Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ну што, ізноў яго абралі
Iзноў — на цэлых пяць гадоу
На лепшае надзею скралі
А хто да гэтага гатоў...

У галаве мільгаюць цені
Няўжо цяпер мы прападзём
Мы гэтым шэрым днём асеннім
Нібы палонныя, ідзём

Стаяць навокал канваіры
Сабакі брэшуць, вецер дзьме
А на нагах нібыта гіры
Ніхто ў цябе іх не вазьме

I вось яны, што падтрымалі
Тырана нашага, ідуць
Няўжо свядомых нас так мала



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Народ мой, даверлівы, ціхі
Як лёгка цябе ашукаць
Дазволіў ты чорныя цвікі
У рукі сабе забіваць

Дазволіў ты зграе ваўчынай
Ў краіне сваёй панаваць
Дазволіў усе яе ўчынкі
Дазволіў сябе рабаваць

Я ведаю – ты памяркоўны
І сам я, напэўна, такі
Пакуль не адчуеш усёй кроўю
Што йдзеш наўсягды ў жабракі

Што іншае долі не будзе
Адну толькі Бог табе даў
Што нельга баяцца тых пудзіл



Яшчэ не ацэнена

Народ мой, даверлівы, ціхі
Як лёгка цябе ашукаць
Дазволіў ты чорныя цвікі
У рукі сабе забіваць

Дазволіў ты зграе ваўчынай
Ў краіне сваёй панаваць
Дазволіў усе яе ўчынкі
Дазволіў сябе рабаваць

Я ведаю – ты памяркоўны
І сам я, напэўна, такі
Пакуль не адчуеш усёй кроўю
Што йдзеш наўсягды ў жабракі

Што іншае долі не будзе
Адну толькі Бог табе даў
Што нельга баяцца тых пудзіл



Яшчэ не ацэнена

Партызанская пасяўная
Самай незвычайнай партызанскай аперацыяй на тэрыторыі Лідчыны была вясенняя пасяўная кампанія 1944 года.
Да краёў акупаваных
нашы танкі коцяцца –
радуюцца партызаны,
ворагі маркоцяцца.

Пачынаем пасяўную:
вызваленне блізіцца.
У палях шчыруем, днюем –
і палям не лысіцца.

Пуставаць зямлі нядоўга.
Коней людзям выдзелім.
Добра ўзброеным натоўпам
зерне ў фрыцаў выдзерам.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Магіслаў. Такое імя далі магілёўцы свайму новаму сімвалу горада.
Трубач у сінім сурдуце усталяваны ў гарадской ратушы...

Там, дзе ратуша цягнецца ў неба
І прызыўны гадзінніка звон,
Выйдзе хлопчык з фанфараю меднай
На высокі ажурны балкон.

Не шукайце ні міфаў, ні казак,
Не давесці нам, не даказаць,
Чый загад для яго абавязак:
Гараджанам фанфару зайграць?



Яшчэ не ацэнена

***
На вайне я ніколі не быў,
не насіў за плячмі аўтамат,
пад бранёй
не гарэў
і пад кулямі ў бой не хадзіў,
не страляў з мінамётаў
і зенітных гармат.
Я не быў партызанам,
не закладваў пад рэйкі траціл,
як мой бацька, малым
ад разрываў снарадаў не глух,
у шпіталях ад гною мне раны
без наркозу
не чысціў хірург.
У дзяцінстве, як маці,
тыфам я не хварэў,
ад варожых салдат



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Подруга дней моих суровых,
Голубка дряхлая моя!
Одна в глуши лесов сосновых
Давно, давно ты ждешь меня.
Ты под окном своей светлицы
Горюешь, будто на часах,
И медлят поминутно спицы
В твоих наморщенных руках.
Глядишь в забытые вороты
На черный отдаленный путь;
Тоска, предчувствия, заботы
Теснят твою всечасно грудь.
То чудится тебе. . . . . . .

А.С. Пушкин



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Шаноўны цыган Вайдаловіч
Памяці цыганоў-ахвяр фашызму
Стары цыган-гарманіст Вайдаловіч быў расстраляны фашыстамі ў 1942 годзе ў ліку многіх іншых вязняў Лідскага гета за тое, што адмовіўся іграць для нямецкіх салдат.
Жыў у Малэйкаўшчызне табар.
Там весяліліся няслаба.

Распальвалі агонь увечар,
цыганкі гатавалі ежу,
і галаву цыган не вешаў,
і весялосць не мела межаў.

Спявалі, танчылі, гулялі.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Франтавыя ластаўкі

З этыкетак тоненькіх,
для пісання годненькіх,
для бацькоў, для Насценькі –
пісьмы-трохвугольнікі,
франтавыя ластаўкі.

Цяжкасці з папераю,
цяжкасці з канвертамі,
ды салдаты ўмелыя,
як абгортку белую
прыстасоўваць, ведалі.

Пішуць на газетачках,
на мяшках з паперачкі
для любімых дзетачак,
для каханай Светачкі,
для каханай Верачкі.

“Прывітанне, родныя!..
Мы тут не галодныя –



Сярэдняя: 3.6 (19 галасоў)

Я ніколі не была на пякучай вайне
Не хачу я ніколі там быць !
Каб і дзецям маім шанцавала як мне,
Не спатрэбілась ворагу мсціць.

Няхай ведаюць праўду пра тую вайну
Хай расскажуць і дзецям і ўнукам.
Як дзяржалі адпор, не далі слабіну
Іх дзяды не паддаліся мукам.

І нябудзе няхай такіх войн на зямле
Каласіца хай ў полі пшаніца.
Хлеб на ранах вайны, не забытай расце



Сярэдняя: 3.7 (19 галасоў)

Смак роднае мовы,
Які ты жаданы!
І гукі, і словы -
І радасць, і рана…
Часцей і часцей
Я вас чую па свеце.
Мацней і гучней
З вамі сэрцанька б’ецца.

Смак роднае мовы,
Які ты салодкі!
На вуснах дзяцей
І прыгожай малодкі,
У казках народных,
У песнях і ў вершах...
Заўжды будзеш родны,
У душы будзеш першы.

Смак роднае мовы,
Які ты гаючы!
Як голас сумлення,
Што лечыць і мучыць,



Сярэдняя: 3.6 (17 галасоў)

Тый дзень у сорак першым
Запомніўся навек.
З храстом нямецкім у хаце
З'явіўся чалавек.

Ён трабавў ў маткі
Пакінуць з дзецьмі хату.
Сабраць свае пажыткі
І ў хлеў прагнаў пракляты.

Ў хаце штаб зрабілі
Патрабавалі сала.
Каб дзеці ім служылі,
І ежы каб хапала.

Дачку рашылі адправіць
Ў нямечыну чужую.
Бяду ж рашыў паправіць
Старэйшы сын матулін.

Пагналі пешым строем



Сярэдняя: 3.7 (19 галасоў)

Сягоння свята Перамогі
Вялікі дзень і дарагі!
Дзяды нам здабылі свабоду
Шчасліва ўнукі каб жылі.

Каб жылі мірна ва ўсім свеце,
Каб бераглі свае карні.
І каб запомнілі ўсе дзеці
Як цяжка мір ім здабылі.

І ў час калі насцігне гора
Ўсе з'ядналіся ў аблок.
І ў кожнага была апора
Да Перамогі новы крок.

Каб памяць у душах захавалі
І праз гады і праз вякі.
Чумы карычневай не зналі



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

Сягоння свята Перамогі
Вялікі дзень і дарагі!
Дзяды нам здабылі свабоду
Шчасліва ўнукі каб жылі.

Каб жылі мірна ва ўсім свеце,
Каб бераглі свае карні.
І каб запомнілі ўсе дзеці
Як цяжка мір ім здабылі.

І ў час калі насцігне гора
Ўсе з'ядналіся ў аблок.
І ў кожнага была апора
Да Перамогі новы крок.

Каб памяць у душах захавалі
І праз гады і праз вякі.
Чумы карычневай не зналі



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я выйшаў прыкурыць ад светляка,
Які злятаў з распаленага цела
Той зоркі, што зярняткам спадцішка
Самотна побліз месяца мігцела.

Цыкадамі быў поўны гай стары,
Сярод травы гучала ў тэмпе presto
Вар’яцтва супярэчлівай ігры
Iх дадэкафанічнага аркестра.

Святляк пагас. I шчыльна, як пляцень,
Рагоз гайдаў ля рэчкі пры рагозе.
Сыходзячы ў элізіум, мой цень
Збянтэжыўся і знік на паўдарозе.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За віртуозамі былога –
Метафар, стыляў, слоўнай вязі –
Крадзіся ў празе дыялога
Па прахадных дварах фантазій.
Нырай таемна ў падваротню,
Нібыта ў сэнс рамана цёмны,
Хадзі і ўчытвайся ў Гародню –
Гаючы том з закладкай Нёмна.

Наўдачу крочучы па бруку
Непараўнальнага выдання,
Ты вобмацкам памылкі друку
Лаві на твары скрыжавання
I пазбягай цямнот, дзе тонкі
Падтэкст хаваецца, як Каін,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Iголкай стальной пацалунак
Прасоўвае подыху ніць.
Хто змог з прамянёў і карунак
Цябе далікатна стварыць?

Трымціць матылёк каля сківіц,
Азябла кранаецца губ...
Зіма – гэта мёртвы раўнівец,
Прысыпаны вапнаю труп.

Няпэўнай зіме і туману
Раскаянне рады не дасць,
Але мы ўваскрэсіць рахмана
Спрабуем пяшчоту і страсць.

Праз хіжасць калішніх застолляў,
Натугу карчомнай струны



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Узвядзём перашкоду вірусу!

Узвядзём усёй сям’ёю
перашкоду вірусам!
Вірус, стоячы за ёю,
адыходзіць вымусім!

За руку з суседам Ванем
тата не вітаецца –
абышоўшыся ківаннем,
аб жыцці пытаецца.

Гутарыць па тэлефоне
мама з цёцяй Любаю
(вечарам суседцы звоніць –
да яе не тупае).

Не бярэ сыночка стома –
пандэмію лаючы,
бегае сыночак дома,
у футбол гуляючы.

Для дачушкі ўся кватэра
стала дысказалаю.



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

Пустэльня сталага жыцця
Прымусіць кожнага стаміцца
І да вытокаў вараціцца,
Дзе маладосць твая прайшла

Пачуць мелодыі тых крокаў,
Што былі як анёлаў спеў…

О, як бы ты не вар’яцеў,
Нажаль, усё то – ужо далёка…



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Матыльком трапеча сэрца,
Пульс змарудзіў і прыстыў,
Восем яблынькаў малечай
З таткам тут я пасадзіў.
Ствол таўчэзны і магутны…
Яблык мноства—не сабраць,
Толькі яблычкі з атрутай
Вельмі страшна каштаваць.
Трэпле вецер чуб лагодна,
Сенам дыхае зямля,
Мне самотна і маркотна,
Не смяецца тут дзіця.
Адзінота, запусценне,
Стогнуць з ветрам кавылі,
І не сеецца насенне
На Чарнобыльскай зямлі.



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

На бясконцых Міёрскіх балотах
Што заказнікам Ельня завуць.
Сто азёраў існуе ў шыротах
Тры ракі з тых балотаў бягуць.

Там гняздуюцца розныя птушкі
Астравоў мінеральных шмат там.
Фаўна з флорай з чырвонае кніжкі
Сатварае дзівосны там гамм.

На балотных прасторах курлычуць
Жураўлі прылятая вясной.
Яе возгласам радасна клічуць
Нарушая балотны пакой.

Дурмановы паветра пах свежы



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

"У царкве"
Цишыня.Святыя лікі
Пахне ладанам у царкве
Праз акенцы сонца блікі
Крыж з Ісусам на сцяне
Людзі-божыя авечкі
Думкі,як пчаліны рой
Моляць бога,ставяць свечкі
За здароўе,за ўпакой
Перахрысцяцца з паклонам
Просяць збавіць ад спакус
Стары бацюшка з амвона
Словам грукае ў сто душ
Жоўтым воскам аплывае
Свечка тонкая гарыць
Смутак полымя гайдае



Сярэдняя: 4.3 (19 галасоў)

Праз жорсткую скалістую зямлю
Пяшчотна прабіваецца жыццё.
Адчуць каб сонца цяплыню
Убачыць свет вяліка пачуццё.

Прабіўся праз расколінуў скале
Ён самы моцны, дзіўны ў прыродзе.
І расцвіце ніхто дзе не жыве
І неспрыяльнае вакол дзе асяроддзе.

Цвіце на радасць кожнаму із нас
Здіўлячы магутнай сваёй сілай.
Вялікі маючы унутраны запас
У бясконечнай дарозе і імклівай.



Сярэдняя: 2.8 (16 галасоў)

Бярозы лунаюць нібыта сцягі
У блакітна валошкавым небе,
Па сцежках лясных – да наступнай вясны
Збягаць ужо сонейку трэба

Халодны кастрычнік плыве ў лістапад,
Апошні яго паглынае –
Адвечны бясконцы вар’яцкі парад
Ніколі свой бег не сканчае

Глыбокая ноч… І цемра паўсюль…
Вялікае княства марозаў
І цёплая Нарач ужо Ісык-Куль,
І снегам укрыты бярозы

Так восень імкнецца збяжаць ад зімы,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Партызанскія прыпеўкі

Навядуць на фрыцаў жаху:
з ворагам не мірацца –
робяць з бомбаў узрыўчатку
коннаўскія іскраўцы.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
на яго адкрыта зяпа
“найвышэйшай нацыі”.

У кулак-атрад зліваюць
партызанаў-волатаў.
Партызаны падрываюць
эшалоны ворагаў.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
па руках дае няслаба
“найвышэйшай нацыі”.

Мсцівец, прагі помсты поўны,



Сярэдняя: 4.2 (16 галасоў)

Калі з вайны вярнуўся бацька
Навек запамятавалі дзеці.
Ён раненай рукой знянацку
Ім лустку хлеба даставаў з кішэні.

Галоднымі вачыма моўча
Яны на хлеб глядзелі прагна.
Схапіў старэйшы лустку лоўка
Пабег туды дзе была матка.

Ляжала ціха на пасцелі
Галодная, худая маці.
Няпомняць дзеці калі елі
Ім нечага матулі даці.

Яе зваліла вось хвароба
Тут холад з голадам стаяў.



Сярэдняя: 4 (15 галасоў)

Праз многія мае гады
Я зноў вяртаюся туды,
Ў вёску родную маю
Я мару споўніла сваю.

Дарогі нет, я еду полем
Качаюць дрэвы сваім голлем.
І быццам кажуць мне яны
Памерла вёска, без вайны.

Стаяць знаёмыя мне хаты
Нібы старэнькія салдаты.
Ў паношаных сваіх шынэлях
Як шапкі, крышы на бікрэнях.

Стаяць і плачуць без спадарства
Было дзяцінства тут як царства.
Было прыбрана, ўсё цвіло



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Яшчэ даймаў уранку часта холад,
Ды зацвіла вярбінка ля ракі.
І дуб стары, нібыта шчыт ці волат,
Закрыць хацеў сабою скразнякі.

Хацела к святу вербачка прыбрацца,
Зялёнай стаць насуперак вятрам.
На радасць людзям трэба пастарацца,
Хоць тая радасць з сумам папалам.

Мы ўсе ідзём крыжоваю дарогай,
Хоць вербачка для радасці цвіце.
Асанна, здрада, вернасць і Галгофа…
Збавіцель зноў да кожнага ідзе.



Сярэдняя: 3.7 (16 галасоў)

У маёй краіне вірус і бальшы хаос
Які нягоднік нам яго занёс?
Хварэюць людзі, хварэе наша планета
Асталася надзея, ды ні каплі прасвета.

Калі ж гэта скончыцца гора, пакуты?
Калі ж мой народ скіне цяжкія путы?
Калі ж абыйдзе яго злая бяда!
Не будзе з каронай над ім спадара.

Напэўна народу патрэбна змяніца
З маланкай павісла ўжо навальніца.
Калі не паймем грамыхне карай Божай



Сярэдняя: 4 (13 галасоў)

Ня ведаю хто першы ўспахаў раллю,
Ня ведаю хто першы семя кінуў.
Я ведаю, што хлебам я дзяцей кармлю
З калоссеў тых, што бацька калісь вынуў.

Хвала таму, хто здабывае хлеб!
І ў цяжкім поце прагінае спіну.
А мазалі, што на руках спрадвек
Патрэбна цалаваць дачцэ яго і сыну.

Таму ўсяму хлеб у хаці галава
І з хлебам атрымоўваем мы сілу.
Няма цанней багацця і дабра,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Клаўдзія Пракула –
жонка Понція Пілата.

З грудоў халоднай вільгаццю падзьмула.
У каліце – падаткаў небагата.
Лютуе зранку Клаўдзія Пракула –
Не лепшы дзень у вершніка Пілата.
Чым Рым далей, тым меншае кар’ера.
Яшчэ ледзь-ледзь – і знікнеш за дзвярыма...
I небасхіл павіс камлыгай шэрай
Над катавальняй Ерушалаіма.

Ён проста сімвал, безыменны нехта,
Арэчаўлены відарыс ідэі,



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Невысокія чорныя вокны
Дазваляюць глядзець з цемнаты,
Як гараць залатыя валокны –
Ліхтароў электрычных кнаты.

Уключаецца неба праектар,
Зорны сноп адкідаючы ў бок,
I вязальная спіца прашпекта
Прасвідроўвае поўні клубок.

Шоргат шын, як набухлая вата,
Гоніць з ветрам навыперадкі.
Беспрытульныя лужы-шчаняты
Ліжуць мокрыя чаравікі.

На бязлюдным прашпекце так ярка,
Што, адбітыя ў чорным акне,



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Ты з жахам, Марыя,
праз слёзы кусаеш кулак.
Датлеў каганец.
Немаўля – у саломе, і холад.
I п’яненькі муж –
крывабокі, замораны волат –
Шпурляецца словамі,
быццам раз’юшаны грак:

– Мо думаеш, веру
юрлівай тваёй балбатні?
Навошта Егове
такая дурная нявеста?
Я з гэтага часу
не знойду спакойнага месца!
Ты с кім загуляла?
Хоць літаркай мне намякні!

Нашто вешчуны?



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мы раставалі пакрысе,
Нібы знікаюць рэчы ў доме.
I выцякалі думкі ўсе
Скрозь асцярожнае бяссонне.

Праз млявую знямогу цел,
Распластаваных пустатою,
За вокнамі цвыркун рыпеў,
Што ўсё дарэмнае, пустое...

Мы задыхаліся ад крыўд,
Гадзіннік стрэлкамі варочаў,
I разганяў брынклівы ліфт
Ліхтарны прыцемак паўночны.

А ў заваконні зноў і зноў
Цвыркун пад маскай невідзімкі
Iграў нам нешта пра любоў



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Нікому не магу
я падарыць натхненне.
Так, з мараю маёй
не згаварыўся лёс.
Хацелася б, каб быў
са мною побач геній,
хоць некалькі хвілін
за ўсё маё жыццё.
Падзелены, на жаль,
мы рознымі вякамі.
І час яго прайшоў,
як не было мяне.
На сто гадоў назад
я адашлю каханне,
як мёртвай зоркі след —
нязгаслы шле прамень.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Адпаўзай, пракляты вірус!

Страшны вірус у кароне
на Зямлі запанаваў.
Чалавецтва ўсё гамоніць
пра цяжар яго навал.

Вымусіла пандэмія
межы ўсе пазачыняць.
Рукі мылам кожны мые,
каб хварэць не пачынаць.

Каб зараза не мацнела,
ізалююцца хаця б.
Дзверы ў сховішчах-кватэрах
не адчынены гасцям.

Каб спыніць заразы рухі,
каб прагнаць заразу вон,
не вітаюцца за рукі,
зносіны – праз тэлефон.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Злятаю з катушак у свет
пераспелы.
Злятаю.
Да раю іду, ці да пекла
зямнога?
Да раю...

Я чую і нейкае шчасце, і
гора...
Я чую...
Рабую ў сабе і чарцей і
анелаў,
рабую...

Спыняе мяне толькі вецер
шалёны...
Лунаю...



Яшчэ не ацэнена

І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Сярэдняя: 4.1 (17 галасоў)

Беражы нас Божа, дужа беражы!
Каб у маёй краіне не было бяды.
Беражы ад віхраў, ад лютой вайны
Стараной хваробы люд мой абыйшлі.

Беражы краіну, беражы мой люд
Перапоўнен горам у яго сасуд.
Не зламілі войны ўстойлівы народ
У яго адзін ты верны громаатвод.

За народ малюся я перад табой
Вірусу з хваробай дай для іх адбой .
Не пакінь народ мой сціплы, гаратны



Сярэдняя: 4.4 (15 галасоў)

"Вярнуўся.."
Я зноў вярнуўся да той хаты
Дзе жыў даўно не мала год..
Сагнуўся,быццам дзед шчарбаты
Але стаіць старэнькі плот
Няма натоптанай сцяжынкі
Парослы мохам плач дах
На вішні мертвыя галінкі
Гняздо на коміне звіў птах
Тут не гуляюць больш на святы
І не трывожаць цішыню
Ніхто не кідае зярняты
У адпачыўшую зямлю
А ўспаміны нібы хвалі



Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Тры каштаны палажу
Табе сын я на вайну.
Ты сынок вазьмі з сабой
Абярэг вось гэты мой.

Горка плакала, адпраўляла
Свой наказ яму давала.
Захавай радненькі сына
Помні дзе твая Айчына.

Як вярнешся ты ў даміну
Пераможцам над вражынай.
Іх пасадзіш у садочку
Для адпачынку ў цянёчку.

А калі насцігне куля
Дзе ляжаў ты ў кашулі.
Там каштаны прарастуць
І вясною разцвітуць.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Чайка над жытам



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Гуканне вясны

Зіму перачакалі мы,
пражылі, перазімавалі,
намучыліся ад зімы –
і па вясне засумавалі.

На ўсё мы згодныя! Прыходзь
з блінамі, шашлыкамі, юшкай!
Цябе мы будзем сустракаць
усёю чарадою дружнай!

З палону вызвалена ты.
Прыедзь з латкамі і са слупам
на сонечным кані гнядым
прыгожаю дзяўчынай любай!

Бы дзідай, слупам снег гані,
што сыпле, камякамі валіць!
Прымчы дзяўчынай на кані!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

І. На сваім шляху

Мне сонца з неба ўпала на далоні,
У ім адчуў я водар летніх траў,
І я ажыў, нібыта нешта ўспомніў,
Нібы дагэтуль я глыбока спаў.

На раздарожжы я стаяў дарэмна,
Прыходу свайго часу ўсё чакаў.
Усе шляхі вядуць людзей з Эдэма,
І я свой шлях нарэшце распазнаў.

Бо кожнаму сваёй дарогай крочыць
Наканавана Богам для людзей.
Свяцілу, што за ўсімі зверху сочыць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У гадзiны набатных турбацый,
калi й мужны зшыбаецца з ног,
ратаванне вымольвае мацi —
просiць Бога, каб дзетак збярог —

і малят-немаўлят, i дарослых,
і дзяцей, і унукаў сваiх...

"I над безданню, Ойца нябёсны,
захавай птушанятак маiх!

Уратуй iх палёт ад падзення,
ад варожай — у сэрца — стралы!
Барані, як бранёй, блаславеннем —
i вялiкiх, i самых малых!



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Пралескі павітаюцца з табой,
Калі ў душы зімовы лёд растане,
І бордза жаўрукі наперабой
Падкажуць, дзе дарога да світання.

Абшары будуць светлыя ў палях,
Калі ўладарны позірк цвёрда кінеш.
Як думка паляціць увысь твой сцяг,
Калі яго туды ты сам уздымеш.

Бярозкі ў лесе стануць у радок,
У шэпце лісця зловіш песні ноты,
Як пераступіш цемры ты парог,
Нарэшце самавызначышся, хто ты.



Сярэдняя: 2.4 (9 галасоў)

Нясем і ўсё ніяк не зносім
двухсотгадовы гэты крыж.
І зноўку хукам у пераноссе:
- Ты на нормальном говоришь?

Носьбіты цяжару імперыі
інтрыг падвопытныя мышы...
Толькі даўно ўжо не веру я,
што чыйсьці брат, што хтосьці вышай.

Як-небудзь сам я вырашу,
што несці мне, а што пакінуць.
Пішу па-свойму і кажу,
каб проста быць, каб не загінуць.

Я вольны на зямлі сваёй
быць беларусам, ім застацца.



Сярэдняя: 2.8 (12 галасоў)

Не вол бушуе – СОVID-19,
Каронай душыць, быццам бы пятлёй,
Але мы будзем ўсё роўна сеяць,
Заворваць вірус свежаю раллёй.

Вучылі продкі нас калісьці:
“Памерці мусіш, але жыта сей.
На дол заўсёды лёгка упасці,
А выстаяць – заўжды цяжэй”.

І зерне будзе прарастаць з надзеяй
На сонца, дождж і нашую любоў.
А мы маліцца ды прасіць у Бога,
Каб кожны выстаяў і быў здароў.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Змаганне са змеем
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Фашызм – бы змей грымучы,
гад з шыяю вала.
Ён тысячы замучыў.
Змагацца смерць звала.

“Паўстаньце на змаганне
ў братэрстве, у адзінстве!
Старанні, намаганні
да справы прыкладзіце!”

Змагаючыся, важна
адвагу паказаць –
і дзейнічаў адважна
падпольшчык, партызан.

Штык партызана востры
прынёс фашызму боль.
У горадзе, у вёсцы



Сярэдняя: 3.9 (20 галасоў)

Заўжды вясноваю парой
Бяры у кішэнь грошы з сабой.
А вось зязюлю ты пачуеш
У першы раз як закукуіць.

Калі там грошай мнагавата
То год пражыць можна багата.
А калі нету ні капейкі
То грошы будуць у зладзейкі.

Калі зязюля закукуе
Багацце з беднасцю варажуе.
Каб ад яе чым адкупіцца
Грашам патрэбна развадзіцца.

Заўсёды там ты іх трымай
І на выпадак не вынімай.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

***
Прадчуйце асалоду ад будучых змяненняў,
Пачуццям дайце волю, дарогу – дасягненням.
Не бойцеся памылак, вяртайцеся да старту,
Нанова абярыце свайго маршрута карту.
Вы толькі паглядзіце! Навокал – цуды свету.
Ці часта заўважалі ў жыццёвых тэмпах гэта?
Любіце без прычыны, не прыдумляйце рамкі .
Няхай для сонца будуць адчынены фіранкі.
Ніколі не бывае праблем без вырашэння.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Алаверды

Зіма, падманшчыца, забыла абяцанне
І не прыйшла мяне наведаць...
Крыўд няма.
Ніхто так моцна не чакаў вясны вяртанне.
Чакала я.

Выходжу ўпэўнена з бясконцага тунэлю
Настустрач веры, шчасцю, шчырасці, любві.
Не клапаціцеся, я болей не хварэю.
Алаверды...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Свяча надзеі
Гляджу ў люстэрка праз свячу надзеі.
Мільгае полымя...
Мільгае, ды не грэе...
Наадварот, халодзіць моцна рукі.
У музыку складаю трэска гукі.
Узгадваю мінулага сюжэты.
Дзяцінства бесклапотнае, ну дзе ты?
Хвалюе, што вяртанне немагчыма
Няхай жа сёння не праходзіць міма.
Задзьму недагарэлую свячу
І ціхенька да рання прасяджу...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У клетцы ўласных ілюзій

Замкнёны сядзіць чалавек
У клетцы ілюзій уласных.
Даць адказ немагчыма заўчасна,
Колькі будзе там невылазна.
Месяц? Год? Можа ўвесь свой век?

Не трымае нічога яго,
Здаўся ў гэты палон самастойна.
Там арэлі гайдаюць павольна,
Там знаёма ўсё і спакойна,
Забываецца, дзе ты і хто.

Робіць выгляд, што хоча ўцячы.
Абураецца ўласным станам.
Перапоўнены самападманам.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Твае лісты, што выцвілае лісце:
Мне ветлых слоў, нажаль, не прачытаць.
Пад ціхі шолах вяне дзень імглісты.
Ляцяць з гаёў сарваныя маністы
Ў кашлатую, ігольчастую шаць.

На лугавінах іржавее некась.
Астыла сонца на празрыстым шкле.
Адчуў з тугой жыцця асірацеласць:
Твой голас у маўклівую знямеласць
Заледзянелым золатам плыве.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У процьме фіёрдаў, дзе вострыя скалы
Прадказваюць суднам пагібельны ўдар,
Стваралі легенду суровыя скальды
Пра мёд, што запальвае песенны дар.

Скараліся мёду і мора, і камень...
I карлікам-гномам у склепах зямлі
Ён быў за атруту; адно веліканы
Той ежаю ўсмак ласавацца маглі.

I гномаў знішчала вар’яцкая смага,
Калі стрымгалоў апраналі крылы
Да свежага ветру сугучная сага,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

У Сусвеце, звадкамі расколатам,
Мы кахаем, енчым, п’ем віно,
А маўчанне застаецца золатам,
Хоць было ў Пачатку не яно.
Прамаўленне – дзеянне заганнае,
Што вядзе нас праз Дзявяты круг.
Дзіўна хлусяць выпакутаваныя
Думкі, ператвораныя ў гук.

Бачым снег чысцюткі і са скрухаю
Прагнем высі, падаем на дно...
Не ператварыцца пацярухаю,
Тое, што з маўклівым заадно!
I няхай ратуе нас спагадліва



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

«Мне добра – я сірата!»
Шолам-Алейхем

Заблудзіш у часах і раптам выйдзеш
У тым глухім мястэчку, дзе на ідыш
Цябе вароны лаюць неўпапад,
Дзе чырванее вугалямі печка,
I ліпы састарэлага мястэчка
Кадзіш ціхутка шэпчуць – так абрад

На дотык адчуваецца пад вечар.
Ноч – чорны певень, ранак – белы крэчат.
Якую ў слізкай слоце прывітаць
Нягоду? Што за горкая навука?
I мазгавою костачкаю гука



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Скураты ад драўняных латанняў
У рыштках пачарнелі даўно,
Яркім сурыкам позніх світанняў
Восень мажа сваё палатно.

Бы ў гадзінніку сыплюцца лісцем
Праз нябачную шыйку часы.
Суцяшаюцца прагі і мыслі,
I спакойней гучаць галасы.

I рыхтуецца з неба залева
Апустошыць нябесную цвердзь
На сухое жабрацкае дрэва,
Што згубіла апошнюю медзь.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ніводнай постаці. На вуліцах – нікога.
У бельмах ліхтароў схавана ноч.
Адлюдных ростаняў тужлівая знямога
П’яніць мяне, як вытрыманы скотч.

У вершы выскальзнуць нястрымна маставыя
Пад дождж і снег, у цыгарэтны смог.
Аконных прочыркаў спантанныя крывыя
Складаюцца, як літары ў радок.

Размовы з космасам вядуць у снах антэны.
Спіць горад у неонавай пятлі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бацька і дачка
Памяці Міхаіла і Алены Манькоўскіх



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Усякі гад
хуткі на загад.



Сярэдняя: 4.7 (20 галасоў)

Роднай мовы толькі тыдзень…
А калі ўжо будзе год?
Гэта свята калі прыйдзе?
Падкажы мне, мой народ?

Чаму так табе не люба
Мова прадзедаў, дзядоў?
Нібы птушка ў клетцы дзюбай
Прабівае шлях дамоў.

Выпускаеш, як сіроту,
На гадзіну, ці на дзве…
А яна штодзень галотай
Ля вушэй тваіх гудзе.

Прытварыўся, што не чуеш.
Ці бірушы прыкупіў?
Ты за што яе марнуеш?
Ты чаму яе згубіў?



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Выйшла я на адпачынак
Многа часу маю
І па гэтай вось прычыне
Вершы Я складаю
Прабягаюць успаміны
З самага пачатку
Пра свае родныя мясціны
Распавяду нашчадкам.
У гэтай вёсцы нарадзілася
І ў першы клас пайшла,
І на заўжды тут прыгадзілася
І лес свой тут знайшла.
З дзяцінства ў полі працавала
І любавалася я льном,
Затым завочна веды набывала
Па прафесіі - аграном!
Усё жыццё з ёй побач пражыла



Сярэдняя: 4.9 (14 галасоў)

Навошта лёс людзей разводзіць?
Каб потым зноў пазней злучыць.
Жыццё - вадзіца. То - у лёдзе,
То - ручаёчкамі цурчыць.

Навошта б’емся аб пакуты?
Каб потым разам сад садзіць?
Чаму прыемна хвіля слоты,
Калі нутро агнём гарыць?

Чаму не досыць, калі добра?
Чаму ідзем, калі прыйшлі?
Чаму не лыжкай шчасце сёрбаў,
Калі шчаслівымі былі?

Чаму ў былым перагаралі,
Глыбей хавалі пачуццё?



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

Мы сядзім з табой блізенька-блізка,
Як даўней, за гарбатай, на кухні.
Тут ласункаў цалюткая міска.
Свечка часу ніколі не тухне.

Не чакаў ты, калі я паклічу.
Я не клікала. Толькі чакала,
Калі мне хоць хвілінку пазычыць,
Той, каго я так моцна кахала.

Час прыйшоў. Адбылося. Збылося.
З маладосці лісточак паперы.
Вершаванае шчасце лілося
На падлогу, на стол, на шпалеры…



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Мне ісці ні куды не хочацца.
Мне тут добра, у нашай крэпасці.
У вакно заглядае Лошыца,
Быццам вера на крылах вернасці.

Мне спакойна тут, лёгка пішацца.
Нават езджу ужо не ліха.
Снег на дахі павольна крышыцца
І цалуе далонь паціху.

Ўсе сышлі, ўсе на працы. Вернуцца.
Як жа добра, калі вяртаюцца.
А на сэрцы - нядзеля вербная
І анёлы ў душы купаюцца.

Мне і ехаць нікуды не хочацца,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мой погляд шэпча ўслед цябе:
Iдзі за лепшым, не трымаю,
Усё добрае сабе я пакідаю,
Яно спатрэбіцца мне ў жыцці.
Ты параўнаючы шукай,
Пакуль не страціш час і сілы,
I сам сабе не прайграй,
Былы каханы і калісьці мілы.



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

Даўно не ўсхваляная ў вершах
і не ўзвялічаная ў песнях,
зіма сканала, не ўзімеўшы,
у дзень, далёка шчэ не весні.

І ў іншы свет без пахавання
сышла манераю нязвыклай:
надысь на досвітку, уранні,
міргнула знічкаю — і знікла.

Не засталася й на памінкі,
дзе планавалі справаздачу.
Таму сягоння без слязінкі,
вясновы град ламбаду танчыў.

23.02.2020



Яшчэ не ацэнена

Адзін Армэн-аратар, ах, арыгінальнічаў -
апроч аральнічаць, Армэн ашчэ анальнічаў.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адзін Армэн-аратар, ах, арыгінальнічаў -
апроч аральнічаць, Армэн ашчэ анальнічаў.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Калі мне было пяць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь моцным».

Калі мне было дзесяць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь смелым».

Калі мне было пятнаццаць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь разумным».

Калі мне было васямнаццаць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь як усе –

Адвучыся,
Адслужы ў войску,
Знайдзі працу,
Жаніся».

Калі мне было трыццаць,
Бацька сказаў мне:
«Табе трэба больш працаваць,
Каб забяспечваць сям'ю.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Ні аб сустрэчы болей не малю,
ні аб расстанні болей не пытаю.
Прашу без болю ... з ціхае "люблю"...

на краі...

невекавечнай вечнасці й таго,
што абрывае повязі зямнога:
прыміце ласку сэрцайка майго

і словы

маей жальбы і жалю, што не я
цяпер за Вас адбуду ўсе гароты.
Хай напаслед сагрэе Вас мая

пяшчота.

І растрывожыць кропелька цяпла
і акіян самоты развітальнай



Сярэдняя: 4.4 (26 галасоў)

Змяніць аддзенне для прыроды
Патрэбна ранняю вясной.
Апошнія сышліся воды
І пахне свежаю раллёй

Стаяць бярозкі прыгажуні
І ў завушніцах іх нарад
Як знатныя ў акрузе пані
Адкрылі першы прамінад.

Вярба цвіце і пахне мёдам
Навокал цёплая пара.
Вярнуцца бы дамоў, што родам
Дзе мама , сад і дзетвара.

І супакойна стане ў сэрцы
І як ў дзіцячыя гады
Душа раскрые свае дзверцы



Сярэдняя: 4.2 (24 галасоў)

Няхай песні вясёлкай ляцяць
Напяўняя сабой атмасферу.
Будуць барды сягоня спяваць
Дзінабург адкрывай шчыра дзверы.

Прынясуць воды нашай Дзвіны
Каляровыя песні з Радзімы.
Прагучаць над Даўгавай яны
І рака і народы адзіны.

Песні розныя можна пачуць
Аб’яднае ўсіх наша мова.
Беларускія ж песні пяюць
Ўсе удзельнікі абавязкова!

Будзем вас сустракаць кожны год



Сярэдняя: 5 (10 галасоў)

(Прысвячаецца Сафіі Васільеўне Супрун - маёй маці)

Не сумуй, даражэнькая маці.
Зберажы надалей сваё сэрца.
Калі ёсць ты, лягчэй і дзіцяці
Ад адной толькі думкі, што б’ецца…

Што сядзіш там, на лаўцы, ля дому.
Ці ля печы, ці думкамі цешыш
Фатакарткі старога альбому…
Ці чытаеш ізноў мае вершы?

Хоць не разам мы зараз, далёка,
Але помнім і молімся Богу,
Каб жыла ты яшчэ доўга-доўга



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Адпачывай, аратый, ад арала!
Адпачывай, аратар, ад арала!



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Атрымаўшы адказ ад амарала,
аблыжна амарала абмарала.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Дождж пастуквае ў вакно
Хіба ж гэта студзень?
І завеі не відно.
І наўрад ці будзе.

Зеляніць трава і рунь -
Не зіма, ні лета...
Пачарнелі зрубы пунь,
Сенцы, падпаветак.

Сонца мала - рэдкі госць.
Дрэўцы, як сіроты,
Голле вымакла наскрозь,
Туляцца да плоту.

Вецярок - "туды-сюды".
Вые і скуголіць.
З лужыц мутнае вады
Прэч слязінкі гоніць.

Дзе ж ты зімка і мароз?



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Дэпутатаў выбірае
Наш народ не першы год…
Але не падазравае,
Што слуга заўжды - народ.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2020
Свидетельство о публикации №120020405736



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

(малітва)

Барані мяне, Божа,
Ад талеркі астрожай.
Барані мяне, Божа,
Ад зайздроснай хлусні.
Ад чужога парогу,
Што губляе дарогу,
Барані мяне, Божа,
Барані! Барані!

Барані мяне, Божа,
Ад ліхога багацця.
Барані мяне, Божа,
Забываць карані.
Ад няшчырага слова,
Ад сіротства у хаце,
Барані мяне, Божа,
Барані! Барані!

БаранІ, Божа, край мой
Ад знішчальнай навалы,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ім неяк трэба злоўжыць
і мне як трэба зло ўжыць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сонца затуліла я ў далоні,
Сцішылася, думаю, як быць...
Мо, схаваць яго ў сваім улонні?
Толькі ж як іншым без святла пражыць?

Сонца грэе, грэе мае рукі --
Адыходзіць удалячынь бяда,
Адлятаюць крыўды, боль і мукі.
У целе застаецца чыстата.

Не пячэ чамусьці Сонца цела.
Я прашу яго: "Пабудзь яшчэ,
Ды спалі ўсё, што набалела.
Свежа кроў няхай па мне цячэ".

Сонца страпянулася ў далонях:



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Зіма скавала рэчак бег
I знікла з сэрца злая скруха,
Калі іскрысты белы снег
Пакрыу на дрэвах голле пухам.
Цудоуныя насталі дні,
Абшар напоунен чысцінею
Чароунай гэтай цішыні
У марозным родным наваколлі.
Я мару, раны на зямлі
Старанна снег атуліць шалем
I звонка у вуха салауі
Складуць мелодыю на памяць.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Пад сонцам снег са стрэх спаўзае
І з гулам падае на дол,
Грыміць, нібыта першы гром,
У пырсках сонца адбівае.

І гэты звон, і гэты рух –
Надзея наша направесні .
Напішам новыя мы песні,
Пярэймем продкаў моцны дух.

Вясной засеем зноўку гоні,
Пасадзім новыя сады,
Ад рознай немачы, бяды
Грамнічную запалім свечку.



Сярэдняя: 4.1 (26 галасоў)

Украіна і Расія, Польша, Латвія, Літва
Паміж Вас пасярадзіне-Беларусь жыве мая!
Там з'ядналіся народы і з краін і з гарадоў
І жывуць, і добра ладзяць многа год і шмат вякоў.

І таму на беларусі польскі ў нас ёсць беларус
Для гасцей заўжды накрыты поўны келіх і абрус.
Не сустрэнеш нідзе ў свеце другой нацыі такой
Каб паміж людзьмі ўсімі была дружба, супакой.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Адно ў апошні дзень тварэння
Паўстала ў рыфму гаварэнне,
Калі Гасподзь на справу рук
Сваіх зірнуў, і заспявала
Раптоўна нешта, што хавала
Яго душа, як пакрывала,
Затрапятала, як жаўрук.
I, быццам як уток з асновай,
Перапляталіся два словы
Ў ставах устойлівых красён.
Яны жылі дагэтуль розна,
Але цяпер малілі слёзна:
– О, Божа, хай спляцецца ўсё!

Трымціць з тых пор дзіця ў агні,



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

***

Чаго бязлітасна карціла
Дык гэта юных дзён, калі
Па небе воблака круціла,
I цень кружыўся па зямлі;

Калі ўздымаўся вецер свежы,
Iрваўшы лісцем сонны штыль,
I палымнеў на тэлевежы
Громаадвода медны шпіль.

Гарэла сонца воўчым вокам
I смуткам веяла з таго,
Што цэлы горад быў пад бокам –
А веры не было ў яго.

Ні ў гэта прывіднае неба,
Ні ў чараду бясконцых сцен,
Ні ў самаго сябе, што слепа



Сярэдняя: 5 (1 голас)

I пачынае зморвацца вада.
I гэта азначае блізкасць снегу.
Вадзе ўжо безуважна і шкада
Па корані ўзвышацца, падаць з неба.
Стамілася яна цячы і пець,
Струменіцца, блішчаць, пералівацца.
Карціць вадзе сцішэць і ашклянець,
I там, дзе залягла, там заставацца.

Пад нізкім небам з колерам свінца
Вада сівее і шарэе цьмяна.
Але яшчэ пачуцці да канца
Ёй служаць без падлогу і падману.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Падчас барацьбы за трон ВКЛ у 1430-х
гадах вялікі князь Свідрыгайла дамогся
ад Канстанцінопальскага патрыярха,
каб Мітрапаліту кіеўскаму Герасіму быў
прысвоены тытул Мітрапаліта Усяе Русі.
Гэта быў першы такі чын у славянскіх землях.
Пасля таго, як Герасім распачаў
перамовы з сапернікам Свідрыгайлы
Сігізмундам Кейстутавічам аб пераносе
мітрапаліцкай кафедру ў Вільню,



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Якое страшнае слова вайна
Ад яго адразу сэрца замірае
Няхай ніколі не паўторыцца яна
І наша моладзь пра яе не знае
Няма на свеце жудасней бяды
Калі людзі між сабой ваююць
Няхай жа згіне гэта слова на заўжды
І нашы дзеці выбухаў не чуюць
Калісьці нашы продкі ваявалі
Загінуў кожны трэці беларус
Яны сваю зямлю абаранялі
І адступіў фашыст як подлы трус
І у наш час яшчэ вядуцца войны



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я прыйшла да цябе на сустрэчу,
Хоць не клікаў мяне і не зваў.
Усхадзіўся за вокнамі вецер,
Кроплі першыя з неба паслаў.
Так даўно я не чула твой голас,
Сумавала ў разлуцы адна.
Дождж лінуў і застукаў у вокны,
Я пагляду чакала твайго.
Ты зірнуў і чаканнем свяціўся,
Хоць прыход нечаканым мой быў.
Дождж цішэў, адыходзіў, канчаўся,
Смутак нашай разлукі змываў.



Сярэдняя: 4.1 (27 галасоў)

Нашы песні гучаць звонка ,звонка
Іх спяваюць у розных краях.
Перапоўнена песняй скарбонка
Ў добры шлях, добры шлях, добры шлях.
Прыпеў:
Мы ж беларусы, мы ж беларусы
І беларусская ў нас кроў.
А косы русы, ў нас косы русы
І да краіны ў вачах любоў.

І хто хоць раз пабываў ў Беларусі
З яе прастораў, з яе вугалкоў.
Нясуцца песні ў бескрайнія выссі
Там да Айчыны бязкрайня любоў.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

І ў памежжы, і ў замежжы
зімка сёлета — наўдзіў:
бы шкадуючы адзежу,
ані снежань не заснежыў,
ані студзень застудзіў.

Нат люцейшы ў свеце люты,
разамлеўшы — анягож:
не спытаў, хто як абуты,
стаў ласкавым — фу-ты, ну-ты! —
і патупаў басанож.

Па зямельцы, што, як летам,
з неба дожджыкам жыве.
Па заўчасна атагрэтых
матылях і першацветах,
маргарытках у траве.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Прападзём у нябёсах прасторы,
Будзем розныя думкі шукаць.
Я кахаю цябе, як ніколі,
І ніхто ўжо не зможа адняць

У мяне пачуццё трапяткое,
Што ад сэрца прыходзіць даўно.
Я хачу раздзяліць з табой долю,
І жыццё на абодвух адно.

Для мяне ты, як сонца ў цямніцы.
І праменьчык надзеі маёй.
Уначы, як заўсёды прысніцца
Вобраз светлы, галоўнае твой.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Я ўсё часцей бываю ў вёсцы,
У сталіцу езджу часам ў госці.
Усё там ззяе, зіхаціць.
А тут там-сям фанар гарыць.

Навокал цемра, цішыня.
Далёка не відаць агня.
Бо вельмі многа хат пустуе
Забыліся пра вёску тую.

Увага ўся да гарадоў
Туды імкнецца моладзь.
А ў вёсцы ўжо шмат гадоў
У царкву бабулькі ідуць на споведзь.

Адно спасло нас, што калгас
Пабудаваў пасёлак.
Жыллё для моладзі якраз



Сярэдняя: 4.4 (28 галасоў)

Што будзе ўперад, хто можа ведаць,
Дзе радасць і любоў жывуць
Там дзе з нашай верай расчынілі дзверы
І гасцей на свята усіх збяруць
Як добра сяброў сваіх ўстрачаць
Ім ад душы дабра жадаць
Каб выконвалася, усё пра што марылася
І мы рады зноў і зноў вам паўтараць.
Прыпеў:
Хай будзе дом ваш поўнай чарай,
Шчасця дзецям вашым
Міра святла і любові
Хай будзе ваша жыццё багатая



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Франтавыя матывы
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Дарогі франтавыя
з баянам дзед прайшоў.
Сядзелі радавыя
тады плячо ў плячо.

У іхнім асяроддзі
іграў і песні пеў –
натхненне, асалоду
салдат ад песні меў.

Пеў ветэран пад Курскам,
пад Кенігсбергам пеў
пра сіненькую хустку,
пра ўсенародны гнеў…

Пра ноч ды пра зямлянку
пеў ветэран байцам,
а потым, спазаранку,
ішоў у бой і сам.



Сярэдняя: 4.4 (15 галасоў)

Свет застаўся амаль што без сіл,
Дрэвам цяжка лістоту трымаць.
Я да дзюрак юнацтва знасіў,
Ды шкада яго з цела здымаць.

Кожны гузік тужэй зашпілю
На грудзях і падумаю, што
Патапчу яшчэ трохі зямлю
Ў спарахнелым сваім паліто.



Сярэдняя: 4 (23 галасоў)

Гэты свет, як вялізны шматтомнік,
Быў прачытаны мной да канца.
«Загарніце мне ў снег падаконнік», –
Турбаваў я зімой прадаўца.
I, застылым прадбачаннем шэрым,
Што не цэніць жыцця нічыйго:
«Для каго?» – ён пытаўся з ашчэрам. –
«Для мяне. Для мяне аднаго».

Адмаўляючы старасць і кпіны
На шаўковай паверхні ліста,
Прасякалі сузор’і бразгліны
З апраметнага ўлоння куста.
Расчынялі зямныя вантробы



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

Быў Месяц спляжаны пад ранак,
Што напярэдадні Пакровы.
Як пакалечаны падранак
Скуголіў узыход барвовы.

Аскепкамі мінулай ночы
Вароны – вострыя, як коп’і –
На ім пракрэслівалі прочырк
I рассыпаліся шматкроп’ем...

Ужо нішто не адрывала
Ад надыходзячага снега –
Адно дыван, ды пакрывала,
Ды дзеўчына на фоне неба.

Яна з пакутнага сумнення
З’явілася ў бялюткім плацці –
Апошняй міласцю асенняй,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Ці ў ісламскім, ці ў будыйскім
Храме ў пэўнай цемнаце
Памінальную запіску
За мяне пакладзяце.

У капліцы пры дарозе,
Дзе іконы на сцяне...
У літвацкай сінагозе
Гэта можна альбо не?

Недарэка і нябога –
Вось і я калісь згару.
Аба мне раскажуць Богу,
Як аб Бобчынскім цару.

У мармонскай пазалоце,
Беднай кірсе без прыкрас,
Лішні лісцік у блакноце
Адшукаецца мо ў вас?

Вы тады з яго складзіце



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Прыдзе час, калі папросяць,
Нават быў бы ты Фідэль.
Коні ўшчэнт туман разносяць,
Моль з'ядае камізэль.
Скронь у холад, дотык пальцаў.
Або подушкі пад пас.
Усё адно, ты не чапляйся.
Зменаў час не міне нас.
Што ўпадае - прарастае.
Што гніе- жыццё дае.
Напрадвесні жолуд трэсне.
Можа так, а можа не.



Сярэдняя: 4.4 (27 галасоў)

Мы з Латвіяй даўно адзіны
Жывём даўно і шмат гадоў
Па дзве цяпер ў нас Радзімы
І для дзяцей ,тут родны дом.

Мы зноў чакаем усе сустрэчы
З табой Радзіма- Беларусь.
Але ж вяртаемся дарэчы
Ў краіну Латвіей, што завуць.

Даўно з’ядналіся з табою
Ты стала роднай -Латвія.
Тут мы жывём з усёй раднёю
Тут заснавалася сям’я.

Я з мыслямі даўно абвыклась
Што нет радней Вас ў жыцці!



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Даруй чалавеку,
які "адарыў" злом цябе.
Хай будзе ЯМУ ДАРАВАННЕ
любві падарункам.
Але не забудзь
і пра сціплы дарунак САБЕ:
ЗАБЫЦЬ
перажытага боль —
для свайго паратунку.

19.01.2020



Сярэдняя: 4.9 (7 галасоў)

Выйду я ў начы на двор
За той самай справай.
Адбягу хутчэй у цень,
То ж вам не забава.
Што ад месяца паўзуць
Чэрці з грушы дзічкі
Ай і падаюць за плот
Знічкі чараўнічкі.
Ганак сьветлы мой фарпост
Зноў мяне спасаў.
Я і вершык напісаў
І схадзіў па с..аў.



Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)

Вось вам тое,
Што рвецца
з пад сэрца.
Што ў дрыгве
Прарастае
Таполяй.
Што праз ноч
І мінулыя вёсны.
Ціха шэпча
Ўжо хопіць.
Дзе ж болей.
Меней сэнсу
Ў штодзённым
Баданні
Меней гучнасці
Ў закліканнях.
Крохкі лёд
Пад маёю
Нагою..
Не дурны я
Чакаю.
Не сёння.



Сярэдняя: 4.4 (11 галасоў)

Паміж небам і зямлею
Недзе я.
Паміж летам і вясною
Надзея.
Паміж столяй і падлогай
Танчуць баль.
Паміж крыжам
I труною
Толькі жаль.
Паміж елкай і сасною
Асіна
Паміж Паўлам ды Пятром
Паскудзіна.
Паміж цемрай і святлом
Недзе я
Паміж змрокам
і світанкам
Надзея.



Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

Кім стаць мне?
Палякам ці рускім?
А мо запісацца ў жыды?
Абрэзаць па самыя вушы.
Каб ужо на вякі, назаўжды.
Каб дзеці мае не хісталіся,
Ня чулі пытанняў:"Ты хто?"
Яно ж і ніхто не цікавіцца,
Пляваць у які цвет паліто.
Але ж покі розум трымаецца,
Тутэйшым быць Гонар і то.
І так! Я памру Беларускім.
Андрушэвічам.
Калі што.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Я прайшоў
Праз вясну ды лета.
Я да восені сваёй
Падышоў.
Раскідаў
Ды збіраў каменне.
Губляючы ізноў
Што знайшоў.

Усе хутчэй
Ды грамчэй гадзіннік
Набліжае сумны час
Мае зімы.
Усе прасцей
Ды цяплей адзенне.
Срэбным попелам
На скронях валасы.

Аж няхай
Пачакае снежань.
Адпаўзуць завеі
У цёмныя лясы.
Бо буслы
Клёкатам на ліпе
Абвяшчаюць надыход
Твае вясны.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ліпеньскія прыпеўкі
У памяць аб падзеях 1944 года

Бравай арміяй-скалою
край наш вызваляецца –
многа акупанцкай зброі
ля ракі валяецца.
***
Акупанты – гразь. Атака –
грозная мачаліца…
Вызваліцелі на танку
ў вёсачку прымчаліся.
***
Да цябе, фашыст-бамбіза,
неба не прыязнае:
часці ворага бамбіла
наша авіяцыя.
***
Павалілі цераз Збляны
фрыцы недабітыя.
Іх патроны расстраляны,
галасы прапітыя.
***



Сярэдняя: 4.6 (24 галасоў)

Вясною ластаўкі зляпілі
Гняздо пад крышай для сям’і.
Заўжды тут птушанят вучылі
І супакойна ўсе жылі.

Яны стараліся каб крэпка
Гняздзечка з гліны прыляпіць.
Няслі ў дзюбках гліну цэпка
Яе каб к даху прычапіць.

За ўсім вось гэтым назіралі
Два вараб’і, два лайдакі.
І план свой гадкі гатавалі,
Каб захапіць гняздо ў сям’і.

З гнязда іх яйкі павыкідалі
Закрылі сенам ўсё дупло,



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Ад дотыку душы —
тваёй —
цымбалы заспявалі…
Баян, адвечны валацуга, —
мой —
цымбалам падбасіў…
І —
нам самім наўздзіў —
мелодыю кахання раскаталі…
Далёка і шырока —
як можа вуха чуць
і бачыць вока…

Ды высілкі абодвух інструментаў
і ні ў табе, і ні ў ва мне
не спарадзілі сантыментаў…

Кантрастамі напоўненага скерца
ў свет музыка пранеслася —
ды міма



Сярэдняя: 4.7 (23 галасоў)

Пчала лятала мёд збірала
Без працы не праходзіў дзень.
Яна пылцу і мёд іскала
Ёй працаваць было нялень.

Шукала кветкі мёдам поўных
Іх любавалася красой.
Шмат тут было мясцін цудоўных,
Што падымалі ёй настрой.

Збірала мёд, нясла ў соты
Сабе ў зіму і гаспадару.
Спявала складывая ноты.
Зімой ім радасць падару.

А радам муха пралятала
Жужжа назойліва пад нос.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Мы бачым як лётаюць зоркі…
У небе… высока, высока…
Ды толькі не чуем, як горка
Плачуць па іх дзе-далёка.

Шчэ радасна трохі за тыя,
Што доўга гарэлі, яскрава.
… А як жа балюча малыя
Золатам гаснуць крывавым.

Хай дзеткі жывуць доўга-доўга,
Хай свецяць святлом моцным, новым.
Каб ярка ў апошні раз моргаў
Дух-зорка шчаслівы бацьковы.



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

Баль грыміць… Выпускны!..
Маладзее ўвесь свет і кружыцца…
Вальс дарослай нашай вясны
Зоркі з намі таксама танцуюць —
На азёры паглянь, на рачулкі
і лужыны…

Вальс!.. Вальс!.. Танчым мы!..
Сэрца бурнаю радасцю поўніцца…
Аднакласніца ж, не маўчы,
Як пралеска вясною ў бары,
Мне зіхотны ўсмех падары —



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Аднойчы, шчэ у колішняй хаце,
Дзе зоркі гуляюць у вакне,
Над вечар раз бацька и маці
У госьці прышлі да мяне.

Сядзяць на услоне у хаце,
Яшчэ маладзей за меня.
İ хустка квітнее у маці,
İ бацькаӯ паджак шэра льне.

Сядзяць, не гавораць нічога,
Адкуль яны, што там і як…
İ я пачынаю размову-
Чым вас частаваць, небарак?

-Налі нам патрошку туману,
Што вісьне на дальняй мяжы



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

народжаныя ў 80-я
мы глыбока траўмаваныя 90-мі
мы нясем гэтую траўму праз лёс
ні ў чым не знаходзячы радасці

мінулае нашае
дзяцінства нашае
стаіць увесь час у нас
перад вачыма

мы грубыя
мы бяздушныя
мы цынічныя
неўратызаваныя
псіхапатычныя

вы

народжаныя напрыканцы 90-х
на пачатку нулявых
мяккія
надта пазітыўныя або
надта аутычныя
фрагментарныя

нас жыццё стаміла ў 30



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

мне па-свойму цікавыя
розныя кабеткі ў фэйсбуку
стужка каторых на девяноста адсоткаў
заваленая рэцэптамі страў

кіш з брокалі й сырам фета
фетучыні ў сметанковым соўсе
найсмачнейшыя тушаныя кабачкі

а на десяць адсоткаў уяўляе сабой
незадаволенасць несправядлівымі
рашэннямі ўлады, яе
сацыяльнай палітыкай

назіраючы такіх жанчынак
заўжды думаю: сволачы
павялічце кабеце заробак



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

адзін напышлівы паэт
абурыўся аднойчы
падчас размовы

цімур, чаму вы лічыце, што
навакольныя жывуць няправільна
звярніцеся да псіхааналітыка
па дапамогу

я не даваў яму падставы так думаць, але
тое, што мяне сапраўды выварочвае
ад панылага існавання, якое
вядзе пераважная бальшыня
братоў і сясцёр маіх
бачна няўзброеным вокам

я насамрэч упэўнены
усе чалавечыя беды
праз тое, што людзі



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

галасаваў за Барыса Ельцына
паважаў Сораса
паважаў Тэтчэр
паважаў Клінтана
чытаў Фрыдмана
чытаў Попера
чытаў Хайека
чытаў Мізеса
хацеў заняцца бізнесам
хацеў стаць рэйдэрам
стаць рэперам
стаць рокерам
стаць байкерам
стаць маклерам
стаць брокерам
стаць хакерам
стаць трэйдарам
стаць трэйсерам
стаць хіпстэрам
стаць віпстэрам
стаць аўтарам
стаць скрыптарам
стаць блогерам
стаць байерам
стаць коўчэрам



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

гэй, мешчанін, ты чаго гэткі сумны
з’еш ананас, мандарынку схрумай
што ў журбе і жальбе ўвесь сядзіш такі
у халадзільніку вэнджаныя кумпякі калі

калі там рыба траска й іншая трасца
а ты са светам нібы вырашыў развітацца
сядзіш, у задуменні маркотным схіліўшы голаў
і куды толькі жонка глядзіць – прыватны псіхолаг

ты ж бізнэс-трэнер, жыві, трэніруй бізнесоўцаў



Яшчэ не ацэнена

Ня каб
апынуцца на відэа,
ня каб трапіць у інстаграмы,
ня каб у Фэйсбуку і Твітэры
апісаным быць графаманамі,

пад крыкі й лямант, і віскат
раструшчыў я сабе чэрап,
густыя крывавыя пырскі
струменячы на рэпартэраў,

на камеры, на аператараў,
наогул на ўсіх разявак,
а каб вы ведалі, дэмакратыю
й рынкавыя каштоўнасці ратаваць неабходна
ЯК.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Імглістасць шэрая… Збавенне
Смугой агортвае душУ,
Як быццам просіць прабачэння,
Пятля, што кажа «задушу».

Сціскае кожны нерв нячутна,
Як дотык слізкае змяі,
Што смерць нясе душой атрутнай
Таму, хто згіне на краі.

Пераляціць пад ногі даху,
Каб прабачэння папрасіць,
За той апошні момант страху,
Калі так хочацца пажыць.

Але не ў гэтай шэрай нудзі,
Сярод сумнення і хлусні,



Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Дождж пастуквае ў вакно
Хіба ж гэта студзень?
І завеі не відно.
І наўрад ці будзе.

Зеляніць трава і рунь -
Не зіма, ні лета...
Пачарнелі зрубы пунь
Ў позірку сусвета.

Сонца мала - рэдкі госць.
Дрэўцы, як сіроты,
Голле вымакла наскрозь,
Туляцца да плоту.

Вецярок - "туды-сюды"
Вые і скуголіць.
З лужыц мутнае вады
Прэч слязінкі гоніць.

Дзе ж ты зімка і мароз?



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Навагодні тост

Як маразы не слабакі,
у футрах мама і дзіцятка.
На першым лёдзе рыбакі
не з баязлівага дзясятка.

Разлічваюць на ўдачны ўлоў.
Над лункамі застылі моўчкі…
Гучыць найлепшае са слоў –
“Бярэцца!” – выбухам лімонкі.

Бяруцца плотачка, акунь,
шчупак – вялізарная ўдача.
“Шанцуе дзядзю рыбаку!” –
шчабеча ціха маме Даша…

Шампанскага бяры бакал!
Тост з-пад пяра майго выходзіць:



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Шпурляе вецер ад абрыву
І гоніць прэч малую веру,
Што ўсё адбудзецца на дзіву,
Зрабі ты толькі крок уперад.

Калі ты змушаны зваліцца,
То, мабыць, гэта так і трэба:
Прыйшоў твой час таму адбыцца,
Каб узляцець хутчэй на неба.

І не пра смерць ідзе гаворка,
А пра жыцці метамарфозы:
Бліжэй да шанцу крок за крокам
Ляцець далей ад крыўд, пагрозы.



Сярэдняя: 4.4 (19 галасоў)

для дзяцей

Цёма мамачцы аднойчы
Паглядзеў нясмела ў вочы
І прамовіў карапуз:
- Я сынок твой, беларус!
Твой галоўны абаронца!
- Ой, сынок, маё ты сонца!
Так парадаваў ты маці,
Пасвятлела нават ў хаце.
З той пары ўжо вырас Цёма.
Гаспар цяпер ён дома.
Грошы сам ён зарабляе
І бацькам дапамагае.
Навучыўся клапаціцца
І аб Сонечцы сястрыцы.
Бо старэйшы ён. Мужчына!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я хачу напісаць паэму
І атрымаць за яе заробак і прэмію.
Але я ведаю, што нават калі я напішу з дзясятак паэмаў,
Не атрымаю ні заробку, ні прэміі.

Ага, я скеміў: трэба пісаць раманы.
Але каб пісаць раманы,
Не мусяць быць кішэні падраныя,
А ў мяне кішэні падраныя.

Вой, вой, вой. Дзе выйсце з тупіку праблемы?
Нікому не патрэбныя паэмы.
Усім патрэбныя раманы.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

“Трамп не паціснуў руку Парашэнку”
newsone.ua

трамп не паціснуў руку парашэнку
парашэнка не паціснуў руку лукашэнку
лукашэнка не паціснуў руку румасу
румас не паціснуў руку шуневічу
шуневіч не паціснуў руку маёру
маёр не паціснуў руку прапаршчыку
прапаршчык не паціснуў руку ўчастковаму
участковы не паціснуў руку паставому
паставы не паціснуў руку мінаку
мінак не паціснуў руку жонцы



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

дэкабрысты разбудзілі Герцэна
Герцэн разбудзіў Чарнышэўскага
Чарнышэўскі разбудзіў Леніна
Ленін разбудзіў Чэ Гевару
Чэ Гевара разбудзіў Кагарліцкага
Кагарліцкі разбудзіў сайт «Рабкор»
сайт «Рабкор» разбудзіў Іванова Пятрова і Сідарава
Іваноў Пятроў і Сідараў разбудзілі Пісяткіна і Сісяткіна
Пісяткін і Сісяткін разбудзілі Фунціка і Шпунціка
Фунцік і Шпунцік разбудзілі коцікаў



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

карыстальнік Іваноў
наведае мерапрыемства
прысвечанае важнай
праблеме

важную праблему абмяркуюць
вядомы палітолаг Пятроў
выбітны сацыёлаг Смірноў
буйны даследчык Петухоў
і іншыя ня меней
аўтарытэтныя
эксперты

мадэратар дыскусіі
культуролаг Папоў

карыстальнік Іваноў
атрымае вычарпальныя
адказы на складанейшыя
пытанні

карыстальнік Іваноў
запазычыць шэраг
цікавых думак

карыстальнік Іваноў



Сярэдняя: 5 (1 голас)

дзень быў надзвычай сонечны
а што яшчэ для барацьбы патрэбна
актывістка выйшла лгбт на плошчы
падтрымаць… а яе не грэблі

яна стаяла такая з сябе ідэйная
і куды падзеліся мянты з амапам
ад разгубленнасці і безнадзейнасці
дзеўчына пачала гульню з айпадам

ніводзін з зашораных абывацеляў
у сваё занураных, у запаветнае
не зьвярнуў ніякай увагі, як
правакацыйна была апранутая тая кабета



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

Чаму я не паэта?
А троху так, пісака.
Не маюць моцы словы.
І рыфмы - небаракі.

Ня тыя што ў іншых,
Нязграбныя, крывыя.
Няма вышы, палёту.
Што цягне качка шыю.

Хістаюцца, трасуцца.
А просяцца на волю
Адно з адным усё б'юцца.
Стрымаць я іх ня здолеў.

Зламалі агароджу.
І вось і зноў сабака!
Чаму я не паэта?
А троху так, пісака.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Год стары сыходзіць у вечнасць,
У зорную ўспамінаў млечнасць.
Забірае ён з сабою
Крыўды, слёзы – усё благое.

А насустрач – годзік новы:
Ветлы, светлы, каляровы,
Мех нясе падзей прыемных,
Віншаванняў узаемных.

Вось сустрэліся гады.
Павіталіся браты.
Барадаты маладому
Даў наказ, як княжыць дома:

“Не скупіцца шчасцем, долей,
За дабро дабра даць болей.
А грахі адбельваць снегам,



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Цана здрады
Малую вёсачку,на трыдцать хат,
Сваёю жорсткасцю вайна кранула.
Трыццаць адзін загінуў тут салдат-
Салдат савецкіх куля не мінула.

Іх гітлераўцы ўзялі ў атачэнне,
Кальцом заціснулі ў лесе - ні прарваць.
Галодныя і змораныя да змярцвення,
Прывал зрабілі атачэнцы і палеглі спаць.

Ды між салдатаў тых слабак з’яіўся,
Таемна вырашыў пад покрывам начы,
Як быццам бы адзін ён не змарыўся,



Сярэдняя: 3.8 (26 галасоў)

Ілбом прынікла да сцяны.
Мой розум, дотык
ловяць рэха.
Йдзе музыка сюды
на слых
з бетонных пліт
праз дно паверха.
Больш камянёў –
дык прыгажэй!
Ляціць высока,
што ніжэй.
Далёкай прывіднай ігры
лунаюць струнныя віры.
І гукаў лад, прыгожы строй
прымае ўладу нада мной.
Мелодыя жыве паўсюль,
сугучна сэрца б’ецца ў танцы.
Акорды як санар лаўлю
і захапляюся мастацтвам.



Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)

Поўня над горадам тлее,
вулкі хаваюцца ў далі,
Менска каменны келіх
Свіслачы поўняць хвалі.

Белыя крылы храма
срэбна рака люструе,
дрэвы дамы і крамы
спяць сярод сонных вуліц.

Лёгка прыбрала
ноч-чараўніца
зорным адзеннем
нашу сталіцу.
Адкрый таямніцу –
што табе сніцца?

Сцішыліся фантаны,
змоўклі машыны, людзі
толькі другім сапрана
вецер прастору будзіць.

Дождж забубніў адчайна,



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Варшава – Токіа – Варшава
У памяць аб падзеях 1926 года
У жніўні-верасні 1926 года на самалёце “Брэге-19 В2” быў здзейснены адзін з найграндыёзнейшых пералётаў таго часу Варшава – Токіа – Варшава. Удзельнікамі пералёту былі пілот Баляслаў Арлінскі і механік Леанард Кубяка, якія ў той час служылі ў Лідзе. Абодвух сустракалі на Лідскім аэрадроме з кветкамі і авацыямі.
Бы пчолкі, лётчыкі ў рабоце.



Сярэдняя: 3.5 (22 галасоў)

Мне сніўся сон. І так было прыязна
глядзець на бел-чырвона-белы сцяг.
І вершнік больш не быў дзяржаўным вязнем –
заняў вышэйшы геральдычны знак.

Лацінкаю пісаная “Пагоня”,
і талер – нашы грошы, не рублі.
і сэнс вярнуўся, пульсам біўся ў скронях –
“Нарэшце духам мы перамаглі!”

І быў спакой, што больш не страцім голаў,
і будзе як прызначана спакон.
І чулася – ляцяць ужо анёлы,



Сярэдняя: 2.7 (12 галасоў)

Ну вось і скончылася восень.
Зіма бярэ сабе прыроду.
Пахмурна. Рэдка блісне просінь,
Схавана сонца ад народу.

Сняжок ціхенька напыляе,
Ляціць, кладзецца на зямлю,
Пачуцці ўпотай затуляе,
Хавае тое,што люблю.

Сабакі быццам звар'яцелі,
Бягуць і брэшуць цэлу ноч.
Мо дзе ваўкі прайсці хацелі?
Ліса з янотам збеглі прэч.

Снягурка, Дзед Мароз гатовы
Хоць заўтра дзетак віншаваць.



Сярэдняя: 4.5 (39 галасоў)

Два крыла.
Я б хацела, каб у мяне
За плячамі былі два крыла.
Я б заўсёды ў цяжкай бядзе
Зберагчы сваіх дзетак змагла.

З дапамогаю гэтых вось крыл
Я хутчэй бы да іх далятала.
Ім сказала б, што Божа закрыў
І своечасова бы я паспявала!

Мне бы толькі іх ад бяды
Закрываць магутна крыламі
Каб змаглі яны зноў заўжды
Паспяхова падняца самі.

І каб добра ў іх ўсё было



Сярэдняя: 2.7 (12 галасоў)

Не закранеш ты маё сэрца больш ніколі
І не запаліш свет маіх вачэй.
Зязюляй шэрай закуваю ў чыстым полі,
Захутаюся ў адзенне восеньскіх начэй.

Маю душу аднойчы моцна ты параніў,
Падрэзаў,нібыта,птушачцы крыло.
Якой бы азбукай цяпер не барабаніў -
Ужо да цябе , няма таго,што раньш было.

Не стукае ўжо сэрца ў грудзях шалёна,
Не граюць вочы промнямі святла.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Каб вайне не распаліцца…
Лідскім ветэранам-ракетчыкам прысвячаецца

Каб вайне не распаліцца
на прасторы ўсёй планеты,
мы пацелі ды пякліся,
даглядаючы ракеты.

І спякотнаю парою,
і ў мароз, і ў снег, і ў вецер
абслугоўвалі мы зброю,
наймагутнейшую ў свеце.

Рады мы былі старацца.
Зброя грозная даволі:
Р-12, -14,
“Піянеры” і “Таполі”.

У Мінойтах, Навагрудку,
Бердаўцы палкі былі.