Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Восень медзь зноў рассыпае.
Лес маўчыць і вока цешыць.
Ветрык з сонейкам гуляе
Па знаёмай сцежцы.
Я іду праз пералесак,
Да крынічкі, што бруіцца,
З- пад яліны ў сэрцы лесу
Крышталёваю вадзіцай.
Душой чысты той струменьчык,
Што Усявышні падарыў,
Каб ў кожным чуйным сэрцы,
Дух жыццёвы абудзіў.
Каб малітвай жыватворнай
Вада раны загаіла,
Каб вярталіся ў край той,
Дзе нас маці нарадзіла.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Па руцэ як па рацэ,

Пачуцці мае плывуць.

Па руцэ як па рацэ,

Мне далонь не зварухнуць.

З ночы вочы не звяду,

Усё чакаю я цябе.

Адганяю так бяду,

Запрашаю да сябе.

Па рацэ як па руцэ,

Ты плыві, плыві хутчэй.

Па рацэ як па руцэ,

Дакраніся да дзвярэй.

З ночы вочы не звяду,

Цябе бачыла ў снах.

Як з крыніцы п'еш ваду,

Як глядзіш на Млечны шлях.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ЯНЫ сустрэнуцца праз колькі год.
Цяпер маленькая дзяўчынка
І хлопчык, большы ненашмат.
Абодва вырастуць бяз бацькі,
А ў хлопчыка адымуць маці.
Герой твой бацька! –
Чужыя скажуць не аднойчы…
Адзін айчыну бараніў,
Радзімы гонар, годнасьць іншы.
Адно імя – ушанавана,
Другое схована ў зямлю.
Героі ворагамі былі,
Ад кулі згінулі дачасна.
У мірны час (не на вайне!)
ГЕРОЙ забіў ГЕРОЯ?! –



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе шукаць тыя спевы,
Танцы ў дзікіх матывах,
Покуль выюць завеі,
Халады бьюць па шыбах?
Дзе абдымкаў цяпло па начах?
Там, дзе Ваша гарыць свяча.

Дзе знайсці аднадумца
І падтрымку ідэяў,
Бо ўвесь свет адвярнуўся
І пасеяў сумневы?
Дзе шукаць для апоры пляча?
Там, дзе Ваша гарыць свяча.

Дзе сагрэе святло
І адкрые сакрэты,
Дзе размоваў цяплом
Будуць сэрцы сагрэты,
Дзе спакой адшукае душа, -



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Недзе за ракой стаіць Кола...
Яно абярагова,
Хто яго знойдзе,
Той у Рай войдзе...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Да Лауры
Адам Міцкевіч

Я ледзь цябе ўбачыў і адразу ўсё забыў,
У незнаёмым поглядзе шукаў адказы.
Зачырванелі твае шчокі нейк адразу,
Як грудзі ружы, што світанак раніцай раскрыў.

Ледзь заспявала ты, ад слёз не змог стрымацца -
Твой голас пранік у сэрца, крануў маю душу.
Ты нібыта анёл, што свой зарок парушыў,
З нябёс мяне паклікаў, каб з табой застацца.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Дзе лёс,ня лес.
Там гонар духу.
Дзе Край, дзе Родный Кут.
Чакалі Мы змянення руху.
Але адчулі сто пакут.
Не Край паснуў,
Паснулі Мы у кратах.
Ня лес паснуў, а лёс.
Хацелі Мы даць рады,
Каб горда звацца Беларус...



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Ля багадзельні гарадской,
Дзе п’юць і шкодзяць пастаяльцы,
Жабрачка чэзлая з рукой
Стаіць, з якой зрубілі пальцы.

Яна фальшывы залаты
Ўзяла ад тых, хто куксу спляжыў,
А мы?.. Дадзім? Альбо адкажам,
Што пальцы ў крыж не сціснеш ты.

Дзе ты згубіла, Беларусь,
Сваё пасеянае збожжа?
Табе на шыю хто аброжак
Задушлівы напяў чамусь?

Запэцканы Хрыстоў вянец
Смярдзючым гнаякроўем коўзкім –



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Хлопчык у неба ўзіраецца.
Вабіць бязьмежны блакіт.
Ясныя, чыстыя колеры –
Гэткіх няма больш нідзе!

Юнак усё паліць нэрвова.
Прызнаньне памылак, “віноўнік”.
Жыцьцё пачынаецца зноў! –
То бок існаваньне ці бой?

Ударыць па твары нагой
Таго, хто быў зьбіты…
Запляміць, прынізіць,
У пастку загнаць…

Хлопчык у неба пытаецца:
Дзе ты, мой князь, адкажы!
Нам дапамога патрэбна.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Заснула поле, дрэмле зерне.
Блукае дзесьці белы сон,
На ноч асенні дзень паверне,
Узяўшы сонца ў палон.
Сявенька з жытам залаціцца.
Імчыць за доляй час наўскач.
Каб ніве жытам узрадзіцца,
Стаіць на покуці багач.
У жыце свечка, нібы сонца.
Варожыць побач жытні дух.
Над багачом, як абаронца,
Змыкае ён сакральны круг.
У шчасце верыцца, у долю,
У вечнасць жыта, у дабро,
У светлы ранак, нашу волю,



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У кожным сэрцы і ў чулай кожнай душэ,
Незабыўная выразна ў вочах карціна.
Як нястомна клапоціца і беражэ,
Сваю мову наш люд і святую Айчыну.

За Айчыну змагаліся нашы бацькі,
На руках яе вынеслі з войнаў і гора.
Яны веру сваю замяніць не змаглі,
Беларусь моцны шчыт наш апора.

Яе дзіўныя рэкі цякуць паясамі,
Льюць крыніцы з празрыстай вадой.
Жывуць дружна народы і лічуць братамі,



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

З даўніх часоў праз шмат вякоў,
Рацэпт прысмак сваіх дзядоў.
Захоўваючы ў кожнай хаце
Перадавалі беражна дзіцяці.

Усё гатавалі вось “на вока”,
Сучасная адсутнічала замарока.
Смачней нічога мы няелі,
Прысмак у матулі, ды з пасцелі.

Шкварчала сала на патэльні,
Скакалі яйкі на паследкі.
З блінамі, з квашанай капустай,
У сытнай стравы беларускай.

Усё гатавалі ад душы,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Вакол поле аржаное,
Вакол хвалі васількоў.
Беларусь наша краіна,
Светларусых хлапчукоў!

Вакол буслы пры дарозе,
Журавін вішнёвых рай.
Беларусь наша краіна,
Родны кут наш небакрай!

У полі неба галубое,
Лён квітнее даўгінец.
Беларусь наша краіна,
Я твой сын- выхаванец!

Шмат азёр ў цябе існуе,
І лясоў, балот шмат рэк.
Беларусь наша краіна,
Поўный скарбаў твой засек!



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Спазніўся дзень – заблытаўся ў сцяжынках,
Сярод туманаў не знайшоў дарог…
I восені халодныя слязінкі
Упалі на засмучаны мурог.

Яна прыйшла, каб да зімы марознай
То хмурнай быць, то асляпляць агнём…
Такой непрадказальнаю і рознай
З’яўляцца на спатканні з новым днём.

Якой паўстане сёння з промнем першым,
Амытая крыштальнаю расой:
Буянствам фарбаў зноў натхніць на вершы



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Баба памерла, і мы апусцелі.
Не маем больш вёскі любімай сваёй.
Дах абваліўся, буслы адляцелі,
Бабіну хату пакрыла травой.

Плот, ля якога калісьці стаяла
Баба і шчыра ўсміхалася нам,
Лёг на зямлю, якая забрала
Бабу. Цяпер толькі зараслі там.

Там на двары жывуць жабы ды змеі,
Нейкі да болю пустынны спакой.
Страцілі нешта святое, што мелі,
Прошлае змыла шырокай ракой.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Зірні ў акно, там праступае сонца,
Зямля ўздрыгнула і змяніла звыклы шлях,
Хоць цемра і здавалася бясконцай...
Атланту моцы не стае стрымацца на нагах.

Што бачыш у акне? Я - Чалавека!
Эдэм для дзядзькі з бочкі з ліхтаром.
“З пакоя не выходзь, бо вернешся калекам”, -
Бубніць Іосіф, зноў за левым стоячы плячом.

Бадай не Францыя, але сваіх Бастылій
Ніхто і не збіраўся браць на штурм.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Сцяжынкай жнівеня іду,
Грыбы шукаю на ўзлеску,
Няхай нічога не знайду,
А жнівень шчыра грэе сэрца.
Шчымлівы водар шчыпле нос,
Аб чым паведаць хочуць травы?
Што лета зноў пайшло на знос?
Прыціх і ветрык у ім ласкавы.
О сіла лесу, звон дубоў!
І сухастою барматанне…
На пасівелы мудры мох,
Слязамі падаюць прызнанні.
Мае прызнанні, як давер
Цару лясному. Ён гатовы
Прыняць, як трэба, на павер,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дзьве рэчаіснасьці:
дзеда – “кавалак, любімы, нікому цябе не аддам”
І юнака – да Афінаў і “бомбы” – у небе Радзімы.
ТЭРОР – ДЭАНОН.
ДЫКТАТУРА І ТРОН.
ХТО СУПРАЦЬ – БУДЗЕ ГАМОН.
Вязьні… Ахвяры… Канец РЭВАЛЮЦЫІ.
Дзедава перамагла ЭВАЛЮЦЫЯ.
Цуд не адбыўся ізноў –
Сіла стаптала Надзею і Веру, Любоў.
Марыянэтка Юнак, нібы прывід;
наймітам клічуць, нарцысам;
кажуць, ён сродак і трыгер.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Выпадковы мінак -
Працаўнік беларускай чыгункі
Шпаркай хадою гнуткай
Шыбуе дадому, аднак,

Стомлены працай,
Бязглуздзіцамі кіраўніцтва,
Недахопам грашовых сродкаў,
Вырашыў не спяшацца -
Дамоў жа нельга спазніцца
І страціць часткі заробку.

Каб з галавы выбіць гэту лухту,
На сваякоў не наводзіць нуду, -
Спявае на вуліцы голасна песні,
Каб добры настрой дадому прынесці.

Паштальёнка



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Абанент,
катораму вы званіце,
часова недаступны.
Недасягальны.
Грозны мент
у думках на рэпіце
шукае наступствы,
ужо крымінальныя.

Абанент - не абанент...
Ператэльваю разоў дзесяць,
пасінелымі пальцамі
цісну зялёную кнопку,
не веру, што абанемент
атрыманы дзесьці
на трохразовую пайку
і недахоп добрых навінаў звонку.

Супакоіцца.
Удыхнуў - выдыхнуў.
У спісах затрыманых шукаю,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Куды сыходзяць з нашых жыццяў людзі
Ці са сваіх далей у якім месцы?
Хіба цяпер у нашых сэрцах будуць
І нашым голасам спяваць свае ўжо песні,

Рукамі нашымі працягнуць пачынанні,
У інтанацыі і нават нашых жэстах
Праявяць ледзь прыкметна прамянямі
Тых асаблівасцяў сваіх і рысаў рэшткі.

Няўжо ніхто не знікне выпадкова
І нікуды не адлятае з часам?
Напэўна на такім шляху жыццёвым



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Я хварэў і думаў пра ката.
Ну, дапусцім, ноччу я памру:
Ён аб кім, святая прастата,
Будзе дбаць; ды іншую муру

Думаў і ўяўляў, як карагод
Промняў сваіх сонца разгарне.
Гэтак жа, як падыходзіць кот,
Ці злятуць анёлы да мяне?

I, пакуль расплаўлены чыгун
Грудзі цісне важка, як амбал,
Каб ён быў бабтэйл альбо мэйнкун,
То яго хто-небудзь бы забраў.

Ён жа не пантэра і гепард,



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Закаўказскай залевы сырая струна,
Прыбярэжнага ветру імпэты –
Вось ён, пахмурны край Залатога руна,
Малярыйнае царства Ээта.

Як пустэльна на схілах скалістай грады,
Толькі хвалі буяняць шалёна.
Папацёмку растуць чараты ля вады
I скрыгочуць, як зубы дракона.

Абязлюдзеў абшар, арганаўты сышлі,
Прамінулі стагоддзі маўкліва –
Толькі холадам дзьме ад астылай зямлі,
Толькі вільгаццю цягне з заліва.



Яшчэ не ацэнена

Спытала яблыня ў сонца:
–Дакуль цяжар пладоў цярпець?
–Як вып’еш боль увесь да донца,
На Спас ты можаш іх страсаць.

Пакоцяцца яны па росах
З любоўю, верай да людзей.
Магчыма, збудуцца ў нябёсах
Надзеі лепшыя з надзей.

На светлую зару-заранку,
На роднай мове калаханку,
На смех дзяцей у кожнай хаце,
На квецень у вясновым садзе.

На хлеб надзённы і багаты,
Сцяжынку родную дахаты,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Кахаю і кропка.
Што за пытанне.
Як дыхаць і жыць без цябе?
Натхненне ў справах,
Падтрымка ў бедах.
Ты робіш і моцнай, і слабай мяне.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Віншую маладых з законным шлюбам!
Многа шчасця хачу пажадаць,
Каб адзін аднаму былі любы
І не стамляліся кахаць!

Жадаю радасці, пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы,
Не сыходяць са двара,

Няхай праходзіць міма гора,
І не ступіць на парог,
А кахання будзе, - мора!
І заўжды шануе Бог!



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Ягору Марціновічу

На мураўёўскай шыбеніцы на віленскім шляху
Вісеў паўстанец-каліновец, схіліўшы галаву.
Суворымі вачыма глядзеў ён смерці ў твар:
Даў яму агеньчык Яська-гаспадар.

Не ведаў усё тутэйшы, як сябе назваць,
Пакуль не прачытаў адну газету з Вільні,
Што простым, родным словам
Падняла нас з магілы.

Казалі, памяркоўныя –
Дык не, паўсталі ўзброеныя,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Спрабуюць сілы бусляняты,
Нясмела кружаць над жніўём.
Яны свабодзе, небу рады,
Хоць цесна звязаны з гняздом.

Гняздо дасць сілы для палёту,
Яно навучыць, зберажэ.
Ці ў ясны дзень, ці нават у слоту
Назад дадому пазаве.

Мацуйце крылы, птушкі шчасця!
Смялей ляціце да нябёс!
Няма без споведзі прычасця,
А без палёту – і дзівос!



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Ад родных ніў, ад роднай хаты
Мы беларусы,
Бы вар’яты,
Ідзем па свеце Богам кляты.

Няма спакою ў родным краю –
Тут усё пануюць гвалт і жах.
Пакуль наш кут той боль трывае,
Мы шчасце бачым толькі ў снах.

Вось Гедымінава сталіца
Прымае зноў сваіх сыноў.
А наша родная зямліца
Усё не забудзецца на кроў.

Варшава-матка, Кіеў-бацька –
Усе адчыняюць дзверы нам.
І толькі ў роднай Беларусі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я часта цябе падвозіў
I цалаваў у вочы.
Стаялі асеннія дні і
Ночы.

Ноччу ты мне шаптала,
Што гэтак заўсёды будзе.
Зайздросцілі нам нямала
Людзі.

Аднойчы ты мне сказала,
Што бачыла недзе сяброўка,
Як іншая пацалавала
Вусны мае,
Чартоўка.

Я моўчкі стаяў і слухаў
Не адказаў нічога.
А потым я развярнуўся,
Паехаў сваёй
Дарогай.

На твары тваім слёзы,
У каве маёй промні.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Ніколі не шкадуй
Пачуццяў для другога,
Калі нават адтуль
Не здзейсніцца нічога

І перашкодаў многа –
Ўсё роўна ты рабі
Так шчыра для ўнутры
Цябе і яго Бога.

Не ведаешь, калі
Хвіліна прыйдзе знікнуць.
Пакуль жывеш, жыві,
Але не страхам звыклым.

Калі ўжо адчуваеш
Магчымасці аддаць,
То не шкадуй гучаць
Пачуццямі, што маеш.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Чаго другім ты пажадаеш,
Тое сам і атрымаеш!
Калі жадаеш шчасця ўсім,
То з'явіцца яно у жыцці тваім!

Калі жадаеш людзям ты багацця,
То яно будзе ў тваёй хаце.
А калі камусьці гора пажадаеш,
То сам яго адразу нападкаеш.

Бо думкі нашы усе чытае Бог,
І калі хочаш каб табе ён дапамог,
То ідзі па дарозе дабра,
І не сыдзе радасць са двара.

Дапамогу атрымаеш ты з нябёс,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Лясгасаўскі пчальнік
Напісана пад уражаннем ад наведвання пчальніка Лідскага лясгаса ў парку “Гарні”

Мядовага рух паху
з Гарнёў дасюль не знік:
ёсць у тутэйшым парку
лясгасаўскі пчальнік.

Вуллі лес абкружае –
вятрыска не прадзьме,
спакой не парушае
лятучы ветрык-змей.

Хоць доступу не мае
сюды звяно вятроў,
свабодна пранікае
да пчальніка святло.

Выводзяць пчаласем’і
і матак пчаляры.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нямецкі бункер
Напамінам аб нямецкай акупацыі ў гады Першай сусветнай вайны на Лідчыне з’яўляюцца бункеры ў ваколіцах вёсак Сялец і Дакудава.

З падзямеллем бурым
будучы ў ладах,
Лідчынай і ў бункеры
немец уладаў.

У ладах з зямлёю
кайзеравец-крот,
а не песціць мрою
ў ёй працягваць род.

Вось, не разабранае
дужай парай рук,
урасло цаглянае
сховішча ў зямлю.

Моцна (вось прыслоўе,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Памяці Лідскай ратушы
Гісторыя Лідскай ратушы налічвае тры стагоддзі і заканчваецца пажарам 1891 года.

У мінуўшчыне пашару.
Памяць не загінула –
ратушу рука пажару
ў Лету не закінула…

Наша Ліда атрымала
права Магдэбургскае,
вестку радасна прымала –
і гарматы бухалі.

Горад, быў не пажылы ты –
у гадах юначых.
Ля цэнтральнай плошчы Ліды
збудавалі ратушу.

Век за векам плыў, праходзіў



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
(працяг)
РП
IX
НЕ-БА праз краты і НЕ-БА праз шкло…
Стрымы ў інэце – было так даўно!
Брыфінг і Маркаву “інтэрвію”…
НЕБА! Я падаў, але я ЖЫВУ!!!
На эшафот узыходзіў, калі прызямлілі…
катаў чакаў, але ўсё адмянілі…
Гвалт, запыталіся, зьдзекі і ціск?
ТУТ існаваньне МАГЧЫМА бязь іх?!
Жарт лялькавода – абмен Мінск-Гаага –
Мне каштаваў, зразумела, нямала…



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Нам ДАЗВОЛІЛІ
рэзаць вены –
бо чырвоная кроў БЧБ…
ці павесіцца –
бо турма ў турме…
скочыць уніз зь любога паверха –
бо бяз крылаў-ідэі
ратаваньня няма нідзе…
скончыць есьці і піць за кратамі,
а на волі атруціцца –
бо ня маем нічога сказаць
у абарону сваіх і сябе…
ці ў попел спаліцца на вогнішчы –
каб зьнішчыць абалонку душы,
што яшчэ змагалася…
Але… той, хто сказаў гэта…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

(Пераклад з англійскай)
Змярканне – гэта час, калі з галінак
Ліецца дзіўны пошчак салаўіны.
Калі пад павалокай вечаровай
Гучаць салодка закаханых словы.
Вада і ветрык музыкай глыбокай
Пяшчотна ласцяць слых мой адзінокі.
Кранаюча-вільготны кветкі ў росах,
Яскрава зоркі ўспыхваюць ў нябёсах.
Блакіт глыбей становіцца на хвалях,
У адценнях шэрых змрок лісцё хавае.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Пачуй мой подых, пачуй быццё,
Пачуй маё сэрца - у ім жыццё.
Ня ведай, што будзе, забудзь, што было,
Пачуй кожны крок і зірні на сьвятло.

Бывай, мая кветка, бывай, мой спакой!
Я адлятаю, шкада, не з табой...
Ты не сумуй - я хутка вярнуся,
Бо ў сэрцы каханне і я не баюся!

Не слухай, што скажуць кепскія чуткі!
Згарнуцца нябёсы, пападаюць зоркі
І знікне увесь сьвет, нават існасьць і час,



Сярэдняя: 1.8 (6 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
Раману Пратасевічу
І
На Беларусі ў год АДЗІНСТВА
з народа выйшлі ТЭРАРЫСТЫ.
Адзін –
юнак са сьцягам БЧБ у руках,
каханай дзеўчынай, імпэтам
і словам дзеяньня ў інэце.
Другі –
заўсёды з малышом,
айцец і дзед, узброены да зубоў.
Юнак хацеў, юнак жадаў,
у ідэю верыў і натхняў.
А дзед загадваў, кіраваў,
узнагароджваў і караў.
Змаганьне йшло, народ трываў,



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Ліпень

Ліпень прыйшоў са спякотай,
З водарам летуценняў.
Лесу нячутна, употай
Сыпнуў суніцы жменяй.

Ветрыкам і стрыжатам
Падараваў моц крылаў,
Сум пасадзіў за краты,
Каб па жыцці фарціла.

Дожджыку даў лагоду,
Жыту наліў калоссе,
Пчолкам - няктар для мёду -
Соладка каб жылося.

Ліпу ўвабраў у вэлюм.
Назва з нагоды гэтай -
Ліпень у кветках хмелю,
Месяц паловы лета.



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

КРАСАВІК

Уварваўся красавік
Ветрыкам імклівым.
Да дзвярэй і шыб прынік
Позіркам руплівым.

Зайчык сонечны ў вакно
Зазірнуў, як злодзей.
Снегу белага радно
Знікла, бо не ў модзе…

Неба сонейка часцей
Цеплынёй лагодзіць,
Сустракае парк гасцей
Шыльдай на ўваходзе.

Лес прачнуўся, гай і луг,
Рунь хвалюе поле.
Даставай, араты, плуг!
Папрацуй уволю!

Не дарма красавіком



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У барах зялёных і балотах
Па-над гнёздамі буслоў
Жыве наш край, наш кут улюблёны
Чакае ён годных сыноў

Дзе ж вы падзеліся, героі,
Якімі славіўся наш край?
Ці вы забыліся на мову,
На звычкі роду свайго?

Няма Тадэвуша-героя
І хлопцаў-касінераў з ім.
Кастусь загінуў на Лукішках
Вінцэнт палёг у Трасцянцы

Няўжо забыўся ты, Ісусе,
На наш гаротненькі куток?



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Воды точаць камяні
Хутчэй, чым яблыкі – чарвякі,
Калі воды – справядлівая,
А камяні – ілжывыя.

Быць вадою – быць сабою
Плыць, струмяніць, біць –
Усе камяні разбіць!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Кавід.

Жыву праўдаю бацькі і маці,
Тло драўлянай хаціны нясу
І нявер'е вялікай уладзе
За вялікі падман і хлусьню.
Не бягу я вакцыну ўсмактаці,
Да ўсіх згатавана адной:
Кавід зьменліў, безьліч мае штамаў -
Чалавек, ці спасьцігнеш яго!
27.06.21.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Пра здзекі, стогны і пагромы пАмятаю.
ПамЯтых квятаў не сарву,
Бо ў рове роў сыноў зямлі задушанай
За дух свабодны ды за родную зямлю.

Гавыла чарна вышэй за сонейка.
У сне самотным стогне любы край.
За маю хаціну, што на ўскрайку роўненькім,
Годны мой народзе, выбачай!

Завіруй неабыякавай сумленнасцю,
Зруш халупу з сумных якароў,
У плынь знясі з завучанай нікчэмнасці,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Навошта мы ёсць у асобе?
Камяк амбіцый, якому не хапае...
Як быццам ад пачатку ў хваробе.
Трохі скажоная, трохі сляпая...

Ці правільна карыстаемся формай
Для неабмежаванай адлегласці,
Чаго немагчыма перадаць словам,
Але выказаць канкрэтнай дзейнасцю?

Дзякуючы чыёй недасканаласці
Можна явіць такія магчымасці,
Як мужнасць самаахвярнасці
І прыгажосць шчырасці.

Няма лепшага выйсця...



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Мы чакалі палякаў-братоў
Ратавацца з няволі маскоўскай
Ды прыйшлі да нас заняпад
І здрада шляхты літоўскай

Кацярына зірнула на нас
Мы чакалі сяброў з усходу
А замест братняй ласкі
Атрымалі прыгон і нязгоду

Вось і гвардыя ў Вільню зайшла
Мы чакалі ласкі з Парыжа
Ні кавалку ўласнай зямлі –
Атрымалі толькі крыжы

Мы чакалі ад кайзера-бацькі
Што падорыць нам-незалежнасць



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Не шукай прычыны,
Бо іх шмат і розных.
Заблукаць магчыма
І без сіл, натхнення
Ўжо вярнуцца позна.

Не шукай падзякі,
Бо твайго сумлення
Можа толькі згода
Быць узнагароды
Найвышэйшым смакам.

Не шукай любові.
Толькі час губляеш,
Бо замест - самому
Лепей гэтак шчыра
Аддаваць, што маеш.

Ты шукай дарогі,
Па якіх на крылах
Цеплыні, увагі,
Клопату, павагі
Сам праявіш Бога.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Салаўіная песня
Адганяе думкі,
Прымушае быць
Зараз у гэтым месцы
Адкрыта і чуйна -
Гэта значыць жыць.

Вяртае цябе з памылак,
Лішніх хваляванняў,
Вяртае дамоў,
Дзе час быццам застылы,
Ніякіх чаканняў,
Непатрэбных слоў.

Дзе ўсё інакш працуе,
Сябе адключыўшы,
Становішся ўсім.
Калі межы мінулі,
Сваю сутнасць змяніўшы,
І ўсё стала адным.

Усё часовае - Божым,
Чужое - братнім,
Сваё ж у чарзе.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Шукалі разумнага
Сярод разумных.

Не знайшлі.

Шукалі моцнага
Сярод моцных.

Не знайшлі.

Шукалі здаровага
Сярод здаровых.

Не знайшлі.

Засталіся:
Дурны,стары і хворы.

Потым і іх шукалі.

Не знайшлі.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

На добрых тварах злачынцаў
Шчырыя вочы хлусні.

Сачы за іх словамі.

Адзін момант,-
І ты ўжо не ты.

Сачы за іх рукамі.

Адзін момант,-
І цябе няма.

P.S.

Душа неўміручая.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Неба зноў дажджом спадае,
Кроплямі табе спявае
Шчыра блаславенне.

Апускаецца на плечы
Пажаданнямі і шэпча
Цёплынёй струменя.

Аддае ўсё, не марудзіць,
Не трымае і не будзе
За цябе трымацца.

Неба самадастаткова.
Ты яго умыйся словам,
Каб наноў стварацца.

Тваім марам больш дасць моцы.
Калі шчыра, то бясконцы
Ад малітвы слодыч.

Неба побач ёсць заўсёды,
Неназойліва, бязмоўна…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Чароўная сімфонія прыроды
Гучыць, калі зліваюцца ў адзінае
Мелодыя вады, шэпт прахалоды
I велічная песня салаўіная.

Праз зараснік вільготнай зеляніны
Прамень нясмелы ціха прабіраецца…
I вось яны – цудоўныя хвіліны,
Калі ўсё навокал прачынаецца!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я азірнуся і цябе сустрэну,
У твае вочы зазірну павольна,
Без забабонаў, падазронаў ценю…
І што сустрэча прынясе мне сёння?

Ты мне наогул цалкам невядомы,
Але з глыбокай да цябе павагай,
Удзячна ў кожным выніку размовы,
Ці ўсё прыемным будзе, ці знявагай.

З увагай слухаць іншага ўсе словы,
Сабе знайшоўшы ў кожным неабходнасць,
Свае таксама падбіраць шаноўна,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Засеў на селішчы дзядоўнік,
Пусціў глыбока карані,
Хоць не садзіў яго садоўнік,
Хоць не шукаў ён глыбіні.
Забыта сцежка да парога.
Глядзіць у вокны бадыллё.
Відаць, ад погляду пустога
Дзічэе ў яблыні галлё.
Начуе вецер пад страхою.
Шукае радасць на двары.
Яе хапала тут уволю,
Пакуль былі гаспадары.
Цяпер вакол адзін дзядоўнік,
Калючка проста, ці бур’ян.
Ды толькі ён і не віноўнік,



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Жыццё незвычайнае гэта
З Богу вядомай мэтай,
Тваім каханнем сагрэтае,
У маім з'явіўшыся сне.

Жыццё сапраўды вялікае
З надзеямі шматлікімі
Для нас нябёсы блакітныя
Спусцілі ў сілы твае.

Жыццё, што бязвіннае, чыстае,
З тваімі, маімі рысамі,
Агульным кампрамісам,
Каб нас аб'яднаць мацней.

Гэта жыццё зусім новае,
Нашай пяшчотай створана
І свету яшчэ не знаёмае,
Што зараз жыве ўва мне.



Яшчэ не ацэнена

пад мала’дзикам моладцы мыюцца-
мылам мажуць абмылки мялёныя.
маладыя и мужныя- маюцца,
думку думаюць- думы змяняюцца.

а мажоры мажуцца маслам,
тлустам мянуючы массу.
у само вымя миксуюць микстуру-
то ж минулы мираж майстра!

метусЬня не зламае мэту,
миякарда,- то ХЗ- можа...
мадэльеру мадэрн- маёмасць,
а другому- маёнтак- мода.

змагары, зразумела,- мэта!
узмацненне мазгоу’- мара.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Сонца шэпча цёплай казкай,
У паветры водар мёду.
Ён апоўдні ля ўваходу,
Як дамовіліся разам.

А яна настрой на плечы,
Лёгка ўніз па тых прыступках
І ляціць натхнёна, хутка.
Так жаданая сустрэча.

Сапраўды, любоў ніколі
Адзіноты не трывае.
І пачуцці ўсе ствараюць
Кожны раз прынамсі двое.

Як бы выгляд ні рабілі,
Шчасце ад таго залежыць,
Ці ў стасунках з бліжняй вежай
Супакою, згоды крылы.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Ціхая раніца. Сонейка ўсходзіць.
Песню салоўка над рэчкай заводзіць.
Ластаўкі хутка над Нёманам кружаць.
Воблачкі белыя з ветрыкам дружаць.

Дожджычак ціхі ноччу прайшоў.
Шпак для сяброўкі гасцінцы знайшоў,
Сеў на галінку, чакае яе.
Глянь--прыляцела. А сонца ўстае.

Пахне зямля. Зацвітае чаромха.
Траўка расце. Сон-трава ўжо ківае галоўкай.
Пеўнікі ў вёсцы збудзілі людзей.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ніколі не здавайся! Не здавайся, чуеш?
Калі ўвесь у памылках, не ратуюць словы,
Калі табе здаюцца страчанымі душы,
У роспачы не будзь, бо ты дзіця любові!

Усе з яе мы выйшлі, ёй адной працята
Усё навокал толькі, больш няма нічога!
Яна дагэтуль б’ецца ў сэрцы так упарта
І застанецца з намі разам назаўсёды!

Няхай люстэрка толькі мы яе, не болей,
Нас так абмежавалі і недасканала,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Кто сказал вадабез паху



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Жыві для сябе, сваёю душою
Спазнай гэты свет, з любові жыццё…
І нават калі спаўна непакою,
З усмешкай прымі як навуку ўсё.

Жыві для дзяцей, малодшых і родных,
Хто мае патрэбу ў тваёй дабрыні,
Каго ты мацней, пад тваёй абаронай
Хто гэтак залежыць ад тваёй рукі.

А раптам калі ты цалкам без сілаў,
Ахвяра зусім непад’ёмная ўжо,
Працягвай быць, уставай ізноў, мілы,



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У парку, ля раучука



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Добры дзень. Выбачце.
Я не памятаю, таму не магу сказаць вам,
Дзе дагэтуль мог з вамі спаткацца.
Але валасы вашы, вусны і вочы,
Міленькі тварык дзявочы
Я недзе бачыў быццам.
А ведаеце, не так даўно, мне пачала сніцца
Незнаёмка.
Казаць гэта вам мне няёмка,
Але мне чамусь здаецца
Што яна - гэта вы.
Не, не. Маўчыць мае сэрца.
Ідзе ўсе ад галавы.
Не магу ўспомніць твару рысы
Той незнаёмкі са сноў.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Імкнуць заўжды да рэчкі
Крыніца і ручай.
А сэрца, нібы птушка,–
У петрыкаўскі край.
Там ёсць маё гняздзечка–
Вёсачка Брады.
Хапала ў дзяцінстве
Цяпла і дабраты.

О вёсачка! Калыска
Дзяцінства басанож!
Быў сябрам мне вятрыска–
На крылах шчасця нёс.
І маці маладая…
І бацька малады…
Ляцелі незваротна
Птушкамі гадЫ.

Пусцелі ў вёсцы хаты,
Хаця цвілі сады.
Раслі самотна ўшырку



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

а жонки з жуванками жураць жау’нерау’...
жыды зажували пажытки Бажкоу’.
жывёлы жалобна жаляцца на жали-
жанчыны жамерна Ижмуць жаралоУ’...

жаночая жа’рабка жвава жабруе-
и недзеля жарту- жыу’цом жыццяпис!
ни жыта пад жоран, не жорны пад жолуд-
жаданни жаласные жах- бытта жмут!

жаноцкасць жахлива у’здзюжыла жыу’насць,
ускружыла жыха’рам жэлчЪ назау’жды
ни Сьвета, не ЦИХИ и не Бабарыка-



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Калісьці гонар баранілі шпагай.
Змяніў арыентацыю народ:
да ўзнёслых думак неяк знікла цяга –
на п'едэстал узведзены даход.

Красуе ў рамах і падман, і подласць:
партрэты
хлусаў,
злодзеяў,
мянялаў ...
Запаснікі пакрылі пылам годнасць,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

На гары калгас, пад гарой саўгас,
А мяне міленькі не пазваў ў ЗАГС
Не пазваў ў ЗАГС, тлумачыў доўга:
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
- Што калгасніца я не адмаўляюся,
І любіць цябе я не збіраюся .
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
І любіць цябе я не збіраюся .
Я пайду туды, дзе мой кут родны,
І знайду сабе, хто мне падобны.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Хацеў бы расказаць наступную гісторыю:

Пра дзяучыну, якую сустрэў,

Якой была яна цудоўнаю.

Хто бачыў адразу б мяне зразумеў!

Вочы што два васількі!

Блішчалі як сонца ў адлюстраванні ракі..

Бачылі зоркі на небе?

У параўнанні з усмешкай гаслі яны!

Моцна за руку яе я трымаў,

Але ўтрымаць не змог..

Сэрца яе ўкраў хлопец другі

Злодзей, якому чорт дапамог.



Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)

Сніцца кут мне родны наш,
У печы агонь даўно пагас.
Там няма матулі нашай,
Не цвіце больш бэз за хатай.

І няма роднай сялібы,
А думкі цягнуць да Радзімы.
Сніцца ноччу хата, сцежкі,
Ды на вокнах занавескі.

Як квітнеў вясною сад,
Зорак яркіх снегапад.
Смак вады з роднай крыніцы,
Каласы спелай пшаніцы.

У думках ноччу ўспамінаю,
Затым у снах сваіх ствараю.
Хату тую, што бацькі,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вецер-адарві,
Вецер-уздымі,
Вецер-пранясі,
Вецер-разарві!
Вецер-уздыхні...
Вецер.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Я ехала ў ліфце роддома.
Мне скора ражаць.Ну а ёй
Тралейбусам ехаць да дома
Ў абшчагу.Ўжо не адной.

"Ну,што,не сустрэлі сыночка?"
Спытала ў халаце сястра.
Яна адказала:"Я маці-адзіночка."
І хутка на выхад пайшла.

Сястра ў догонку:"З мосточка
Так лёкка скокнуць маладой.
Завуць цябе маці-аднаночка.
І што ў галаве ў такой?"

У сэрцы маім тыя словы
Дагэтуль балюча гучаць.
Не бойся агідныя мовы!



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Не хавайся за дрэвы.
Я цябе пазнаю.
Красавік,чуеш спевы?
Гэта птушкі пяюць.

Красавік,ну,хадзем жа,
Кінь палітру хаваць.
Дай натхненню без межы
Гэты дзень фарбаваць!



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Бацькі ў вёсках дружна жылі,
Суседзі ў госці прыхадзілі.
Мятла для іх была замок,
Аль бо ў клямцы быў пруток.

Вось так яны калісь жылі,
Для ўсіх адкрытымі былі.
І гуртам бульбу ўсім капалі,
Затым дакопкі святкавалі.

Чужога гора там не ведалі,
У полі дружна ўсе абедалі.
Вяселле вёскаю спраўлялі.
А шлюб прыданным мацавалі.

Цяпер жа ў вёсках усё іначай,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Шчэ промня моц пакуль недасягальна,
Каб сокам дрэў галіны ажывіць.
Але вясна ўжо тут.І так банальна
На лавачцы ў шаліку сядзіць.

Блакітнымі паводзіўшы вачыма
Па-добраму чакае,каб зіма
Убачыла,што болей немагчыма
Тут заставацца,і сышла сама.

Ды ганарліўке гэта непрыемна.
Яна гукнула вецер з вышыні,
Каб гнаць вясну.Але ўсё дарэмна,
Бо скончаны яе ліхія дні.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Калі сагрэе сонца азяблыя нябёсы,
Разбудзіць ручаіны ад ледзянога сну,
Яскрава засмяецца ў верхавінах соснаў –
Па сонечнай усмешцы пазнаю я вясну.

Напоўніцца прастора святлом і спадзяваннем,
А зранку шчэбет гучны развее забыццё.
Ад лёгкасці блакіту адчую хваляванне
I, свежасці ўдыхнуўшы, услаўлю зноў жыццё!



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мрою зноўку балацянкі,
Зьбег чаротаў да асок,
Апантаных жаб-вар'ятаў,
Раптам збуджаных вясной,

Уздоўж чыгункі, з луж, сажалак,
Пераможны енк ды лёк,
Да зямлі, да хатак нашых
Ідзе новае жыцьцё,

Дырыжуе хорам зьлітным,
Між анёламі, пан Бог:
Малы люд, мой люд вялікі,
Прымай новае жыцьцё!
-19.03.21.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Забыта геліевая ручка,
Закінут сшытак за шуфляд
І на чародзе дум нягучных,
Спачые рыбінай душа.

Было: плыла драпежна, хціва,
Іх палявала дацямна,
Дапытліва шукала дзіва
Ў сьвеце гэтым - ды змаглась!

Было: шукала ад каханьня
Вялікай шчырасьці цяпло,
Ля зор, Чорных Віроў жахалась
І даўніны мільгаючым сьвятлом!

Ляжыць пад пылам вершаў сшытак:
Душы адбітак на нябыт!
А верш найноўшы, аб пражытым,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Раней усяго была Айчына
І грудзей матчыных прыцмок,
Людской лагоды дабрачыннасьць -
Жыцьцё ж, адгэтуль пачалось!

І каб злажылась насапраўды,
У прывід няважкій не сплыло -
Верша, няхітрымі радкамі,
Занітавалася яно,

Прынітавалась да чаротаў,
Да балацянак і лясоў,
Да курганоў, дзе прашчур-продкі
Ляжаць на попелу кастроў...

Шматраз сумотная душа
На крылах сна прытул шукала,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Семя любові ў сэрцы дзіцячым,
Семя любові да роднай зямлі,
Не залятае аднекуль, знянацку -
Гэтае семя сеюць бацькі.

Дзеці глядзяць, як бацькі ўспрымаюць
Тое, што іх акружае наўкол.
Чуюць, ці іх бацькі размаўляюць
На мове роднай паміж сабой.

У гэтай любові з дзяцінства расту я,
Маці заўсёды вучыла мяне
Не забываць родны край, дзе ні буду:
Хай для цябе ён усіх будзе цанней.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Я не любіла мову беларусаӯ,
Калі на золку папараць шукала.
Здавалася незграбнаю для вуснаӯ,
Як быццам пад замком яе трымала.

Ей здрадзіӯшы аднойчы, уцякала
Асеннім растывожаным світанкам…
İ доӯга мая мова гаравала
Сярод лясоӯ заблуканым паӯстанкам.

На чужыне усяго было нямала,
Так не хапала роднага крыла!
İ дзесці там, на ростанях, блукала.
А папараць даӯно ужо адцвіла…



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам спелая збажына,
Што гуляе буянымі хвілямі
Ад самай раніцы да цямна.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам голавы землякоӯ,
Што яшчэ жывуць на гэтай зямлі
Продкаӯ сваіх- дзядоӯ и бацькоӯ.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белая, быццам пясок на могліцах,
Дзе магілы маіх родных и сваякоӯ,
Душы іх тут пакояцца.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

О Прыпяць! Мудрасці рака
І повязі стагоддзяў!
Хаваеш нораў свой круты
У плыні паўнаводдзя.

У час разводдзя і дажджоў
Сама ты быццам мора,
Нясуцца чайкі стрымгалоў–
Шукаюць Малімона.

Завуць так рыбіну адну,
Жыве ў падземным моры,
Дзё ёсць упадзіны свае,
Узвышшы, нават горы.

Гавораць, быццам Малімон
На дне ляжыць, пасецца.
Калі наверх усплывае ён,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Яшчэ сто гадоў таму
Клара Цэткін пайшла на вайну.
Усіх жонак з сабою пазвала,
Бо ўсім ім правоў не хапала.
А зараз ад гэтых правоў
Ужо час бараніць мужыкоў.
Ад іх не схавацца нідзе,
Нат у паветры ці на вадзе.
Крыўда цяпер у жанок карацей:
Толькі яны нараджаюць дзяцей.
Ну а таму, адкажыце на міласць,
Дзе раўнапраўе тут, дзе справядлівасць?
А час такі і век такі,
Што лайдакі ўсе мужыкі.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ёсць рай і на зямлі,
Хай ведае народ,
У крэсле прэзідэнта
Ды толькі першы год

Што дрэннае-не ад яго,
Што абяцаў, то потым будзе.
Жыві ў сваю асалоду,
Глядзі толькі каб не ў блудзе.

Так і Трамп пачынаў,
Ды ён нават не сніў,
Што ў далёкай Расеі
Адвакацкі ёсць сын.

Да таго ж ён галоўны
За ўсіх ліберал,
А бутэльку ў кішэні
Ён даўно захаваў.

Як толькі пачуў ён,
Што Трамп перамог,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Дзядуля, жанчына-манкурт бывае,
Бо так сваю Галку сусед называе?
Як бы прасцей адказаць табе, дзетка?
К няшчасцю-бывае, а к шчасцю-што рэдка



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хоць мужыцкі нораў – поўнач,
Моцна любім мы вясну.
Чым яна чаруе, вабіць?
Зараз праўду далажу.

У вясны – жанчыны голас:
Спеўны, дзіўны, трапяткі,
Што ліецца на прасторах,
Як званкія ручаі.

У вясны – жанчыны нораў:
Неўстойлівы заўжды,
Часта цеплынёй лагодзіць,
Але можа і змарозіць,
Як пачнуць квітнець сады.

У вясны – жанчыны вочы:
Бездань-космас-прыгажосць,
Дзеля іх усё навокал



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

У шыбах гудзе завіруха,
А ў сэрцы – чаканы спакой.
І, нават, прыснуў віславухі
Сабака, накормлены мной.

Ні сцежак вакол, ні дарогі
Не бачна ў марознае шкло –
У вольных, бязмежных разлогах
Двары і сляды замяло.

Снягі небасхіл адбялілі
Пад вей малітоўны напеў,
Нібыта анёл пухкакрылы
Над хатай маёй праляцеў…



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Легенда пра Марыну ( Ваўкавысскія легенды)
(Напісана па матывах народных легенд і паданняў)
1
Калісьці на горцы, ці можа гары,
Стаяў сярод лесу мур-замак стары.
Падобны да зданя, пануры і шэры…
Свяціліся з цемры вялізныя дзверы.
2
Магутную крэпасць нагадваў здалёк.
Нат воўк не адважваўся выць у той бок.
Нядобрае людзі казалі пра замак -
Нібыта і дзверы былі там без клямак.
3



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Пакарыцелі неба
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца
Мы мужныя, і смелыя,
і з сэрцамі гарачымі.
Налётваем, умелыя,
нябёсы пакараючы, мы.

Палёты – мара, што ў руках.
Стаць лётчыкамі – мэта.
Па небе будзем мы блукаць
з прыстойнай мэтай гэтай.

Пад Лідай, на стальных “буслах”
праходзім падрыхтоўку.
На самалётах нібы лак
пры светлавым патоку.

Мы юныя, бязвусыя,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Сівы стары сядзеў каля царквы,
Схаваўшы за каўнер сляпыя вочы.
Дні для яго былі чарней, чым ночы.
З-за пазухі звісаў рукаў крывы.

Нічога не прасіў, маўчаў няёмка,
Грэў пад крысом маленькае шчаня -
Галодныя ў нядзелю, удвух, зрання -
Якшаліся з гарэзаю-пазёмкай.

Спяшаўся да абедні розны люд.
Прыхваткамі сёй-тоё падкідалі.
А іншыя зусім не паглядалі



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарацелі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

верш для дзяцей

На паляну зубр-асілак
Выйшаў з пушчы, нібы гмах.
Распластаў у небе крылы
Бусел белы - мірны птах.

Жыта ў полі каласіцца,
Водар рапсавы, як мёд.
Набірае моц пшаніца,
Грэе сажалку чарот.

Над ракой, як мост, вясёлка
Абняла два берагі.
Бзыкаціць над грэчкай пчолка -
Гэта - край мой дарагі!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2020



Сярэдняя: 4.7 (7 галасоў)

Жыў на свеце невядомы
Певень з прозвішчам «мастак».
Зранку горла драў без стомы,
Таньчыў з гускай кракавяк.

Не займаўся слушнай справай.
Марыў - быць на вышыні -
Апранаць гусыню павай,
Жыць, як Цэзар, «на кані»…

Вось пачуў аднойчы Пеця,
Як спявае барытон
Перастаў грабціся ў смецці
Ды пабег купляць трамбон.

У трубу падзьмуў - зайграла.
Певень песню зацягнуў,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Прыйшоў нарэшце студзень.
Мяцеліца ў двары…
Вось радасці ўжо будзе
Мясцовай дзетвары.

Віруе сівер снежна,
Праз шчыліны пішчыць…
Бялёсае бязмежжа…
Сняжыць, сняжыць, сняжыць.

На вуліцы - нікога.
Спужанае шчаня
Нос туліць да старога
Таполевага пня.

Нічыйнае? Ці можа
Адбеглася з двара
Знямоглага, старога
Свайго гаспадара?

Няма варон, сінічак.
Замёў кармушку снег.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

"Да валасатых юнакоў
І такіх жа мужыкоў:
Можа,хопіць, можа годзе
Жыць с прычоскай не па модзе?
У тэлевізары, у кіно
Героі лысые даўно
Зробім вас на іх падобным,
Паспяховым, непаўторным.
А калі грошы беражэш,
Дык зробім на табе мы плеш."



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нельга браць, сынок, пазыку
Без належнага разліку:
Ці тут выгоды дастае,
Каб браць на час чужыя грошы,
А назаўжды аддаць -свае



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У хованкі гульню наклічыш,
Як сябрам грошай напазычыш.
Ды толькі роляў вам не памяняць:
Ім ад цябе хавацца,
Табе жа іх шукаць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ці то прысніў, ці то здалося,
Ці то прайшло ды не збылося.
Хай прыйдзе толькі да мяне,
А ўсіх астатніх абміне.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Як не здалася справа,
Хоть нервы зберажы.
Пашлі яе падалей,
Сам ляг ды паляжы



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Было пяцёра нас дзяцей
І не было сям’і дружней.
Я помню толькі чацьвярых,
Сястра пакінула нас адных.

Затым і бацька раптам злёг,
Забраў яго да сябе Бог.
Матуля нас адна расціла,
Нябачная яе трымала сіла.

Старэйшый брат дапамагаў,
Узамен ён бацькі ўсім стаў.
Няведалі каб гора больш рабяты,
Ён нас расціў- быў доўга не жанаты.

Матуля рук не пакладала,



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

ПАН ФРЫДЭРЫК

Вільгаццю, бэзам, азонам
Вее Шапен, і застыў
Тысячакропельным звонам
Недатыкальны матыў.

Нейкім законам прыроды
Зроблены той гукарад:
Знічкі, паветра і воды,
Ты – іх маркотны сабрат.

Спевам прасторным, найбольшым,
Быццам, як птушка ў лісці,
На аддаленні ад Польшчы –
Той, што ніяк не знайсці,

Бо лазурковым фантанам,
Светлай слязой з-пад павек,
Выракам фартэпіянным



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Трымайся за мяне!
Каб не адчуць свой страх.
Каб быць упэўненай у сябе –
Трымайся толькі за мяне!
02.2019



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дом для кніг
Напісана пад уражаннем ад наведвання Лідскай раённай бібліятэкі імя Янкі Купалы

Бібліятэка – дом для кніг,
галоўнае іх сховішча.
Сюды, прахожы, загляні,
па Ленінскай праходзячы!

Прыгожы дом для кніжных тон
пяром ты не апішаш!
Бібліятэкі гэтай фонд –
дзясяткі тысяч кніжак!

Ты адчуваеш кніжны пах
абанементнай залы
і бачыш кнігі – кажаш: “Ах!”
Яны ў палон узялі!



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

Ужо ў сіняй недзе далі
гучыць мелодыя вясны.
Яе Грамніцы нам паслалі,
крануўшы гулкія званы.

Гучыць матыў
у капежным звоне,
у пырсках радасных са стрэх,
у першым і нясмелым громе,
які пакуль што для пацех.

Яшчэ круціць завея будзе
і замець бегчы наўздагон,
Ды толькі памяць не забудзе
пачуты напрадвесні звон.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Лютуе ад апошніх сіл зіма.
Як быццам можа панаваць бясконца.
Але чакаюць людзі не дарма
Вясенні подых непазбежны сонца.

Яшчэ спрабуе люты кайданы
на нас накінуць маразоў і змроку.
Аднак выводзіць спадзявальны хоку
чырвань світання ў процьве сівізны.

Расплюшчы вочы, любы брат, ад сну!
Раскіне сэрца крылы хай, як бусел!
Бязбоязна хадзем гукаць вясну
і клікаць вызваленне Беларусі!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ваюй з хваробай на выдатна!
Участковым тэрапеўтам прысвячаецца

Як хвароба заскрабе
ці ў суседа, ці ў цябе,
забываючы пра стому, –
участковы тэрапеўт
вызываецца дадому.

Пры надвор’і пры любым,
кожны дзень на выклік ходзіць.
Пыльныя шары-клубы
ветрык-спадарожнік коціць.

Ёй – памочніцы сваёй –
хворыя як роднай рады.
Доктар, з хворасцю ваюй
на выдатненька, на ўра ты!

Лекар, выпішы рэцэпт,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Зразумееш ці мяне ты, мама?
Не пакінеш беспатольную ў журбе?
Не прагоніш ад сябе ў ганьбе?
I не скажаш, што у шлюбе рана?

...узгадаеш сябе з бацькам, мама?
Як ён быу не клапатлівым, многа піў,
I не толькі шафы часам біў...
А табе "Цярпі!" казала мама...

Палюбіла зяця - бачу, мама:
Гаспадар у хаце і не п' е зашмат.
I, здаецца, паміж намі лад...
Для мяне ты лічыш лепшым самым.



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

А бамкаць чым жа па Пацуках?

Над Беларусьсю кружыцца воран.
Як быттам хоча крыві нажрацц.
А мы тут стонем: да нет вам, грозны
Панове с псовняй! Наш мірны марш.

Нябыт, няволя – усё благое ж.
Як бы но верыць у лепшы час.
Вось і ву свёкра ж – прапав званочак.
Ці што такое а во у й Вась?

Палосьсе знов нам імчыць марозцы.
Дык што, абурыцца й на крата?



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Мая зямля агнём гарэла,
маю зямлю дзяўблі дажджы.
Ганебна нацыя нямела
і памірала на Крыжы.
І там,дзе светлая Сафія,
час прыпыняў павольны рух.
Там войскі гойсалі чужыя,
там забівалі вольны дух.
Але стрымалі белы вежы,
стрымаў падмурак,камяні!
І я вітаю Незалежнасьць
сваёй няскоранай зямлі



Сярэдняя: 4.4 (15 галасоў)

Быць-ды не адбыцца,
крочыць-ды не дайсьці.
Божа,ня дай зьдзяйсьніцца
гэткаму ў жыцьці.
Спраў каб не бракавала,
выйдзем спаткаць вятры.
Станем магутнай хваляй
кожны:і я,і ты!
Каб панавала Праўда,
трэ схамянуць душу.
Учора,цяпер і заўтра:
"Я выхаджу!"
Сьцяг Бел-Чырвона-Белы
бы зь небыцьця ўскрос.
Вольна лунае,сьмела
знакам Саміх Нябёс!



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Сьвет перакуліўся
і стаў
бела-чырвона-белым!
Воляй наўкол заблішчаў,
учынкам
народа сьмелым!
Разліта
паўсюль сьвятло
нашых
узнёслых мрояў.
Цемрадзі
час прайшоў!
Час надыйшоў
герояў!



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Дзень ці тыдзень, месяц, два
Будзем разам да канца.

І пакуль усё не сцямнела
Ходзім разам па надзелях.

Я, сусед, бацькі і брат
П’ем гарбату, пішам у чат:

Заклікаем усіх для спева,
Танчыць будзе самы смелы.

Ліст пашлем адважным людзям
І каго нахабна судзяць:

“Хутка будзем мы ўсе разам.
Не сумуй – лічы наказам.

Ён адзін. Нас вельмі шмат.
Сыдзе ён. І будзе так!”



Сярэдняя: 3.3 (14 галасоў)

+ + +
"Татачка, я б фашыстам не стаў ніколі!" —
хлопчык казаў год за дваццаць да працы ў АМАПе.
Ён быў сумленны і разумны даволі.
Мог і Мінск, і Берлін паказаць на контурнай мапе.
Ведаў, што сталася ў трыццаць дзевятым і сорак першым.
Асуджаў паліцаяў, любіў франтавыя вершы.
Сціскаў кулакі і слёзы глытаў у Хатыні.
І кляўся, што дух партызан у ім не загіне...



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На сівым даляглядзе, адчаю на зло,
выспявае зара Беларусі.
Каб у кожнай душы Сонца Праўды ўзышло
я ў калядную ноч памалюся.
Спавівае ў хляве Богамаці Хрыста.
Уцялесіўся Бог не у палацы.
А ў палацы з крывавым загадам паўстаў
Ірад цар, яго каты й дарадцы.
Але Бог не з "бамондам" сягоння, а тут...
Хор анёлаў пяе прастачынам...

Не праскочыць нікому Гасподзень прысуд



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нам гонды во ж на Рождество

Паэта кормяць не дарогі.
І не мальцы, шо все с Казлов.
Ён проста ходзе адмыслова
Тут гондэ во с сваёй гармоньк.

А еслі ты такі убогі,
Шо нават масла с сырам в лоб
А ні дасі такому Коці,
Ну, то чаго табе яшчо.

Ах, наша крама не багата
Вжо дажэ й ій, ох, на хлебок!
А дідка трэ чы шанаваты,
Калі яму вжо за 100 год.

Так мы ужарымо шас кавав!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вы трымайцеся, браточкі, - 
Жонкі раны зацалуюць… 
Станьце мужнымі, сыночкі, - 
Вашы дзеці дагуляюць… 
Памаліцеся, сястрычкі - 
Скідзені хай не лютуюць, 
Хай гвалтоўныя сутычкі 
Ў нашым краі аціхаюць… 
Не пужайцеся, бабулі, 
Зноў вайны мы не дапусцім. 
Супакойцеся, матулі, 
Нам патрэбны ясны вочы. 
Бацька, стань плячом да дзеда, 
Родны кут ахоўваць мусім…
Еўфрасіння і Рагнеда 



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Ад імя і без даручэння
Дробным катам былых часоў
Гэта змрочнае прысвячэнне,
Гэты выбух ажыўшых слоў.

Хто забіты, хто – напалову,
Губіць час невядома дзе…
Мы ж не лезлі вам у галовы
І не кралі вашых ідэй,

Мы ж не лезлі вам у кішэні,
Не бурылі вашых муроў.
Дык чаму мы для вас – мішэні?
Дык чаму мы накшталт звяроў?

Мы ж не лезлі ў вашы душы,
Каб сумленней стаць і цвярдзей,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

…але аднойчы выходзіць на бераг язь
з срэбнай усмешкай
і кажа табе
“вітаю!”
Н. Кудасава

Бывае з кожным: каторую ноч не спіш…
Хто свае крыўды раскладвае па палічках,
а хто, адзіноце бяссоннем сплаціўшы чынш,
язёў касякі бясконца можа падлічваць.

Куды ж ад смутку – весці карову ў бор?
Ці ў збожжа схавацца, вырыўшы там укрыцце?
А мо да ракі, дзе хатку будуе бабёр,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

І зноў душа мурзой проставалосай
ля ног Тваіх схіляецца ў літАнні:
"Амый мяне, Гасподзь, як брудны посуд,
не годны для Твайго выкарыстання!

Ды толькі не трымай, як мёртвых Цэрбер!
Пастаў у лёсе коску, а не кропку.
Хай буду я й не золатам, не срэбрам,
а глінаю — ачышчанай чаропкай.

Ты мне ў яе даруй святую брагу —
з рукі Сваёй жывільную вадзіцу.
Мо некаму, зняможанаму смагай,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

***

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Ражство святло
Нясе людзям!
Ражства цяпло
Патрэбна нам!
І там, дзе цемры
Быў змрочны след,
Асвецяць свечы
Шлях у добры свет!
Дзяліце радасць,
Што Бог паслаў,
Шануйце вартасць
Сапраўдных спраў!



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Ужо даўно згубіліся дарогі,
Якія ў маладосці ішлі да нас.
Пацерліся аб быт трывогі.
Каханне знёс імклівы, жорсткі час.

Сапраўдныя пачуцці засталіся,
Бясспрэчна, ціха ў сэрца заляглі.
Дарогі нашы, што ж вы разышліся,
Гармоніі каханню не далі?

Жадаю на імгменне сапраўды сустрэцца,
У вочы любыя таемна зазірнуць,
Пайсці і больш не азірнуцца:
Назад каханне болей не вярнуць.



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Ізноў патрыёта муштруюць за сцяг,
Пра які яшчэ толькі Скурко, а не Танк,
Прыгадваў узнёсла ды з гонарам так:

“Глядзіце ў будучыню смела!
Настаў доўгачаканы час,
Пад сцягам бел-чырвона-белым
Чакае перамога нас.”

Паэта радкам без дэкады стагоддзе.
А голас праз дрот усё крычыць: “Хопіць, годзе!”,
Бо чалавечая годнасць не ў згодзе,
Што дух пераможны пакуль не ў свабодзе.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

ПРА АРЛОЎ ДЫ ГУСЕЙ

Пад сьнегам гор дзесь лётаюць арлы,
Шчыпаюць дзесь траву на лузе гусі...
Вялікі гэты сьвет, альбо малы,
А ў ім хапае месца Беларусі.

Але-ж, сябры, спытаю я, якой?
І верш напоўню прозаю крытычнай,
Бо сэрца мне праніжа неспакой,
Як сам і ўдакладню: "Геаграфічнай...".

А іншую даўно ў нас хтось забраў.
Яе заўважыць можна вельмі рэдка.
Прычыны, кажуць, гэткіх дзіўных спраў,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

А мада-
м Ада -
Адама
дама.

13.12.2020



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Паміж туманных літар Торы,
Чые птушыныя сляды
Сувоя друзлага прасторы
Параскладалі на рады,

Схавана даўняе павер’е,
Якое некалі знайшоў
Стары пісец, вастрыўшы пер’е,
Калі сыходзіў у Шэол.

Аб церні ігласкурых знакаў
Раздзершы на шматкі таліт,
Ён не юродстваваў, не плакаў –
Той масарэт-касмапаліт,

Бо ведаў, што па волі Ягвэ
Стокроць прызначана яму
Ў жыццё ізноў прыходзіць прагна,



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Цяпер амаль па праве жабрака,
Што сочыць за мінулым спадцішка,
Я аб жыцці мяркую непрыкметна,
Бы ў моры раствараецца рака,
Гусцеючы ад солі... Так рука
Кранаецца да цемры апраметнай.

З нязграбнасцю чароўнай і дурной
Было юнацтва, і яно смугой
Вілося ўвысь абсягам на паўсвету.
Але раптоўна трэсне пад нагой
Галлё сухое, і тады з тугой
Ты зразумееш, што набрыў на мэту.



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Як сонца распачне збірацца
За гарызонт кулём спадаць,
Няўзмогу тварам да вар’яцтва
Штоночы ў люстру заглядаць,
Расчуўшы шоргат масянжовых
Нябесных мял і зорных круп,
I хруст хвілін у сонных жорнах
Дрыжачых анямелых губ.

Нібы па волі чарадзея
Ты паглыбляешся ў трысцё,
Дзе донар прышласці – надзея –
Па кроплі ўсмоктвае жыццё.
Так акіян з рачнога вусця
Драпежна п’е, і праз уздых



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Яшчэ не ацэнена

Дарога раскісла ад ліўня,
Паўзком слізганулася ў яр,
Цухмоліць па небе надрыўней
Iмжой звар’яцелы маляр.
Уносіцца волкае лісце
Накшталт развітальных лістоў.
Няўжо яму мала карысці
Пакутаваць, быццам Iоў?

Цікаўным жняцом-крыхаборам
Зазімак, дратуючы прэль,
Абводзіць лядком танкакорым
Рабіну і марны бружмель.
Ля хмызаў ад холаду шчуплых
Цяпло выкалупвае з-пад
Лаўжа, калупаецца ў дуплах



Яшчэ не ацэнена

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Яшчэ не ацэнена

Душа мая не сатанела
Ў жыццёвай цемры аніяк,
I мне святло ў канцы тунэля
Было, нібы бяссмерця знак.

Аб смерці думаў я нячаста
I траціў сэрца, як мантач.
А непазбежныя няшчасці
Былі адбіткамі няўдач.

Я знаў, што некалі з наскоку
Парвецца вышытая гладзь,
Душа памкнецца да вытоку
I не пакіне існаваць.

Так зліцца з ім душа хацела
Па-над прасторамі быцця!
Нашто мне збродлівае цела?



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Алесь Борскі 11 декабря 2020 года в 19:34
http www. pogost. germanі. lebus. html, ці Цёзка

Пераклад верша Аляксея Бінкевіча

Усяго 4000-4500,
вядомых 1699
рад. Бяроза Міхась Міхайлавіч 1900 - 17.04.45
мл. с-т Бубновіч Андрэй Максімавіч 18.04.45
рад. Бурштын Мікалай Цімафеевіч 1908 - 08.05.45
ст.с-т Бондар Сяргей Антонавіч 1896 - 18.04.45
рад. Бінкевіч Аляксей Адамовіч 1909 - 16.02.45



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

За акном ляцяць лісты--
Восень дае лататы.
Птушкі ў выраі даўно.
Хмары. Сонца не відно.

Мокры снег цярушыць з неба.
Холад. Апранацца трэба,
Каб пайсці гуляць на вуліцу.
Сумна. У каўняры ўсе туляцца.

Каб мне выйсці пагуляць
Трэба шалік адшукаць,
Боты цёплыя абуць,
Рукавіцы нацягнуць.

Як знайсці тут весялосці?
Мо, прасіць цябе ў госці
Кавы, чаю паспытаць,
Сырнікамі частаваць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За акном ляцяць лісты--
Восень дае лататы.
Птушкі ў выраі даўно.
Хмары. Сонца не відно.

Мокры снег цярушыць з неба.
Холад. Апранацца трэба,
Каб пайсці гуляць на вуліцу.
Сумна. У каўняры ўсе туляцца.

Каб мне выйсці пагуляць
Трэба шалік адшукаць,
Боты цёплыя абуць,
Рукавіцы нацягнуць.

Як знайсці тут весялосці?
Мо, прасіць цябе ў госці
Кавы, чаю паспытаць,
Сырнікамі частаваць.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Кахаюць не тыя,
Дык я ж не таго.
Пакуты пустыя
Нам для чаго?
Над сэрцам шаптала,
Дарэмна ўсё.
Кахаюць не тыя,
Так што же з таго.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Птушкі яго радасна вітаюць,
Ён заўжды ў птушыным царстве свой.
І зязюля, грэшніца святая,
Для яго не можа быць скупой.

І калі каханую аднойчы,
Быццам птушку, ён акальцаваў,
Бусел і дачушку, і сыночка
Ў хуткім часе ім падараваў.

Сцюжнаю парою не пустуе
У яго кармушка пад акном.
Добрым Айбалітам пашкадуе,
У бядзе не кіне птушку ён.

І, як арнітолаг, хто ж так шчыра,
Нібы ўдаль праводзіць сваякоў,



Яшчэ не ацэнена

М. Казлоўскаму

1.
Ў бібліяфіла у руках –
Удача!
Вельмі рад ён кніжцы,
Якую ў сябра адшукаў
Ў музеі хатнім – на гарышчы.

Яго сюды сам Бог паслаў.
Устаць ён рана пастараўся.
За горад ехаў, а пасля
Ў завею пешшу дабіраўся.

І вось галубіць кніжку ён. –
Старонкі зжоўклыя гартае.
Дыхнула ветрам даўніх дзён, –
Цяплом і сцюжай, – кніжка тая.

Бясцэннай бачыцца яна,
Як старадаўняя ікона.