Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Абмялела рэчачка
Дагарэла свечачка
А ты сіраціначка
У свет пайшла адна
Астывае печачка
Дзе ты ходзіш, дзетачка
У рваненькіх баціначках
Плачаш ля вакна

Чым ты там сілкуешся
Ды аб чым хвалюешся
Хто табе параду дасць
Што далей рабіць
Як адна гадуешся
Да зімы рыхтуешся
Як адна збіраешся
Ты на свеце жыць

Раскажы, што сталася
Дзе ты пабіралася
А ці шмат накідалі
У торбачку тваю
Ува што убралася



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Не пакіну цябе, Беларусь
Зараз знаю напэуна — ня кіну
Хоць шкада мне зярнят — не баюсь
Да цябе прыляцець на мякіну

Не пакіну я родных мясьцін
Як дубок не пакінула лісьце
Маладым тут хадзіў дзед Усьцін
Дзед Пятро паміраў тут калісьці

Не пакіну я хаты сваёй
Фарбавалі яе нездарма мы
Я з радзімай зьвязаны крывёй
Крывёй тата свайго, сваёй мамы

Не пакіну калодзеж стары
Яго бок разваліла снарадам



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Iдуць гады, усё мінаецца
Усе губляюцца сляды
Але любоу не забываецца
I застаецца наўсягды

Зноу бачу я сябе хлапчынаю
А побач вішні ў кветках ўсе
I бачу я цябе дзяўчынаю
I да цябе йду па расе

I потым з рук усё нешта валіцца
Той сон — куды не пагляджу
I цэлы дзень ад самай раніцы
Я зноу хлапчынаю хаджу

Хваробу гэтую ня вылячыць
I мне здаецца — справа у тым
Што маладым я і ня быу яшчэ



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Гарчыт каханне
I часам мае прысмак болю,
Калі не падзелённае яно.
Малю, адчуй яго.

Разводдзе ў сэрцы,
Нішчыць розум жарсць.
Майго кахання шмат для аднаго,
Малю , прымі яго.



Сярэдняя: 2.4 (7 галасоў)

Ой, мужык! Які ж ты злыдзень,
Помніш доўга, больш чым тыдзень,
Як нада мною жартаваў
І потым доўга крыўдаваў.

Дык жартавалі ж ў адказ
Над табою ўсе не раз,
Што, забыўшыся пра жонку,
Узяўшы ў рукі грэх, машынку,
Паімчаў шукаць другую
Прыгажуню маладую.

Да цябе няма мне справы:
Гуляй налева ці направа,
Сваю годнасць беражы,
З галавой мацней дружы,
Заўсёды з розумам сябруй,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Будзяць дзень туманы
Сваім подыхам сівым.
Жнівень!
Вецер золата мыў
несупынна на нівах
Жнівень!
Капялюш набакір –
Прытанцоўвае лівень
Жнівень!
У нудзе аканіт –
Халасцяк цёмна-сіні
Жнівень!
Дзень маіх імянін
Будзе сонечна-дзівен!
Жнівень!
Ты мне зорачку скінь!
Пажадай быць шчаслівай!
Жнівень!



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Яблычны, арэхавы, мядовы,
спасаўскі – апошні месяц лета.
Жнівень мой! Набожна-ганаровы,
доляй мы з табой адной сагрэты.
Сталы, мудры, дбайны, паважаны,
працавіты, шчыры, клапатлівы,
стомлены, заўзяты, ураджайны…
Гэта жнівень! Гаспадар руплівы!
Ружы, астры, цыніі, вяргіні,
хрызантэмы, флёксы каля хаты.
Грушы, слівы, познія маліны…
Гэта жнівень! Шчодры і багаты!
Хлебасольны, ветлівы, гасцінны,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты адляцела птушкай легкакрылай
У сонечны Эдэм, у райскі сад.
Ты за дваіх нас, мамачка, любіла,
цябе мы не даклічамся назад.
Расчынена акно. Гуляе вецер
З фіранкаю бялюткаю як бог.
Упершыню, матулька, твае дзеці
Сіроцкі перасілілі парог.
Ты адляцела…
Скінь нам хоць па пёрку,
Каб нам лягчэй было на крылы стаць.
Так нам балесна, мама… Так нам горка
Ля свеч царкоўных воблік твой шукаць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Так сталася! Хуткасць! Зіма. Слізката…
Удар!.. І крывавая воку карціна.
Бальніца. Міліцыя. Суд … І турма.
І маці ў чаканні адзінага сына.

Стараецца сэрца свой рытм утрымаць.
Сляпым і глухім кожны вечар сплывае.
Хоць веры няма, ды на дзень разоў пяць
Паштовая скрынка паклоны прымае.

Ад болю такога не знойдзен рэцэпт.
Халодныя сцены маўчанне вартуе.
Ды рэхам бязгучным зрываецца шэпт:



Яшчэ не ацэнена

Золак павіс на карунках фіранак.
Пахне блінамі і каваю ранак.
Мама шчыруе на кухні, спяшаецца:
Дзень запаліўся – сям' я прачынаецца.

Дзённік уважліва сынаў гартае,
Стужкі ў касічкі дачцэ заплятае,
Тату кашулю старанна прасуе
Белую. Надта ж да твару пасуе.

Ванна свабодна. Сняданак глынулі.
У яслі – дачушка, у школу – сынуля.
Мужу – ссабойку: на працы запара!
Цмок! Расквяціліся ўсмешкі на твары.



Яшчэ не ацэнена

Дыханнем смутку ранак разбудзіў,
Шматккроп'ем вокны зноў лісты мне пішуць.
Якая насцярожаная ціша…
Лаўлю яе сама сабе наўздзіў.
А што там на двары? Танцуе дождж.
Чачотку ў ластах выбівае смешна,
Імгненне - вальсам закружыў няспешна,
Хвілінка! Польку-еньку скача. Што ж
У восені анархія свая.
На тыдзень зацягнулася фіеста.
На волі ёй ужо гарэзіць цесна,
Ёй да спадобы больш душа мая.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Мая блакітнавокая трывога,
Мой родны чалавечак залаты.
Штовечар за цябе турбую Бога,
Прашу далоньку падстаўляць табе заўжды.
І каб не даў са шляху табе збіцца,
Здароўя каб табе не шкадаваў.
І не дазволіў на бацькоў забыцца.
І з братам у час цяжкі прыміраў.
Мая надзея і мая крывінка…
Які твой лёс? Не прадракаю я .
Мая ўжо дарослая дзяўчынка,
Ты памятай! З табой заўсёды я!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Не мае дабрыня ні часу, ні прасторы:
Яна патрэбна ўсім заўсёды і паўсюль.
Як коратка кіты жывуць без мора,
Так мы жывем, яе няма пакуль.

За моманты прамень святла знікае.
Ў жыцці яго запоўніць сумны мрак.
Далей што? Не жыццё, а існаванне
Тваё і іншых цёмных небарак.

А ты зрабі, каб быў прамень твой вечны,
Каб ён не каштаваў якіх манет!
Ты станеш назаўсёды чалавечным.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Празарлівае вока — сумленне маё —
не пятак — а на шчасце ў кішэнi нашу.
Зтуль яно наглядае: што так, што не так,
і за ўсё, як суддзя, вінаваціць душу.

Угрызае за дробязі, б'е ў дзве рукі.
За нязначнае шчокі чырвоніць мае.
А за іншыя промахі, за крупнякі,
лупіць скалкай і ноччу заснуць не дае.

А бывае, разойдзецца — не ўгаманіць —
"адшліфоўвае" пугай нутро і партрэт.



Сярэдняя: 3.4 (16 галасоў)

На кірмаш.
На кірмаш Лявон збіраўся
Ў кашулю апранаўся.
Боты чорныя надзеў
Ў люстэрак паглядзеў.

Там сустрэне ён сяброў
Родных блізкіх сваякоў.
Павітае добрай чаркай
І закусіць смачна шкваркай.

А затым пайдзе ў народ
І паводзіць харавод.
Там дзяўчатам падмігне
І душу сваю адвядзе.

А Лявоніха тым часам
Вытанцоўвае абцасам.
Весяліца ўвесь народ



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

***
Ад прадзедаў спакон вякоў
Не стала меней мудакоў.

***
Трэба дома бываць часцей,
Будзе выраз на твары прасцей.

***
З легендаў і казак былых пакаленняў
Дагэтуль не маем другіх дасягненняў.

***
Касіў Ясь канюшыну,
Патушыўшы лучыну.

***
Быў час, быў век, была эпоха,
Цяпер жа ўсе разводзяць лоха.

***



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Цудоўная кветка павіннна з’явіца
Апоўначы летняй, цудоўнай начы.
Знайсці яе можа той, хто не паляніца
Хто зможа да ранку яе зберагчы.

Яе знойдзе кожны, хто светлы і смелы
Ён скарбы мець будзе і ўсё зразумець.
Павінен дамоў не азіраючы несці
Бо чэрцям і ведзьмам яе трэба мець.

Ён шчасце падорыць усім на планеце
Дабром напаўнаяя вакол гэты свет.



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Я еду ў вёску, што я родам.
Дарога ўецца, каляя.
Ўсё знаёма мне навокал
Старонка родная мая.

Я тут радзілася калісьці
І да сямі гадоў жыла.
На горцы хата, я ў калысцы
Пад маціцаю, што была.

Была я пятаю дзіцяцяй
І непатрэбнаю была.
Але ж схапіла сэрца маці
Пазбавіцца вось не змагла.

Мяне спярва тут сустракае
Старэнькі дуб- быў малады.
Я на магільнік завітаю



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Як лісы рудыя там сосны стаялі.
І кірлі нібыта з паперы ляталі.
Вятры прыбалтыйскія кірляў ганялі
На самыя хвалі.

Так тонка,так востра цябе адчуваю,
Калі па бурштыннаму шляху блукаю.
Ў далоні халоднае мора зьбіраю
І ў вока чырвонага сонца кідаю.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Чаму ты думаеш як усе?
Дай пахаваць стэрэатып.
І сад разбіць на паласе,
Дзе ўзрос неразумення шып.

Дзе пахвала,-там слова здзек.
Дзе б'юць,-там моцна абдымаюць.
І дзе развітваюцца на век,
У неўміручасці страчаюць.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

З апошнім вас ліпеньскім днём!
Што смажыць каштаны гуляючы.
І сонечным узбітым жаўтком
Намазвае дахі,як сандвічы.

Ён горача плечы кране,
Лавінаю ліўня астудзіць.
І неяк шкада стала мне,
Што ліпеня заўтра не будзе..



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Поўніць паветра спякотаю жнівень.
Душна. І многія ў хаце сядзяць.
Не выйшаў ва двор нават вецер лянівы
І нерухомыя дрэвы стаяць.

Мабыць, панурацца надта тугою,
Што хутка золата скінуць лістоў.
Людзі пад сонца спякотным канвоем
Крочаць паволі па зоне двароў.

Жвавым патокам, пылячы шыны,
І ажыўляючы хуткасцю дзень,
Побач імкліва нясуцца машыны,
Можа, як людзям ім хочацца ў цень.



Яшчэ не ацэнена

Пасаджу я дрэва светлых мараў.
Думкамі ўгнаю з яскравых сноў.
Шмат яно падорыць квят парой жаданай.
А ці дачакаюся пладоў?

Дрэва напаю развагай роснай
Вёдрамі, дадаўшы смелых мрояў.
Ад вятроў ды поглядаў зайздросных
Уторкну дзіду велічных герояў.

Будуць дрэва гнуць насмешкі - зімы,
Рудай восені язык паліць лістоту.
Марай адгарнуўшыся ад кпіны,
Захавае дрэва сваю цноту.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Тэкст песні

Праспявай ты мне песню, заранка,
Пра старонку з дзяцінства майго,
Пра раку, што завецца Зяльвянкай,
І хаваецца ў травах лугоў.

Праспявай мне пра сонца і зоры,
Што у Зэльвенскім небе гараць
Ліхтарамі нябесных прастораў,
Каб магла Зэльва родная ззяць.

Прыпеў:

Прывітанне табе, мая Зэльва!
Беларускі квітнеючы край!
Падабаешся ўсім ты нам вельмі.



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Не хвалюйся, мілы дружа,
Не крыўдуй на цяжкі лёс...
Не бывае лёс без сцюжы,
Не бывае лёс без слёз...

І салодкае, павер мне,
Прыядаецца на смак.
Так, што аж ад яго верне...
Дружа мілы, неяк так...

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119072906701



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Я таксама нарадзілася у вёсцы,
Як Падліпская, Марчук і Пазнякоў…
Вёска ўлетку ўся у жыце і валошцы,
А між хатаў не бывае скразнякоў.

Там раса чысцей крынічнае вадзіцы,
Золак будзяць сваім спевам петухі.
Водар язменю і бэзу пьюць крыніцы
І зямліца адпускае ўсе грахі.

Там хаціны на замкі не зачыняюць,
А суседзі ўсе, як быццам сваякі.
Як жа люб ты мне, мой родны, сціплы краю,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

( замалёўка для дзяцей)

Які прыгожы день!
Цалуе сонца ранак,
Цягнік здалёк гудзе,
Гатуецца сняданак.

Мурчыць, нібыта кот ,
Рахманы цёплы чайнік,
І малады усход
Сягодня незвычайны.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119072905102



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

для дзяцей

На Чыжоўскай азярыне -
Лёд бліскучы, як люстэрка.
З кожным днём танчэе, гіне
Крышталёвая талерка.

Куст ракіты, быццам з кратаў,
Голлем цягнецца да сонца.
Задзірае нос кірпаты
Нават вуда у палонцы.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119072906572



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

О, мой народ! Табой я ганаруся!
Цяжкі на долю выпаў табе лёс.
Каб называцца ў свеце Беларуссю -
Ты ўсе нягоды мужна перанёс.

Прайшоў праз войны і праз непагоду.
Усё перажыў, ўсё вытрымаў, не знік.
І як належыць мудраму народу
І зараз хлебасольны тчэш рушнік.

Ты не згубіў ні годнасці, ні твару.
Нясеш, як свет, традыцыі дзядоў,
І верыш ў «заўтра» светлае без хмараў



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

На вуліцы ціхая раніца.
Расшчодрыўся студзень бяз мер:
Ляціць снег няўхільна і хваліста
На скроні мае і каўнер.

Ад стылечы лаўкі пухнатыя
Дубеюць на сонным двары,
Дзе, не засмучоныя датамі,
Рабіну скубуць снегіры.

Спрабую я змерзлыя ягады,
У роце катаю, жую,
Бадзёрлівай даўкасцю радую
Гаротную памяць сваю.

Завесіўся дзень крэпдэшынамі,
А я не забуду ніяк



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Аднойчы летняю парой
Мядзьведзь, шукаючы прахладу
Неспадзяванна вось знайшоў
Халаднаватую паляну.

Ён лёг, каб смачна адпачываць
Там вельмі пахла мёдам.
Хацеў на сонцы падрамаць
Ён з вадаёмам радам.

Вось толькі вочы ён самкнуў
Як нехта ў вушы зажужаў.
З размаху лапай ён махнуў
Каб гэты нехта замаўчаў.

Ён разазліўся, азірнуў,
Вакол сваёй тут лежбы
І ўбачыў пчол, что тут гудуць



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Прывітанне! Родны краю!
Прывітанне! Землякі!
Зноў у госці завітаю
Да Зяльвяначкі ракі.

Зноў прыеду, абяцаю!
Каб сустрэцца і абняць
Усе куточкі майго краю -
Гай і поле, лес і гаць.

Бо няма мілей на свеце
Наваколля, дзе расла,
Ліпы ў квецці і без квецця,
Дарагога мне сяла.

Краявідаў, воку любых,
Тых, што нельга не любіць.
Не бывае большай згубы,
Чым раство з табой згубіць.



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Егіпет, Мальдывы - чужыя прасторы…
Турыстам, як дзіва, іх бераг і мора.
Ляцяць самалёты узімку і ўлетку,
А мне даражэй майго краю палеткі.

Сціскаецца сэрца ад болю і скрухі,
Калі я не з імі у час завірухі,
Калі без мяне белы бэз зацвітае
І горад, не Мінск мой, а іншы вітае.

І радуюць родных лясоў краявіды,
Калі я вяртаюся ў зелень спавіты,
Свой любы, найлепшы у свеце, куточак,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Дзень Перамогі
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Парад глядзеў – і моўчкі
слязу дзед выціраў.
Ізноў Дзень Перамогі
святкуе ветэран.

Тых, хто фашыста выпер,
няшмат ідзе ў страі.
Нясуць вайскоўцы вымпел
за Ліды гераізм.

У шэсці – крэпасць Брэста,
паходны лазарэт…
Праносяць за партрэтам
з пашанаю партрэт.

Шумелі дрэвы-сведкі,
стары слязу раняў,
і засцілалі кветкі
адхоны кургана.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Дрыжаў ліхтар. Валіўся ціха снег.
Ён накрываў, хаваў мае сумненні.
Плылі між зорак вечаровым ценем
Аблокі, не прыстаўшы на начлег.

Пад палатном бурштынавага дня
Граў вецер соснам на габрэйскай скрыпцы.
Іскрыўся месяц меднай завушніцай,
А я адчай адчайна праганяў.

Накцюрн зімы – падман і супакой.
У прыцемках адлегласць зорак тае.
Страката снег на вецці расквітае,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

***
Ты чуеш, сціхлі першыя грымоты?
Ты бачыш, выспы сонечных вачэй
На шыбах, дзе абрысы самалётаў
Губляюцца на просцінах начэй?

Іх гасне след, як і каханне ў словах
Цьмянее, абрываецца ў радках,
А надвячоркам гулка і вяснова
Сінеча з сэрцам б’ецца не ў ладах.

Зноў сніцца ветлы салаўіны шчогат
У хвосткіх прыдняпроўскіх лазняках
І водар разварушанага стога,



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Край спраўляе наш дажынкі
Каб ад працы адпачываць.
Пасвяткуйце ка жанчынкі
Тут мужчынкі Вам падстаць.
Прыпеў:
Дажыначкі, дажыначкі
Сабралі ўсе збажыначкі.
Спяклі румяны каравай
Не будзе есць яго гультай.

Працавалі безадмоўна
Важкім стаў наш ўраджай.
Гэты горад-каралеўна
Еш духмяны каравай.
Прыпеў:
Дажыначкі, дажыначкі
Сабралі ўсе збажыначкі.
Спяклі румяны каравай



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

Паравоз на п’едэстале
26 верасня 2008 года ў Лідзе, з дапамогай спецыяльнага пад’ёмнага крана, быў устаноўлены першы ў Беларусі памятны знак воінам-чыгуначнікам.
Пастамент на скрыжаванні
Энгельса і Чарацянай.
Паравоз доўгачаканы,
цеплавоз, сюды прыцягвай!

Падганяюць цеплавозам
паравоз чырвона-чорны.
Кранам – як рукою – возьмем
помнік дзевяностатонны.

Ён – са станцыі сялецкай,



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Арлінае племя
Памяці воінаў-чыгуначнікаў, удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны, у гонар якіх у Лідзе восенню 2008 года быў устаноўлены памятны знак-паравоз
На фронт з завода і раллі
пайшлі, “Бывай!” прамовіўшы.
Чыгуначнікі перайшлі
ў ваеннае становішча.

Чыгуначнік у Армію
Чырвоную залічаны –
яму заданні ўдарныя
да баявых набліжаны.

Фашыст, драпежны, бы шчупак,
ім не навее боязь –



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

У небе жаўрук з пазаранку лятаў,
Нібы поле сваё гаспадар аглядаў.
Я ціхенька над ім жартаваў…
І ветразь жыцця свайго маляваў.

Ён раптам паклікаў з сабой ў вышыню…
Мне былО, што казаць жаўруку:
Мой мілы, глядзі, вось крылы маі
Караннямі ў землю даўно прараслі.

Я чую, кахаю, чакаю, жадаю,…
У сэрцы край гэты пяшчотны маю.
Думкай яго, як і ты, аблятаю,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Мая паэзія жывая -
У ёй водгук сэрцаў, галасоў,
Верш мой ніколі не ўмірае -
Вядзе па зорках ён дамоў

Мая паэзія кранае -
І радасць у ёй, самота ў ёй,
Верш мой заўжды ідзе па краю -
Між смерці подыхам, жыццём



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Беларуская дзяўчына наша гордасць і краса
Калі ўбачыш яе ў працы, запяе твая душа.
Яна скарбаў мае многа на таланты і прыгажосць
Ёй шаноўны, паважаны у Беларусі кожны госць.

Прыпеў: Эх, беларусачка,беларусачка, беларуская краса
Вочы сініе, косы доўгіе і шырокая душа.
Беларусачка,беларусачка, беларуская краса



Сярэдняя: 1.9 (8 галасоў)

“Крочыў” танк жалезнаю хадою
Па зямлі прывабнай і чужой.
Застагнала дрэўца маладое,
Як святар, забіты прад імшой.

Больш не стане ўжо духмяным хлебам
Залаты, як злітак, каласок.
Больш у вочы не ўсміхнецца небам
Знішчаны пачварай васілёк.

Пройдуць тракі па ўсяму, што свята,
Перамелюць радасныя сны.
“Крочыў” танк паходкаю вар’ята,
“Крочыў” танк паходкаю Вайны.



Сярэдняя: 3.4 (18 галасоў)

Гарэў наш дух...
Наш вольны і свабодны...
Калі Краіна першаю была...
- У Эўропе.
З'ядналіся мы з Польшай,
Каб канстытуцыя
-Жыла.
Наш Статут першы ў Свеце...
Хто быў, і кім, чыя пад ім
Зямля.
Калі ў вачах гарэлі
- Свечы,
Калі надзея, вольным быць
- Была!



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Фашысцкі бункер
У гады фашысцкай акупацыі ў многіх акупаваных вёсках Беларусі меліся нямецкія бункеры, якія нагадвалі аб “новым парадку” акупантаў і наводзілі страх на мясцовае насельніцтва. Быў такі бункер і ў вёсцы Агароднікі Лідскага раёна.
Стаў з позіркам халодненькім
фашызм на поўны рост…
У вёсцы Агароднікі
нямецкі бункер ёсць.

Узгоркам узвышаецца
пакрыты дзёрнам дах.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Ёсць у Віцебскай вобласці горад
Больш пяцьсот ён гадоў там стаіць.
З набярэжнай, ўздоўж возера, ўперад
Там касцёл узвышаецца ўвысь.

Там над возерам Божая маці
Падняла над сваёй галавой
Нараджонае Божае дзіцяці
Хараство дорыць ён супакой.

Там жывуць вельмі добрыя людзі
Белый лебедзь на гербе у іх.
Хто прыедзе туды – не забудзе
Прыгажосць тых Міёрскіх зарніц.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Люблю бясконца край, мой родный!
З руін падняўшыйся, свабодный.
Мой край бярозак і буслоў,
Мой край зуброў і жураўлёў.

Люблю жытнёвыя паляны,
Сунічныя люблю бары.
Люблю глядзець праз акуляры
Як граюць капелькі расы.

Люблю за шчырасць беларусаў
За хлебасольнасць, прастату,
За непакорнасць і не трусасць
І за адпор, даюць што злу.

Люблю цябе мой край бясконца !



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

“Мы не рабы, рабы нямы”,–
Чыталі фразу ў буквары.
З тае пары гадоў пад сто
Сплыло ў вір, у нябыт сышло.

А раб як жыў, так і жыве,
Змаганне зноў з сабой вядзе.
Ён раб сваіх заган і страху,
І сам лажыцца ён на плаху.

Ён раб чужых ідэй і думак
І нават песень, калыханак.
Пад дудку нечыю ўсё скача,
Хоць ноччу можа нават плача.

А вольным быць зусім няпроста,



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Пахаваныя хаты прараслі муравою,
Жоўтым рапсам вясною дружна ўзышлі,
А бывае што часам і крапівою,
Дзе дарожкі-сцяжынкі калісьці ішлі.

Узляцелі да лета ўвысь дзьмухаўцамі,
Паляцелі нашчадкаў па свеце шукаць –
Між зямлёю і небам яны пасланцамі,
Каб сляды тых нашчадкаў знайсці, адшукаць.

Пахаваныя хаты паплылі туманамі
Па-над краем у сэрцы сыноў і дачок,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Есць адно папярэджанне (чур, не прымаць за "ку-ку"!).
Гэта тычыцца жарсцi да глупай гульнi ў вершаплецтва.
Асцярожней, паэцейкi, з вершамi: ў кожным радку,
немаведама як, нараджаюцца словы прароцтваў.

Хто нам iх дасылае i скуль, адказаць не магу,
але факт застаецца, як кажуць даследчыкi, фактам:
ува сне i наяве, у ступары i на бягу,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Адчай і слёзы херувіма,
Пакуты й боль людзей, народу,
Да смерці ў вечнасць шлях-дарога

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Чаканне маці свайго сына,
Труна на тысячы галоваў,
Жалоба сэрцаў, уздым да Бога

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Пякельны подых, твар агіды,
За грэшны час нам пакаранне,
Дарунак смерці - ратаванне

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Усё ты вынесла, Радзіма,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

У агародзе, у бабулі
Цуда вырасла цыбуля.
Цыбулька маленька
І завуць яе сямейка.
***
Спіць каток зімой на лаўцы
Лапкі пад жывот схаваўшы.
Лапкі змёрзлі на снягу
Халодна басаногаму.
***
Каля лесу на прыгорку
Назбіраў суніц Ягорка.
Смачна будзе за сталом
Есць суніцы з малаком.
***
Распусціліся на ўзлеску
Кветкі першыя-пралескі.
Яны свецяць сінявой



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Захавайма ў чысціні
Нашы пушчы і палі,
І аблокі ў вышыні
Захавайма ў чысціні.

Захавайма ў чысціні
Нашы рэкі, ручаі,
І азёры ў цішыні
Захавайма ў чысціні.

Захавайма ад пакут,
Прамысловых ран-атрут,
Цела роднае зямлі
Захавайма ў чысціні.

Мудрасць з розумам няхай
Лечаць, цешаць родны край.
Ў наша заўтра зазірні:
Ці яно ж у чысціні?



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Быў апошні дзень снежня, кружыла завея,
Дзень вісеў нерухома, неўпрыкмет, як жыццё,
І глядзела зіма праз карункавы веер,
Асуджаючы час найвысокім суддзём.

А я слухаў яе дысанантныя ноты,
Храматычныя гамы без гармона ў крыві
І складаў свае думкі ў частоты цэйтнота,
Каб нанова пісаць унікальны клавір.

Узнялі тыя ноты, на крылах панеслі,
Тут я вочы заплюшчыў і адкрыўся душой,



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Жыццё віруе,
З намі жартуе,
То радасць, то сум наганяе;
Шчасце дае,
Песню пяе,
Каханне для нас пасылае.

Чаму так бывае?
Хто гора спазнае
Той і бяды не баіцца,
Сціпла шагае,
Людзям жадае
Верыць у Бога, шчыра маліцца.

Можна смяяцца,
Кудысці спяшацца,
Долю, як коніка, асядлаць.
Толькі без Бога
Ні да парога
Нельга далёкія далі спазнаць.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Мы ў вёсцы гасцявалі,
Рана прачыналіся.
Калі нас на працу звалі-
Памагчы стараліся.

Мы не проста гасцявалі,
Кветкі добра палівалі.
Мы палолі агарод,
Клалі ягадкі Ў рот.

Дзве салодкія сунічкі-
Падарунак для сястрычкі:
Яна яшчэ маленечкая,
У таты на каленечках.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Гладжу беленкае вушка ў ката я.
Ён як мяккая падушка,ды жывая.
Ён зусім такі маленькі,мой каток,
Але стаў ужо старэнькі на гадок.

Да сябе яго ціхенька прыгарну я,
Хай пагрэе маё сэрца,зачаруе.
Памуркоча песеньку ласкава.
А пра што ён думае,цікава?



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Плаваюць за тоўстым шклом
Рыбкі каляровыя.
Рыбка з сіненькім хвастом
І яшчэ тры новыя:

З жоўтай спінкай і рудая
Шпаркая і вострая.
А яшчэ ёсць залатая
Самая дзівосная.

Яе вочкі мільгацяць
І загадкава глядзяць.
Не,-я ведаю напэўна,-
Гэта рыбка каралеўна!



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Мой сябрук крылаценькі
Вочкі быццам пацеркі.
Ў блакітных пёрышках,
Жоўценькае горлышка.

Добры талент мае,-
Словы паўтарае.
Я кажу:"Чарлунчык
Добры мой пявунчык."

Ну а ён траскоча:
"Чалрлік есці хоча."
Паклюе зярняткі
І пачне спачатку.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Віхры кляновых дрэў
Лагодзяць небасхіл.
Адчынена акно
І хораша ўглядацца,

Як пад вясёлы спеў
І лёккі промельг крыл
Стрыж ведае адно:
Палётам забаўляцца.

Вось каб і я змагла
Сарваўшыся з зямлі
З чародкай узляцець
І закружыць пад небам.

Дык дайце ж два крыла,
Каб мне дапамаглі
Ад волі захмялець
І наталіцца спевам!



Яшчэ не ацэнена

Віхры кляновых дрэў
Лагодзяць небасхіл.
Адчынена акно
І хораша ўглядацца,

Як пад вясёлы спеў
І лёккі промельг крыл
Стрыж ведае адно:
Палётам забаўляцца.

Вось каб і я змагла
Сарваўшыся з зямлі
З чародкай узляцець
І закружыць пад небам.

Дык дайце ж два крыла,
Каб мне дапамаглі
Ад волі захмялець
І наталіцца спевам!



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

ЗАПАВЕТ

прысак раздзьмухай адчуй
боль не боль роспач не роспач
калі німб паўстане ўваччу
калі поўня узыдзе тройчы
калі ўквеціцца твар не твой
сумна-прывідным прыпамінам
калі ўскоўдраны ймглой сувой
ахіне цябе і абдыме

напярэймы табе скрозь сон
вымнке якскарка разумення
поўня поўная галасоў
на каменне ставай каленьмі
на нябёсы глядзі і ведай
ведай тое што нельга ведаць



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

* * *
Прыцемак хавае цені.
Адвечны вораг мой — я сам
гуляе ў словы. Палёгка
хутка будзе тут.

І святло разліецца.
І морак адступіць у ноч.
Бурштынавыя зоры паснуць,
узрасце прадчуванне.

Множыцца расліннасць.
Кусціцца бачанне ў трох станах —
уздойму,
нямога трымцення
і скону.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

* * *
Прысненне дзіўнае і лёгкае:
у сціхлай завадзі рачной
шчупак самотны гучна плёхкае
і цені зыбяцца чаўноў.

А дальш, у чаратох прыстоеных,
дзе звыкла жамяра гудзе,
а гукі дыхаюць сутоннямі,
ступае нехта па вадзе.

Аброслы раскаю і згорблены,
пасрэбраны увесь луской,
спавіты воднай прахалодаю,
павольна ён ідзе ракой.

К яму хінуцца вербы ніцыя
і цішу поўніць дзіўны звон.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ЗМЯРКАННЕ

Прысмерак вечаровы сціхотна кладзецца
на спавітыя задуменнем абшары.
Сонца — маці майго адзінокага сэрца —
на захадзе спеліць пажары.

Мары людскія знаходзяцца дзесьці
там, дзе гуртуюцца шчыльна
бялёсыя, пульхныя неба дзеці —
ссамотнелыя аблачыны.

Гарлачыкам развінецца здзіўленне,
калі з самай высокай званіцы,
асляпіўшы абсяг на імгненне,
нібы вогненны боль навальніцы,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

ТАПЕЛЕЦ

Кінуся з галовою ў вір —
рэчка засціць вочы вадой мне,
а халодны і мяккі жвір
мяне прыме ў свае абдоймы.

У дрыготкай, плыўкай смузе
голас рога прачнецца трубны.
Знікнуць рыбы і гады ўсе,
распадуцца русалак гурбы.

Да мяне сам Цар падплыве
і ласкава асвенціць глеем
валасы на маёй галаве.
Мне ж падасца —
ялеем...



Яшчэ не ацэнена

ПЕСНЯ
Марыне

Няма на зямлі ні святла, ні радасці,
ні тугі, ні адчаю...
Пойдзем, закаханая-закалыханая,
да крыніц.
Абмыю твар твой,
рукі твае і валасы твае,
шэптам суцішу цябе,
вымалю ў неба, ў вады, у зямлі
твой супакой —
пойдзем, каханая,
пойдзем
да крыніц.
Там спачнем ад трывог,
там гаючых траў прахалода
нас абдыме і мы акрыяем.
Каханая,
да крыніц
пойдзем?
Песню спяваю табе —
ты спіш,



Яшчэ не ацэнена

СТАРЫ МЛЫН

Каля рачулкі безназоўнай
у светлай вотчыне маёй
ёсць млын стары, ад вока схоўна
спавіты даўніной нямой.

Ён тут спрадвеку. Невядома,
хто збудаваў яго і як.
Не раз, паўдзённай гнаны стомай,
спачыць сюды прыходзіў я.

Рабілася світальна, добра
і цёпла неяк на душы
у гэтых сценах прахалодных,
у гэтай нерушнай цішы.

Калісь было: прыспаў змярканне
і прахапіўся сярод зор,



Яшчэ не ацэнена

* * *

Я шукаў сябе ў тых далёкіх днях,
калі дом ссамотнелы спавівалі замеці,
калі памяць гублялася ў снах,
калі сны губляліся ў памяці.

Мне шапталі шаты высокіх дрэў:
«Ачуняй, нічога яшчэ не страчана,
ты не знік, у вогнішчы не згарэў,
шмат сустрэнеш дзівос нябачаных…»

Я шукаў паўсюль прыкметы вясны,
не знаходзіў, і разам з памяццю
адляталі мае залатыя сны
ўвышыню, і знікалі ў замеці.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

***
Калі доўга не хочуць ваш талент прызнаць
І не бачаць натхнёнай работы,
Не спяшыце ў зямельку яго зарываць,
Можа быць, вакол вас ідыёты.

***
Праляцелі эпохі імгненнем адным,
Пакаленні даўно за тым светам,
Як жа добра адчуць сябе з ранку жывым
І камусьці засведчыць аб гэтым.

***
Перапрыгваю па кіламетру,
За сабой разуменне цягну,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гарыць зары касцёр –
І мне ў вачах світае:
Міхалішскі касцёл
Здалёк мяне вітае.

І я рад павітаць
Стагоддзяў сувязнога,
Пачціва шапку зняць, –
Пачуццяў добрых многа.

Бацькі тут бралі шлюб
І тут мяне хрысцілі,
І я за іх – малю,
Што так мяне расцілі.

За восем вёрстаў я
Хадзіў сюды маленькі
З дарослымі, - стаяў
Цярпліва на каленях.

А Бог на свеце ёсць, –
Не мог таго не бачыць
І іскраю сваёй



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Ў двары і ў дзядзінцы,
Ў кватэры і ў хаты,
У сэрцы і ў душы
Нахлынула свята!

Святкуем Вялікдзень
Як Дзень Вызвалення
Сумлення.
О, слодыч
Свабоды сумлення!

Смуткуем Вялікдзень –
Дзень Памяці Светлай
Аб тых, хто трывожна
Глядзіць з тога свету:

Каб зноў атэізму
Нячыстая сіла,
Кіруючай стаўшы,
Людзей не касіла
Ў святле асляпляльным
Вялікіх рашэнняў!..

Святкуем Вялікдзень
Любві Ўваскрашэння!



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Ты роднае зямлі
Паклонішся калі?
І продкам, што ў зямлі,
Паклонішся калі?

Іх душы, як з вакон,
З нябёс глядзяць спакон:
Калі ж ты аддасі
Айчыне свой паклон?

З яе крыніц – набраць
Паклонішся калі?
Сцяг годнасці падняць
Паклонішся калі?

Ці толькі ўжо тады,
Як дасць жыццё пад дых,
Паклонішся і ты
У родны кут святы?..



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Тая вёсачка за лесам
Ледзь знаёмай мне была.
Папрасіў вады.
Бабуся
Малака мне наліла.

Зкуль я, чый я – запытала
І ўздыхнула:
– Вось бяда:
Ўжо зусім нямоглай стала,
А кароўку грэх прадаць.

Сенаваць не едуць дзеці.
Ды на край зямлі зусім
Іх занёс аднойчы вецер,
Што дабрацца цяжка ім.

А адзін – памёр. Вось гора.
Той бы, пэўна, памагаў…

Падкаціў камяк пад горла, –
Малаком я ледзь прагнаў.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Спадар дырэктар, Полацку ўраджэнец,
Культуры беларускай адраджэнец
У Латвіі. Паходню нёс асветы,
Што Беларусь жыве, даказваў свету,
Што нам дагэтуль светла. І сягоння
Мне бачыцца зара вось той паходняй.
Латвійская зямля хай будзе пухам,
Цярпліва нёс свой крыж асілак духу:
Працэсу ў 25-ым вынес скруху
І ў 45-ым ссылкі завіруху.
І там сваім лячыўся медазборам –
Сабраным у Латгаліі фальклорам…



Сярэдняя: 2.8 (18 галасоў)

Газета-штык
Да 75-годдзя “Лідскай газеты”
У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам.

Нас прапагандай, фрыцы, не паганьце!
Фрыц, не мялі падобна ветраку!
Насуперак фашысцкай прапагандзе,
“Уперад” робяць Коган і Драгун.



Сярэдняя: 2.9 (12 галасоў)

Партызанская газета
Да 80-годдзя “Лідскай газеты”
У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам і набліжэнні Перамогі.
Там, дзе кормяцца-жыруюць
вепручыхі з вепрукамі,
Коган і Драгун шчыруюць
у пушчанскай у друкарні.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Зьбег часоў, назіраю, няўмольны,
Намаганьнеў і мроя-надзей,
Зьбег жыцьця, што ўвыш цягне гольле,
А ўніз каранямі расьце.

Гэтак ж дрэва тваё - зеляное…
Наканована век яму быць…
Век квітнець кожны год па-зямному
І ў зямлі, каля корнеў спачыць.
-07.06.19.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Будзь мяккай ёй, зямля,
Будзь неба ёй ласкавым,
З матуляй размаўляў
Я, помню, так яскрава:

– Ну як там Гарбачоў?
– З Фаросу ўжо вярнуўся!

– Малітвы Бог пачуў –
Ад нас не адвярнуўся!

– Пасланы Богам, ён
Нам вызваліў сумленне,
Што некалі ў палон
Узяў антыхрыст Ленін!

– Як цяжка перажыць
Было, калі Саветы
Зусім хацелі зжыць
Усіх святых са свету!

– А колькі знёс абраз –
Мой бацька! –



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Нямала “будучыні светлай
Будаўнікоў” навербаваў,
Ды рэчаіснасць беспрасветнай
Была – шмат душ абрабаваў!

Ў палон ці змог бы ўзяць Феміду
Партыйны жрэц, прараб рабы
Узняць такую піраміду –
Без нас, нікчэмныя рабы?!

...Пачуўшы плач нябеснай скрыпкі –
Сцяну глухую час прабіў –
Хоць і са скрыгатам і скрыпам,
Рабы, распростваем гарбы!

Аковы ржавых догм рвучы,
Пачуўшы плач свайго сумлення,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Як з матулінага лета –
Гэта сонечная ніць.
Я магу па ёй з край свету
Ў край дзяцінства пазваніць.

І ў журбе асенняй ночы
Светла мне пагаманіць
З тою вёскай,
Дзе аднойчы
Мама прала гэту ніць,

Што вядзе мяне праз годы
І, бывае, аж струніць –
Цягне ў добры бок заўсёды
Гэта праведная ніць.

Як бы мог я ў людзі выйсці
І ў жыцці сябе знайсці
Без радзімай гэтай ніці
Да чаго б я мог дайсці?!



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Па ўсёй Беларусі бяздомныя печы,
Стаялі ад гора ўчарнелыя печы,
Што больш ім малеча
Не ўзлезе на плечы,
Што болей не грэць ім
І костак старэчых.

Здавалася – слалі нямыя праклёны,
Што больш гаспадыням не біць ім паклоны, –
Не будуць ад ранку ля іх завіхацца,
Як быццам у нейкім абрадавым танцы.

А будуць вялікія святы надходзіць, –
Не стануць для іх мел, ці вапну разводзіць,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

За коску дружна ўсе цягалі
Гарэзы ў школе хлапчукі,
Чым ёй расці дапамагалі,
Што зараз вынік вось такі:

З паднятай горда галавою
Ідзеш – адцягвае каса.
Багаты ёю залатою
Казаў: “Не трэба мне й пасаг.”

“І хоць ад нашага вяселля
Адтанцавала шмат гадоў,
Я ад касы тваёй касею,
Нібы ад хмелю, быццам дождж.”

“Я разлюблю цябе адразу,
Калі намер ты здзейсніш свой.
Вось паспрабуй касу абрэзаць –



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Чую стогны, жальбу і праклёны,
Што за мною з даўніны ідуць:
Хто яны, з тых мільёнаў мільёны,
Людзі, волі якія імкнуць?

Хто яны? Не рабы і не вязьні,
А на шляху, з крыві і сьлязы,
Пры жыцьці, Макленбурга канямі,
Тягнучы тяжкай волі вазы.

Паглынае час іх радаводы,
Дзеі іхняе славы, ганьбы…
Дзе татары? Дзе Сінія воды?
Попел дзе Маскавіцкай бяды*?

Забываюцца словы і дзеі,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Маюць гэтыя сусьветы
Мноствы сонцаў і зямель,
Шлюць няспынна, праз парсекі,
Закліканьні нам свае,

А зямныя чалавекі
З Зямлёй рады не знайдуць:
Смокчуць нетры яе, рэкі,
Зграі воўчыя вядуць.

Глум і гвалт - зямная доля,
Зьвяз супольства - не жыве…
Зачарованае кола,
Зямлёй зьвязаных людзей!

Маюць гэтыя сусьветы
Мноствы сонцаў і зямель,
Шлюць няспынна, праз парсекі,
Закліканьні нам свае…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Забываюцца словы, прахнеюць,
Ды Радзіма на сьвеце адна,
Між тарфяных балотаў і глея
Яе супесі йдзе баразна,

Забываюцца словы, як сон мой,
Іх шукаю - у адказ цішыня,
Над Радзімай лятаю лясною,
Дзе краіна дзяцінства была,

Нараджаю не верш - дзьмухавіну
Ад бязважкай сумоты свае,
Да адной, да старонкі адзінай,
Дзе Радзіма бязьмежна жыве.
-07.05.19.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Первярэтнем людскім, ваўкалачынай,
Уздоўж чыгункі гарэтна мне выць,
Ад зямлі, ад грудзей нібы матчыных,
Глыт апошні жыцьця каб прасіць.

Недапета што ў ім, недабачана,
Недачута між гомна людзей,
Я пакіну спрахнелаю хаткаю -
Спадкаемца яе хай знайдзе.
-04.05.19.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

З сабою нясу што зьбярог;
Ад ціхіх хацін і двароў,
Ад гомна птушыных лясоў,
Ад вольхаў вільготных вясной,
З сабою нясу я спатканьні,
Сустрэчы і сьпёк разьвітаньняў,
Нясу гукі матчыных слоў
І працы бацькоўскай змаганьне,
Нясу я да самага схілу
Жыцьця таго ля дамавіны,
Да попела продкаў маіх,
Пад насып курганаў сівых.
-28.04.19.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Нам вясна - узнагарода
За палон зімовых сноў.
Абуджаецца прырода
З першым клёкатам буслоў.
Ажывае ўсё навокал -
Радасць крочыць па зямлі.
Ацані мужчынскім вокам,
Як дзяўчаты расцвілі.
Пра такіх у садзе веснім
Ці ў бярозавым гаі
Да знямогі шчыра песні
Выцінаюць салаўі.
Глянь: прайшла, бы каралеўна,
На вачах у малайцоў
Маларытчанка, напэўна,
Ці, магчыма, з Ляхаўцоў.
Тут такія красатулі



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Майскае сафары

Гэй! Сафары сёння ў мяне
з навальнічнаю майскай
рызыкай:
тут Маланкавагрывы Леў
над Растою прыціхлай
ры′кае.
У душы раптам зайграў
накцюрн-
па ўсім целе панёс
дрыжыкі…
Эх! Па мне б не прайшоў
кіпцюр
звера хіжага, жоўта-рыжага!
Твар макрэў,
халадзеў,
бялеў
пад адчайнай ліўнёвай
сілаю,
як Маланкавагрывы леў
мяў у лапішчах хмару
сінюю.

Хмара йрвалася
так і сяк,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Мабыць, хто мяне ўспамінае,
Жадае былое пабачыць,
Мабыць, дакрануцца жадае
І першым пачуцьцем прызнацца,

Жадае сьвятла ля юнацтва
І груката сэрца аб грудзі,
Жадае кахаць і сьмяяцца,
Нібы жыцьця першага цуда.
-15.4.19.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Мабыць, хто мяне ўспамінае,
Жадае былое пабачыць,
Мабыць, дакрануцца жадае
І першым пачуцьцем прызнацца,

Жадае сьвятла ля юнацтва
І груката сэрца аб грудзі,
Жадае кахаць і сьмяяцца,
Нібы жыцьця першага цуда.
-15.4.19.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Чаму ты снішся мне? І з сноў
Ты такі блізкі і далёкі.
Чаму прыходзіш зноў і зноў,
Ды не прыносіш мне палёгкі?

Сядзіш, глядзіш, уздыхаеш,
Гаворыш мне:"Прыйшла бяда".
Табе і той, якую ты кахаеш,--
Я ж для цябе была так, не адна.

Што я магу табе парадзіць?
Чым жа магу дапамагчы?
Мяне ж ты кінуў, мне ж ты здрадзіў--
Цяпер сядзі, і думай, і маўчы.

Таму рашай свае праблемы сам,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адгукніцесь, гады,
Рэхам зычным, лясным,
Зьбегам вод веснавых
Між вясковых хацін,

Адгукніцесь, гады,
Ўсьмешкай мілай дзяўчын,
Бляскам воч маладых
Ад каханьняў маіх,

Адгукніцесь, гады,
Продкаў шэптам жывым
Ад прахла дамавін,
Ад курганаў сівых.
-14.04.19.



Сярэдняя: 2.7 (10 галасоў)

Пляма ганьбы
Памяці каля 200 яўрэяў і цыганоў, расстраляных фашыстамі ў жніўні 1943 года ў раёне сённяшняй вуліцы Рыбіноўскага ў Лідзе.
Крок немец паскарае.
Задзёрта галава.
Бароўка. Лесу ўскраек.
Пажухлая трава.

Вялізарная яма
ды жоўценькі пясок.
На немцы – ганьба-пляма.
Нажышчы – кілбасой.

А цвёрды лоб ягоны –
бы камень, бы арэх.
Цыган, яўрэяў гоніць.
Каманды, лямант, брэх.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

(запісана на час маіх
змаганьнеў з вірусам грыпу)

Каханьне не памірае.

Каханьне гарыць палымянна,
Зайздроснае дзівіць наўкольле,
Каханьне не памірае,
Нікуды не зьнікае ніколі.

І зноў яно кліча здалечы,
І абуджае ўночы -
Каханьне не памірае,
Яно навітаць цябе хоча.

Каханьне не памірае,
Аб гэтым шапчу я дзень-ночы:
Каханьне не памірае…
Яно навітаць цябе хоча.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Даволі невясёлыя пачуцці
Да нас прыходзяць напярэдадні зімы,
Калі прырода мусіць цалкам апрануцца
Ў беласнежны і пяшчотны аксаміт.

Калі ўсё радзей да нас можа прабіцца
Праз груды хмараў цёплы сонечны прамень.
Ўсё халадней надвор'е пачынае станавіцца,
І скарачаецца нязменна светлы дзень.

Што можа быць яшчэ такім цудоўным,
Як вясновае прыроды абуджэнне?
Калі ўсё ў ёй зіхаціць бляскам новым



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Няхай прынята гаварыць, што tempus curat,
І ўсё мінае непазбежна ў жыцці.
Але цябе наўрад ці колісь я забуду,
Мне для таго трэба ў вечнасць адысці

На гэтым свеце мне няма супакаення,
Твой мілы вобраз пастаянна прада мной.
Ён надае мне вялізарнае натхненне,
І адначасна мне нясе нясцерпны боль.

Толькі цяпер я ўсвядоміў канчаткова,
Што няма шчасця на гэтай грэшнай зямлі.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Яна праз доўгі час злучае пакаленні,
Для ўсіх нас мусіць быць каштоўнасцю нятленнай.
Тым, што павінны мы заўжды абараняць,
І чым ні ў якіх мэтах нельга нам ахвяраваць.

Усё гэта ёсць для нас родная мова,
Якой нам варта вельмі моцна даражыць,
Бо на зямлі няма ніводнага народа,
Што без яе б мог сапраўды шчаслівым быць.

Роднае слова ёсць найпершая крыніца,
З якой бярэм мы свае веды пра жыццё,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Няма таго, што раньш было,
Яно ўжо не вернецца ніколі.
За гарызонтам яно недзе засталось
І спрычыняе нам ў спогадах шмат болю.

Марная справа аб мінулым шкадаваць,
Калі туды ўжо зачыненыя дзверы.
І што сягоння нам даводзіцца губляць
Здабыць ізноў вельмі малаімаверна.

Заўжды на лепшае патрэбна спадзявацца,
Што заўтра будзе значна лепей, чым цяпер.
І сваёй будучыні нам ня след баяцца,



Яшчэ не ацэнена

Гады мільгаюць, як слупы каля дарогі,
Доўгай чаргой яны прайшлі ўжо з тых пор,
Як на зямлю нашу ступіў фашысцкі вораг
І тут натрапіў на бязлітасны адпор.

Але ніколі не павінен сцерці час
Пра тыя страшныя падзеі ўспаміны.
І тым героям, што змагаліся за нас
Мы аддаем сёння належную даніну.

Мы ушаноўваем мільёны пераможцаў,
Тых, хто прайшлі праз ўсе пакуты той вайны,



Яшчэ не ацэнена

Ноч настае. Стаю каля вакна,
Кудысь удалечу утаропліваю погляд.
I там ў змярканні ізноў мроіцца яна,
I я прад ёй, пакорны і знямоглы.

Хачу сказаць папросту ёй: «Кахаю».
Але быццам трымае мяне д’ябальская сіла.
Хвіліны доўгія у мауклівасці мінаюць,
I нават ноч ужо пра нас зусім забыла.

Як часам цяжка выразіць нам адчуванні,
Якія маем ў глыбіні сваёй душы,
Што ў сабе таіць адно толькі жаданне –



Яшчэ не ацэнена

Ці мог калісьці ў жыцці я спадзявацца,
Што доля нас аднойчы вымусіць спаткацца.
I шчасце велічная мне адчуць удасца,
З якім нічога ня ў стане параўнацца.

Вялізнае натхненне ў мяне ты ўдыхнула,
Шырокія прасторы прада мною разгарнула.
Раптоўна вочы так спагадліва зірнулі,
I ў душы маёй ўсё перавярнулі.

Але гэта было толькі імгненне.
Дзіуны міраж, што растварыўся з новым днём.



Яшчэ не ацэнена

Нас раздзяліла велізарная сцяна,
Якую я не маю сіл перасягнуць.
Усё больш далёкай ты становішся штодня,
Мяне ж збівае з ног віхура-каламуць.

I прыгнятае горкае усведамленне,
Што нам ніколі не удасца больш спаткацца.
Усе мае высілкі сканчаюцца дарэмна,
I не магу цябе прымусіць я застацца.

У нас с табою вельмі розныя сцяжыны,
Яны наўрад ці недзе змогуць перасекчысь.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Наша сустрэча апынулась вокамгненной,
Амаль нічога не паспелі мы сказаць.
Час для расстаня надыходзіць непазбежна,
Няма куды яго далей нам аддаляць.

У тваіх вачах чытаю я суровы вырак,
Які абодвум нам прыходзіцца прыняць.
I нават моцы усіх маіх пачуццяў шчырых
Ня хопіць каб нешта істотна памяняць.

Я пра цябе амаль нічога не пазнаў,
Ты для мяне адна суцэльная загадка.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

х х х

Мама сядзіць на прыпынку,
З Мінска чакае мяне.
Вецер старою пласцінкай
Вечную песню пяе
Пра адзіноту, якая
Кожнага з нас тут чакае,
Быццам бы маці старая,
Быццам жана маладая,
Быццам бы доня малая…

Сёння прыехаў дахаты,
Толькі ніхто мне не рады
Гэтак, як мама была.
Стрэўшы мяне на прыпынку,
Доўга дахаты вяла
Ціхай бязлюднай дарогай
Той, што нядаўна да Бога
Наша суседка пайшла…



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Даўно пасаджаныя мамай кветкі
І сёння ў агародчыку цвітуць.
Яны цяпер маёй самоты сведкі,
Яны цяпер з маёй душы растуць.
Ніхто не рве, ніхто не даглядае
І ўжо ніхто не будзе даглядаць.
Адна пчала над імі залатая
Лятае й заўтра будзе шчыраваць,
Нібыта мама, што пчалою стала.
Кім стала мама— знаю толькі я,
Бо мне пчала пра гэта расказала,
Як мама расказала б мне мая…

29.09.2013



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Ад мамы засталіся акуляры
На століку каля старых газет.
Гляджу праз іх і бачу толькі хмары,
А мама бачыла ўвесь белы свет
І вуліцу, якой я ў горад ехаў
На пару год, а выйшла— назаўжды.
Газеты, нібы з леташняга снегу,
Дзе літары, як з мёртвае вады,
Што супынілася і пачарнела,
Як і для мамы тут спыніўся час.
Праз акуляры мама не ўглядзела,
Калі яе жыццё прайшло праз нас,
Пакінуўшы ад мамы акуляры



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Мне цяжка жыць далёка ад Радзімы,
Быць адарваным ад айчынных каранёў.
Але я веру, што надыйдзе час шчаслівы,
Калі я вернусь да Бацькоўшчыны маёй.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

Ах які ты задавака!
Нават шэранькі сабака
Гаўкнуць на цябе баіцца
Ды схапіць за нагавіцы.

Задавака важна ходзіць...
Смешна так сябе паводзіць.
Усім здаецца -- ён начальнік,
А на самой справе -- "чайнік".

Задавака глядзіць зверху
І на ўсіх наводзіць вэрхал,
Важны, быццам бы варона,
Хоць надзень яму карону.

А дзе ж сціпласць, задавака?
Ды няма зусім ніякай.
Гонар ёсць, мазгоў няма,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Па-над лугам павольна вальсіруе бусел,
Вечаровай расою пакосы блішчаць,
Ці даўно проці ночы ў стваральнай спакусе
Па тым лузе блукала паэта душа?

Ёй хацелася стаць на крыло і ў блакіце
Прыцягнення зямнога закон парушаць.
Узнялася яна. Толькі, як ні маліце,
Луг ніяк не пакіне паэта душа.

Нам за лёсам спяшацца ад лета да лета,
Рана – позна зямное жыццё завяршаць…



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Жыццё пражыць не поле перайсці
І кожнаму даецца свая доля.
Ты гэту долю крэпка не кляні
Ў кулак сабраць старайся сваю волю.

Каб кожны крок ўвысь цябе падымаў
І спатыкаючы каб зноў ты падымаўся.
А калі лёс крыху табе пашанцаваў
На іншых ты зусім не спадзявайся.

Ў перад кроч і з белай паласой
Ў мінулым чорную пакінь ты назаўсёды .
Насустрач кроч з адкрытаю душой



Сярэдняя: 3.9 (21 голас)

Што ён прывёз дамоў з вайны
Цягнік вялікай Перамогі!
Каму сустрэчу праз гады,
Каму шмат гора, боль і слёзы.

Хто дачакаўся родных, блізкіх
У іх слёзы радасці цяклі.
А хто прыйшоў на папялішча
Душу хоць з сэрцам разарві.

Радзіму на руках з вайны
Няслі бацькі з руін фашысцкіх.
Стальныя зняўшы кайданы
Нам перадалі і нашым блізкім.

Нам перадалі на ахвяру
Каб мы шчаслівымі жылі.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Мне здаецца, што нашы буслы
Таксама былі на Айчынай вайне .
На белых крылах вывадзілі краўцы
Плямы чорныя, што атрымалі ў агне.

Іх крылы агнём тым вайна апаліла
Пасяліла ў іх душы смяротных салдат.
Калі кружаць над хатай бабуля казала :
То ў дом той прыносяць, маленькіх дзіцят.

А ногі ў чырвоныя боты адзеты
Таму, што на вуглях шукалі яны
Дзяцей нашых вёсак,сялян абгарэўшых



Сярэдняя: 3.2 (12 галасоў)

Пайду па вуліцы па вузкай,
А па шырокай не пайду.
На мове роднай,беларускай
Я словы для цябе знайду.

Галінка ў валасы трапляе
І расплятае мне касу.
Гавораць:"Ўсё адна гуляе".
А я цябе ў сабе нясу.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

З той гары
Мне б пабачыць бары.
Ну а там,-хутары,хутары..

Дзікі мёд мне збяры
На зары.
Ўдыхну яго пах.

І скажы:"Падары
Мне вянок чабаровы.
Я яшчэ не стары.
Падары.."



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Памяці С.К.

У мяне няма спакою
Ад журбы.
Пойдзем ў лес хіба з табою
Па грыбы.

Будзем ў лесе
Дзіва-дзіўнае глядзець.
Хвалявацца,
Мо прытупае мядзведзь.

Ды галінкі
І травіначкі згінаць,
Каб грыбныя
Капялюшыкі шукаць.

Вось чырвоны,
Вось ружовы сыраеж.
Ды глядзі ты,іх
Сырымі не паеш!

Ну,не злуйся,
Я жартую над табой.
Сам жа ведаеш,
Ты самы любы мой.

Пойдзе дожджык.
Сумна дубу аднаму...



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Я зноў вяртаюся з дарогі
Ў вёску родную сваю.
Тут пражыла сваё дзяцінства
Я тут на лаўцы пасяджу.

Гляджу, адшукваю вачыма
Сцяжынкі тыя ля дарог.
Дзе ножкі босыя тапталі
Травінкі, цёпленькі пясок.

Дзе хата старая стаяла
Дзе бэз цвіцеў каля вакон.
І дзе вясёлкай любавалісь.
Вясновы ўдыхвая азон.

Схіліўся плот на бок ад ветру
Няма каму яго паправіць.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Жахі вайны за сабою прывёў.
Плямай крывавай праз бінт супакою
Жудасны Марс узышоў.

Пыльны пейзаж на Чырвонай Планеце
Ў госці, напэўна, сабраўся да нас.
Гінуць дарослыя, гінуць і дзеці –
Менш перамог, чым параз.

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Толькі Надзея б ізноў ажыла,
Сведкай Кахання калі б над журбою
Зорка Венера ўзышла.



Сярэдняя: 3.8 (18 галасоў)

У глухамані непрыкметнай
Сядзеў і плакаў чалавек…
Паблізу йшоў Тварэц Сусветны
I ціха мовіў: – Iмярэк,

Я брат убогіх і галечных,
Я ўсіх няшчасных берагу,
Бо я дарыльшчык ласак вечных,
Бо я твой Бог! Я ўсё магу!

Нашто ты енчыш у прымусе?..
I чалавек прызнаўся: – Друг,
Я нарадзіўся ў Беларусі, –
I Бог заплакаў з ім удвух…



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Асенні сад ганяе пруткім веццем
Iрваныя парывы скавыша.
Пахмельны дворнік дужыцца са смеццем,
А пад лаўчонкай курчыцца душа.

Так, так, душа. Звычайная. Вось толькі
Прамокла і ад холоду дрыжыць,
Гаспадаром разнятая на долькі,
Які сказаў: – Ты замінаеш жыць.

Усіх шкадуеш тых, хто быў распятым,
Расціснутага ботам мураша,
Маё сняданне аддаеш шчанятам…
Я болей не магу з табой, душа!



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Зранку заўжды крумкачы
Глум прадракаюць сусвету.
Першы намер – уцячы!
Першая думка – карэту!

З ветрам, вільготным ад слёз,
Добрыя згадкі навейма!
Лёс адшпурнуўшы з калёс,
Гётэ з’язджае на Веймар.

Што яму поспех і чын!
Што неблагая кар’ера!
Бо наўздагон крумкачы
Ганьбяць разбойным манерам.

Мошчаны шлях чацвярык
Б’е капытамі, як беды.
Колькі ж патрэбна квадрыг
Збегчы ад Элізабеты?



Сярэдняя: 1.7 (6 галасоў)

Я гойсаў маладым аленем,
Паўсюль шукаючы прыгод.
Цяпер на стомленых каленях
Прашу рахмана прабачэння
У дзён маіх пад старасць год.
Хачу не шчасця, не лагод,
А бачыць палевую свечку
Ў тым неспазнаным мной мястэчку,
Дзе дарагія сэрцу цені.
Там капаў воск, святлелі твары,
I бачнымі былі ў нагары
Маіх шляхоў хітраспляценні.
Не так сабе цішэе голас:
Адкрасаваў на ніве колас,
I я, нібы стары старызнік,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Парваныя радаводы
Памяці беліцкіх яўрэяў-ахвяр фашызму
Да Вялікай Айчыннай вайны трэцюю частку насельніцтва мястэчка Беліца Лідскага павета – каля 700 чалавек – складалі яўрэі. У ліпені 1944 года, пасля вызвалення Лідчыны, з зямлянак у Беліцу вярнулася каля 60 яўрэяў – менш чым 10 % ад даваеннага яўрэйскага насельніцтва. Большасць з іх пазней з’ехала за мяжу.
I

Трэць белічан складалі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Звінелі вы,калі ішлі салдаты.
А ў салдат ад болю сівізна.
А Ў салдат ў сэрцы страты,страты..

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Звінелі вы ў маршах ветэранаў.
І мы стаялі стройна,як струна
Пад гукі ўрачыстых барабанаў.

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Хай гэты звон заўсёды чутны будзе
Ў Беларусі.Ў нас яна адна.
І Подзвіг Ваш ніколі не забудзе!



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Чаму суровы позірк Ваш
На фота так хвалюе?
Мо мы жывем не так,інакш,
Душа Ваша сумуе?

Вы бачыце ганебнасць дум,
Не вартых намаганняў,
Надзей,што цераз боль і сум
Пранеслі Вы ў змаганнях

З тым злом нямераным,пякучым,
Што ў край прыйшло наш родны.
І стала Вам за нас балюча,
Як за сыноў бязродных

Забылі мову і вайну,
І пот і кроў дзядоў,
Не ставіўшы сабе ў віну
Незначных дробных слоў.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Вы ляціце гады,
Дагарайце вуглінай,
Ад народзін маіх
Да мае дамавіны.

Адрывайцесь гады
Часу плыньню вірлівай,
З ручаін веснавых,
Ад лясоў шапатлівых.

Разьлятайцесь гады,
Як лісточкі з галіны,
Быццам верша радкі
Да старонкі радзімай.
05.03.19.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Вы ляціце гады,
Дагарайце вуглінай,
Ад народзін маіх
Да мае дамавіны.

Адрывайцесь гады
Часу плыньню вірлівай,
З ручаін веснавых,
Ад лясоў шапатлівых.

Разьлятайцесь гады,
Як лісточкі з галіны,
Быццам верша радкі
Да старонкі радзімай.
05.03.19.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Жылося шчасліва на вольнай зямлі сінявокай.
Штодня працавалі ва ўсю гарады і вёскі.
Раптам многім прыйшлося забыцца на старасць глыбокую-
Без папераджэння прыйшлі варожыя войскі...

Дзяцінства, юнацтва і сталасць вайной апалілі .
Давольны вы гэтым, няшчасныя каты, давольны?
Дзве трэці пайшлі на вайну... Пайшлі і загінулі
За маці, за сына, за жонку, Радзіму, за волю.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Чалавеку патрэбна не слава,
Не багацьця паўнюсенькі воз,
А жыцьцё без гарэтнае справы,
Без вайны, без крыві і без сьлёз.

Чалавеку сонца патрэбна,
Глыт паветра на вольныя грудзі
І кавалак працоўнага хлеба,
Каб жабрацтвам жыцьцё не занудзіць.

Чалавеку ня быць чалавекам
Без мужчынскай й жаночай красы,
Без сьцяжын, дзе на шляху адвечным,
Гучаць продкаў яго галасы.

Чалавеку не слава патрэбна,



Сярэдняя: 3 (13 галасоў)

Мабыць, той паэт хто знайшоў
Назовы пачуцьцяў сваіх,
Хто да родных гукаў і слоў,
Дадаў сваё слова ўслых...

Мабыць, той паэт хто шукаў
Чым дыхае народ, жыве сьвет,
Нараджаўся хто зь ім, паміраў -
Мабыць, той сапраўдны паэт.
- 01.03.19.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Любіце Радзіму,
Каханку-дзяўчыну:
Яна нарадзіла цябе,
Балацянак і рэчышч яе азярыны,
Цякучых праз думкі твае…
І час той любіце,
У далёкім і блізкім,
Што жыцьцё несупынна нясе…
Любіце Радзіму, любіце Айчыну -
І яна не пакіне цябе.
-17.02.19г.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я спытала ў бабулі,
Якая ў вайну жыла,
Як свісталі тады кулі,
Партызанка дзе ішла.

-Вельмі страшна, дзеткі, жыць
Змрочнаю вайною,
Боль цярпець, дзяцей карміць,
Ахвяраваць сабою.

Вёска наша ў сем двароў
Ля лесу гаравала,
Бо ўсіх хлопцаў, мужыкоў
Вайна пазабірала.

Цяжка там, дзе ішлі баі...
А ў нас катаў не відаць,
Бо партызаны ў гаі.
Можна жыць, агарод саджаць.

Як чужынцы ля двара



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Я ўстану да самай зары
Ды прайдуся па юр’еўскіх росах.
Будзе свет, як заўжды, малады,
Будзе радасць на сонечных плёсах.

На зялёнай траве маладой,
Нібы пацеркі, першыя росы.
Я крану іх пяшчотна рукой,
А ў адказ – перазвон шматгалосы.

Так спявае зямля па вясне.
Б’е па травах, па росах конь белы…
Дзесьці побач –здалося ці не? –
Залатыя ключы празвінелі.

Адмыкае зямлю Юр’еў конь,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Сасьніцца зноўку ойчый дом
І шэраг вулачак драўляных,
За іх рагом, пабліз дамоў,
Бляшаны дах вясковай крамы,

Завечарэе на двары,
Закурыць лямпы цьмянай дым,
Сястра, над ложакам маім,
Чытае казкі братоў Грым...
-29.01-04.02.19.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

"Месяц май"
Месяц май.Вясны разгар
У небе купкі рэдкіх хмар
На зямлі бела-зяленай
Цеплы ветрык лашчыць твар
Бэз цвіце і гоніць хвалі
Як нябачную раку
Пах плыве ў сіняй далі
Водар кружыць галаву
На галінках белы цвет
Як ад снега зімні след
Промні сонейка ў акне
Над зямлею пар плыве
Адагрэлася зямелька
Зерне просіць,толькі дай..



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Сумнавокі дзень, травеньскі, самотны,
нібы сонца цень, светлы, ды далёкі,
нібы росны дол, прахоладна лёгкі, –
гэта нечы спеў, ціхі, сумны, крохкі.

Крокі да яго, голасу здалёку,
да сівых вякоў, песняй новай поўных.
Тых, што за гарой, за мяжой, за светам.
Тых, дзе мы былі траўня першацветам



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Сонца за горачку ціха сядае.
Цені ад дрэў усё даўжэй і даўжэй.
Вяцер за лес паляцеў. Ля рэчкі чакае
Хлопец, якому спяваў салавей.

Выйшаў на бераг ён, стаў на масточку:
"Дзе ж чараўніца? Чакаю даўно".
Шэпчушь яму маладыя лісточкі:
"Лепш за яе няма ні адной".

Ціха ўздыхае юнак над ракою.
Сумна яму. Яна зноў не прыйшла.
Каму ты, дзяўчына, махаеш рукою?
Хіба што лепшага дзесьці знайшла...



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Быць можа, ва ўсім вінаваты прагрэс?
А можа, то выхадкі д’яблавы спрэс?
Да войнаў у лёсе зямлі дадалася,
бы гром сярод яснага неба, – АЭС.

АЭС, радыяцыя, ноч і вясна…
Вясна тая чорная, а не красна.
У сэрца прыроды і ў душы людзей
ўвайшла радыяцыя – злыдзень яна.

І вецер-забойца нясецца туды
атручваць каб вёскі, лясы, гарады,
і ўсіх без разбору – дарослых, дзяцей



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Стамілась, ўпала, хачу паляжаць,
Няма такой сілы, што можа ўзняць.
Адцяг і вокам лянотным сачу я вакол,
Але ж праз хвілінку сынок падышоў,
Ціха «трэба» на вушка сказаў
і ўмомант спачынак увесь паламаў.



Сярэдняя: 3.9 (18 галасоў)

Памяці маіх аднасельчан з невялічкай вескі,з якой у 1944г на вайну прызвалі 43 чалавек,
а дамоў вярнуліся толькі трое...

"Помнік"
Даўно мінуў той час жахлівы
Калі грымела тут вайна
І адпраўляла ў магілы
Людзей загубленых штодня
Нам толькі памяць застаецца
І помнік сціплы ля дарогі
Тут душы тых,хто не вярнецца
Свае аставіўшы парогі
Не нарадзіўся,не загінуў



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

У людзей прыборка перад святам.
У баку ад вэрхалу яе,
я цiшком з вядзерца мірам свЯтым
абмываю ножанькі Твае.

Не знаходжу знятыя сандалi —
белы свет не бачу ў лiўнi слёз,
што вачам заслонаю паўсталi,
як i пэйсы зблытаныя кос.

Стопы я ў падол Твае схавала,
заліла слязьмі сваймі, Ісус.
Абвіла каралямi з апалаў,
спавiла ў валоссе бы ў бурмус.

Мне прадстала будучыня ясна —



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Душа баліць, скуголіць, плача...
Чаму няшчасце ды няўдача
Ідуць, на пяты наступаюць,
Сяброў цкуюць, варон склікаюць?

Куды ні ткнешся -- усюды закрыта,
Дарога роўная размыта,
Калдобіны і там, і тут.
Не грэе нават родны кут.

Жыццё ідзе па каляіне,
Што тоне ў брудзе, вязне ў гліне...

У чыстай бы вадзе яе адмыць,
Дадому роўненька пусціць.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Мураш знайшоў бруснічку на балоце,
Ледзь-ледзь яе падняў і узваліў на спіну.
З апошніх сіл цягнуў яе ў поце,
“Няўжо не данясу, няўжо яе пакіну…”

Ён ведаў, халады ўжо прыйдуць хутка,
І зробіцца бялюткім бор сасновы,
Як толькі мог, так працаваў малютка,
Каб да зімы мурашнік быў гатовы.

Ён кожную крупінку і зярнятка,
Калі знайшоў, не еў, а пакідаў,
Братам сваім малодшым, немаўляткам,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На мяжы між каханнем і шчасцем
пелясткуе акветнены ўчастак -
тут пяшчоткі, ласкоткі, казыткі,
абдымонкі і неразлучыткі,
нестамляльныя мілавастры
дыванком пунсавеюць прыўкрасным,
даўкім водарам ноч напоена
смачнавуснай буйной цалавоніі…

Ты з іроніяй, прыкрай воку,
як заўжды, пазіраеш звысоку
на маё нараджонае раніцай
слова новае у батаніцы.



Сярэдняя: 2.7 (27 галасоў)

Паеду заўтра ў горад,
Але ў дом твой я не зазірну.
Набралася шмат спраў, мо цэлы кораб--
Патрачу там гадзіну не адну.
. . .
Шкада, сяброўка, што жывём далёка,
Дзесяткі кіламетраў раздзяляюць.
Дабрацца да цябе не так і лёгка--
Адлегласці сяброў не разлучаюць.

Няхай зіма, снягі ці завіруха
Пазамятаюць усе дарогі--
Дождж, вецер, непагадзь і скруха



Сярэдняя: 3.2 (20 галасоў)

Аднойчы з дуру курыца рашыла,
Што ёй спяваць на сцэне ужо патрэбна.
Талант спяваць яна ў сябе адкрыла
Кудахча пад павеццем акапэльна.

Яна ў капэлу харавую падалася
Якая моцнымі талантамі слывець.
Адгаварыць мясцовы певень браўся:
“Больш не вяртайся к курам пад павець!”

Курыца ганарова саграбла свае пажыткі
Пакрасіла ўсе пёры ў красный колер.
Адкінуўшы мінулага ўсе перажыткі



Сярэдняя: 2.9 (18 галасоў)

Нікнуць росы пад промнямі сонца.
Подых ветрыку гойдае хвалі.
Водар кветак узбуджае бясконца,
Нясе памяць у мілыя далі.

Проблеск Нёмна між сосен узнікае,
Звонкі спеў салаўёў, Пажарова,
Дзе чаромха пялёсткі губляе
І званцы зацвітаюць нанова.

Птушкі кружаць над Нёманам, кружаць --
Берагі для дзяцей абжываюць.
Ну а людзі з мясцінамі дружаць,
Дзе дзяцінства ў нябыт адпраўляюць.



Сярэдняя: 3.2 (14 галасоў)

Інжынер Іяхім

Рэжым фашысцкі пакрываў
карычневай смугою Ліду.
Піўным заводам кіраваў
Іяхім, інжынер з Берліна.

Яўрэі многія пры ім
знайшлі работу на заводзе.
Ды ў ботах колеру крыві
тэрор-фашыст па Лідзе ходзіць.

Ля завадскіх варот тэрор
і ботам грукае ў вароты.
Ды не пусціў Іяхім морд
і гутарка была кароткай.

З завода кінулі на фронт
яго, заступніка яўрэяў.
У Ханвега* ва ўхмылцы рот:



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

“Донарскі матэрыял”
Памяці малалетніх ахвяр фашызму прысвячаецца

Пыл узнялі санмашыны колы.
Гул матора цішыню ўзрываў.
А ў будынку Споркаўшчынскай школы
дзеці – “донарскі матэрыял”.

Афіцэры-медыкі з машыны
выйшлі – і выстройваюць дзяцей.
Позірк іх драпежніцка-птушыны
ўважліва “матэрыял” глядзеў.

Адабралі некалькіх. Павезлі.
Фрыцам раненым патрэбна кроў.
Хто застаўся – мокры нос павесіў,