Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

И всё здесь повторяется.
И всё здесь неповторно.
Ничто не возвращается
В круженье иллюзорном.
Л.Воронова

Асенні сум... Фіранкі, нібы краты...
Накрыла бездань шэрая прасцяг.
Імжою подых восені працяты,
І грэе голуб пер’ем мокры дах.

Не б’юцца ў вокны рэхам гукі колаў,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Мільгае сонца праз лістоту
У старым яблыневым садзе.
І нехта шалік з пазалоты
Якраз на плечы мне прыладзіў.

Нібы царыцаю гуляю.
Кружуся ў небе,лісце,птушках.
Далоні сонцу падстаўляю,-
Яшчэ на променьках пагушкай!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Прыняўшы вечаровы душ,
Ноч па аблоках,
Надзеўшы зорны капялюш
Лічыла крокі.

І шляхам млечным
Гэта ноч усё гуляла.
Чароўны вальсавы матыў
Нам напявала.

А маладзік глядзеў услед
І хваляваўся.
Ён рыхтаваў ёй камплімент
Ды...Ўстрымаўся.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Ну,давай!Ну,давй!Ірві струну!
На гітары сваёй размаўляй.
У чорным воку я бачу ману,
Ды жадання ўжо цераз край.

Па падлозе абцас вырабляе,
Квет злятае з чырвоных спадніц.
Як жа страсна цыган гэты грае,
Быццам жар абдае навальніц.

І здаецца няма ужо моцы.
Але нехта крычыць:"Ну,яшчэ!"
Ну, давай,распалі свае сонца,
Хай мне сэрца яно апячэ!



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Са святой нядзелькаю!
Тчэ зіма кудзельку.
Скора будзе у зямлі
Белая пасцелька.

Крохкі лёд на лужыцах
Свеціцца хрусталікам.
А сняжок балуецца,-
Сыпле на ліхтарыкі.

На дамы,на вуліцы.
І на лыпы елачак.
І,здаецца,кружыцца
Карагод паненачак.

Карагод паненачак
У беленькіх хусцінках.
У кроснавых сукеначках
Срэбныя сняжынкі.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Вы не чулі?Вы не чулі?
Восень ласкавай матуляй
Заспявала:"Люлі-люлі"

У садок нас павяла.
Гамачок з галін спляла.
Каляровы дыванок
Пасцяліла каля ног.

А вятрыска,яе брат,
Пагайдаць нас будзе рад.
"Пройдзе усе...",-пяе яна.
І прысніцца нам вясна.



Яшчэ не ацэнена

У далекім ляску
Жыве Чэсік-лясун.
У куфэрку яго
Толькі сум,толькі сум.

Пашкадуйце яго,
Расчаруйце яго.
Патанцуйце вы з ім
З сумным Чэсем лясным.

Стане ён танцаваць,
Стане песні спяваць,
І ніколі не будзе
Ужо сумаваць!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Вандроуник



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

У шторах пажоўклых,
Ля схаладнелай шыбы
Стогне душа, ці то песня мая тоне?
Сум невымоўны,
Боль несціханы нібы,
Вецер уздыхі
Гоніць
Па падваконні.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Анёл завітаў у госці.
Ніхто, насамрэч, не заўважыў
ягоную кволую постаць:
бацька свіную шынку ўзважваў,
маці гусака абскубала,
суседу на глупства часу бракуе,
а суседка сказала
што анёл яе не хвалюе.
А ты спачывала ў высокіх аблоках,
раскінуўшы рукі, як белыя крылы,
глядзела ў раскрытае вечнае неба
і здавалася існым анёлам.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Там, за рэчкай, у бары
Пасяліўся нехта,
Ён – як сон маёй пары,
Ці як рыфма верша.

Цэлы дзень мяне дзяржыць
У палоне думак,
І гаворыць, як мне жыць,
Дзе мой шлях-кірунак.

Успаміны прывялі
Да бацькоўскай хаты,
Адгукнуліся ў бары
Гулкім стукам дзятла.

Птушка сведчая, скажы,
Што хвалюе дрэва,
Можа, заклікі з вышынь:
Пакланіцца трэба?

Дзесьці тут спакон трымаў
Сялянін сялібу,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Смерць ксяндза Адама Фалькоўскага
У памяць аб падзеях 1863 года
Ксёндз Адам Фалькоўскі, пробашч парафіі ў Ішчолне Лідскага павета, быў расстраляны 24 чэрвеня 1863 года за тое, што ў час імшы зачытаў маніфест Народнага ўрада і заклікаў прыхаджан да ўдзелу ў паўстанні. Сёння на тым месцы, дзе пахаваны ксёндз (тэрыторыя сучаснага парку культуры і адпачынку ў Лідзе), знаходзіцца памятны знак.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ты граеш
звычайныя гамы,
выцягваеш гукі
з актаваў.
Лаўлю іх
у снежаньскай крупцы
слязінкамі лістапада.

Хай
зойдзецца рогатам
вецер,
акрэсліўшы формы
акордаў.
Ён ведае:
розныя сэнсы
мы гукамі
шчасна яднаем.

І ты не хвалюйся,
гарэза,
калі што няўдала
сыграеш –
свабоду
нячутнага гуку
я ў літары
пазбіраю.



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Беражы чысціню нашай мовы
Ад заморскіх і варварскіх слоў.
Продкам нашым яны не знаёмыя
Нам нятрэба замежных вятроў!

Наша мова багатая , гібкая
І гучыць быццам звон ручайка .
Яна потам з крывёю дабытая
Пустазелля ў мове няма.

І дарэчы яна старажытная
Сярод нашых славянскіх усіх моў,
У конкурсе самая мілагучная
Ў ёй існуе ад сэрца любоў.

Сцеражы , беражы ад нападкаў яе



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Ходзяць хвалі на пpасторы,
Ці то поле, ці то моpа - сіні лён.
Нібы песня, над палями
Нібы неба пад нагамі- сіні лён.

Ціхім шоpахам пpыбоя
Заручыў мяне з табою -сіні лён.
Зноў мне сэpца pазтpывожыў
Hа вочы твае падобны- сіні лён.
Прыпеў:
Бо ён чароўнік- сіні лён,
І зноў нам казкі дорыць ён,
І наяве ўвесь міp напоўнен з намі
Можа ён жартуе з намі - сіні лён.

Гарыць агеньчык- сіні лён,



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Беражы чысціню нашай мовы
Ад заморскіх і варварскіх слоў.
Продкам нашым яны не знаёмыя
Нам нятрэба замежных вятроў!

Наша мова багатая , гібкая
І гучыць быццам звон ручайка .
Яна потам з крывёю дабытая
Пустазелля ў мове няма.

І дарэчы яна старажытная
Сярод нашых славянскіх усіх моў,
У конкурсе самая мілагучная
Ў ёй існуе ад сэрца любоў.

Сцеражы , беражы ад нападкаў яе



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Льецца і льецца, нібы гады,
У чыстых крыніцах цуд гэтай вады
Не замуцімы і глыбакі
У пушчах палескіх б'юць крыніцы.
Устань раніцою і паглядзі:
Б'ецца ў крыніцах агеньчык зары;
Вечарам познім, ноччу густой
Можна і зоркі крануць тут рукой.
Чорныя хмары ценем прайдуць -
Як наляцелі, так і сыдуць
Льюцца крыніцы, і ніколі
Не замуціцца цуд гэтай вады.
Льецца і льецца, нібы гады,



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

"Хадзем".

Я азіраюся. Не пазнаю твару.
За агароджаю саду стаіць дзяўчына,
Плямінкі сонца мігцяць на яе абліччы.

Цёпла бруіцца паветра паўсоннай мары,
Голас знаёмы ціхутка, ласкава кліча.

На яе пазіраю,
Вырваная з хваляванняў.
Не магу прыгадаць, хто яна
і як у мой сон прыкрочыла.
Раптам
Яна ўсміхаецца -
Так лагодна і шчыра,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Ухапіўшы крыламі блакіту,
Прызямліўся срэбраны каўчэг.
Мы выходзім парамі па трапе.
Прамільгнулі радасныя твары.

Сёння мы вярнуліся з нябёсаў –
Не далі застацца там грахі.
Сцюардэса ў форменнай спадніцы
Аддае нас смогу і бетону.

Дзе натоўп імкнецца да падземкі,
Развітальны погляд падыму:
Ці паспелі помнікі з’явіцца
З мармуровых, пёрыстых аблокаў?



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Вылятаюць іскры з-пад абцасаў:
Каралеўна па зямлі ідзе.
Падпяваюць фуры гучным басам
Каля прадпрыемства грамадзе.

А яна ўпэўнена штурмуе
Метры да любімай прахадной.
Да правычнай завадзі вяслуе,
Затаіўшы ў сэрцы неспакой.

Грацыёзная, прамая спіна.
Позірк ясны акрыляе свет.
Не адзін распешчаны мыжчына
З захапленнем пазірае ўслед.

Паспявае ўсё яна як трэба:
Кіраваць, любіць, жыццё тварыць.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Галінка на сцюжы
Адна галінка кволая на сцюжы.
І дзе той паратунак адшукаць?
Няспынна снег над садам кружыць, кружыць
І немагчыма слоту зваяваць.

Адна галінка, дзе выратаванне,
Дзе выйсце з лабірынта, дзе яно?
На жаль, не лечыць проста шкадаванне,
Кадлі бяда пастукае ў акно.

Чарговы дзень на досвітку прачнецца.
Чарговы дзень, пашлі надзею мне.
Баліць нясцерпна трапяткое сэрца,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ліст у калісьці
Я табе не пісала,
Што дождж барабаніў па лісці.
І што сум барабаніў па скронях, як дождж.
Я пішу табе ліст у сваё дарагое калісьці.
Ты прыедзеш---
На крок ад маршруту здарож.
Бачыш: вырас наш клён,
Восень грэецца ў барве лістоты.
А ў сэрцы тваім
Ці гарыць хоць іскрынка цяпла?
Мне здаецца,
Што там , у цішы, каля нашага плота
5
Мая шчырасць і светласць навек адышла.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Калі ад працы цела нема ные
І сонейка шыбуе на спачын,
Душа плыве ў ваколіцы святыя
Маіх бясконца дарагіх мясцін.

Там дрэмле вёсачка ля чыстай рэчкі,
Яе гайдаюць ціха туманы.
І ветрык малады – пяюн адвечны –
Прыносіць шчодра летуценні-сны.

Спачну ў цішы чаромхавага раю,
Дзе конікі трашчаць да хрыпаты,
Дзе зоркі вечар, бы гады, гайдае
І ўзводзіць таямнічыя масты.

Я захаплюся прыгажосці морам,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

На тваіх плячах, Радзіма, цяжар часу.
У тваіх вачах рашучы ўздым.
У тваіх руках палітра красак
І прастор з багаццем баравін.

Ільняных палёў тваіх сінеча
Цягне да сябе, нібы магніт.
І ўзрывае душу ў ціхі вечар
Светлых, ясных думак дынаміт.

Па тваіх сцяжынках аж да скону
Мне цікава па жыцці блукаць.
І насіць у сэрцы чысты гонар
За твае палі і сенажаць.

За твае чысцюткія крыніцы,



Яшчэ не ацэнена

Дзяўчаты ад яго ўсмешкі млелі,
І кожная ўздыхала ўпотай,
Ды адгушкалі светлыя арэлі:
Ваенкамат, камісія і … боты.

Ён не хаваўся па задворках вёскі,
Не выбіраў сабе бясхмарны стан.
Недаравальнай явы адгалоскі…
Як прыгавор: “Служы. Афганістан.”

І ён служыў сумленна і аддана
На той зямлі, што смерць нясла і слёзы.
Як падарунак кожны новы ранак
Сярод пустыні і суровай прозы.



Яшчэ не ацэнена

Мы блукалі з табой па купальскіх сцяжынах,
Прысмак ночы клубіўся ля соннай ракі.
Шчодра час нам дарыў залатыя хвіліны,
Дзе запальвалі росы ў лугах светлякі.

Не шукалі мы папараць –кветку з табою,
Ды яна і зусім не патрэбна была,
Бо шчасліваю згадкай над ціхай вадою
Летуценная мроя мая, нібы лодка, плыла.

Гаманіла тваё хваляванне нязвязнаю мовай,
Асыпаліся ўсмешкі зусім незаўважна ў ваду,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Паўночна-захадны край!
Панямоньне, Падзьвіньне, Пабужжа
І Падняпроў’е аддай,
Як зможа цябе хто адужаць.

Вякі безупынна ляцяць,
Руйнуючы замчышчаў цэглу
І лунае ад іх адзін сьцяг
Табе бел-чырвона-белы:

Сьцяг змаганьня і волі,
Сьцяг вялікіх надзей,
Рэе з грунвальдскай погоні
Неўміруча да нашых дней.

Паўночна-захадны край!
Свае рэкі, балоты, азёры
Пад сьцягам набытым трымай,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Кінь мне яблык з сада.
Ён тугі такі.
Я яму так рада,
Бо з тваёй рукі.

Паляціць барвовы,
Падалом злаўлю.
А яшчэ тры словы:
"Я цябе Люблю!"



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Ядвізе Паплаўскай

Каляровы клен за акном стаіць
Каляровы клен на мяне глядзіць.
Фарбавы настрой,восеньскі настой
Сэрца супакой.

Каляровы клен,годзе сумаваць.
Каляровы клен,я хачу гуляць.
Ты пасыпь мяне сонечным лістом
Залатым руном.

Я ружовы ліст да неба паднясу,
Завярну у яго зорную слязу.
Хай мне будзе знак шчодрасці нябёс
Спачувальных слёз.

Каляровы клён за акном стаіць.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Глагол-часціна мовы,
якая адказвае на пытанне:
што рабіць

***
Насупраць дзверы.І з кватэры
Яны вядуць у шумны свет.
Нагою я прыступкі мераю
У чужы трапляю чыйсці след.

Другою мне здаецца вуліца.
Крок прыпыняю.Вецер у твар.
І абаронна вочы жмурацца
Вузейшім робячы абшар.

Так адчувае сутнасць новае.
Уключае розум,сэрца,слых.
У глыбіні душу выхоўвае,
Яе хавае ад чужых.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ты пачні,а там адчуем,-
А ці ёсць сугучны тон.
Можна тэму браць любую,
Тоькі б не сфальшывіў ён.

Тон высокага гучання,
Як апошняя струна.
Будзе чутна і ў растанні,
Як вібрыруе яна.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На гэтым чорным дыване,
Што ноч расцягвае над дахам
Нібыта хто пусціў з замахам
Белёса поўня палыхне.

А ты стаіш пад той мішэнню,
У грудзях баліць,- не прадыхнуць.
І зоры кулямі імгненняў
Здаецца праз цябе лятуць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

З'явілася натхненне,
І ў верш збіраю словы.
Маўчыць маё сумленне -
Ня ведаць роднай мовы.

Па іншаму стракочуць
Чужыя словы ў душы.
У шэраг як ускочыць,
Недахопу не знайсці!

Ня мне адной знаёма,
( Ня варта мову знаўшы),
Шукаць значэнне слова,
Буквар у рукі ўзяўшы.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

А jначыj ж бы j не сумеф

Прыjіхало пару свынэj
І j спрашують парубка:
А дэ гэто в вас жывэ
Някыj кобзар старыj?

О так от піанымо ж
Жабэj ву j піне’.
Пі’ны нымае щось
А ны j в малацэ.

Ха-хі! Ножпа якаяся
Вбылася ув мынерв!
А гэто була ластовка –
Світ шэ не гледзеф!

І вот вжа j пахвастаjса:
Я j граю зь на баяНЕ!
А я ш оно баю вамп,
Кого мы j в сне пычэм.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Шукае но ж водкы

Нежный ветер прынэс мне счесце:
Го! Бач ты на ёлупа:
Він дошкы накрыв нэхрысцям.
Да дошч веть ужэ йдэ!

Выйшов с хаты нычэсаный дедка:
Госпаді! Как хораша!
Ну, выспався с раньне шэ, хе!
От счас і поробымо.

Так, шо у нас... вэльмы мочыть?
Ой-ой! Да шо тут нам
Поставыты шыфер колотый
На во дэ позёмку сь.

Мы ж зарэ вжэ всі потонымо
О гондэ в болоты пак.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Першы снег. Раніцой
у застылым паветры
водар хлеба і хвоі
над хатай вісіць.
Яшчэ сонца не бачна,
а свет белы-белы,
і няроўным радком
па тым снезе
мой след…



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Задарожаны, шэптам дажджоў стамлёны,
Нібы лісце з аголеных дрэваў наўскрай
Праплывае, як вецер самотны, бясплённы
Прадапошні кастрычніка шэры адчай.

Слёзным вокам журбоцііца сонца здалёку,
Даляглядаў празрыстаць знявечана ў дым.
Можа, варта чакаць нібы збаўцу палёгку,
Альбо верыць у лета вясёлкавы млын?

Той, што ў памяці горкай цяпло утрымае
Напрадвесні атожылкаў зніклых падзей.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

"Я не паэт.."
Я не паэт,але бывае
Рука бярэцца за паперу
Душа баліць альбо спявае
І слоў радочкі вылівае
Пішу пра тое,што хвалюе
Што вочы бачаць,сэрца чуе
Пра тое,што даўно згубілі
Пра тых,каго мы так любілі
Пра родны край,сваю зямлю
Пішу пра тое,што люблю..



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Ад рыфмы да верлібра толькі крок.
Калі развагам, думкам, словам цесна,
То ўсе яны сплятаюцца ў клубок,
Каб з формамі знайсці сваю сумеснасць.

Не пішацца пакутлівы санет –
Збор непарушных прынцыпаў і правіл,
А сціплы мілагучны трыялет,
Містычна сэнсы рыфмамі падправіў.

Не зможа зачароўваць той сюжэт,
Дзе ямб і амфібрахій, нібы краты.
Рассекчы б вузел, вызначыць сакрэт



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я пераклаў тваё маўчанне
вольным вершам.
Усё, што не пачуў
і не хацеў казаць.
Папера вытрымала словы.
Са здзіўленнем
адчуў міжволі на працягу дня,
што пераклад
не выклікае захаплення.
Я не сучасны,
вельмі не дакладны,
і далёка
не першы, з тых,
хто спрабаваў цябе
перакладаць.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Калі ты ў пошуках чароўнай мроі
Збег, і душу дадому не вярнуць,
Успомні, як вясенняю парою
У родным садзе яблыні цвітуць.

Калі скаціўся долу ў час кароткі,
І лёс надзеі дзверы зняў з завес,
Успомні, як дурман густы, салодкі
Ля роднай хаты распускае бэз.

Калі ўсё разбурылася і знікла,
І моцы зноў падняцца не стае,
Успомні, як упэўнена і звыкла
Над родным небам сонца ўстае.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Дон Кішот.

Не з гідальгаў Ламанчы,
Не з родводаў шляхецкіх
Кульгаю без Санчы,
Ад сэрца да сэрца.

Цуглі згрыз Расінад мой.
Дзіда ў похвах і шабля,
Дульсінэя з тумана
Ад нябыта клікае…

Да Дабра праг, скакаў я,
Зло за мной не адстала
І званы маёй праўды
Цішынёю азвалісь.

Душу мусіць зьнявечыў
І зьнясіліў душу,
Не адкрыць каб ёй дзьверы
Векавечнаму Злу,

Не прыняць каб ляноту,
Заімшэць і запсець,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

З непарсчэсванымі пасмамі
Ад ліхалеццяў да нягод
Брыдзе з цвярозым Санча Пансаю
Сіньёр гідальга Дон Кіхот.

Шарэе неба каламутнае
На голых дрэвах і трысці,
I Санча сто гадоў пакутліва
Не можа рыцару ўдзяўбці,

Што не ў пашане зараз гаерства,
Што некарысны ваш прыход,
Што вы шляхоў не заўважаеце,
Сіньёр гідальга Дон Кіхот.

На іх – фіскалы і варожыны,
I той жа пыл, і той жа бруд,



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

– Ну, што, Транята! – выдыхнуў Міндоўг,
I знік спалох з яго вачэй увішных,
Бо для яго бліжэйшым быў за іншых,
Той, хто згадзіўся выканаць свай доўг.

– Ну, што, Транята! – зноўку нараспеў
Ён вымавіў, каб быць пераканаўчым
I зразуметым так, а не іначай.
I гэта быў загад, а не сумнеў.

– Пара трыумфаў скончылася. Час
Наблізіўся ганебнага бунтарства.
Таму, з нагоды ўмацавання Княства,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

***

Час бавіўся ў зачаццях і скананнях,
Люляннях зыбак, жыціку магіл.
Мігцелі купалы. Над іарданню
Наўсцяж сягаў блакітны небасхіл.

Ляцела слава птушкай агнявою,
Стагоддзі абціралі ржавы грым,
I зоркі залатыя над Літвою
Свяцілі мне і прашчурам маім.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Нашто ты, Госпадзі, мяне пазваў
На подзвіг вераломства несвавольны
I ганьбаванню вечнаму аддаў?

Чаму завабіў у намер крамольны
Мой слабы мозг, каб адчуваў і ён,
Наколькі здрадны космас навакольны?

Нашто не лаўр, не кіпарыс, не клён
Ты мне абраў, а брыдкую асіну,
Каб мне бясслаўны быў заўжды праклён?

Няўжо да твару Госпадаву Сыну
Са смертным мэту цяжкую дзяліць,
Даверыўшы благую палавіну?



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

***

Мне няёмка было ад сумнеўнага суму
Ў занядбаным, пакінутым сонцам бары,
Бы чыюсьці глухую бяссонную думу,
Як жарон, укладалі ў руку махляры.

Пагражальна гулі карабельныя сосны,
I аблокі ляцелі па небе кулём.
З верхавіны крумкач звар’яцела і грозна
На жыццё варажыў атлусцелым валлём.

Ён драпежнымі ў сук учапіўся крукамі
I праз позірк мяне свідраваў скавышом,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Унуку



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Месяц з неба цікаваў,
Заглядалі зоркі ў вочы,
Як Паўлюк свой верш каваў,
Гартаваў да позняй ночы.

Лені волі не даваў,
Уяўленню даўшы волю,
Колькі год Багрым каваў
Сваё шчасце – жырандолю.

Будуць жыць за векам век,
Як дагэтуль – веку болей
Жырандоляй – добры верш,
Добрым вершам – жырандоля.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

З дзяцінства да слёз мне знаёма
У вочы глядзіць пільна мне
З радзімае хаты ікона
Ў кватэры маёй на сцяне.

Маліцца на гэту ікону
Да скону мне будзе цяплей.
Бацькі і браты мае колісь
Ў яе адбіваліся шкле.

А зараз са мной мае дзеці
Глядзяцца ў яе…
Нездарма –
Няма даражэйшай на свеце
І больш цудатворнай няма.