Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Яшчэ не ацэнена

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Яшчэ не ацэнена

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзе палі і лясы,
Там чуваць галасы
тых,хто прыйдзе пасьля
і цябе і мяне
можа быць памяне
спакваля.
Пераселяцца нашы душы ў дубы
ці ў буслоў
і забудуцца тыя,
пра дабро і зло,
і працягне зьмяняцца,як і датуль,
навакольны сьвет,
ні дабра ні зла,
толькі крык бусла-
запавет.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Калі ты адчуў, што стаміўся дарэшты
і страчаны сэнс прагавораных слоў,
і не п’яняць ужо ні музы ні вершы,
і не ратуюць трускаўкі з ільдом, —
значыцца, хлопча, — заводзь рухавік,
досыць упірацца ў абы-што рогам!
З гэтага краю жуды ды нуды некуды ёсць
і ўвонак дарога.

Усё, што сціскала, пякло, прыгнятала,
муляла, усё, што вісела ў душы —
хай у нежыццё, у нябыт адлятае



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мы ля вогнішча сушым манаткі свае.
Жрэм ражкі з кацялкоў. Штосьці горкае п’ём.
І зудзяць камары. І вакол буралом.
Нам вялікай ракі вельмі не дастае.

Ля ракі Хуанхэ дрэвы спяць у смузе,
падаюць промні сонца бы кроплі дажджу...
Глянь у вочы мае! Сядзь бліжэй да мяне!
Пра раку Хуанхэ я табе раскажу.

Ёсць рака Хуанхэ ў далёкіх краёх.
Побач з ёю — вялікі і шоўкавы шлях.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Як за пушчай, за лесам, за балотам з асакой,
У нядобрым месцы каля віру над ракой
Стаіць хата, ў хаце той мая каханая жыве.
Навакольны люд заве вядзьмаркаю яе.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.

Па начох па-над хатай цягнецца дымок,
Беражы сваю маці, сцеражыся, панок.
Не хадзі ты да рэчкі, не хадзі да хаты той,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я, канечно, очень ганаРуся,
Ну, шо от і вірус абнаружсь.
А то как-то ныц ны j выдно в скунцав,
Скікы пак заплатьвае ім Гусь.

Саня Ганны тута щося вкумВаль?
Ну, а ты чого, Валюн, ны вЮн?
Так шо вы ля мні а ны і трусь уш
Заплаціць за пгрэjдыр ва жыдув.

Так шо, да, ты Яны ны цыбулься
Вэльмы j натто до Наташк однуть.
Ты ходы оно во до завклумбы ш.
Та тобі уж точно вмаж ютуб.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Кожнаму сваё.

Прагныя нажэрты,
Жабрачыя здаволены
Воляй, як няволяй
І доляю сваёй,

У жыцьці ўсё ўлагоджана,
Утульненка прытулена,
Жыць за ласкай божаю -
Ганьбы слова ніводнага!

І прагныя нажэрты,
Жабрачых абабраўшы,
Зьнядолеўшы іх дзетак -
Кожнаму сваё…
-13.07.18.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Стары чарцяка
Вучыў малога
Як скрасці душу
Забраці розум.
Купляць грашыма,
Сляпіць уладай.
Дзяліўся шчыра
Такой парадай.
Малы чарцяка
Казаў старому
Навёў ты суму
Ідзі да дому.
Грашэй ды ўлады
На ўсіх ня стане
Патрэбны сродкі
Прасцей ды таней.
Стары чарцяка
Маўчаў ня доўга
Палез у кішэню,
Дастаў аловак.
Ды начарціў
Чарцяка ж брат
Нейкі дзіўны
Апарат.
З тае часіны
То ж вы паверце
Дурэюць людзі



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Не было, не было, не было
Ані ўчора, ні заўтра, ні сёння.
Быльнягом ўсё наўкол парасло,
Непрыспешна, няхутка, няўмольна.

Уначы нібы гукі з душы
Час пачуецца звонам спаткання
З кім? Ці з чым на пустое шашы
Паразвеянай верай дазвання.

Не дайсці, не дапець, не дабыць
У вайне, што ніколі не сціхне,
Спроба будзе наноў палюбіць
І наноў груганом яна знікне.

Не было, што было, было што…



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

"Стаў начальнікам"
Ен стаў начальнікам нядаўна
Змяніўся скажам, кардынальна
Кім быў дагэтуль,сам забыўся
Як толькі ў крэсла прызямліўся
Такі стаў важны і саноўны
Бо зразумеў,хто тут галоўны
Сядзіць,насупіцца як сыч
Тарасам больш яго не кліч
Не точыць сам цяпер алоўкі
Есць сакратар,даволі лоўкі
Нясуць на подпісы паперы



Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Ірвуцца ў выш сосны,
Згінаюцца лозы,
Крычаць сьвету хочуць -
Ты вельмі прыгожа!

Ты вельмі прыгожа! -
Ім маё ўторыць сэрца,
Ты вельмі прыгожа! -
Душа пеўнем б’ецца…

Што маў, з хараўства,
Уладарца нябесны
Табе адной даў
Ад найшчодрага сэрца,

Табе адной даў
Ад вялікай патрэбы:
У прыгажосьці лунаць,
Недасяжна на небе…
07.07.18.



Яшчэ не ацэнена

"Мы- не з семнаццатага года"
Стагоддзі тут напластаваны
На гэтай матчынай зямлі
І крываточаць яшчэ раны
Пад чорным полагам раллі
Лясы,зяленыя палеткі
Сівыя валуны як сведкі
Не раз вайна тут піравала
Даніну горкую збірала
Душылі,вешалі,стралялі
З усіх бакоў ішлі як хвалі
Што не народ мы,так казалі
Чужую мову навязалі



Сярэдняя: 4 (1 голас)

З вышыні птушынага палёту
Гляну я рэчку, дом і гай –
Вось яна, любімая старонка,
Капаткевіцкі прырэчны край.
Праплылі стагоддзі, праляцелі,
Нібы птушкі на ракою Пціч,
Нам пакінулі ў спадчыну пясчаны
Бераг родны і адвечны кліч.
Мы на голас гэты крочым, едзем
Ці ляцім праз тоўшчу дзён і спраў,
Каб да берага любімага прыпасці,
Удыхнуць знаёмы водар траў.
Каб рукой да вербаў дакрануцца



Яшчэ не ацэнена

Падолам сукенкі з муару
Заход над зямлёй пунсавеў.
Я бачыў у сне нашы мары.
Ніхто пра іх ведаць ня смеў.

Наяве ці ў зблытаных мроях
Адчуў на пакінуты час,
Што сэрца ў шчаслівым спакоі:
Адно на дваіх яно ў нас.

Нясмелых пачуццяў запевы
Складаліся ў ім ва ўнісон
Мелодыяй гучных прыпеваў.
На жаль, гэта быў толькі сон…



Сярэдняя: 4.8 (13 галасоў)

Не той беларус, што надзеў вышыванку,
А вокам зайздросным глядзіць за мяжу,
А той, хто рупліва і з самага ранку
Прыбраў і ад смецця ачысціў шашу.

Не той беларус, хто на плошчах галосіць,
І з пафасам, грозна трасе кулаком,
А той, хто дарэмна нічога не просіць.
І кожнага лічыць сваім сябруком.

Не той беларус, хто забыўся пра маці,
Не той хто, Радзіму прадасць за даляр,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Зачапілася хмарка за дах,
Разлілася багата дажджамі
Па шырокіх прырэчных лугах
З канюшынаю і гваздзікамі.

На шаўковых хусцінках травы
Дзьмухаўцы заквітнелі пад плотам.
Зашапталіся ўноч паплавы
З узбярэжным, цяністым чаротам.

Пад пранізлівы спеў салаўя,
Сіняй сцежкай блукаю ўвесь вечар
Без надзеі, што некалі я
Зноў прыйду да цябе на сустрэчу…



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Нам - чый бы ні Бог,
абы дапамог.



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

Дівнэе діво, колы 100 дывок
Да мні збыруть шо на стол б

Еслі ты Коця іль тот ешчё Тот,
То буш багат, как аш охра в Махро.
Алі не ведаеш? Ведзьма в вас ё.
Гындэ а во в Одногок.

Ета ж, канешне, гатіть словна бродц.
Взяв да і стукнув каленка, дзе госць.
Наце, чаво там, бутылк с памідорм.
А ты мне вылажы соль.

Мы жэ шэ вега – тар з янк да й ятвяг.
А я ва взросці дзядочка Сцяпанк.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Тэкст гумарыстычнай песні.

Палюбіў я валасы
Колеру пшаніцы,
Вусны з водарам лясным,
Што не наталіцца.
Палюбіў, ды толькі ў сне,
А сустрэў на ранку.
Йшла яна насустрач мне,
Любая каханка.

Распляліся па плячах
Валасы ў жанчыны,
У бяздонных у вачах
Бляск, як ад лучыны,
Патаемны, нібы вір,
Як зірнеш - патонеш,
А яна ўсё зірк ды зірк -
Сонца на далоні.

Прыпеў:



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

За сабой пакідаюць гады
Успамінаў хвалюючы вёлюм.
Адцвітаюць увесну сады
Белым воблакам мройнага хмелю.

Застаецца на вуснах сухіх
Асалода ад першай сустрэчы,
І шляхоў, што адны на дваіх,
Белым велюмам леглі на плечы.

Колькі вёсен прайшло паўз дарог,
Колькі сцюжаў і зім халадзіла,
Саграваў вэлюм нас і бярог,
У якім я да шлюбу хадзіла.

І няхай пакідаюць гады



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

( У Беларусі 2018 год абвешчаны годам малой Радзімы
і песня прысвячаецца менавіта ёй)

Тэкст песні.

1
Выйду досвіткам на сцежку мурожную,
На зараначку чуць свет пагляджу.
Я тут ведаю травіначку кожную,
Кожным лапікам зямлі даражу.

Прыпеў:

Тут прайшло маё дзяцінства ваколіцай
І юнацтва пачало шчыраваць...
Куст ракітавы да берагу клоніцца.
Ой, як хочацца яго мне абняць!
2



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

"Край мой родны"
Край мой родны,край далекі
Луг зялены і лясок
Каля хаты клен высокі
У полі спелы каласок
Рэчка ўецца ў нізіне
Гронка ягад на рабіне
Бусел нізка над зямлею
І гнездзечка пад страхою
На узмежку ў радок слівы
Кот на ганку спіць лянівы
Гэта мой куточак мілы
Продкаў тут маіх магілы
У думках мераю дарогі



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Ты но так ось піш немцам

Мы тут вжэ прамо кепка.
Ныц ны робым себе й.
Бо оно ж фонареем
Во в Чырвонай звяздзе.

Мы яшчэ ж не паэт в іх.
Ну, ув тых лаборэй.
Модэратором впэрым:
Да на мове якэй?!.

О! Ув чэсць Года Есылды
Мы вас зразу поймэм.
Ты но выкынь шэ цэбрыкам
Тіпа гэ ці аджэ ж.

От мы й вэсь обеспечан:
Да ты тамо шызейк!
Прекраті й даж кумекаць,
Доторкнутысь ек к цэлц.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

На ўскрайку Еўропы
І ў цэнтры Еўропы
Іваны, Пракопы
Капалі акопы.

Падчас на Каляды,
Парой на Купалле
Пад неба паглядам
Акопы капалі.

Знаходзіў бывала,
Капаючы, хтосьці
Мінулай навалы
Салдацкія косці.

І гнулася зноў жа
Дадолу пытанне:
Акоп гэты, можа,
Магілай мне стане?

Лячыліся жартам
Ад скрухі, знямогі:
– А раптам ёсць скарб тут
У фонд Перамогі!

– Капайма, пяхота, –
Акопіны будуць!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Міхаська рана застаўся без бацькі і, каб дапамагчы маці малодшых брацікаў гадаваць, згадзіўся пасвіць вясковых кароў і авечак. Нейкі заробак быў, гаспадары разлічваліся па дамове хто чым: хто бульбай, хто салам, ды і самога пастушка па чарзе кармілі. І свае Лысуха з Кучараўкай хадзілі ў статку. Статак быў не надта вялікі і хлопчык са сваімі абавязкамі спраўляўся добра.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

У дзяўчынкі Алесі лёс быў нечым падобны да Папялушкінага. Такая ж злая мачаха і яе нядобрая дачка ўсё стараліся дапячы сіротцы. Неяк перад Калядамі прысніўся Алесі сон: з’явілася перад ёй добрая Фея і кажа:
– Скажы, Алеська, свайму татку, каб за ёлачкай не ў лясок, як звычайна, а ў пушчу йшоў...



Яшчэ не ацэнена

Не абавязкова кот у ботах, а й басаногая котка свайму гаспадару можа прынесці шчасце. Толькі пры ўмове, калі той жыве з Богам у душы. Адзін хлапчына, не дасягнуўшы свайго паўналецця, таксама, як і гаспадар ката ў ботах, застаўся сіратой. Толькі невялікую гаспадарку яму ні з кім не прыйшлося дзяліць – ні братоў, ні сясцёр ён не меў.



Яшчэ не ацэнена

1.
Здараецца – мы адрас свой мяняем,
Ды адрас не мяняе мамін боль.
І мамы, як сланечнікі за сонцам,
Адвечна углядаюцца ў наш бок!

Ды з нас якія сонцы?
Перад мамай
З нас кожны забыццём не раз грашыў.
Калі ж у нас ад сонца што,
дык – плямы
Няўдзячнасці
чарнеюць на душы.
2.
Няхай бяроза, быццам медсястра,
Ля роднай хаты кропляў нам адлічыць,
Што для бяссоння,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Нібы сустрэць кагосьці так другога,
Хто стаў валадаром і сноў, і дум,
А не цябе праводзіць у дарогу
Я на вакзал ізноў з дажджом прыйду.

Як хуткасцю вялікаю,
размыты
Дажджынкамі
Твой воблік у акне
Не будзе доўга ў будучым нібыта
У шматсерыйных снах з’яўляцца мне.

І ты нібы зусім мяне не знаеш,
І памяццю ў мінулым не жывеш,
Нібы не мне рукою памахаеш.
А шыбу запацелую пратрэш…



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Высокае, як голас бору,
шчасце
Сябе знайсці аднойчы у жыцці!
Якое шчасце ў бор,
даўно апеты
Паэтамі і птушкамі,
ўвайсці.

З кашом лазовым пад руку, як з летам,
Збіраць фальклор крамяны, баравы!
I раніцы настрой, калі,
туманам
Падняўшыся,
запоўніў паплавы,

Настой лясны ўдыхаючы, ўздыхнуў я



Яшчэ не ацэнена

Зраіліся ўспаміны на мяне,
Што нават ручніком не адагнаць іх!
Шчымяць на нашай грушы пчолы
ў мой
Маленства поўдзень –
Мне ужо дванаццаць.

Ад спёкі з языком на барадзе
У ліпені стаяў паджары поўдзень,
Калі сказала мама ўпершыню:
– Ну што, сынок,
Збірай прылады, пойдзем
У пчолы.
Ты ж цяпер мой гаспадар.

Як зараз помню –
Думаў я не доўга,



Яшчэ не ацэнена

О свежых стружак ап’янелы пах!
Шалёўку Міся гломзае пры хаце.
А ў хаце
па слаях шпалераў,
што
Я абарваў,
Гады тасуе маці!

Маланкай думка сцёбае!
І зноў
Грымотна малаткі ў нас лямантуюць!

А ў вёсцы – вохці-і
– Віктарышын сын
Прадаў карову, хату рамантуе!
– Жаніцца, пэўна, думае ізноў!
– Але, глядзі, якую дзеўку страціў!
– Навошта той рамонт яму,



Яшчэ не ацэнена

Так блізкі паэту
Пад мірнаю нават зарою
Геройскі учынак
Таго сувязіста-героя.

Бо, як сувязіст той,
Паэт па-геройску таксама
Парваную сувязь,
Як крыўду, сціскае зубамі.

Парваную сувязь
Паміж адгрымелым мінулым
З наступнасцю сувязь.
Інакш бы паэта мінулі

Ўсе болі і крыўды
І радасці светлыя свету,
А то яны вечна
Праходзяць усе праз паэта!

1982



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цяплом бабуліным сагрэта,
Жыла ў яе унучка летам.
Характар носіка – задзіра.
Характар кудзер – залаты.
Казу бабуліну вадзіла
На луг падчас.
Сама ж пры тым
Была дзяўчынка весялушкай:
Казу патузаўшы за вушка,
Ёй казку баіла.
Пра што?
Пра казлянят з ваўком.
А то
Вяночак звіўшы ля дарогі,
Казе накідвала на рогі…
Яшчэ для школы час займала:
Гербарый кветкавы збірала.
Ёй памагалі ў тым сябры.



Яшчэ не ацэнена

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Яшчэ не ацэнена

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

- Мой дом, бывай!

...І паўстане залеў адказам,
Зайдзецца машына балючым даўгім гудком.
Багажнік прыстукнуў, як кропка ў канцы расказа.

Бывай, мой дом.

Мы некуды едзем бясконцымі заваротамі,
Па змытай дарозе прасоўваемся ледзь-ледзь.
Раённае радыё скардзіцца перашкодамі,
Але і без іх анічога не зразумець.

А недзе кватэра прыснула ў ружовых шторах.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дэ яку п колхозу

Ходять козы у горо’ды.
А травы там морэ ж.
Но до дідка-мухамора
А ны пёс с косоё!

Гэто ж вжо хана тут гондэ,
Раз у нас сток соток
Нызасіян-нызасадян.
Дід жэ шчэ здоровый.

От і мучають жывотных:
Днемы всэ голодны!
І но вэчором на волзы
Шось тут чвэрать морды.

Мы скосыв і й сіно вроде.
І там во, кай коз тых:
Ну, возьмы ж хоть на лужковы!



Сярэдняя: 2.2 (9 галасоў)

Хоць себя 7аргл

В День Гармоніі Вселенной
Сонцэ хочет дать балбесам
Шось такое вжо свято,
Шо аж прамо жжот.

То за хмару, то за дэрво,
То а во шэ й ій ув чэрып.
А колы ты сіньць грыбёш,
Да, ох, харашок.

Вітёр хвайно повывае.
Так лёгэнько, так старанно
Мы прычосуем Землянк,
Любу нашу Мамк...

Хай ж хоть Кошка дэ якая
Да возьмэ тут за пыцька Вась –
Ох, да дэ куда і втовч!



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

На паплавах цыбатыя буслы
Шукаюць ежы, ходзяць ганарліва,
Міжволі зачаруюць зрок і слых.
На пыльны ўскрай я выйду сіратліва:

Знаёмыя купчастыя дубы
І саладкавы водар у паветры,
А ўздоўж дарогі – белыя слупы
Да роднай вёскі лічаць кіламетры.

Уяўна я вяртаюся туды,
На ўзгорак, да старой бацькоўскай хаты,
У летнія, зялёныя сады,
Прасякнутыя свежым пахам мяты.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ну, то на ж тібі сь 5

Я хачу палюбіть сваю страну!
Я её хачю уважать!
Ілі шчёлкнуть тебя, бісун, па лбу,
Шоб ты мні цвай хоть баксь?

Я вот кныжку по-свойму котру пышу?
Га! Ты мні й можыш сказаць...
Я бо но, гы-хы, пышок люблю,
А ны гальк з бородоё-двайк.

Я шягаю ап5 лі туда й сюда,
Кап ано ексь дабрацц в РылайКС.
Ібо только ж і е спірзавод ув пранц,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цвета мчым дэсь до тёшчы

Мы тут жмэм на машынах...
Ну, куда жэ – до тёлок-с!
А мні трэ но косілка.
Правда, о, механічна!

А дэ гэтакэ возьмыш.
Мышы всі но з мотормы ш.
От я й выкупыв коску.
Да шэ й добжэ наклёпану.

Правда, тая шэ польска.
Но заржевляна трошкы.
Да а ек заберош ты
Гэту ласку з Янова.

Шо, тебя прама й ф тобус?
Аль памчыш выдко ровром?
Бо шэ й рэйку взев ф 7кы,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

А в хлывах хай паліструе моль

До мынэ сусіды ны говорать!
Быто я йіх прамо-ткы запрег
І гору ажно ужо во полэ
Шэ й косю на йіхных тракторех.

Маты плачэ: да ты шо, сыночок?!
Ек жэ ты ны знайдыш с чортом мов?
Да возьмы пув-літра, хлеба-солі
Да й угнэнь якый хоть чысночок.

Да, у нас тут ажны медавуха:
Ныц ны вырубае шэ ны корч.
І пахныть кругом!.. ну, гындэ сука,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Тут бо танцы, ек пры Польшчы

Ходзіць дзеўка па-за плотам.
А я вельмі ейі хочу.
Ось і сніца дзедку коўдра
Ды й зу7 пак і не чорна ж.

Ну, заўсёды е ж паклёўка,
Ек уш ты рыбак з дастоев:
Ну, навыкшыс жэ мы онь как
Ды хадзіць в аднэй сарочцы.

Бы й суседа й нема гоньдзе:
Так, якісьці Кіця здохлы ўш.
А ты сходзь да тэго Цігра
Ды й зобач, чы ён так ціхан.

Тут адны казалі ліскі:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Да й пудмогы у Яновы?

Тут мы матра положылы
Да ув больніцу найліпшу ш.
Бо звыхнула Кізка ніжку
Да й пошла собі, врачі дэ.

Ах, а тама аж брыгада!
Да й ій сынка ны пускае.
Кажэ, на но вдінь бахіла
Да в халатыка за вышню.

Ну, й пока мы так от мнелысь –
Чы даеш ля нам гарешк хоть –
Тут набігла ж прам шэ й нэмоч
Да й назад с палаты Стрэльню з.

Го! Ўказатілій в тіляток!..



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Белы вандроўнік Зямлі
Алесю Пісьмянкову прысвячаецца
Ты любіў чысціню—позірк зыркіх сняжынак,
Цікавалі з сумётаў з-пад замшэлых платоў…
Ты любіў цішыню, надвячорак над жытам,
І мурожны той луг, дзе дзяцінства прайшло.
Ты любіў Беларусь, светлы ранак над лугам,
Неба чысты адбітак у празрыстай вадзе,
Услаўляў ваяра , свайго бацьку за плугам



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Між намі — боль — нязвёрстаныя вёрсты.
Але любві — пакутніцы маёй —
стае й таго, што недзе ў свеце ёсць ты.
Бо й не са мной — ва мне ты і са мной.

І хоць калісь табе ў духоўным збоі
святло маё ўдалося патушыць,
мой кожны міг асветлены табою —
ажно да дна калодзежа-душы.

Ты — мой сусвет. I мне не дзіўна тое.
Бо я не грех, не жарсці лютай глюк,



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

З глыбіняў Нарачы.
За векам век,
Ў адным напрамку.
Варушыць жвір.
Ад ранка і да ранка.
Паміж дубоў, бароў.
На перакатах шпарка.
К сястрыцы Віліі.
Імкнецца Нарачанка



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Адчыняцца дзверы, глытне цяплыню падстрэшша
І жоўтыя лямпы на момант асветляць снег.
Ён мякка прылёг на мяжы лістапада-снежня
І ціха чакаў, каб у вочы зірнуць табе.

Раскінецца вечар тканінаю-аксамітам
І зоркі заззяюць па ўзмаху тваёй рукі.
А ты усміхнешся. Сягодня табе адкрыта
Ўсё тое, што неверагодна ўявіць другім.

Па ветры пацягнецца водар тваіх акацый,