Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Вось ён, вершаплётак дазвол:
Быць жанчыне справеку слабой,
А яна ж, толькі вейкай міргне -
І Бог кленчыць паўзногцям яе.
-25.03.17.

Арыгінал.

Вот он, стихотворцев произвол:
Женщины - неужто слабый пол,
Если мановением ресниц
Индру им дано повергнуть ниц?



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Ні лісьлівец- пявун я, ні блюзьнер-галаскок,
Ні красуня, што гнецца пад вагай цыцок,
Ні шаптун, ні пляткар -
і пасад не ірву -
Ці такому быць гожа на княжым двару?
-25.03.17.

Арыгінал.

Кто я - льстец, иль певец, лизоблюд или шут, лицедей,
Иль красотка, что гнется под тяжестью пышных грудей?
Не наушнику,
не штукарю, -



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Ты ў ганары ад бляску шаўкоў,
Я ж здаволен ля лыка лубоў.
Там заможняму ровняй жабрача паўголы,
Дзе адзеньнем сваім, кожны з іх задаволен.
А астатнім, пакутным у жаданьні бязьмежным -
Вырак ёсьць. Ён адзін: усе нябогі гарэтны.
-25.03.17.

Арыгінал.

Из шелка тебе одеяние любо,
А я утешаюсь одеждой из луба.
С богатым сравняется нищий бездольный,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Ні лісьлівец- пявун я, ні блюзьнер-галаскок,
Ні красуня, што гнецца пад вагай цыцок,
Ні шаптун, ні пляткар -
і пасад не ірву -
Ці такому быць гожа на княжым двару?
-25.03.17.

Арыгінал.

Кто я - льстец, иль певец, лизоблюд или шут, лицедей,
Иль красотка, что гнется под тяжестью пышных грудей?
Не наушнику,
не штукарю, -



Яшчэ не ацэнена

Мова.

Зорамі - неба, хвалямі - мора,
А духам бязьвідным поўніцца мова;
Зь ветра гайдучага над дахам хаты,
З гука гаючага пошаптаў маці,
З потыху жытняга хлебнай дзяжы,
Зь віючага пару, узаранай мяжы,
Ад рун-вышыванак льняных палатнін,
Дзе слава забытая продкаў маіх.

Пеўнем пакліча і студняй рыпучай,
Дымам пацягне з тугою балючай,
Каб хтось пры смутку, ля мшэлых камней,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Рашыць пытанне са старымі проста,
Раздаць катомкі, даць ім у косці,
Няхай ідуць да Бога ў госці.
Якія сцежкі сёння знойдзем,
Па тым мы апасля і самі пойдзем.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

О. Хайям, (из личной памяти).

Налей вина, саки, тоска стесняет грудь, Віначэрп! Налі віно! Нутро сцяло нудой,
Не удержать нам жизнь, текучую как ртуть, Цячэ жыцьцё як ртуць, бяжыць нібы вадой,
Не медли! Краток сон дарованного счастья, Хутчэй! Нядоўга снобачэньняў доранае шчасьце,
Не медли! Юности, увы, недолог путь. Хутчэй! Канчаецца, на жаль, наша юнацства.
-25.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

О. Хайям, (воспр. По памяти).

Всё, что видишь ты - видимость только одна,Усё, што бачыш ты - бачнасьць адна,
Только форма, а суть никому не видна, Толькі постать, а сутнасьці бачан памрак,
Смысла этих картинок понять не пытайся: Не спрабуй зразумець тых выяў ні адной:
Сядь в сторонке - и выпей вина. Не марнуйся, ля іх сядзь і выпі віно.
-24.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

О. Хайям, (пер. с фарси О.Румера).

Чтоб мудро жизнь прожить, знать надобно немало, Мудрым каб пражыць, трэба ведаць шмат,
Два важных правила запомни для начала: Ад парад у жыцьці, двух вазьмі прыклад:
Ты лучше голодай, чем что попало есть, Табе лепш галадаць, чым сьмецьцем спажывацца,
И лучше будь один, чем вместе с кем попало.І лепей сумаваць, чым шлюхай бавіць час.
-24.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Вяшчун.

І ня жыве вяшчун у Айчыне,
І сваім часам ня жыве,
Калі вяшчуе прад глухімі
І бараніцца іх камней,
Калі прымушан бегчы зайцам
Ад валадарцаў і людзей
Да часу, дзе яго пазнаюць
І спадкаемца пазаве.
-22.03.17.



Яшчэ не ацэнена

Вяшчун.

І ня жыве вяшчун у Айчыне,
І сваім часам ня жыве,
Калі вяшчуе прад глухімі
І бараніцца іх камней,
Калі прымушан бегчы зайцам
Ад валадарцаў і людзей
Да часу, дзе яго пазнаюць
І спадкаемца пазаве.
-22.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Да мурашоў!

Пайду да малых мурашоў,
Я ад людзей да іх пайду,
Чаго на людзях не знайшоў,
На іх пабачу і знайду.

Убачу льсяные шаўкі,
Зь якіх ня шыюць ім бялізну,
Іх ножкі, сьцежкі што стаўклі
І іх клыкі з гідрацыліндрам.

Усе яны без бот, панчох
Прычалавечага гатунка,
А чалавека ж, змусіў Бог,
Здаўна не мець дзікога футра.

Пачую іх укус-казыт,
Пёк мурашынай кіслаты,
Зазначу: тэй хвармальдэгід,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ледзь мільганула ты, як ў небе знічка,
Адметны след пакінуўшы ў жыцці-
Сваю із рук я выпусціў сінічку,
Каб зорнае святло ў душы нясці,
А разам з ім сапраўднае каханне
Выношваў ў сэрцы, верыў і жадаў-
Анюта- гэта ты- маё жаданне,
Якое знічцы неяк загадаў.



Яшчэ не ацэнена

Я нальлю шас… сапляшк. –
Ой! Са й пляшк?!

Абуджаюца нашыя Ўласаўцы!
І картоплі ажно вжэ ву градк.
Бо, ты бач, вжэ й качкы позбыралыся
Ій лілякы тварат в небісах.

Ну, канечно. Бо ж как жа ійнайчай-та
Ва у жыдкіх цыган са й ягнятк.
Мы усё туткі сь во пачынаема
Па-заходняму, как вілят.

Чырывыкы усе пагубляліся.
І, х, осталысь оно шо, хі, тапк.
Ну, шо хочыш робы в 7ілянтыках



Сярэдняя: 3.9 (16 галасоў)

Хто нас пракляў ?
Каму дарогу перайшлі?
Чаму нам добра не жывецца?
I хутка ледзь упарты застанецца
На горкай, роднай нам зямлі.
Бацькі на ёй весь час рабілі,
А мы, нашчадкі, сэнсу не знайшлі.
Не будзе нас, прыйдуць чужыя,
I знікнуць нашы карані.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Падары мне пяшчоту,
Няўзнак абдымі,
Падары мне свой клопат
І вочы зірні,
Падары мне надзею,
Што і я для цябе
ўсіх бліжэй і радней,
як існуе зямля.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Маці, Радзіма - добрыя словы,
З імі мы шлях пачынаем новы.
Пошук і выбар- цяжкія словы,
А для жыцця гэта асновы.
Словы і справы, яны не дзялімы,
Толькі тады мы будзем адзіны.
Продкі, нашчадкі, а мы паміж імі,
Што мы пакінем?



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Надзея для чакання лепшая сяброўка,
У іх бясконцая вандроўка.
Надзея душы акрыляе,
Чаканне сілы адымае.
Бяда, калі яны пачнуць сварыцца,
Тады да нас адчай з’явіцца.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Адзінка, адзінота, роспач, жаль,
Калі цябе накрые думак хмарь,
Ты душу ў смутак не тапі,
Жыццё падаравана , дык жыві.
Дурная справа шкадаваць,
Ніхто не прыйдзе ратаваць,
Сумневу ежу не дасі,
Жыццё падаравана , дык жыві.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

-Мне трэба для шчасця мужчыну шукаць?...
Задача адна: мужыка сапсаваць,.
*
Ну нельга бясконца з табой сябраваць -
Куды мне, сяброўка, лібіда дзяваць?!,
*
Думала,што толькі секс – яго турбота,
Дык не ж – яму і жраць яшчэ ахвота!
*
-Пра тое, што кахаеш, гатоў ты ёй сказаць?
-Ды не, у яе ёсць хдопец – трэба пачакаць.
-Тады, брат, не здзіўляйся цуду:
У яе і дзеці будуць!
*



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я збягу,
Дзе асфальт пахне чыстым вясновым даджом,
Дзе вільготная свежасць даруе ад спёкі свабоду,
Дзе бягуць ручаі, і хлапчук са сваім караблём,
Цалкам мокры, у ботах праз лужы – у пошуках броду.

Я збягу,
Дзе разліта чырвонае мора суніц
Дзе ад водара ты не ідзеш – ты ляціш над зямлёю.
Там у звоне пчаліным губляецца сэнс таямніц,
А ўсе кветкі цалуюцца з сонцам вячэрняй парою.

Я збягу,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пазова.

Дух хаціны той сьляпечай,
З пахілёнаю шулой,
Дух двара, дзе хлеў асеўшы -
Як павязаны са мной.

Дух драўляный, дух языцкій,
Дух радзіміцкіх лясоў,
Дух мінуўшчыны сунічнай -
Да мяне прытул прывёў.

Прыблукалі, прылуналі
Па-над Полем палавецкім:
Не з татарам балявалі,
А шукалі адноверца.

Дух-Сварожыч, дух-Перуныч,
Дух-Радзіміч - прыбылі,
Каб урэзаць сьвенты руны



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Метамарфозы.

Трон, тло, турма - такія словы
У ланцуг кароценькі б зьвязаць
І сэнс частковы стане поўным,
Сугучным наступу жыцьця.

Жыцьцё сундук з дабром не тоіць,
Табе ў ім быдло і скарб,
Але ж ланцужынку на троне
Пасьцеражысь самруч кранаць.

І трон ня тронь птаха пяром,
А злоўмысца - тапаром,
Бо ўчыніцца трону тло,
А дом абернецца турмой.
-19.03.17.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Айчына.

Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,

І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Айчына.

Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,

І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Ваба.

Дзённая мроя начы не чакае,
Зьнедкуль прыходзячы, сэрца хапае;
Быццам пад зайчыну пастка-сілок,
Быццам дзяўчыне татарскі палон.

І спавівае кудзеляй яго,
Шэраю моцаю старых часоў:
Пачуцьцем кіпучым кумысам й віном,
З конаўкі поўнае поіць набгом.

Не спатыкайся ж ты, мроя мая!
Вуснаў дзявочых трызьненьне спаймай!
Вуснаў, пяшчотай лагоднай прыўзьнятых,
З дрыготкаю вабаю слова ,,кахаю…,,.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Сонмы сусветаў — нібЫ машкара
ў праменні
сонца, якое раптоўна іх выяўляе.
Толькі што вось не было, а праз міг —
раенне —
быццам узімку заснуў, а прачнуўся ў маі.

Блізка — як свет мурашыны і так
далёка,
так недасяжна, што вопыт-назола кажа:
"Не, немагчыма ніводнаму ў свеце воку
ўсіх незлічоных тварэнняў раі заўважыць!"

Сотні, мільёны, трыльёны—
як кроплі ў моры —



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Будзь чалавекам!

Сьвятло не засьцілай нікому,
Ані азадкам, ні сьпіной,
Жанчыне, старцу ці малому -
Будзь чалавекам - не сьвіньнёй.

Будзь чалавекам! Покліч гэты
Нясу няслушным на душы,
Калі мяне штурхаюць у рэбры,
Калі за працу шлюць грашы.

Калі ж сьлядом за новым векам,
Бягу, са старым уваччу,
Словы адны - ,,Будзь чалавекам,, -
Я веку новаму шапчу.
-16.03.17.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Жыві гады, жыві стагоддзе,
Чакай, шукай і сустракай,
Каб дзень праходзячы ніводзін
Жыцьцю дарэмным днём не стаў.

Жыві гады, жыві стагоддзе,
Шануй віхор штоднёвых спраў,
Каб слоў сабраных гук ніводзін,
Ад іх, стагоддзям не прапаў.
-16.03.17.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Гады мільгаюць, як слупы каля дарогі,
Доўгай чаргой яны прайшлі ўжо з тых пор,
Як на зямлю нашу ступіў фашысцкі вораг
І тут натрапіў на бязлітасны адпор.

Але ніколі не павінен сцерці час
Пра тыя страшныя падзеі ўспаміны.
І тым героям, што змагаліся за нас
Мы аддаем сёння належную даніну.

Мы ушаноўваем мільёны пераможцаў,
Тых, хто прайшлі праз ўсе пакуты той вайны,



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Мы з табой у настроі адажыа.
Струны сумна працяжна дрыжаць.
Так пачуцці хаваюцца зажыва,
Бо іх хочуць насільна распяць.

Выліваюцца ноты журботныя
У нябачны вясёлкавы мост.
Мы чужыя, а ўсё яшчэ родныя,
Калі сэрцам да сэрца прырос.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117031407357



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

(Маёй роднай Зельвеншчыне і любай Беларусі)

Блакітны мой край васільковы!
Мне так не хапае цябе,
Твае мілагучнае мовы,
Што так галасіста пяе.

Студзёнай вадзіцы з крыніцы
І кАзак, што шэпча чарот,
Квяцістай дзявочай спадніцы
І вуснаў, салодкіх як мёд.

Твае салаўінае песні
У язмінавых белых кустах,
Чаромшын-нявест напрадвесні
І неба з крылАмі бусла.

Мне продкаў маіх не хапае:



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Я чую – Ты плачаш, не плач,
Далёкае блізкае Неба…
Спадаюць слязінкі...
Крумкач
Ірве набрынялую глебу.

Я чую Твой стогн…
І ў журбе
Выпростваю стомлена рукі.
Ты плачах, ці чуеш –
К Табе
Вандроўнік ідзе блізарукі.

Выслізвае крыж з далані,
Халоднай, амаль акалелай.
Сцяжына – наўсцяж аканіт 1,
І цела – ледзь-ледзь ацалела.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

У нейкім парламенце ў нейкай палаце
Размова вялася пра нейкі падатак,
А нейкі народ разважаў аб зарплаце
Ды марыў пра нейкі звычайны дастатак.

У нейкім парламенце ў нейкай палаце
Размовы вялісь пра закон і свабоду,
А нейдзе на нарах: за кратамі ў хаце
Душыліся ўсе абяцанні народу.

У нейкай дзяржаве звычайныя людзі
Работу шукалі, не быць каб без грошаў,
А "бацька" народа пяць срокаў марудзіў,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Прысвячаецца загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю Філіпавічу,
які загінуў ў 1944 годзе ў баях за г. Кёнігсбег (цяпер Калінінград) і пахаваны ў брацкай магіле (там пахавана 1700 воінаў) ў г.Азёрску, Калінінградскай вобл.

Я доўга ўглядаюся ў рысы…
Які ты быў, дзядуля мой, змагар?
Глядзіць з партрэта малады, не лысы,
З паглядам смелым вытанчаны твар.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Забытаму жаўнеру.

Глеба Ржэва не воцат,
А іржа ад крыві,
Наўгародскім балотам
Грэбляй косьці ляглі

І жаўнерская доля
Не прыймае віны,
Над палітай крывёю,
Генералаў вайны,

І жаўнерская доля
Ушанаваньня не просіць:
Ужо шануюць калосьсі
Іх забытыя косьці.
-12.03.17.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Бацькаў бычок.

Не мелася цягла былога,
Калгасу зданага ў ,,агул,,
І бацька мой, каб жыць і строіць,
Бычка ў хамут конскі ,,абуў,,.

І слаўны быў бычок чарненькі
Вазіць бярвеньне, кароў крыць,
Цяляткі былі, як паненкі -
І тым была яго карысьць!

Пілою дрэвы шмалявалі,
Імхом цярушачы пнёў сьпіл:
Не кралі мы! Мы наша бралі,
Каб на зямлі нашай пражыць.

Кухар-лясьнік - лясьнік сапраўдны,



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

У позірку вясны
Няма ніводнай хмары.
Пупышкі - цвет сасны,
Як струны на гітары,
На ветрыку звіняць:
Спяваюць ці гамоняць?
Ляціць іх звон праз гаць,
Праз пералескі, гоні.
Пачуўшы, з-за мяжы,
Ім сонейка смяецца,
Рытмуюць капяжы
Званоў сасновых скерца,
І вочы бліскацяць
Нябеснай прыгажосці...
Выходзьце сустракаць!
Вясна прыйшла ў госці!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Перад Часам, нібы перад Богам,
Спавядаўся ва ўсім і ні ў чым.
Перад Ра, Кукульканам, Сварогам –
Перад боствам сваім і чужым.

Перад Богам, нібы перад Часам,
Спавядаўся за боль ад хлусні.
Перад ідалам і перад абразам –
Перад Небам на голай Зямлі.

Перад Верай, Надзеяй, Любоўю
Спавядаўся, не верачы сам.
Перад краем нямым у бязмоў’ю,
Перад мовай без краю, як храм.

Перад Часам, нібы перад Богам,



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Палатно.

Як успаміны ніткі вяжуць
Жыцьця былога палатно -
Хлусьня ўсё: яно ракою,
Як не было яго, сплыло.

Не важыць успамін той грамаў,
Яго бязьменам не вазьмеш,
Толькі знутры пякучым камнем,
Табе ён спаці не дае.

І ты ўжо там, дзе крачаць вуткі,
Дзе шыпяць зьмеі-гусакі,
Дзе з бацькам, увосень, без абутку,
Начамі лес на хлеў вазіў.

І ты адтуль, да тых каханьняў,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Спрабуючы сваё пяро,
Імкнуўся разабрацца ў суці,
Лічыў, што перадаў пачуцці,
А сам жа вывернуў нутро.

А прыгажосці там не шмат:
Бруд за жыццё там накапіўся-
Сяброў шукаў, дабром дзяліўся:
Тым, чым калісці быў багат.
А што ж засталася яму?-
Вялікі боль, адчай і вера,
І нораў, і павадкі звера-
Не трапіць бы праз іх ў турму.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Увішнасць раскрыжавана:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Памяць вятроў паўстала:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Свет векаваў маціцовы:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Жывіўся лагодным спакоем:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Чароды буслоў і анёлаў:
Ў мінулым:
І толькі ў ім.
Бурштына-ядвабныя словы:
Ў мінулым –
У ім адным.
Празрыстасць і зор, і калюжын:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Сяброўскі хаўрус белых сцюжаў:



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Святло як віно па венах струменіць
І ты наўзбоч свету ці ён ля цябе?
Аднекуль з далечы крывава праменіць
Лядашчая памяць – і холад ў труне,

Табой змайстраванай, табой закапанай,
І з памяццю разам – навек каб усё!
Ды толькі душа, што ў святле ўскалыхана,
Смакуе паволі няспешна святло,

Што л’ецца, бруіцца, крынічыць, віруе,
Як памяці пульс з-пад глыбінаў зямлі.
А колькі… ну колькі пакутаў каштуе



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У вечар веснавы дымок ледзь кавы ўецца,
Суцішэў дождж, і просінь як адліга.
Вось першая заззяла зорка і, здаецца,
Для аднаго цябе яе святло праліта.

У вечар набрынялы позіркамі й рухам
Няспешна час з табою рушыць побач.
Няўклюдны цень дубоў, ціхмяны і магутны,
Гайдае суразмоўку тваю – роспач.

У вечар мройны, поўны дзіўных рыс,
Цябе пакліча Тагасвецце…
Калі паймчыць да долу Зніч,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Па кроплях, як па прыступках
да Бога душу вядзеш.
А можа табе толькі сніцца –
нібыта на яве жывеш.
Нібыта трызненні і мроі
вярыгай прыкулі да сноў.
Зніклі аднойчы героі
з усіх ў гэтым свеце чытвоў.
Зніклі паданні і міты,
прысак адно замест слоў.
Жаданняў нязводных сюіты
ператварылія ў кроў.
Па кроплях халодных як глеба
душу ці да Бога вядзеш?
Па прыступках хмарнага неба,
нібыта на небе жывеш.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Сакавіцкі дождж - лязо на сэрцы,
Слёзаў-рэкаў шэрань-стынь...
Не пачутай сёння песняй
Дзень сплывае ў белы дым...
Там, дзе сонца замест плачу,
Там, дзе квет духмяных мар --
Ну а сёння на астачу
Ты прыдбаеш песню хмар...



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Лухта.

Сьляпому - красуню,
Глухому - цымбалы,
А хціўца ж, да ўлады,
Быць блізка надалі;

Каб было вясельле,
Каб людцы скакалі,
Каб маною хвалебнай
Тых хціўцаў услаўлялі,

Каб хціўцы-уладцы
Пітво шчадравалі
І наша, тым часам,
Жытло рабавалі.

Жыцьця майго святу
Лухта непатрэбна;
І з багацьцем, што крадуць,
І з убоствам ганебным.
-11.03.17.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Кожны дзень — як глыток віна —
араматны,
салодкі,
хмельны.
І, здаецца,
яшчэ да дна
не паўчаркі,
а келіх —
цэльны.
Неўпівальны —
каб піць і піць —
і адпойваць пітвом гаючым
плоць і дух,
што так прагнуць жыць,
і не меней, чым...
неўміруча.

Кожны дзень — эта свята свя...
свята святаў
і дзіва дзіваў!
Гэта шчасце тварыць-ваяць
і не дбаць
аб вялікім
хціва —



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

п. Натальлі С.

Аб чым маўчыць розум.

Зачым маё сэрца птахам трапеча
Калі сустракаешся ты,
Мабыць яму тое ведама нешта
Розум аб чым мой маўчыць.

Мабыць яно не забыла жаданьні
Скрушаных год маладых,
Мабыць яму нясуць мроі каханьня
Зьнічкі на промнях сваіх.

Мабыць на сэрцы ёсьць дошкі-скрыжалі,
Дзе словы гараць агнявіц;
,,Маці,, ,,Айчына,, ,,род мой,, ,,каханьне,, -
Якіх нікалі не забыць.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Галоўнае- каб мы былі сабой,
Рабілі справу, па душы якая,
А тое, што паэты мы с табой,
Мір не ўсхвалюе навіна такая.
Аматары рыфмованых радкоў
Дзяржаве трэба, славіць каб у вершах
Якіхсці прыгажунь і юнакоў,
Не ўсіх, вядома, а у чымсці першых.
Складайце ж вершы ночы напралёт
Такія, каб народ чытаў і верыў:
"Вялікай справай занят вершаплёт,
А не змараў цярплівую паперу."