|
|
Апошнія вершы
Казбек і Шат – сябры навек
(Новая эпоха)
Я Каўказ не весь аб*ехаў,
Але многа дзе бываў.
Ля магутнага Казбека
Доўга ў роздуме стаяў.
Як вы помніце: гарамі
Вечна славіцца Каўказ,
І садамі-гарадамі
Славен ён цяпер у нас.
А дамы, як тыя кветкі,
Распускаюцца ў гарах,
І замест прыскальных клетак
Устае за гмахам гмах.
Сонца ззяе на прасторы,
Хоць рукой яго бяры.
І стаяць суседкі горы-
Табе не крыўдна, сябар мой, за мову,
Якой мы адцураліся амаль?
Саромеліся гутаркі вясковай
І здраджвалі табе, мой родны край.
Табе не крыўдна, юны мой нашчадак,
Не ведаць маці роднай карані?!
Не смакаваць ламанцы на каляды
І не загадваць коніку: «Гані!»
Паменшыў час бабулін век у вёсках –
Пустыя хаты, лаўкі і двары…
А мы калісь апранутыя проста
Пайшлі адтуль, з вясковай дзетвары.
Позірк, які не даруе
і не заўважае жартаў.
Лёс, які больш не ўратуе,
бо ратаваць не варта.
Дражнілі чырвонай анучай
упэўненыя, што ў бяспецы.
І вось ужо ім балюча —
іголка, уваткнутая ў сэрца.
Наступствы — міргнеш і прапусціш.
Трымай адно вока адкрытым.
Не існуе неўміручых
пад небам заўсёды блакітным.
Святар, што смакуе слова,
ведае таямніцу:
не так страшна кроў на далонях,
Беларусам
Табе не крыўдна, сябар мой, за мову,
Якой мы адцураліся амаль?
Саромеліся гутаркі вясковай
І здраджвалі табе, мой родны край.
Табе не крыўдна, юны мой нашчадак,
Не ведаць маці роднай карані?!
Не смакаваць ламанцы на каляды
І не загадваць коніку: «Гані!»
Паменшыў час бабулін век у вёсках –
Пустыя хаты, лаўкі і двары…
А мы калісь апранутыя проста
Паэма аб кузні
Частка1.
Шуміць – гудзе завод вялізны,
Шматгалосы, многазычны
Ад ранку аж да ночы позняй.
І ў гэтым шуме, вельмі розным,
Пазнаеш ты абавязкова
Свой родны цэх безпамылкова.
Бо цэхі розныя бываюць,
Хто там працуе, добра знаюць.
Ды самы значны цэх – кавальскі.
Вядома, гэта кут не райскі:
Няма там казачных паўлінаў,
Не чутны посвіст салаўіны,
Камелій яркія суквецці
Ляцеў па небе малады анёл
Глядзеў у дзіцячы позірк
Калісь ты нарадзіўся тут
Сярод азёр I соснаў
Хістауся час, змяняуся свет
Пусціуся хмель I солад
Тады замыславаты лёс
Прывеў цябе у горад
Дзе тая сіла, дзе сямья
Тыя сябры, у зорах
Яны прадалі усіх тваіх жывел
Калі ты зъехаў у горад
Бацькоускі дом стаіць цяпер пусты
Ліхтар на ім патухшы
На дрэвах што садзілі вы
Мой трэнд - нясці любоў праз мову,
Дзе слоава мае сэнс, а сэнс пра мову,
Дзе азначае Беларус, не назву трактара,
А шчыры досвед: дзе нарадзіўся стаў дарослым,
Дзе спачываў пускаў карэнні,
Шукаў праз вобразы натхненне:
Купала, Колас Багдановіч,
Нарэшце цёзка пафамільны-Адамовіч.
Мой гайд-пашырыць светапогляд,
Для тых, хто дбае шчыра мову,
Пазнаўшы смаку дараванку,
Праз дранік,смажанку,мачанку,
Вось знічка неба пакідае,
Такі яе ўжо, пэўна, лёс.
У жытнім полі дагарае,
Спусціўшыся да нас з нябёс.
Яе апошняе маленне
Ледзь чуецца ў начной цішы,
Калі жыцця свайго сталеннем
Гуляюць разам дзве душы.
Адной душы настрой пануры,
Кахае з подыхам дажджу
Душу другую – сына буры,
Мяцежную яго душу.
Яе душа ўмяшчае шчасце,
Каханнем звязана наскрозь.
Яго душа палае жарсцю,
Адтуль шугае раптам злосць.
Да сябе ўсё вабіла квяцістая чаромха
І няма прывабнейшага цвету па вясне.
Маці гаварыла, дасталася б жонка
Болей самавіцей, працавіцей мне.
Маці перапрала шэрую кудзеліцу
І, не папракаючы, мне гаварыла зноў
А жаніцьба нікуды не дзенецца,
Як не мінаваці сівізны гадоў.
Ці за ўсё аддзячыш добрую нявестку?..
Гаварыла маці зноўку не ў папрок.
Ты не забывайся, дасылай мне звестку,
Халупа, рашпіль і маліны,
Ды восень – шэрая пара.
Ішла па выпасе скаціна
Зноў паслухмяна да двара.
А ля двара нямая прызба,
Тут не жывуць гаспадары.
Ніхто ля сажалкі не выйдзе,
Дзе колісь былі бровары.
Спявае вецер калыханку,
І час маркоціцца ўначы.
Яшчэ ніхто не здолеў Янкаў
Купалаў верш перамагчы.
Па снезе зыбкім крочу,
Хавае ён сляды.
На шлях узбіцца б з ночы...
Не выбіцца б з хады...
А ногі да калена
Правальваюцца ў снег,
I кроў застыла ў венах,
І час марудзіць бег.
Мне б сцежачку ці болей,
Каб крочыць удваіх.
Каб пульсавала ўволю
Жыццё падчас адліг.
Жыццёвы крок не першы,
Зраблю з апошніх сіл.
Мае заменяць вершы
Не дадзеных мне крыл.
Чырвоны шар
спыніў свой рух
за крок
да вечнай цемры.
Ніхто ў свеце
не пачуў,
як пстрыкнуў
затвор стрэльбы.
Праз мамчын дом,
у дзіцячы сад —
туды,
адкуль з’явіўся.
Сябрам,
паніклым у палях,
я абяцаю
сніцца.
Слупок святла
астатні час
на міг
здушыў у абдымках.
Схавала цемра
страх у вачах
за чорнаю
карцінкай.
telegram: @idyllic4
Я апынуўся быццам у гасцях,
І сэрца б’ецца ў невядомай стоме.
Над горадам павіс савецкі сцяг,
І рэха слоў на той жа самай мове.
Тут можна толькі сесці і маўчаць,
На крэсле тым, што нехта вам адзначыў.
Нічога не чапаць і не кранаць —
ківаць у адказ удзячна — не іначай.
Тут слова вольнае палохае, як грэх,
Яно гучыць чужым і недарэчным.
Маўчы мацней і будзь цішэй за ўсіх,
Вее вецер ураджай,
Маці сіта соўгае
А у наш у хлебны край
Ёсць дарога доўгая.
Матчын пагрубеў убор,
Што ж у восень восем спраў.
Тэлефонны прыгавор –
Ехаў каб ураджай збіраў.
Ураджай не камяні,
Хутка ён збіраецца.
Ад парога да раллі
Не жыццём жа маяцца.
Пад дажджом прамок картуз,
Засталася спадчына:
На стале ляжыць абрус,
Грэе слова матчына.
Вецер выветраў імён
З памяці, што з логава.
З часоў далёкіх адгалосак
Ад непрасветленых вякоў:
На чым стаіць адвеку вёска?
На абмалоце ад снапоў.
Снапы калючыя з-пад бора
Вязуць на стан каб малаціць,
Зубчатым восеньскім узорам
На сонцы колас зіхаціць.
Глядзіцца ў далечы ад стану
След саламянае сцірты,
На днях тут гойдаліся п’яна
Калоссеў спелыя шатры.
Цямнее беспрасветна неба,
Спяшае птушка у адлёт,
Малоцяць жыта, будзем з хлебам,
Позні травень. Раннем сціплыя туманы
Ахінаюць свежасцю бадзёрай.
Расцвілі паўсюль у кветніках цюльпаны,
Водарам напоўніўшы прастору.
Моладзь з’ехала з сяла яшчэ заўчора,
Выракшыся бацькавых палеткаў.
Зачынялася мястэчкавая школа,
Набягалі слёзы з-пад павекаў.
Разаб’е вясной аб школе і ўспаміны
Лесавоз. (Тут будзе піларама).
Да апошняга званка засталіся хвіліны,
На вачах разгортваецца драма.
Старыя вяскоўцы расказваюць байку
Напэўна, хто з вас будзе ў курсе:
У дзеда Адама, жыве што на ўскрайку,
Былі ўсюдыісныя гусі.
Трымаць каб прэстыж і даход гаспадаркі
Ўчыніў дзед слаўнейшую бражку.
На фінішы справа сатлелі выгаркі,
Злівае дзед брагу ў біклажку.
Тут гусі паважна на двор шпацыруюць
І, цягнучы дзюбкі да брагі,
Шыпяць і гагочуць, на смак бы спрабуюць
Напой незвычайны са смагі.
"Калыханка для дзяцей"
Спаць пара заплюшчы вочкі
Пажадаем добрай ночкі
Села сонейка даўно
Глянуў месяц у акно
Баю-бай,баю-бай спі дзіцятка засынай
Баю-бай,баю-бай спі дзіцятка засынай
Ціха стала ў двары
Спяць у лесе ўсе звяры
Спіць авечка і кароўка
Спіць сабачка і ваверка
Баю-бай,баю-бай спі дзіцятка засынай
Баю-бай,баю бай спі дзіцятка засынай
Спіць лісічка пад кустом
Дзіўнай казкаю сон кладзецца...
І чароўнае нешта пяе.
Быццам коўдрай, сагрэе сэрца,
Забярэ ўсе нягоды твае.
Дзесьці ціха па свеце крочыць
Ледзь заўважная Мара твая.
Яна прыйдзе аднойчы ноччу,
Можа заўтра... Цішэй удвая.
І ціхенька спяваць на вушка
Калыханку сваю пачне.
Бы дзіцятка, пяшчотна гушкаць...
Ад няшчасцяў усіх захіне.
Будзе ціха спяваць пра вецер
І пра зорку,што вабіць з нябёс,
Я сонца ў косы заплятаю,
Я сэрца аддаю вятрам.
З усёй удзячнасцю прымаю
Усё, што свету перадам.
Я ад дажджоў бяру слязінкі
Для ціхай ранішняй тугі.
Малюю яркія карцінкі
З вячэрняй тонкае смугі.
Я летнім ранкам у нябёсаў
Дзівосны колер папрашу.
Пра дзіўны падарунак лёсу
Амаль нікому не скажу.
У зор начных бяру натхненне
І Веры мяккае святло.
Маё другое адраджэнне,
Што крылы мяккія дало.
Кропелька Вясны ў маёй далоні,
Кропелька нябачнага святла.
Сонечны прамень ля самай скроні,
Што яна ледзь чутна прывяла.
Кропелька цяпла ў самым сэрцы,
Што імкнуся свету перадаць.
Каб было зімою, чым сагрэцца,
Каб усмешкай сэрцы саграваць.
Кропелька расы майго юнацтва,
Кропля маладосці ў вачах
З сонейкам духоўнае сваяцтва,
З месяцам халодным па начах.
Кропелька акрыленай Надзеі
Не чараўніца, я толькі вучуся
Простымі словамі цуды здзяйсняць.
Каб пакланіцца сваёй Беларусі,
Зямлю сваю родную век услаўляць.
Не чараўніца яшчэ,але буду
Навукі чароўныя я пасцігаць
Каб казкі казаць майму роднаму люду,
Каб сэрца Радзіме навечна аддаць.
Так,я пакуль яшчэ не чараўніца,
Але сэрца ўжо рвецца да родных мясцін
Да родных вытокаў, да роднай крыніцы
На хуткіх рачулак пяшчотную плынь.
Мовай Коласа, Купалы, Багдановіча
Мовай Цеткі, Сыракомлі, Бурачка
Тут гавораць Полацак, Жыровічы,
Тут спявае Ясельда -рака.
Мовай велічнай Скарыны, Рымшы, Буднага,
Мовай той, што нам Баршчэўскі пакідаў,
Павітае край наш казкай мудраю,
Той, што продак праз стагоддзі перадаў..
Мовай мяккаю Янішчыц - светлай ластаўкі,
Мовай ветлівай Канстанцыі Буйло.
Моваю дзівосна шчырай радасці
На ўсіх шляхах у свеце веды,
Не сакрэт, як іх знайсці:
Натхненне, мара, мэта, кеды,
Ехаць, плыць, ляцець, ісці...
Не за плячыма — груз сумненняў,
А толькі вецер і спакой.
Сярод імпэтаў і імкненняў
Проста быць самім сабой.
Шукаць ні славы, ні багацця,
А той нябачны небасхіл,
Дзе кожны крок — нібыта шчасце,
Дзе кожны подых — прыліў сіл.
І хай мазолі, пыл і стома —
Дарога лечыць ад ілжы.
Няхай яшчэ , амаль што век
Жыве душа твая
Няхай жа будзе сонца , свет
Што грэе всех штодня
Няхай хутчэй прыйдзе вясна
Якой патрэбна быць
Няхай вам будзе не да сна
Калі патрэбна жыць
Няхай , забыўшы жа ўсе
Турбуючае вас
Пачнеце хутка-шпарка
Жыць момантам за раз
Няхай яшчэ , амаль што век
Жыве душа твая
Няхай жа будзе сонца , свет
Што грэе всех штодня
Няхай хутчэй прыйдзе вясна
Якой патрэбна быць
Няхай вам будзе не да сна
Калі патрэбна жыць
Няхай , забыўшы жа ўсе
Турбуючае вас
Пачнеце хутка-шпарка
Жыць момантам за раз
Я вандраваў па родным краю
Шукаў чагосьці там свае.
Але Тарас сябру параіў,
Ну, то бок, гэта пра мяне,
“Знайшоў, - казаў ён, - сцежку недзе
Што на Парнас прыведзе нас!”
Ад навіны дыхнуў я ледзьве.
“Эх, пойдзем, браце мой, Тарас!”
Я абярнуўся толькі-толькі,
А ён апрануты ўжо.
“Сустрэнуць, браце, нас там воўкі,
Так што рыхтуйся!” “Ды няўжо?”
Кажу. Вой, як гэта занесла
Я пачынаю раніцу з усмешкі –
Хай усміхнецца неба мне ў адказ.
Увесь свет - такі чароўны і бязмежны...
Мне ўсміхнецца ў жыцці яшчэ не раз.
Я пачынаю раніцу з натхнення
З дзівосных словаў вечнай цішыні.
З аковаў сну нялёгкага збавення,
З глыточку непаўторнай цеплыні.
Я пачынаю раніцу з малітвы,
З анеламі гаворку я вяду.
Лаўлю ледзь чутныя нябачаныя рытмы
І п'ю чысцюткую крынічную ваду.
– Ты вершы пішаш?
– Я малюся Слову...
Як найгалоўнейшай святыні на Зямлі,
Рыхтуючы нязломную аснову
Жыццю свайму... Нябесы мне далі
Магчымасць выказаць усё і распавесці
Пра таямніцы юнае душы.
Аб чым яна спявае напрадвесні?
Аб чым спяваюць раніцай дажджы ?
Аб чым шапоча лісце над ракою,
Аб чым грыміць знаёмы майскі гром?
Анёл кіруе зноў маёй рукою
І шэпча казкі навальнічным днём.
Я сонца ў косы заплятаю,
Я сэрца аддаю вятрам.
З усёй удзячнасцю прымаю
Усё, што свету перадам.
Я ад дажджоў бяру слязінкі
Для ціхай ранішняй тугі.
Малюю яркія карцінкі
З вячэрняй тонкае смугі.
Я летнім ранкам у нябёсаў
Дзівосны колер папрашу.
Пра дзіўны падарунак лёсу
Амаль нікому не скажу.
У зор начных бяру натхненне
І Веры мяккае святло.
Маё другое адраджэнне,
Што крылы мяккія дало.
Яна ніколі не пісала вершаў,
Мастачкаю таксама не была.
Але світанне сустракала першай,
Размову з летнім сонейкам вяла.
Яна ніколі вершаў не пісала
І не натхняла аўтараў карцін.
Нібы малітву ўночы паўтарала:
“ Сярод усіх патрэбен ты адзін”
І да яго, да хлопца, як да Бога,
Звяталася з бясконцаю мальбой:
“Дазволь прайсці з табой адной дарогай,
Дай дыхаць у жыцці адным табой.
Намалюю неба фарбай ярка -сіняй,
Намалюю сонца ярка-залатой.
З роднае крыніцы зноў пазычу сілы,
Горад расфарбую ўсмешкаю сваёй.
Намалюю лета колерам чырвоным,
Колерам сунічным расфарбую свет.
Запяюць званочкі ледзь заўважным звонам,
Застракоча конік у ранішняй траве.
Колерам зялёным красавік малюю,
З кветак яркіх -яркіх веснавы дыван.
(Водарам дзівосным усю зямлю чаруюць....)
Я зорам чытаю вершы
Так, я зорам чытаю вершы.
Так, дажджам я пішу куплеты.
Так пішу, каб у словах першых
Распускаліся мар букеты,
Расцвіталі сады надзеяў,
Патаемных маіх жаданняў...
Усяго, што ў душы навеяў
Цёплы вецер сустрэч, растанняў.
Так, каб верылі кожнай кропцы,
Кожнай косцы давалі веру.
Бо ў іх, быццам промень сонца,
Цёплы промень майго даверу.
І натхнення майго адбітак,
Я прабачэння не прашу
За тое,што жыву на свеце.
Як дзіўны скарб, у душы нашу
Я мару, што мне сонцам свеціць.
За тое, што смяюся я,
Я не прашу мяне прабачыць...
З нябёсаў зорачка мая
Са мной удвух смяецца,плача.
За тое, што ў душы маёй
Гарыць маленечкі агеньчык,
Трымае цеплыню ў ёй
І раны ледзь заўважна лечыць.
За тое, што маёй рукой
Анёл з-за воблакаў кіруе,
Жыццёвы шлях выводзіць мой,
Гэтых крылаў ніхто не зламае,
Яны вытрымаць змогуць усё.
Я з вялікай падзякай прымаю
Усё,што дадзена Музай маёй.
Гэтых крылаў ніхто не падпаліць...
Яны выжывуць, нават у агні.
Буду вечна зямлю сваю славіць
Тою мовай, што продкі далі.
Тою мовай, якую з дзяцінства
Сагравала на вуснах сваіх.
дайце ж мне, бы вадой, наталіцца
Родны верш прачытаўшы ўслых.
Тою мовай, якую калісьці
Пісар я фараона
Што застаўся жывы
Падчас жахаў праклёна,
Нечаканай бяды.
Гарады і краіны
Падалі па чарзе
Засталіся руіны
Ды сляды на вадзе.
Адкуль вецер жарстокі
Тых ваяраў пагнаў?
Дзе іх першыя докі?
Хто Радзіму іх скраў?
Таму іх не чакалі
Хетты ў царстве сваім -
Здані з мора напалі.
“Гэй, ратуйце! Гарым!”
Слава дзе Вавілона?
Царства знеслі ў труху.
Попел Іерыхона
Разняслі па вятру.
Ён беларускі, наш Ван Гог
Фарбаў паэт, шмат бачыць мог
Іншапланетных каласоў
І надзвычайных тых лясоў
Ў малюнках гэта перадаў.
Куды ён толькі не лятаў!
Юпітэр, Месяц, Марс… Яго
Ўсюды чакалі, як святло.
А праз малюнкі дзіўны спеў
Салодкіх песень зіхацеў.
Але чамусці ўсё яго
Да дому цягнула. Чаго?
Ці дзіваком не быў ў вачах
Яго сучаснікаў? Ці жах,
Ці нешта іншае было
Для іх Язэпа палатно.
Збажжына спявае
На шырокім полі,
Хваляю гуляе
Ў залатым раздоллі.
Толькі сонца яснае
Шчэ пячэ да стомы,
За далёкай хмаркаю
Гром не страшна стогне.
Аграном калгасны
Зерне правярае,
Колас першакласны
Ў полі даспявае.
І камбайны скора
Днём і ноччу ціхай
Па жытнёвым моры
Пойдуць шумна, ліха.
Разам яны - і у сцюжу, і ў спёку
Бачна хлапцоў гэтых жвавых здалёку
Б’юцца, рагочуць - заўсёды іх двое
А народ кажа - абое рабое!
Што буры ім, што лавіна жывая
Рух, неспакой - вось іх доля ліхая
Цяжка было часам. Але. Затое
Барды пяюць ім - абое рабое!
Хто дыяманты скраў з Лувру, скажыце?
Сфінкс, што з Егіпту - цяпер ў Маларыце
Злодзеяў шукаюць ўсім Інтэрполам,
А яны вунь дзе - абое рабое...
Памяці Мікіты Мелказёрава.
Дзядзька з лысай галавою!
Паспрачаўся б я з табою,
Ды з Абрамавых гасцёў
Не напішаш ты лістоў.
Вырас на тваёй газеце –
Так, яе чыталі дзеці:
Твае тэксты пра футбол
Нам былі што прамідол.
Дзядзька з лысай галавою!
Ты вучыў нас сваім словам.
Я заўжды сцяміць не мог,
Як гуляў ты ім, бы Бог
Дзядзька з лысай галавою!
Вабіў кожнага сабою.
Ад таго як на мяду
Падзей, што не было ніколі
Распавядзе люстэрка мне.
Як ад адчаю і ад болю
Ляцеў на Марс хлапчына, дзе
Жылі раней там марсіяне -
Гармонія пасярод іх.
Але няўрымслівых зямлянаў
Хвароб разбіў хтосьці келіх
З імі на белым касмалёце.
Марс змоўк, месца яго заняў
Ў навенькім светлым пераплёце
Зямлі далёкай філіял -
Ўсё так як там, ўсё нам знаёма.
Гады ідуць, мінае час.
І паланез, як аксіёма
Будзь менш прыгожай, менш жаданай,
каб здольны быў цябе адчуць.
Спакуса мне перашкаджае
табе ў вочы зазірнуць.
Аддай крыху каму заўгодна
недасягальнай глыбіні.
Тваё цяпло неверагодна,
ярчэй за сонца ў вышыні.
Сябры п’янеюць і змяняюць знешнасць.
Жыццё дарослых — небяспечны свет.
Адбіткі пальцаў у ружовай тэчцы,
У шафе за кашулямі шкілет.
Губляю сувязь: свой, чужы — на дотык.
Гучыць з экрана біёнічны смех.
Дарэмна я чакаю водгук.
Усіх цікавіць штучны інтэлект.
Загнаны ў кут, стаю, глытаю думкі.
Вышэй, чым трэба, нестабільны пульс.
Прайшлі нібы прыціркі і саступкі.
Мамін рыдыкуль
Сярод раскіданага
Мамін рыдыкуль
Сярод раскіданага хламу
Знайшла я модны рыдыкуль.
Успомніла адразу маму
Часцей ля печы ці каструль.
У вёсцы мода на практычнасць-
Без ботаў гумавых ніяк.
Пад парасонам рамантычнасць
Найбольш для модніц і стыляг.
Пыліліся ў шафе рэчы,
Ад іх таўсцела антрэсоль.
"Няхай на святы ці сустрэчы..",
Ды ела ўсё паціху моль.
Усё — ёсць яд.
Усё — ёсць лекі.
Пот — як медаль
на іх целах.
Яны бягуць,
у лёгкіх — вецер.
Я п’ю нектар
з правінцыі Шампань.
Мае глыткі —
іх кіламетры.
У кожнага
асобны марафон.
Але мы дыхаем
аднолькавым паветрам,
і ўсе мы бачым —
што няроўны гарызонт.
Жанчына стварыла мужчыну.
Мужчына збудаваў дом.
На сценах вісяць карціны.
Пад вокнамі высіцца клён.
Цікаюць рытмам халодным
хвіліны ў смузе дня.
Паўзуць у вышыню бетоны.
Цісне тугая пятля.
Знік дом чарапах балотных.
Зноў плоская стала зямля.
У скрыні на сёмым паверсе
вячэрае моўчкі сям’я.
Камп'ютэр стаіць на вялікім стале
І свеціць блакітным дысплеем,
Як летняе неба ў пяшчотным святле,
І лічбамі-зоркамі сее.
Задачы рашаюцца розныя ім:
Як лепей пракласці дарогу
Праз дзікія горы ля самых цяснін,
Ці лезці праз воблакі ў гору.
Як лепей машыну зрабіць, каб яна
Была эканомнай,прыгожай,
Каб хуткасць і сіла ў звязцы была
Ў вялікім тваім падарожжы.
Ці як збудаваць шматпаверхавы дом,
Я зноў з табою,мілы Сочы,
І сэрца радасна пяе.
Хай будуць дні твае і ночы
Цудоўнай казкай для мяне.
Бульвары, вуліцы і паркі
Ў дзіўнай квецені гараць,
І хвалі мора ў дзень не жаркі
Чароўнай музыкай гучаць.
Як струны скрыпкі Страдывары,
Пяе нябачны салавей,
Як над гарамі тыя хмары,
Гуляюць думкі ў галаве.
Як фантастычныя якія
Стаяць палацы на гарах
І мора блёсткі залатыя
Іграюць цудам у вачах.
Чаго яны лезуць
У гэтыя горы?
Няўжо ім там лепей,
Чым тут, каля мора?
-А хто яго знае:
Чаго яны лезуць,
Чаго яны горы
Дарогамі рэжуць.
І я парашыў:
Залезці ў машыну,
Па гэтых дарогах
Памчаць на вяршыню.
У далёкім краі я плыву ў мане,
Пакуль шукаю тут спакою,
Маркота, сум і стома цякуць з мяне
Няспыннаю ракою.
Стаміўся бегучы
І ледзь трымаю лейцы на жыццёвым возе
Але ніяк не патану ў сваёй нязмозе:
Мяне трымае родны журавель.
У тым жураўлі вада блічшыць слязою,
Упарта маніць мае вусны да сябе.
Не раз, знясілены журбою,
Я марыў прытуліцца да яе.
Колькі вядзёр дастаючы расплёскаў,
|