кавав!



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Вы трымайцеся, браточкі, - 
Жонкі раны зацалуюць… 
Станьце мужнымі, сыночкі, - 
Вашы дзеці дагуляюць… 
Памаліцеся, сястрычкі - 
Скідзені хай не лютуюць, 
Хай гвалтоўныя сутычкі 
Ў нашым краі аціхаюць… 
Не пужайцеся, бабулі, 
Зноў вайны мы не дапусцім. 
Супакойцеся, матулі, 
Нам патрэбны ясны вочы. 
Бацька, стань плячом да дзеда, 
Родны кут ахоўваць мусім…
Еўфрасіння і Рагнеда 



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ад імя і без даручэння
Дробным катам былых часоў
Гэта змрочнае прысвячэнне,
Гэты выбух ажыўшых слоў.

Хто забіты, хто – напалову,
Губіць час невядома дзе…
Мы ж не лезлі вам у галовы
І не кралі вашых ідэй,

Мы ж не лезлі вам у кішэні,
Не бурылі вашых муроў.
Дык чаму мы для вас – мішэні?
Дык чаму мы накшталт звяроў?

Мы ж не лезлі ў вашы душы,
Каб сумленней стаць і цвярдзей,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

…але аднойчы выходзіць на бераг язь
з срэбнай усмешкай
і кажа табе
“вітаю!”
Н. Кудасава

Бывае з кожным: каторую ноч не спіш…
Хто свае крыўды раскладвае па палічках,
а хто, адзіноце бяссоннем сплаціўшы чынш,
язёў касякі бясконца можа падлічваць.

Куды ж ад смутку – весці карову ў бор?
Ці ў збожжа схавацца, вырыўшы там укрыцце?
А мо да ракі, дзе хатку будуе бабёр,



Яшчэ не ацэнена

І навыть грозыця в городы вбіць сеткі

Як стала вядома яшчэ пазавчора,
У нас тут зЯвівся аж Бык адмысловы.
Ну, Бык ці не Бык, а Кабан – эта точна.
Бо з ранку вдаілася Козка.

Дык што ж гэта робіца пад Навагоддзе!
Ніхто вжо не водзіца нават с той Сёмкай.
Ій ёлку ёй толькі паставів Кацёнак.
І той, хэ, чагосьці знік тожэ.

Мы тута сядзіма сабе з гэнай Брытвай,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

І зноў душа мурзой проставалосай
ля ног Тваіх схіляецца ў літАнні:
"Амый мяне, Гасподзь, як брудны посуд,
не годны для Твайго выкарыстання!

Ды толькі не трымай, як мёртвых Цэрбер!
Пастаў у лёсе коску, а не кропку.
Хай буду я й не золатам, не срэбрам,
а глінаю — ачышчанай чаропкай.

Ты мне ў яе даруй святую брагу —
з рукі Сваёй жывільную вадзіцу.
Мо некаму, зняможанаму смагай,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

***

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 3 (12 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Ражство святло
Нясе людзям!
Ражства цяпло
Патрэбна нам!
І там, дзе цемры
Быў змрочны след,
Асвецяць свечы
Шлях у добры свет!
Дзяліце радасць,
Што Бог паслаў,
Шануйце вартасць
Сапраўдных спраў!



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Ужо даўно згубіліся дарогі,
Якія ў маладосці ішлі да нас.
Пацерліся аб быт трывогі.
Каханне знёс імклівы, жорсткі час.

Сапраўдныя пачуцці засталіся,
Бясспрэчна, ціха ў сэрца заляглі.
Дарогі нашы, што ж вы разышліся,
Гармоніі каханню не далі?

Жадаю на імгменне сапраўды сустрэцца,
У вочы любыя таемна зазірнуць,
Пайсці і больш не азірнуцца:
Назад каханне болей не вярнуць.



Яшчэ не ацэнена

Пакуль смуга, пакуль маркота,
Ты мне ззясі чы хоць сырочка.
Бо і тады, як я в балоце,
Шчэ лазюць жабышча в чаботках .

Вось мы тут гневна так паволі
Ідзем сабе па Забалоцці ж.
А НЕ Радзіме роднай гора
Пакуль суцішваем як можам.

І, затаів дыханне, Конь, я
Вступаю горача на тое
Якоесь скрытае падворЕ,
Дзе свішчуць кулі кашалотав.

Яві ж ля нам, о дружа, соднік



Яшчэ не ацэнена

Пісаць-казаць супроць засранцав?

Мы вам мазгі мал-мал паткруцім,
Раз вы тут раптам нам шэ супраць!
І вось ва в Жлобіні магутным
Звальняюць тых, хто надта з людам.

Бо как эта – кап нейк чыновнік
Шэ мав сваю ідэялогію.
Ій пан начальнік раус знатны
Паслав ув рік рікаміньдакцыйк.

А мы ж таксама пішым вам во,
Шо з некім трутнем несагласен.
І што тада? О, у сабакі