Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Яшчэ не ацэнена

Першазімкавы снег зіхатлівы
Над зямлей пухам белым ляціць,
Я сягоння надзвычай шчаслівы
І душа ў дзяцінства бяжыць,
Па скрыпучаму снегу ступае,
У марозную белую даль,
І няма ні канца ёй, ні краю,
Усюды белая чыстая шаль,
Завіруха гуляе іскрыстая,
Запрашае на казачны баль,
І танцуюць сняжынкі махрыстыя,
Пад ледзь-чутны завеі раяль .



Яшчэ не ацэнена

Калі разбіты ўшчэшт давер да чалавека,
асклепкі ўжо не склеіць суперклей.

Але...

Калі душа —
падранак-недарэка,
дурное немаўлё,

у бітым шкле

канае

"назусiм",

з таемнага "Аднекуль",
з'яўляецца "таяўнае" —

Святло.

І Ласка-Мiлата
сярэдзiнку-калеку
як маці закалыхвае:

"Было...

Было —
ды ўжо прайшло!"

А ўкол —
прышчэпка болю,



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Асабліва гэта лета, ты не забудзеш ніколі.
Будзеш доўга ўспамінаць вечарамі,
Як запісваў песьні ад цётачак на полі.

Бо ты, як будучы філёляг,
Альбо філолаг (так пазначана ў слоўніках
Пад грыфам “рэкамендавана Міністэрствам адукацыі”),

Паедзеш праходзіць фальклёрную практыку
На тыдні два дзесьці за Менскам,
Дзе да людзей не даходзіць аніякай інфармацыі.

Ты пачуеш шмат чаго дзіўнага,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Незабыўныя каляды

Вось і свята…
Заглянула нам у вокны сонца.
Будзем мы цяпер багаты,
Мы заробім на каляды.
Весяліцца ўся сям’я
Што за свята? – Каляда.
Пойдзем мы калядаваць:
Падаруначкі збіраць
У прахожых, у дзяцей
Не аставім ім надзей.

Мы пайшлі да цёткі нейкай,
Вынеслі каўбаскі,
Лусту хлеба, пару яек,
Шклянку з нейкай кваскай.
Затым пайшлі да мужыка.
Дзвярэй не адчыніў,
Пасля налаеўся на нас



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Змяніўся свет, а з ім і людзі,
Сяброўства стала простай рэччу.
І вымяраецца “ў кантакце”,
А ворагі ў кібернэце.

Пакут ад гэтай трасцы
Ўсё болей год пры годзе
Зло бічуе над дабром
Усё часцей сядзім у ляноце.
І сон людзей не бярэ,
Усё болей падскоквае ціск.
Як следства – нервовай сістэме капец,
Рызыкуем патрапіць пад рыск.

Як выжыць ў штодзённых іt-тэхналогіях,
Як быць сярод правадоў і шнуроў?



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Жывем у лесе мы паўгода.
Звяроў мы знаем амаль усіх.
І з імі весела гуляем,
Ды нават трошкі выпіваем.
З лісою п’ём заўсёды піва –
Яна прыносіць нам паўліна.
З мядзьведзем п’ем тэкілу-лёд–
Прыносіць нам салодкі мёд
А з зайцам п’ём мы каньячок –
Прыносіць моркву, бурачок.
Прыносіць воўк нам барана,
Даю яму я кабана,
Бо воўк зусім не п’е –
Не тое, што ўсе.
Вось так мы весела жывём,



Яшчэ не ацэнена

Чалавек – гэта прафесія,
Нейкая трасца, у галаве месіва.
Сабе і начальнік і падначалены,
Сябе перайначыць імкнецца адчаена.
Змаганне з нудою, забіванне часу –
Гэтак пад старасць нарошчваем масу.
То мы абыякавыя, то вельмі ўважлівыя,
То клапаілівыя, то вельмі ўражлівыя.
Памылак более год ад году,
Толькі аправіліся – зноў у прыгоду.
Часу бракуе. Час! Час, пачакай!
Урэшце роспач… Ды ну ўсё у гай!



Яшчэ не ацэнена

Першыя дзесяць год
У цябе цячэ з вачэй,
Бо ты малое,
І заўсёды лезеш туды,
Куды рупіць.
Нступныя дзесяць год,
Ты таксама плачаш.
(Апраўданне: пераходны ўзрост.
І гэтым усё сказана).
Хоць падлетку не вельмі пасуе хныкаць,
Але табе пашчасціла:
Зараз модна быць эмам.
На мяжы трэцяга дзесяцігоддзя
Ты плачаш,
Бо пабіраешся шлюбам з нейкай
(Як табе падаецца)
Самай лепшай у свеце асобай.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

ГIПЕРБАРЭЙСКАЯ ЛЕГЕНДА

1

Недзе ў далёкіх гадзінах, што зніклі навечна пад спудам
Сыпкага часу, які скрозь дрыготкія пальцы,
Нібыта супесак дробны, са жмені Стваральнік цярушыць,
Iм замятаючы дзеі і лёс чалавека,
На прыбярэжжы Міжземнага мора, дзе енчаць верблюды
Ў цугах купецкіх; дзе покатам спяць пастаяльцы
Ў цішы заезных дамоў; дзе паветра калхідскія грушы



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Дзе сонца малую яе цалавала,
Дзе кветкі й народныя песні збірала,
Дзе танцы народу свайго танцавала,
Дзе слодыч і горыч кахання спазнала,

Успыхнулі, быццам паходні, каліны,
І бачыць нябёсам без слёз не магчыма:
Свой люд падымае на бітву дзяўчына,
Каб больш не таптаў вораг роднай краіны.

Гаворыць: “Ад волі і нашай залежыць
Ці будзе ў нас зноў панаваць Незалежнасць!”



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Узрос на мінулага веку зары,
Ў сябе увабраў колер роднай зары,
Паходняй да ісціны шлях азарыў
Чырвоны касцёл, як натхнення парыў.

У цэнтры планеты, Чырвоны касцёл,
Ты вежы ўздымаеш да сонца, да зор.
У сэрцы Айчыны Чырвоны касцёл,
Нібы ачышчальны Купальскі касцёр.

Як памяць удзячная – Вечны агонь.
Падобны Чырвоны касцёл да яго.
Тут з годнасцю мужна твае святары
Народу нясуць роднай мовы дары.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Парой надвечаровай
У роднай старане
Знаёмая чаромха
Здалёк махае мне.

У вэлюме чаромха
Махае мне здаля,
Нявесціцца чаромха –
Равесніца мая.

Я з гэтаю чаромхаю,
Абняўшысь, пастаю, –
Успомню зноў чароўную
Дзяўчыначку сваю.

Як пад чаромхай гэтай
З равесніцай стаяў, –
Яе сваёй нявестай
Так марыў бачыць я!

Як воблакі-чаромхі,
Гады былі, – сплылі.
Ад водару чаромхі
Мне голаў не баліць...



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Гадоў прайшоў вялікі статак,
Ды год рыкне той
I душа
Замрэ:
Ўваходзіць мама ў хату:
– Чарнуха з пашы не прыйшла!
Глухою восенню дзічэе
Скаціна ў поле, ў лес бяжыць.
Мы больш яшчэ асірацеем,
Калі дзе воўк...
Як будзем жыць?

Ды я кажу:
– Пакуль не трэба
Нам плакаць. –
I выходжу ў ноч,
I натыкаюся на дрэвы...
Хоць не параніць бы мне воч.

Каб ноч была хоць трохі зорнай,



Яшчэ не ацэнена

Заплацілі зь за й бэ-флай, ну, шо вы!

Будете лі вы у нас сегодня? –
Оператор в опере шэ толька. –
Харашо, мы трохы падаждёма. –
Ждіте. Сколька хочіца в Пріоре.

Ібо как-то надо жа вельможным
А ні вам пірожнага ні й ноччу п.
Вот мы й пЁма чай себе в куточку.
А на інтэрнэте а ні волкав.

Юлька нека токма брак Вясёлке:
Гой! Так вы зайді раз 100 хоть в опшыВК!
Да і там уж шевелі нагою зь.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Хто не грашыў, той і не жыў,
Той дабрачыннаcць старажыў,
Заўсёды вочы апускаў,
I не ў што той не ўлезаў.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Духмяная ноч над зямлёю
Плыла пахам кветак у глушы,
Прынёс для мяне ты з сабою
Ахапак рамонкаў ў цішы..
Усміхаліся зоры іскрыстыя,
Глядзелі на нас з вышыні,
А мы сеўшы ў травы імшыстыя
Свяціліся шчасцем знутры..
Твае валасы саламяныя
Я гладзіла плыўна рукой,
Праз вочы твае бірузовыя
Згубіла даўно супакой...



Сярэдняя: 1.3 (7 галасоў)

Калі б я на бел свет нарадзіўся
Ўсяго шчэ адзін толькі раз,
Я бы зноукі ўсё там жа з'явіўся,
Дзе радзімы агеньчык не згас.

Я прыйшоў бы ў Літву,каб убачыць
Каля хаты старой жасьмін-цьвет,
I сьвітанак усё той жа палашчыць,
На Барках свой пакінуўшы след.

Я прыйду не бурыць, я нічога няйначу,
Ціха ў хату сваю да бацькоў зазірну,
Там я прадзедаў,дзедаў нарэшце ўбачу



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Адцвілі ў полі кветкі,
Зжалі жыта камбайны,
Сталі голымі палеткі,
І прыйшлі ўжо халады...
У небе шэрым бродзяць хмары,
Нібы ў моры караблі,
І на збляклыя абшары,
Пазіраюць з вышыні..
Вецер рвецца па прасторы,
Гоніць хмары чарадой,
Нібы сівыя вароны,
Яны лётаюць гурбой...
Дожлж ліецца ў полі дробна,
З неба ніткамі бяжыць,
І спявае штось жалобна,
Гукам кропелек дрыжыць...



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Жменьку пяску, прыдняпроўскага ветру
Я прынясу ўтамлёна дамоў,
Радасць сваю ў свавольным паветры
Выкрыкну гучна на матчынай мове.

Хай мая сутнасць не ўсім зразумела,
Можа ня ведаеш,як з ёю быць?
Ты зазірні мне стомлена-смела
Ў вочы,каб сорам чынкаў забыць!

Хай несціхае зноў срэбны мой кашаль,
Чысцяцца бронхі сумесна з душой,
Гэта ўсё ж лепш,чым заедзены Шашлем
Гора-любоўнік і Псеўдакаўбой!



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Дзіўны ў парку сядзеў чалавек,
Спяваў рэквіем марным дням,
Пакланяўся памерлым агням,
Што Дзень знішчыў на веру Багам.
Пад цяжа’рам закрытых павек,
Ўтойвай думак гоністы ход:
Калі гэтай красы мастак не засек,
То навошта глядзець на заход?

Неба рыхлае і сухое
Следам белым разрыў самалёт,
І дзіцятка, раскрыўшы рот,
Правароніла свой паварот.
Лётчык хлопца зацяў за жывое,
З рычагамі й душу кранае.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Водар сьнежаньскай адзіноты.
Гэты верш - і нічога апроч,
Толькі ветру бязгучны дотык.
Востры месяц сьвяткуе ноч,
Ды на золку гараць аблокі.
Чуеш крокі за белай сьцяной?
Бачыш зорку за краем вока?

Не хвалюйся. Гэта за мной.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

За вокнамі ліецца дождж
І месяц сонны свеціць,
А я глялджу ў яго святло,
І не магу сябе суцешыць...
Ледзь чутна бьецца мае сэрца,
Баліць душа і мне ужо здаецца,
Што больш не будзе шчасця мне
Гуляць па роднай, матчынай зямле...
Пакутваць буду ў далячыне,
Туліць у сэрцы боль сваю,
І кожны час і кожную хвіліну
Успамінаць пра родную зямлю..



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Мінае ноч, мінае дзень,
За імі – тыдзень, месяц, год…
Ізноўку восень – вечны цень –
Тугу шчымлівую адродзіць.

Там, за вакном, шарэее свет,
І ліставей самоціць сцежкі,
Блукае ў скрусе Бог-паэт
Па счырванелых рыфмах вершаў…

Удвух з кастрычнікам віно
Прыгубім ледзь, настой журботы.
Распавядзе мне, як даўно
Зжаўцелы лёс мой крочыць бокам.

Яшчэ глыток – напой з вятроў,



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Неба шарэе на золку,
Толькі патрэбна у'ставаць,
Каб дзень прыходячы толкам
Вырабіць і спрацаваць.
Сёння ідзём у суніцы!
Сонца у' ялінах гуляе.
Там, дзе блішчэлі грамніцы,
Неба блакітам міргае.
И'ду басанож па расе,
Што ціха у' мох адлятае,
З ельніка вецер трассе
Каплі начныя, збівае.
Вось Яна,чырвань-паляна,
Што у' снах я доу'га шукау'!
Смакам сунічным я п'яны,
Год цэлы десьці блукау'.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Джу-джа-ляле! Дужа влада
Нам тэвэшкі сь разрішяе.
І мы з Васё гондэ шарым
Вжэ чы 2 і с 3 часа аж.

Дні ведь нашы ісчысляе
Но парламынтык тут Сашын.
І навошта вам, ятвягы,
Некы там яше ій сайты.

От мы й тут мыняем бравзер
Да авасты обновлялі б.
А то как-то шэ і, бачтэ,
Мы а ныц за вірс ны платым.

Гой, да. Ніно свята!
Мы тут в доній, бы в Донбасы ш.
Нам всэ натэ прамо:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Тута мы ужэ кудысь зайіхалы.
І нам, пажалыста, хоть блогый с 5.
От кака мечта майво зь таварыша:
Всэ за вас узь зроб аваст!

Ты повой-повой да на во месяц свой
Да й, гой, получыш навыть ф гусь сырка.
А ны то шо, хы, тобі молозыва
Занысэ яка сыстра.

Мы тут вспользоВальСя блогом з гонором.
Бо, го, дывысь но, й здымак ваш.
А то шо-то ты оно дэсь гойсайіш



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Мір вабіш прыгажосцю непаўторных
**Мастацкіх твораў і жывой душы,
Ад простых слоў і да пачуццяў зорных,
**А, значыць, не спыняйся і пішы.
Сардэчна я табе жадаю шчасця,
**Сапраўдных новых творчых перамог,
Тых скарбаў, што ніколі не украсці,
**Тых талентаў, якія дорыць Бог.
А талент твой, як свет чароўнай зоркі,
**А скарбаў сэрца- цэлая гара-
Чакаюць хай не толькі нашы Горкі



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Пад кашулю прапоўз халадок,
У нябёсах аблокаў конніца,
У вачах ад свячы аганёк,
А з ім я і мая бяссонніца.

Закруціўся ў кокан коўдры,
Ноч размову са мной павяла.
Праглядаю жыцця паўторы
І ратую кавалак цяпла.

Месяц зноў захацеў падмануць –
Ён падслухаў мае таямніцы,
То спрабуе пад коўдру слізнуць,
То гадае, чаму мне не спіцца.

Ў вышыні перамігваюцца зоркі –
Не сумуй, маўляў, мы жа з табою.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Святлом напоўніла пакрыўджаныя дні,
Аблокі з неба выгнала з дажджамі.
Ў вачах гарэлі сонца прамяні –
Дзяўчына з вогненнымі валасамі.

У кожным кроку постаць балярын,
А шчэбет голаса зліваўся з салаўямі.
Ад кожнага кранання – успамін
Дзяўчыны з вогненнымі валасамі.

Лісіца, і інакш не назаву,
Як ў покер гралася з календарамі.
Імгненнямі сустрэч цяпер жыву
З дзяўчынай з вогненнымі валасамі.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Ты мяне не бачыш, ты мяне не чуеш,
Мы с табой існуем ў параллельнам свеце.
Я знікая, таю, з болем адчуваю,
Усё прайшло, бывай…



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Каханне не магчыма нам купіць,
У падарунак папрасіць,
Прымусць або сілком забраць,
І толькі сэрдца яго зможа даць.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

А што сэрца? Каму яно патрэбна,
Калі ўсе глядзяць толькі на цела?
Калі вочы палаюць дзіўным срэблам,
Але ім ўсё ж іншага хацелась.

А душа? Яна зноў маўчыць ды плача
Уначы, сярод цемры і болю.
Ніхто плачу таго не зможа ўбачыць,
Не пачуе ніколі, ніколі.

Сколькі можна так жыць у гэтым свеце,
Калі толькі краса, больш нічога
Не патрэбна людзям? Нібыта вецер,
Дні мінаюць, але не трывога.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Мінае час, гады лятуць,
А я ўсе блукаю,
Шукаю шчасця я сляды,
А дзе знайсці не знаю...
Яго згубіў я ў хмызняках,
І ужо стаміўся крочыць,
Не знаю лёс як адшукаць
У маім жыцці-балоце..
Рванусь туды, рванусь сюды,
Каб зноў знайсці дарогу,
Але даўно згубіў сляды,
Якімі сюды крочыў..
Свой лёс згубіў у хмызняках,
І сам стаю ў балоце,
Калі б раней я толькі знаў,



Сярэдняя: 3.5 (14 галасоў)

Гавань народаў,
Горад пад вежай
Зноў валацугу вітае віхурам.
Валіцца ветах
З выцвілай сцежкі
Выспаў пагоркаў,
Дахаў панурых.

Горад-апоўзень,
Горад-замежжа,
Горад-фланёр
Блізка-далёкі.
Даўні драпежнік —
Чый, белавокі?
Чый, прайдзісвет
Зніклай эпохі?

Горад адкажа:
--Віхур мацнее,
Горад адкажа:
--Варта хавацца!
Месяц, — лапоча, — падзе безнадзейна
Мне на макушку...



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Магчыма твар, магчыма стан дзявочы,
**Магчыма погляд стомленых вачэй,
А, мабыць, прыгажосць асенняй ночы
**Адкрыта вабяць- да цябе хутчэй
Спяшаюся прыйсці з букетам кветак,
**Сказаць, што ты намнога прыгажэй
Тых падарункаў восеньскіх палетак-
**Ты скарбаў усялякіх даражэй.
А пажадаць табе хачу кахання-
**Астатняе ня важнае ў жыцці-
Чакай яго ад вечара да рання,
**Чаромхаю вясноваю цвіці,



Сярэдняя: 4.1 (18 галасоў)

Восень прыйшла ў Беларусь
Ў родныя нашы абшары,
Птушак чароды нясуць
Лета скрозь шэрыя хмары,
На развітанне лятуць
У небе журботныя спевы,
Бо не ўбачаць ужо
Птушкі радзімыя дрэвы,
Вецер над пушчамі вые,
Лісце люляе ў імгле,
Стогнуць дубы векавыя,
Мараць аб леце у сне..
Восень ахутала зноўку
Кроны іх яркай барвой,
Што ападзе нетаропка
Перад сцюдзёнай зімой,
Сад апранула ў чырвань,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Доўмант, ці гэта ты!?
ці зноў я бачу зданні?
перада мной стаіць ваяр!
у пышным рыцарскім убранні,
зямлі пскоўскай уладар.
узяўшы меч моцнаю рукою,
ён глядзіць у даль.
быццам бы чакае нешта,
але марна, усе скончылась нажаль...
у полі вецер травы гойдае калыша,
над зямлёю чырванее небасвод,
і відаць як тур магутны цяжка дыша.
ён бачыў усіх тых ваявод,
што з Доўмантам дружыны гналі,



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Прабач за ўсе нас ты дарагая,
за ўсе ліхое нас прабач.
за тое ,што не змоглі і за тое, што сказалі.
прабач. Плач ты проста плач

як цяжка бачыць смерць перад вачамі,
як цяжка верыць у добры час.
ты плач, ты проста плач.
хай усе, што есць на сэрцы выйдзе са слязой.

прабач, ты нас прабач...
і сонца ярка ў небе больш не свеціць,
і жыцце не вернецца назад.
як цяжка жыць у гэтым свеце,



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Не кувай ты, шэрая зязюля,
аб памерлых ты болей не кувай.
узгадай ты, шэрая зязюля,
узгадай святую браму ў рай.

не кувай ты мілая сяброўка,
аб нябужчыках ты болей не кувай.
узгадай ты лепей гора!
якое цягня за сабою час.

цягнецца з народзінаў то гора,
з малку хутка ляціць час...
жыцце бурліць як мора,
але маргнеш і скончыўся твой час.

не кувай ты, шэрая зязюля.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Чаму баліш ты мае сэрца?
сутрасаючы спакой,
чаму баліш ты мае сэрца?
расскажы мне, што з табой.

ці каханне цябе турбуе?
можа хвалюешся дзе зараз ён,
вунь зязюля там кукуе,
шэпча нейкі свой праклён.

а можа рве цябе самота?
бо счасця ўжо ў цябе няма,
з-за гэтага грызе турбота,
а ты скінь яе з пляча.

можа сормна за нешта?
а ты скажы сумленю не займай,
скора будзе добра ўсе,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Згубілі веру? У людзей?
А вам патрэбна вера тая?
Дык вось танцуйце: добры "дзей"
яе знайшоў і вам вяртае!

А сам у пошуках любві.
Яна цвіла ў яго. Калісьці.
Пакуль аднойчы — сэ ля ві —
не раструсіў, як вецер лісце.

Цяпер вось маецца, бядак,
у недарэчнасці рэалій.
Мо натыкнецеся няўзнак,
апавясцiце: "Адшукалі!"

І не праходзьце мімаходзь
у гразь убітага сумлення!



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Напрасткі да неба,
Дзе лістота коўдрай
Атуляе восень
Залатой пяшчотнай.

Напрасткі да зорак,
Талераў зіхоткіх
Для душы сасмяглай
У лесе гэтым волкім.

Напрасткі да Бога,
Ў якога і не верыш,
Верыш калі сцюжна
Сэрцу ў цесным целе.

Напрасткі да… Краю,
Дзе вякуюць Неба,
Зоркі, Сонцы, Богі,
Дзе душа збалела…



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Я – пасажыр. Я еду без квітка
у цягніку, набітым кантралёрамі.
Я нізашто не злезу з цягніка.
Я страціў сорам. Мне даўно ня сорамна.
А за вакном разгортваецца шыр
і вецер захлынаецца прасторамі.
Напэўна, я адзіны пасажыр
у цягніку, набітым кантралёрамі.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Не адарвацца: так прыгожа, міла,
Аж дух ад захаплення прыхапіла,
Ты- быццам песня аб пачуцці раннім-
Усхвалявала ціхі мір паэта
Лагодным промнем з сонечнага лета,
Якое ты напоўніла каханнем.



Сярэдняя: 4.4 (18 галасоў)

Даволі стамляцца ў прыгоне,
Даволі марнець у журбе!
Пад сонцам свабоднай Пагоні
Падымем штандары свае.
Дармо мы шапталі малітвы,
Дармо вы хацелі вайны!
Iдуць на апошнюю бітву
Вялікага Княства сыны.

Паўстанем за свабоду, брацце!
Узнімемся на люты бой!
Няхай святоўнае распяцце
Вядзе да волі за сабой!

Мы доўга пакорна трывалі
Ад вашых прытворных даброт,
Ды раптам узнесліся хвалі –



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Як ты там, за далёкімі шляхамі-дарогамі?
Як ты там, у горадзе, дзе пануюць вятры?
Я іду да цябе невялічкімі крокамі,
Скрозь пакрытыя золатам восені сады.
Як ты там, пад адным са мной хмарным небам?
Як ты там, сярод мне незнаёмых людзей?
Зноў пішу я лісты адтуль, дзе ніколі ты не быў.
Зноў пішу ў цішыні, дзе пачуцці адчуць лягчэй.
Як ты там? Усё чакаю тваіх адказаў,



Сярэдняя: 3.8 (19 галасоў)

Звінелі два камарыкі,
Свяцілі два ліхтарыкі,
Заснула немаўлятка-
Маленькае дзіцятка.

Па небе месяц ходзіць,
Дрымоту, сон наводзіць.
Камарыкам не спіцца.
І сон зусім не сніцца.

Камарыкі –званарыкі,
Маленькія гусарыкі,
Вы моцна не гудзіце,
Данілку не будзіце.

Камарыкам цікава:
А сон той злева, справа?
За ім так цікавалі,
Аж шчочкі пакусалі.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Каб вярнуць тыя часіны,
Як вучыцца не хацеў,
То цяпер ўжо, магчыма,
На заняткі б я ляцеў.

Вочы вылупіўшы б слухаў
Як лічыць i як пісаць.
І ў дзверы бы не грукаў
Іншых каб не "даставаць".

З Шатэлье і Муассанам
Рэакцыйна бы ўзлятаў.
З Піфагорам бы аддана
Усе вуглы павымяраў.

Разам з Далем патлумачыў
Я б Ефрону, што цяпер
Ўжо мангол, татар не бачыў,
Але вельмі бы хацеў.



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

Крэўнасьць.

А мне бы бегчы, бегчы, бегчы
Да тых мурогаў, да лясоў,
Да сваіх родных, да стрыечных,
Да незабыўных галасоў,

Што ад народзінаў наданы,
Што ў доўгіх ростанях жывуць,
Якіх Вялікасьцю клікаю
І крэўнай еднасьцю нясу

І каб з душы не пазбыць у стэпах
Таго ні кропелькі адной -
Бягу, бягу, бо ўдосталь зьведаў
Я прагу крэўнасьці маёй.
-16.09.17.



Сярэдняя: 4.4 (27 галасоў)

Беларусь - мая Радзіма,
Ты чароўная краіна!
Толькі тут дубы гурбою
Мне спяваюць песні ў полі,
Тут гамоніць лес спрадвечны
Аб зямным і чымсьці вечным,
Кожны куст і кожны лісцік
Тут знаемы мне і блізкі...
Беларусь - мая Радзіма,
Ты прыгожая краіна!
Тут блакітныя азёры
Разліліся па прасторы
І сваім блакітным срэбрам
Мне малююць неба бездань.
І хістаюцца ў прасторы