Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Заснула поле, дрэмле зерне.
Блукае дзесьці белы сон,
На ноч асенні дзень паверне,
Узяўшы сонца ў палон.
Сявенька з жытам залаціцца.
Імчыць за доляй час наўскач.
Каб ніве жытам узрадзіцца,
Стаіць на покуці багач.
У жыце свечка, нібы сонца.
Варожыць побач жытні дух.
Над багачом, як абаронца,
Змыкае ён сакральны круг.
У шчасце верыцца, у долю,
У вечнасць жыта, у дабро,
У светлы ранак, нашу волю,



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У кожным сэрцы і ў чулай кожнай душэ,
Незабыўная выразна ў вочах карціна.
Як нястомна клапоціца і беражэ,
Сваю мову наш люд і святую Айчыну.

За Айчыну змагаліся нашы бацькі,
На руках яе вынеслі з войнаў і гора.
Яны веру сваю замяніць не змаглі,
Беларусь моцны шчыт наш апора.

Яе дзіўныя рэкі цякуць паясамі,
Льюць крыніцы з празрыстай вадой.
Жывуць дружна народы і лічуць братамі,



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

З даўніх часоў праз шмат вякоў,
Рацэпт прысмак сваіх дзядоў.
Захоўваючы ў кожнай хаце
Перадавалі беражна дзіцяці.

Усё гатавалі вось “на вока”,
Сучасная адсутнічала замарока.
Смачней нічога мы няелі,
Прысмак у матулі, ды з пасцелі.

Шкварчала сала на патэльні,
Скакалі яйкі на паследкі.
З блінамі, з квашанай капустай,
У сытнай стравы беларускай.

Усё гатавалі ад душы,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Вакол поле аржаное,
Вакол хвалі васількоў.
Беларусь наша краіна,
Светларусых хлапчукоў!

Вакол буслы пры дарозе,
Журавін вішнёвых рай.
Беларусь наша краіна,
Родны кут наш небакрай!

У полі неба галубое,
Лён квітнее даўгінец.
Беларусь наша краіна,
Я твой сын- выхаванец!

Шмат азёр ў цябе існуе,
І лясоў, балот шмат рэк.
Беларусь наша краіна,
Поўный скарбаў твой засек!



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Спазніўся дзень – заблытаўся ў сцяжынках,
Сярод туманаў не знайшоў дарог…
I восені халодныя слязінкі
Упалі на засмучаны мурог.

Яна прыйшла, каб да зімы марознай
То хмурнай быць, то асляпляць агнём…
Такой непрадказальнаю і рознай
З’яўляцца на спатканні з новым днём.

Якой паўстане сёння з промнем першым,
Амытая крыштальнаю расой:
Буянствам фарбаў зноў натхніць на вершы



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Баба памерла, і мы апусцелі.
Не маем больш вёскі любімай сваёй.
Дах абваліўся, буслы адляцелі,
Бабіну хату пакрыла травой.

Плот, ля якога калісьці стаяла
Баба і шчыра ўсміхалася нам,
Лёг на зямлю, якая забрала
Бабу. Цяпер толькі зараслі там.

Там на двары жывуць жабы ды змеі,
Нейкі да болю пустынны спакой.
Страцілі нешта святое, што мелі,
Прошлае змыла шырокай ракой.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Зірні ў акно, там праступае сонца,
Зямля ўздрыгнула і змяніла звыклы шлях,
Хоць цемра і здавалася бясконцай...
Атланту моцы не стае стрымацца на нагах.

Што бачыш у акне? Я - Чалавека!
Эдэм для дзядзькі з бочкі з ліхтаром.
“З пакоя не выходзь, бо вернешся калекам”, -
Бубніць Іосіф, зноў за левым стоячы плячом.

Бадай не Францыя, але сваіх Бастылій
Ніхто і не збіраўся браць на штурм.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Сцяжынкай жнівеня іду,
Грыбы шукаю на ўзлеску,
Няхай нічога не знайду,
А жнівень шчыра грэе сэрца.
Шчымлівы водар шчыпле нос,
Аб чым паведаць хочуць травы?
Што лета зноў пайшло на знос?
Прыціх і ветрык у ім ласкавы.
О сіла лесу, звон дубоў!
І сухастою барматанне…
На пасівелы мудры мох,
Слязамі падаюць прызнанні.
Мае прызнанні, як давер
Цару лясному. Ён гатовы
Прыняць, як трэба, на павер,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дзьве рэчаіснасьці:
дзеда – “кавалак, любімы, нікому цябе не аддам”
І юнака – да Афінаў і “бомбы” – у небе Радзімы.
ТЭРОР – ДЭАНОН.
ДЫКТАТУРА І ТРОН.
ХТО СУПРАЦЬ – БУДЗЕ ГАМОН.
Вязьні… Ахвяры… Канец РЭВАЛЮЦЫІ.
Дзедава перамагла ЭВАЛЮЦЫЯ.
Цуд не адбыўся ізноў –
Сіла стаптала Надзею і Веру, Любоў.
Марыянэтка Юнак, нібы прывід;
наймітам клічуць, нарцысам;
кажуць, ён сродак і трыгер.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Выпадковы мінак -
Працаўнік беларускай чыгункі
Шпаркай хадою гнуткай
Шыбуе дадому, аднак,

Стомлены працай,
Бязглуздзіцамі кіраўніцтва,
Недахопам грашовых сродкаў,
Вырашыў не спяшацца -
Дамоў жа нельга спазніцца
І страціць часткі заробку.

Каб з галавы выбіць гэту лухту,
На сваякоў не наводзіць нуду, -
Спявае на вуліцы голасна песні,
Каб добры настрой дадому прынесці.

Паштальёнка



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Абанент,
катораму вы званіце,
часова недаступны.
Недасягальны.
Грозны мент
у думках на рэпіце
шукае наступствы,
ужо крымінальныя.

Абанент - не абанент...
Ператэльваю разоў дзесяць,
пасінелымі пальцамі
цісну зялёную кнопку,
не веру, што абанемент
атрыманы дзесьці
на трохразовую пайку
і недахоп добрых навінаў звонку.

Супакоіцца.
Удыхнуў - выдыхнуў.
У спісах затрыманых шукаю,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Куды сыходзяць з нашых жыццяў людзі
Ці са сваіх далей у якім месцы?
Хіба цяпер у нашых сэрцах будуць
І нашым голасам спяваць свае ўжо песні,

Рукамі нашымі працягнуць пачынанні,
У інтанацыі і нават нашых жэстах
Праявяць ледзь прыкметна прамянямі
Тых асаблівасцяў сваіх і рысаў рэшткі.

Няўжо ніхто не знікне выпадкова
І нікуды не адлятае з часам?
Напэўна на такім шляху жыццёвым



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Я хварэў і думаў пра ката.
Ну, дапусцім, ноччу я памру:
Ён аб кім, святая прастата,
Будзе дбаць; ды іншую муру

Думаў і ўяўляў, як карагод
Промняў сваіх сонца разгарне.
Гэтак жа, як падыходзіць кот,
Ці злятуць анёлы да мяне?

I, пакуль расплаўлены чыгун
Грудзі цісне важка, як амбал,
Каб ён быў бабтэйл альбо мэйнкун,
То яго хто-небудзь бы забраў.

Ён жа не пантэра і гепард,



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Закаўказскай залевы сырая струна,
Прыбярэжнага ветру імпэты –
Вось ён, пахмурны край Залатога руна,
Малярыйнае царства Ээта.

Як пустэльна на схілах скалістай грады,
Толькі хвалі буяняць шалёна.
Папацёмку растуць чараты ля вады
I скрыгочуць, як зубы дракона.

Абязлюдзеў абшар, арганаўты сышлі,
Прамінулі стагоддзі маўкліва –
Толькі холадам дзьме ад астылай зямлі,
Толькі вільгаццю цягне з заліва.



Яшчэ не ацэнена

Спытала яблыня ў сонца:
–Дакуль цяжар пладоў цярпець?
–Як вып’еш боль увесь да донца,
На Спас ты можаш іх страсаць.

Пакоцяцца яны па росах
З любоўю, верай да людзей.
Магчыма, збудуцца ў нябёсах
Надзеі лепшыя з надзей.

На светлую зару-заранку,
На роднай мове калаханку,
На смех дзяцей у кожнай хаце,
На квецень у вясновым садзе.

На хлеб надзённы і багаты,
Сцяжынку родную дахаты,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Кахаю і кропка.
Што за пытанне.
Як дыхаць і жыць без цябе?
Натхненне ў справах,
Падтрымка ў бедах.
Ты робіш і моцнай, і слабай мяне.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Віншую маладых з законным шлюбам!
Многа шчасця хачу пажадаць,
Каб адзін аднаму былі любы
І не стамляліся кахаць!

Жадаю радасці, пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы,
Не сыходяць са двара,

Няхай праходзіць міма гора,
І не ступіць на парог,
А кахання будзе, - мора!
І заўжды шануе Бог!



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Ягору Марціновічу

На мураўёўскай шыбеніцы на віленскім шляху
Вісеў паўстанец-каліновец, схіліўшы галаву.
Суворымі вачыма глядзеў ён смерці ў твар:
Даў яму агеньчык Яська-гаспадар.

Не ведаў усё тутэйшы, як сябе назваць,
Пакуль не прачытаў адну газету з Вільні,
Што простым, родным словам
Падняла нас з магілы.

Казалі, памяркоўныя –
Дык не, паўсталі ўзброеныя,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Спрабуюць сілы бусляняты,
Нясмела кружаць над жніўём.
Яны свабодзе, небу рады,
Хоць цесна звязаны з гняздом.

Гняздо дасць сілы для палёту,
Яно навучыць, зберажэ.
Ці ў ясны дзень, ці нават у слоту
Назад дадому пазаве.

Мацуйце крылы, птушкі шчасця!
Смялей ляціце да нябёс!
Няма без споведзі прычасця,
А без палёту – і дзівос!



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Ад родных ніў, ад роднай хаты
Мы беларусы,
Бы вар’яты,
Ідзем па свеце Богам кляты.

Няма спакою ў родным краю –
Тут усё пануюць гвалт і жах.
Пакуль наш кут той боль трывае,
Мы шчасце бачым толькі ў снах.

Вось Гедымінава сталіца
Прымае зноў сваіх сыноў.
А наша родная зямліца
Усё не забудзецца на кроў.

Варшава-матка, Кіеў-бацька –
Усе адчыняюць дзверы нам.
І толькі ў роднай Беларусі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я часта цябе падвозіў
I цалаваў у вочы.
Стаялі асеннія дні і
Ночы.

Ноччу ты мне шаптала,
Што гэтак заўсёды будзе.
Зайздросцілі нам нямала
Людзі.

Аднойчы ты мне сказала,
Што бачыла недзе сяброўка,
Як іншая пацалавала
Вусны мае,
Чартоўка.

Я моўчкі стаяў і слухаў
Не адказаў нічога.
А потым я развярнуўся,
Паехаў сваёй
Дарогай.

На твары тваім слёзы,
У каве маёй промні.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Ніколі не шкадуй
Пачуццяў для другога,
Калі нават адтуль
Не здзейсніцца нічога

І перашкодаў многа –
Ўсё роўна ты рабі
Так шчыра для ўнутры
Цябе і яго Бога.

Не ведаешь, калі
Хвіліна прыйдзе знікнуць.
Пакуль жывеш, жыві,
Але не страхам звыклым.

Калі ўжо адчуваеш
Магчымасці аддаць,
То не шкадуй гучаць
Пачуццямі, што маеш.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Чаго другім ты пажадаеш,
Тое сам і атрымаеш!
Калі жадаеш шчасця ўсім,
То з'явіцца яно у жыцці тваім!

Калі жадаеш людзям ты багацця,
То яно будзе ў тваёй хаце.
А калі камусьці гора пажадаеш,
То сам яго адразу нападкаеш.

Бо думкі нашы усе чытае Бог,
І калі хочаш каб табе ён дапамог,
То ідзі па дарозе дабра,
І не сыдзе радасць са двара.

Дапамогу атрымаеш ты з нябёс,



Яшчэ не ацэнена

Чы можня вдуніць с крыш вам?

Колы жывэш послідны рокы,
То шо тобі шэ трэга гонды.
Прам, что лі, срач якый дубовый?
Чы й, можэ, баня добра?

Да гэй! Да хо! Ну, хохот просто:
Упав аж срачык старый зов7?
Ну, й хай! Шэ ліпш! Пойду пут корчык –
І чысто всё й спокойно.

Ну, бо а дэ кого ты возьмыш
Тут у сылі в святым колхозы.
Шо, помагатых прамо вдосталь?
Пойды взовы Козловскых!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Лясгасаўскі пчальнік
Напісана пад уражаннем ад наведвання пчальніка Лідскага лясгаса ў парку “Гарні”

Мядовага рух паху
з Гарнёў дасюль не знік:
ёсць у тутэйшым парку
лясгасаўскі пчальнік.

Вуллі лес абкружае –
вятрыска не прадзьме,
спакой не парушае
лятучы ветрык-змей.

Хоць доступу не мае
сюды звяно вятроў,
свабодна пранікае
да пчальніка святло.

Выводзяць пчаласем’і
і матак пчаляры.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нямецкі бункер
Напамінам аб нямецкай акупацыі ў гады Першай сусветнай вайны на Лідчыне з’яўляюцца бункеры ў ваколіцах вёсак Сялец і Дакудава.

З падзямеллем бурым
будучы ў ладах,
Лідчынай і ў бункеры
немец уладаў.

У ладах з зямлёю
кайзеравец-крот,
а не песціць мрою
ў ёй працягваць род.

Вось, не разабранае
дужай парай рук,
урасло цаглянае
сховішча ў зямлю.

Моцна (вось прыслоўе,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Памяці Лідскай ратушы
Гісторыя Лідскай ратушы налічвае тры стагоддзі і заканчваецца пажарам 1891 года.

У мінуўшчыне пашару.
Памяць не загінула –
ратушу рука пажару
ў Лету не закінула…

Наша Ліда атрымала
права Магдэбургскае,
вестку радасна прымала –
і гарматы бухалі.

Горад, быў не пажылы ты –
у гадах юначых.
Ля цэнтральнай плошчы Ліды
збудавалі ратушу.

Век за векам плыў, праходзіў



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
(працяг)
РП
IX
НЕ-БА праз краты і НЕ-БА праз шкло…
Стрымы ў інэце – было так даўно!
Брыфінг і Маркаву “інтэрвію”…
НЕБА! Я падаў, але я ЖЫВУ!!!
На эшафот узыходзіў, калі прызямлілі…
катаў чакаў, але ўсё адмянілі…
Гвалт, запыталіся, зьдзекі і ціск?
ТУТ існаваньне МАГЧЫМА бязь іх?!
Жарт лялькавода – абмен Мінск-Гаага –
Мне каштаваў, зразумела, нямала…



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Нам ДАЗВОЛІЛІ
рэзаць вены –
бо чырвоная кроў БЧБ…
ці павесіцца –
бо турма ў турме…
скочыць уніз зь любога паверха –
бо бяз крылаў-ідэі
ратаваньня няма нідзе…
скончыць есьці і піць за кратамі,
а на волі атруціцца –
бо ня маем нічога сказаць
у абарону сваіх і сябе…
ці ў попел спаліцца на вогнішчы –
каб зьнішчыць абалонку душы,
што яшчэ змагалася…
Але… той, хто сказаў гэта…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

(Пераклад з англійскай)
Змярканне – гэта час, калі з галінак
Ліецца дзіўны пошчак салаўіны.
Калі пад павалокай вечаровай
Гучаць салодка закаханых словы.
Вада і ветрык музыкай глыбокай
Пяшчотна ласцяць слых мой адзінокі.
Кранаюча-вільготны кветкі ў росах,
Яскрава зоркі ўспыхваюць ў нябёсах.
Блакіт глыбей становіцца на хвалях,
У адценнях шэрых змрок лісцё хавае.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Пачуй мой подых, пачуй быццё,
Пачуй маё сэрца - у ім жыццё.
Ня ведай, што будзе, забудзь, што было,
Пачуй кожны крок і зірні на сьвятло.

Бывай, мая кветка, бывай, мой спакой!
Я адлятаю, шкада, не з табой...
Ты не сумуй - я хутка вярнуся,
Бо ў сэрцы каханне і я не баюся!

Не слухай, што скажуць кепскія чуткі!
Згарнуцца нябёсы, пападаюць зоркі
І знікне увесь сьвет, нават існасьць і час,



Сярэдняя: 1.2 (5 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
Раману Пратасевічу
І
На Беларусі ў год АДЗІНСТВА
з народа выйшлі ТЭРАРЫСТЫ.
Адзін –
юнак са сьцягам БЧБ у руках,
каханай дзеўчынай, імпэтам
і словам дзеяньня ў інэце.
Другі –
заўсёды з малышом,
айцец і дзед, узброены да зубоў.
Юнак хацеў, юнак жадаў,
у ідэю верыў і натхняў.
А дзед загадваў, кіраваў,
узнагароджваў і караў.
Змаганьне йшло, народ трываў,



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Ліпень

Ліпень прыйшоў са спякотай,
З водарам летуценняў.
Лесу нячутна, употай
Сыпнуў суніцы жменяй.

Ветрыкам і стрыжатам
Падараваў моц крылаў,
Сум пасадзіў за краты,
Каб па жыцці фарціла.

Дожджыку даў лагоду,
Жыту наліў калоссе,
Пчолкам - няктар для мёду -
Соладка каб жылося.

Ліпу ўвабраў у вэлюм.
Назва з нагоды гэтай -
Ліпень у кветках хмелю,
Месяц паловы лета.



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

КРАСАВІК

Уварваўся красавік
Ветрыкам імклівым.
Да дзвярэй і шыб прынік
Позіркам руплівым.

Зайчык сонечны ў вакно
Зазірнуў, як злодзей.
Снегу белага радно
Знікла, бо не ў модзе…

Неба сонейка часцей
Цеплынёй лагодзіць,
Сустракае парк гасцей
Шыльдай на ўваходзе.

Лес прачнуўся, гай і луг,
Рунь хвалюе поле.
Даставай, араты, плуг!
Папрацуй уволю!

Не дарма красавіком



Яшчэ не ацэнена

Так дадім у7!

Бедная деревня!
Нічево вжэ нет!
І ні жыд ны прэцьця
Хоть взглянуть, шо ек.

Скотобаза кажэ:
Всё улад ідэ!
Да, й смытана навыть
З бочок а ны прэ.

Прывызлы в мага’зін –
Жрітэ, зверы, медь.
Ібн рыфрыжіратор
Нашчо шэ іметь.

Да і так: ты глянь но,
Шофер вам медьмедь?
Грузыть, закыдае,
А потом далей!..

І так во с 17,
Мо, дэ деревень.
І покыль до Ласовць,



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У барах зялёных і балотах
Па-над гнёздамі буслоў
Жыве наш край, наш кут улюблёны
Чакае ён годных сыноў

Дзе ж вы падзеліся, героі,
Якімі славіўся наш край?
Ці вы забыліся на мову,
На звычкі роду свайго?

Няма Тадэвуша-героя
І хлопцаў-касінераў з ім.
Кастусь загінуў на Лукішках
Вінцэнт палёг у Трасцянцы

Няўжо забыўся ты, Ісусе,
На наш гаротненькі куток?



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Воды точаць камяні
Хутчэй, чым яблыкі – чарвякі,
Калі воды – справядлівая,
А камяні – ілжывыя.

Быць вадою – быць сабою
Плыць, струмяніць, біць –
Усе камяні разбіць!



Яшчэ не ацэнена

Кавід.

Жыву праўдаю бацькі і маці,
Тло драўлянай хаціны нясу
І нявер'е вялікай уладзе
За вялікі падман і хлусьню.
Не бягу я вакцыну ўсмактаці,
Да ўсіх згатавана адной:
Кавід зьменліў, безьліч мае штамаў -
Чалавек, ці спасьцігнеш яго!
27.06.21.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Пра здзекі, стогны і пагромы пАмятаю.
ПамЯтых квятаў не сарву,
Бо ў рове роў сыноў зямлі задушанай
За дух свабодны ды за родную зямлю.

Гавыла чарна вышэй за сонейка.
У сне самотным стогне любы край.
За маю хаціну, што на ўскрайку роўненькім,
Годны мой народзе, выбачай!

Завіруй неабыякавай сумленнасцю,
Зруш халупу з сумных якароў,
У плынь знясі з завучанай нікчэмнасці,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Навошта мы ёсць у асобе?
Камяк амбіцый, якому не хапае...
Як быццам ад пачатку ў хваробе.
Трохі скажоная, трохі сляпая...

Ці правільна карыстаемся формай
Для неабмежаванай адлегласці,
Чаго немагчыма перадаць словам,
Але выказаць канкрэтнай дзейнасцю?

Дзякуючы чыёй недасканаласці
Можна явіць такія магчымасці,
Як мужнасць самаахвярнасці
І прыгажосць шчырасці.

Няма лепшага выйсця...



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Мы чакалі палякаў-братоў
Ратавацца з няволі маскоўскай
Ды прыйшлі да нас заняпад
І здрада шляхты літоўскай

Кацярына зірнула на нас
Мы чакалі сяброў з усходу
А замест братняй ласкі
Атрымалі прыгон і нязгоду

Вось і гвардыя ў Вільню зайшла
Мы чакалі ласкі з Парыжа
Ні кавалку ўласнай зямлі –
Атрымалі толькі крыжы

Мы чакалі ад кайзера-бацькі
Што падорыць нам-незалежнасць



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Не шукай прычыны,
Бо іх шмат і розных.
Заблукаць магчыма
І без сіл, натхнення
Ўжо вярнуцца позна.

Не шукай падзякі,
Бо твайго сумлення
Можа толькі згода
Быць узнагароды
Найвышэйшым смакам.

Не шукай любові.
Толькі час губляеш,
Бо замест - самому
Лепей гэтак шчыра
Аддаваць, што маеш.

Ты шукай дарогі,
Па якіх на крылах
Цеплыні, увагі,
Клопату, павагі
Сам праявіш Бога.



Яшчэ не ацэнена

Так, ну, с чыво, братва, начнем?
Ага. Мыняем сцяга ж.
А то якэ бы эс сэ, сэр.
У нас савецка влада!

І ек-калі ты прыгЗігДзент,
То й дзеньгі-та ведь нашы-с?
І патаму, так, дзе еврей?
Ну, той, шо мяня ставів.

Тут Якубовіч падвярцефсь:
Ой! Добры-добры Сашма!
Я ж гарнізую чорнэ ф7!
І опа – жулік хваць ман!

Я растапырымш 100 глазей
Глазев но ж на цех гадав.
А не уставів і свае



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Салаўіная песня
Адганяе думкі,
Прымушае быць
Зараз у гэтым месцы
Адкрыта і чуйна -
Гэта значыць жыць.

Вяртае цябе з памылак,
Лішніх хваляванняў,
Вяртае дамоў,
Дзе час быццам застылы,
Ніякіх чаканняў,
Непатрэбных слоў.

Дзе ўсё інакш працуе,
Сябе адключыўшы,
Становішся ўсім.
Калі межы мінулі,
Сваю сутнасць змяніўшы,
І ўсё стала адным.

Усё часовае - Божым,
Чужое - братнім,
Сваё ж у чарзе.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Шукалі разумнага
Сярод разумных.

Не знайшлі.

Шукалі моцнага
Сярод моцных.

Не знайшлі.

Шукалі здаровага
Сярод здаровых.

Не знайшлі.

Засталіся:
Дурны,стары і хворы.

Потым і іх шукалі.

Не знайшлі.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

На добрых тварах злачынцаў
Шчырыя вочы хлусні.

Сачы за іх словамі.

Адзін момант,-
І ты ўжо не ты.

Сачы за іх рукамі.

Адзін момант,-
І цябе няма.

P.S.

Душа неўміручая.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Неба зноў дажджом спадае,
Кроплямі табе спявае
Шчыра блаславенне.

Апускаецца на плечы
Пажаданнямі і шэпча
Цёплынёй струменя.

Аддае ўсё, не марудзіць,
Не трымае і не будзе
За цябе трымацца.

Неба самадастаткова.
Ты яго умыйся словам,
Каб наноў стварацца.

Тваім марам больш дасць моцы.
Калі шчыра, то бясконцы
Ад малітвы слодыч.

Неба побач ёсць заўсёды,
Неназойліва, бязмоўна…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Чароўная сімфонія прыроды
Гучыць, калі зліваюцца ў адзінае
Мелодыя вады, шэпт прахалоды
I велічная песня салаўіная.

Праз зараснік вільготнай зеляніны
Прамень нясмелы ціха прабіраецца…
I вось яны – цудоўныя хвіліны,
Калі ўсё навокал прачынаецца!



Яшчэ не ацэнена

А чэрті хай травлять малятк

Мы выбралі путь самый радасна-трудный
В надежде на все времена,
Что в радосці й будуть, аджэ ж, і ва Буца.
А НЕ жа но з ям да в канавк.

І вот ані гупра!.. взлетелі, як птушкі,
Ну, гэныя добры гада.
І мы пачаму-та но з венік грыбунькам
У нэчысці із-пад срача.

Сажаем цыбулькі, шо выраслі в бульбе
У мамы в гародзе кагда-т.
А нам кажуць туркі: да ты жэ шчэ дужый



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я азірнуся і цябе сустрэну,
У твае вочы зазірну павольна,
Без забабонаў, падазронаў ценю…
І што сустрэча прынясе мне сёння?

Ты мне наогул цалкам невядомы,
Але з глыбокай да цябе павагай,
Удзячна ў кожным выніку размовы,
Ці ўсё прыемным будзе, ці знявагай.

З увагай слухаць іншага ўсе словы,
Сабе знайшоўшы ў кожным неабходнасць,
Свае таксама падбіраць шаноўна,