Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Папрокі сьціхнуць… звон хвалебный… -
Сьвет супакоіцца ўсім -
І зганьбаваным, і ганебцам,
І ганьбой зьнявечным, і ў ёй сьляпым:
Сьвет захлынецца сваймі крыўдмі,
Сваёй крывёй і помстаю -
І зрухне птахаю бяскрылаю -
Яго часы ўжо недалёкія.
-22.02.20.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

О, чалавек! Табе як мулка на Зямлі!

Не наракай падман падманам
Сярод жыцьцёвай мітусьні,
Бо праўда, й гэтак жа адвага,
Зыходзіць да людзей не ўсіх,

Бо чалавек, істота вадка:
Вільготна жоўць, вантроб мяшок,
Сабе падобных есьці здатна
І дзеля іх ійсьці на бой,

Бо чалавек, лісток дрыжачы,
На дрэве восеньскім трымціць,
Тым мроіць часам немаўлячым,
Што абяцаў бясконца жыць…



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Моцны арэшак

Адбыўшыяся выбары выразна паказалі:
Тут вынікі гавораць самі за сябе,
Што мяне людзі безумоўна падтрымалі,
А гэта сілы дадае у жыцці і барацьбе.

Рэакцыя маіх праціўнікаў была чаканай:
Рэальнасць захад, відавочна, не прызнае.
Узброены хлуснёй і тэхналогіяй падмана,
Нам санкцыямі традыцыйна пагражае.

Палякі і літоўцы правакацыі рыхтуюць



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Пакуль “быкуе”

Да выбараў у пасланні штогадовым
Лука зноў стос хлусні нагарадзіў.
Агідным сіплым голасам знаёмым
Зласліва абражаў, палохаў і хаміў.

Здавалася, што у яго хвароба спее,
Бо надта цяжка дыхаў ён, пацеў.
Няўжо і сапраўды Акела саслабее?
Было бы лепш, каб ён апруцянеў.

Трымаецца за уладу пасінелымі рукамі
І кажа, што у мёртвага яе не адбяруць,
Таму учапіўся нібы ваўкалак зубамі,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

О, сьвет таямнічы!

Лес пярсьцёнкам зялёным наўкольле абвяжа,
Наўкольле сівымі туманамі ляжа,
А ў ім пасярэдку - выганы, хаты -
Аздобнае вёскі няхітрае ўбраньне.

О, сьвет таямнічы! Вялікі і малы!
Жыцьцё чалавечае! У ім ці, ты, удалась?
На гэтай зямлі колькі нас не трымаеш,
Цябе нестае, тваіх год не хапае.

О, сьвет таямнічы! Далёкі і блізкі!
У тваіх скрыжаваньнях туга па Радзіме,



Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)

Свабодныя людзі, свабодныя духам
у вопратцы белай з усіх краін свету
да праўды і волі ідзем адным рухам.
І слава, і веліч у позірках светлых!

Мы нацыя ўпартых,
узнёслых і смелых!
Наш сцяг з паласою
чырвонай на белым!

Мы мір захавалі,
і гонар, і годнасць.
Так, мы салідарныя,
неверагодныя!

Магутная сіла адзінства – мы разам!
Нам продкамі дадзены сімвал «Пагоня»!



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Ніколі ў нас такога не было,
І вось наноў
Пытанне задаюць: “А ты не разумееш?
Глянь, выцекла лайно
Пад бляскам ліхтароў.
А табе нельга думаць, ты шчэ не ўмееш”.

Ну вы жа разумееце?
Ёсць планы,
Якія будуць зверху пільна правярацца.
Там чэсна ўсё, паверце,
Напісана,
І на газету ТРЭБА падпісацца.

Каб сорамна не стала вам
Перад людзьмі,
То трэба выканаць свяшчэнны абавязак.



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

Сітуацыйная “латынь”

Не актуальны сёння тост “бібамус”,
Мо лепей падыходзіць – пачакамус,
А для кагосці нават і схавамус
З варыянтам - у замежжа выязжамус.
А тут па вуліцам хадзіць і азірамус.
Смелым жа - ад АМАПА адбівамус,
На запалохванні і страхі – наплявамус,
Шматтысячныя мітынгі збірамус,
І рух пратэстны не сканчамус,
А пратэстоўцы не здавамус,
Каб Лукаша прымусіць уцякамус.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Сваю любоў, сваю любоў
Мы захаваць навек з табой хацелі.
А па палях, а па палях
Мятуць завеі ўжо, мятуць завеі. 2 р.

І не знайсці, і не знайсці
Дарог да шчасця таму незямному.
Святла няма, шчасця няма -
Аддадзена была і ты іншаму. 2р.

Мяце завея, мяце завіруха.
І будуць зноў з табой ў нас сустрэчы .
Растае боль былая страта.
Яшчэ ня вечар у нас. Яшчэ ня вечар! 2 р.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Туга па радзіме.

Што можа быць лепей
Роднага кутка,
Дзе весела сьпявае ў гаю салавей,
Што можа быць цяплей
сяброўскага гуртка,
Вакол бярозавых цяней!

Сьмеяцца ў ланцугу дружбакоу
Ў яркага вогнішча
Дзе з ўсіх бакоў, прыемны пах
Да болі роднага цябе ўрочышча!

Прайсцісь павольна па знаёмым краявідам, дзе ты рос ўспёку і ў мароз
На хвіліну забыцца ў сваём мінулам
Што даў мне мой лёс



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Залатая Сотня

Цішыня перад бурай
За мурамі НКУС.
Рыхтуе зброю чырвоны центурый
Бо днесь на Галгофе Паэт Беларус!

Жоўтыя лямпачка
Як месяц ў начы
Апошняе ночанька ў жыцці
Вось вось забрэнчаць ключы
І зойдзе смерць ў фуражцы
І скажыць нам трэба ісці. . .

Па сутарэннях каземата
Шоў жывы ланцуг
На кожным чалавеку прыкмета
На ілбе зялёны круг.

І куляй ілжывай Феміды
Свет розуму Нацыі



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

"Забыта ўсе"
Забыта ўсе.Як кроў лілася
На нашай змучанай зямлі
Цяпер смяемся ,з тых,хто кажа:
"Каб толькі не было вайны.."
Нас вучаць продкі былых катаў
Жывых людзей паліўшых у хатах
А мы смяемся ў нашы дні
Пачуўшы-не было б вайны!
І сутыкнуўшы нас ілбамі
Глядзіш,заявяцца і самі
І скажуць,што прыйшлі яны
Каб толькі не было вайны..



Сярэдняя: 3 (1 голас)

п. О.
Жаданьне.

Не мае слоў, не мае цяму,
Ды й без’языкае яно,
Гэта кіпучае жаданьне
Рукі крануцеся тваёй

І прытуліцца моцна-моцна
Да стану гнуткага твайго,
І захлынуцца хваляй стогна,
Як вепр паранены - крывёй.

Яно без слоў, яно няўцямна,
Без’абаронна, нібы воск:
Жаданьне гэтага каханьня
З душы няўрымсьлівай маёй.
-03.09.20.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я прыйшла за шчасцем, вось мае далонькі ...
Божачка, злітуйся, падзяліся трошкі ...
Людзям вельмі важна з думкай прачынацца,
Што жыва надзея, што нельга здавацца ...

Ў чарзе за шчасцем люд у цябе таўпіцца,
Але нашмат большы тых, хто пабаіцца
Да чаргі да гэтай можна далучыцца ...
Ім таксама шчасце тожа спатрабіцца ...

Я раздам мінакам шчасце па крупінках ...



Сярэдняя: 3.5 (21 голас)

Маёй краіне шмат гадоў баліць,
Аб чым прамовы красамоўцаў сведчаць.
Тут слова «бруд» у слоўніках стаіць
Як тоесны сінонім слову «вечнасць».

Мы хутка ўсе забыліся наўздзіў:
Амерыканка, Рудня, Курапаты!..
Па крузе нас сляпы прарок вадзіў
Ды зноў прывёў да зруйнаванай хаты.

Але ў сяродку музыка жыве
I пакрысе мінулае цярушыць.
Як туркаўка ў факіра ў рукаве
Вярнуцца гукі, што загаюць душы.



Сярэдняя: 4 (14 галасоў)

– Ах, толькі б не было вайны! –
Пад рып патрэсканай калыскі
Штодня мы чулі з даўніны
Бацькоўскі енк балотнай пліскі.

Таму, праз высілкі радні
Да ежы апусціўшы вочы,
Мы і сядзелі ў цішыні,
Лычом парохкваючы ў ночвах.

Мо вы адкажаце наўздзіў
Усім сузор’ям і планетам,
Хто нас у багну пасадзіў,
Каб заставацца пустацветам,

Што разняволеннем п’янкім
Нас спакушала год ад года
Незразуметая нікім



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Як родную мову забудзеш -
Лічы - напалову памёр,
Аплыў пад сьпякотай як сьцюдзень,
Атлеў - напалову трухой,

Лічы - то не мова зьнікае,
А часьцінкі Радзімы тваёй,
Пад якою дзяцінства ты бавіў,
Гадаваўся на ўлоньнях бацькоў,

Лічы - калі мова зьнікае -
Зьнікае за ёю народ -
Пылам, бы быльнік курганный,
Бы крохкій балотный чарот.
-28.08.20.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вып’ю кавы з туманам і хмарнай імглой,
Са спакуслівым водарам цёплага мора.
Цішыню, нерухомасць, зямны супакой
Прарывае цягнік у замкнёнай прасторы.

Дырыжорам трапеча жыццё за акном.
Не маё і не мне. Манатоннае скерца
Граюць колы на рэйках і ноччу, і днём
На два такты біцця запалёнага сэрца.

Вабіць хуткасць, як гук, як імя, як мяжа.
У вагонах – заснулыя, млявыя целы.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Прытулілася на крэсле,
І нарэшце сон прыйшоў…
Ты прабач, матуля, неслух
Твой заўчасна адышоў.

Я прашу, ня трэба помсты.
Ката я свайго пазнаў.
Ён спужаўся, мусіць, проста,
І сюды мяне загнаў.

Не хвалюйся, тут на небе
Ўсё, што трэба для душы,
Закажы хіба малебен
І імя маё ўпішы.

Я ж за вас маліцца буду,
І таксама за яго,
Бо душа яго ў пакутах
Тут нацерпіцца ўсяго.

І за ўсё яна адкажа,



Сярэдняя: 2.7 (12 галасоў)

Мы ўсе “згвалтаваныя” гэтай уладай:
у школе, на працы, а хтосьці парадам.
А гэтая ўлада смяецца і рада:
і тыкае пальцам, дручком, аўтаматам…

Каму дзеля хлеба ў вачых – толькі глеба,
Хто гне свае спіны за абрАзы ды кпіны –
Ад гэтай улады Тым больш і ня трэба:
Ім соладка жыць пад скрыжованным небам.
І сонца яны не адрозняць ад хмараў,
Бо позірк у падлозе ў бязкрылых Ікараў.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Патрэбы.

І ім патрэбна не смала-жывіца,
А нашы раны з алаю вадзіцай,
Якой бы задаволена ўпіўся,
Нязванай хеўры жэрца-крывяпійца,

Патрэбна ім грамадскасьць усмактаць,
Розум да кроплі, крошкі, да часціны,
Каб не народ, а гурт бязрогі гнаць
На дыбу, на парушаньне Радзімы.

Патрэбны нам - не бацькавы заковы,
Яго вусы і ўладарны лоб,
А калектыўные, уладные абновы,
Якія б уцешылі ўзрушаны народ.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Дзе дудару дуду дзеть?
Даць дупе дуду дудзець.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Штось не сьпіцца, не сьпіцца, не сьпіцца…
Вочы плюшчу, але бачу зноў
Не пашугі вячэрней зарніцы,
А гаруча смальлё і агонь,

Чую пошчык і клікі начныя
Ад паўзучых, лятучых тварын,
Яны з нор, са шчылін згаманілісь
І ля дома на ганак узыйшлі.

Штось не сьпіцца, не сьпіцца, не сьпіцца,
Але лепей не бачыць той сон
У якім запануе ваўчына
Каля нашых хлявоў і дамоў.
-23.08.20.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Як жыцьцё сваё пражыў
Ты нікому не скажы,
Што адкрыла, што знайшло
Тваё кволае жыцьцё?

Сьвет уразіў ты, ці ўсьмяшыў,
Ці забудзешся чужым,
Ці гады табе ўжо выйшлі,
Быццам бурбалкі з гладышкі?

Ці вядзе час да мяжы,
Дзе не зьвернеш, не зьбяжыш,
Ці ў куросаньні ўсясьветным
Тваё месца - рай ды пекла.
-22.08.20.



Яшчэ не ацэнена

Жыцьцё - не ,,шапіто,,
Са скокамі на дроце,
Не з дзіркай паліто,
У хваробах і нудоце.

Насі яго, насі,
Дакулькі маеш моцы,
Сабе ў тым не хлусі,
Другім не рай, што ,,хопіць,,.

Жыццьцё - не то кіно,
Уваскрэсьці дзе магчыма:
Паўзе склізкай зьмяёй
І тоіць яд зьмяіны,

Яно й не куфль зь віном,
Што поўніцца бясконца
Зноў прагнасьцю тваёй,
Ці міласьцю вяльможнай.

Зьявіўшысь на вясельле



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сумленьне.

Няма забароны быць добрым ці злым,
Грамадскіх законаў аб цудзе такім,
Яны суіснуюць ля нас раўнаважна,
Як сьвет існуе: незалежна, шматзначна,

Няма забароны на грэх ці сьвятое
Таму ў каго гэтаму вока сьляпое,
Няма забароны… ды шмат забабонаў –
Выйсьцё пакажы мне, сумленьне жывое!
-20.08.20.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Невялічкаю, малаю справай
Непрыкметна сьцякае жыцьцё,
Між капустаю і гарбузамі
Коціць у восень ціхенька яно

І адносяцца сьмецьцем жаданьні,
Скуркай дыннаю ды кавуноў,
У трапяткое, бягучае раньне,
Найменьне якому жыцьцё.
-20.08.20.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Дзяржаўны воз цяжкі
Дайшоў да раздарожжа,
Ужо конік ледзь бяжыць
І возьніца ледзь гожы,

Зьвініць цуглём аброць,
Сьвішча бізун вялікі,
Здаецца, што вось-вось
Каняка скокне ўбрыкі,

Здаецца, што вось-вось
Патрэбна дапамога;
Спачын, цукар, авёс
І ўцерці лоб намоклы,

А абапал сьцяжын
Чужое пагалосьсе,
Ідуць, як йшлі заўжды
Ў спажыву воўкі-госьці.
-19.08.20.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Не бядуй чалавек,
Што нядоўгі твай век,
Што заўсёды чагось нестае,
Што дарэмны задумы твае:
Бо ты храм збудаваў - боскі храм на гарэ,
Дрэвы, дзеткі ў якім узрасьлі
І азначыць ураз гэта, што чаі твае
Да Ўсявышша, бясспрэчна, дайшлі.
-18.08.20.



Сярэдняя: 3.8 (16 галасоў)

Мы ўздымам сцяг Пагоні,
"Перамен" гучыць у сэрцах.
Не зламаеш нас ніколі,
Самаабвешчаны герцаг.

Ужо не будзе, як раней:
Глуп ты ды вар'ят.
Дух народу стаў мацней.
Не верыш? Гэта факт.

Народ цяпер не спыніш,
Бо вогнішча ўспыхнула.
Чаго жа ты маўчыш?
Мужнасць цябе пакінула?

Ты не можаш інакш,
Хлуслівы дыктатар,
Бо глупства кірмаш –
Твой любімы тэатр.

Ты зварушыў наш спакой –



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Валадарства.

Валадарства - правілея
Валадарцаў не слабых,
Каб праз пугу, хамут, лейцы
Воз дзяржаўны правязьці,

Валадарства - благім матам,
Народ крые ў бок і дых,
І бацькоўскіх памагатых
Па абодвае бакі.

Валадарства - з брантазаўраў,
Мезазойскіх мастадонтаў,
Падрабнела да шакала,
Да сабачкі хатняй, добрай,

Але ж справа не ў тым
Пад чыімсьці жыць прымусам:
Толькі б звага, толькі б мір



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Час.

Сьлімаком час паўзе,
Зайцам у поле бяжыць,
На чаканьня мяжэ
Нерухомы ляжыць,

Зіхаціць медалём
На юначых гадах,
Льець каханьня віно
Ім у гліняны жбан…

Гадоў сьціхла капэла,
Назалота зьлізалась
І пад скокі, пад сьпевы,
Трэснуў гляк мой гліняны.
-16.08.20.



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Недапалілі бюлетэні,
Недапалілі
Але, што ў поўдзень знікнуць цені,
Не улічылі

Недалічылі вы наступствы
Сваіх мярзотных
Ўчынкаў. А трываць разпусты
Няма ахвотных

Прыйшла пара, і захісталісь
Пад вамі крэслы
І вы усе так замяталісь
Так вас затрэсла

Бо адказаць усім прыйдзецца
За вашы дзеі
Няма кудя цяпер падзецца
Няма надзеі

На тое, што схаваўшы кроў,
Вы тут панамі
Бізун паднімеце ізноў



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дудка.

Зрабі дудку - заіграеш,
Не вучыўшы альфабэта,
Аб вялікім і аб малым,
Аб жыцьця жывых адметах,

Зрабі дудку і пазнаеш
Чаго сьвету не хапала,
Што яе зачараваньня
І твая душа чакала…

Зрабі дудку, зрабі дудку,
Не дарэмную патрэбу,
На гарэзы свайму ўнуку,
На ўспамін Пятра Банэда.
-15.08.20.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

У адным каралеўстве ў цэнтры зямель
Пад назвай “Краіна любові”
Стаяў на чале стары чарадзей,
Сядзеў на троне дубовым.

Вакол назбіраў маладзенькіх дурніц
І аграменную світу,
Набудаваў для сябе камяніц
На касцях няверных забітых.

Выхаваў цэлае войска сыноў -
Верных, але бяздумных.
Казаў ім: “Вораг-сусед прыйшоў,
З народам задумаў смуту”

Світа шыпела: “Не любяць цябе,
А ты далей носу ня бачыш”.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Праўда мая - ува мне
Іншая мне не патрэбна
Я не прыймаю, не
Ўдзел ў шоў ганебных

Я супраць гвалту слоў
Супраць лаянкі й матаў
Нават АМАПу байцоў
Клянуць калі, як праклятых

Калі псэўдаінтэлігент
З кубачкам ранішняй кавы
Трошчыць матамі ўшчэнт
Ўсіх, хто яму нецікавы

Калі цэнзуру на верш
Што кліча народ да волі
Уводзяць тыя, з кім лепш
Не сустракацца ніколі

Што у фэйсбуках сядзяць



Сярэдняя: 2.5 (8 галасоў)

Човен.

Жыцьцё - драўляны човен,
Ці плыць табе балотам,
Ці як з вадой начоўкам
Стаяць курам ля плота?

Ты цясьляром упартым
Старанна згабляван,
Каб пляскаў у бок пукаты
Бясконцы акіян.

Наканаваны цуды,
Сусьвету неабсяг
І сьпевы райскіх птушак,
Што людзям не чуваць,

Але човен дравляны
І час вясло зламіў,
Чароўных вандраваньняў,
Нязбыўшыхся маіх.
-14.08.20.



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Восень.

Госьця стукне ў браміцу,
Ботам тупне па ганку,
Гэта восень-удавіца,
Маладзіца-цыганка,

Замкі-клямкі рашчыне,
Прывядзе свой палон,
Бо яна ўжо жанчына,
Не падлетак-дзяўчо,

Занясіліць абдымам,
Скокам нуд задаволіць,
На развітах пакіне
Ў садах голае гольле,

На развітах шпурне
Жменяй жоўтае лісьце,
Штось няўцямна шапне
На цыганскім санскрыце…
-12.08.20.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Уладарцу.

Нельга чароўна жыцьцё збараніць,
Жыцьцё страціць лёгка і лёгка стлуміць…
Да высокай пасады і ў дабрабыт
Агіднаю здрадаю лёгка дайсьці…

Жыцьцё пражыць лёгка танюткай былінкай,
Хістаясь сугучна з блакітам палынным…
Някепска ў падстрэшшы пажыць вераб’іным,
Харчуясь насеньнем ці хлебам мякінным…

У пагардзе зьняважнай сяброў не знайсьці
Табе, уладарцу і пупу зямлі…



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Беларусь ты мая!
Брыганціна пад ветразем воблачным…
Будзіць спеў салаўя
Тваіх ніў і палеткаў красу.
Беларусь ты мая!
Песня сэрца ў промені сонечным.
Твой знаёмы матыў я праз лёс свой
З гадамі нясу.

Беларусь ты мая!
Шыр прастораў, азеры і рэчачкі…
Пах мядовых садоў
І святлістага неба блакіт.
Беларусь ты мая!
У цемры веры нязгасныя свечачкі,
Сум сівых туманоў



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Зямля мая.
Куды ні глянь тут поле аржаное
Перада мной Радзімы акіян
Зямля мая ты найвышэйшай пробы. 2р.
Ты Бела Русь каштоўнасць ў славян.

Шануем мы цябе наша Радзіма
Прасторных ніў тут непачаты край.
Зямля мая з валошкамі карзіна 2р.
Духоўны цуд ты вечны зямны рай.

Шмат хараства з блакітнымі вачыма
Куды ні кінь звон родных купалоў.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Беларусь моя – дачушка,
Нет прекрасней и милей,
Пред тобой я как послушник
С верой в храм свой - колыбель.

Край березовый, опушка,
Рой ромашек, дикий шмель,
Люди, речка, лес, избушка:
Дар от Бога - привилей!

Сердце прочно тебе служит,
Как и прежде - много лет,
Точно также, может, пуще
Преклонялся предок, дед.

Далека от райской кущи,
Чем богата, тем сильна,
Жизнь любя, пожары тушишь,



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Маё дзіцятка
Я так баюся.

Чырвоны бусел
Над Беларуссю.

Крылы раскінуў,
Галоўку ўскінуў.

Я памалюся
Мая Гануся.

Чырвоны бусел
Над Беларуссю...



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Думкі на бягу.

Няхай катоў водзяць каты,
Шчанят водзяць сабакі,
А люді ж, хай, ільнуць заўжды
Да малага дзіцяці,

Яно прадоўжыць на вякі
Звычкі радоў, адметы…
Вось радавод, толькі такі
Патрэбен чалавеку.
-08.08.20.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Не цікава быць цікавай.
Не цікава снедаць славай.

А цікава неўпрыкмет
Пазабыцца на ўвесь свет,

І тупаць з замкавай гары
Ў траецкія двары.

Там на стуле ля кавярні
Верш бубніць чужы бездарны,

Прыстасовываць матыў.
Заказаць аперытыў.

І сачыць,сачыць з пяшчотай,
Як па Свіслачы з ахвотай

Водны ровар б'е вадзіцу
Пад нагою маладзіцы.



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

"А нас ніхто не абароніць,
Калі мы выйдзем за сцяну.
І хто нам гэту сцяну зломіць?

"Адну?...?

"А нас ніхто не абароніць.
Сцяну вялізную не зломіць.

Яна,як у жырафы выя
Расце.Ўсё вышэй расце."

"А як жа выбраліся тыя?"

"А што ты ведаеш пра іх?"
"Маўчы.Ідуць.Дадуць пад дых."



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Сплятае вечар габелен,
На спінах дрэваў віснуць цені,
Згасае маладушны дзень
Загнаным, плямістым аленем.

Гардзіны мяккае крыло
Сцішае над дрыготкім змрокам
Нямоглы шэпт за крохкім шклом
Знаёма незнаёмых крокаў.

Дыхне пяшчота забыццём
І, вызываючы здзіўленне,
Пухнатым, рудым кацянём
Гулліва ўскочыць на калені.

Кахай…
Ізноў…
Ізноў…
Ізноў…



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Твае цёплыя, мілыя губы…
Майго сэрца трывожны ўзлёт…
А ў акне адзінокі да згубы
Матылёчка адчайны палёт.

Мы з табою амаль незнаёмы.
Матылёчак як быццам у сне…
Што ж знаёмы ты мой незнаёмец,
Так пяшчотна цалуеш мяне?

Што пагляд твой гарачы гаворыць?
І чаму ўсё глядзіш на мяне?
І пяшчотна, адчайна цалуеш…
Матылёчак усё б’ецца ў акне.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Я знаходжуся тут часова
Як часовы ўвесь час на зямлі
Прымусова - не прымусова
Я вярнуся ў дзяцінства палі

Я сябе не адчуў тутэйшым
Ў Бабілёне, даруй яму Бог
Я вярнуся адным із першых
На сваё скрыжаванне дарог

Да канца хачу быць беларусам
Да выцця чорных бур над страхой
Ніякой не ўтрымаюсь спакусай
Хоць пайду, як прадзед, за сахой

Апрану ільняную сарочку
Прынясу ў ёй ў хату ваду



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Знайсці сябе адчувая сябраў
Такая вось задача бардаў.
Прыхільнікаў сабраць ў восень
Шмат твораў, шмат мнагагалосеў.

Гучыць паэзія як каралеўна
Ад розных аўтараў там спеўна.
На беларускай мове роднай
Яднае песняй міжнароднай.

Сучасны стан на многіх роўнях
І розны стыль і спеў на ўзроўнях.
Кірункі новыя ў спевах
Чуваць ў бардаўскіх напевах.

Не засумуеш, не замаркоцішся



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Вось зноу учынкі...
Вось, выбары рабоў
Калі узглянем на дажынкі
Жыццё не деля класоў
Жыццё, даецца, Богам...
Які за спадчыну стаіць...
А зразумець яе, атрогам...
Ня жыць, ня мець, ня варажыць...



Яшчэ не ацэнена

Гульцы гуляюць галавой,
гульня глядзіцца галявой.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Лёгкія на пад’ём
Работнікам хуткай дапамогі прысвячаецца

Паступіў дыспетчару званок,
нас аб вызаве апавясцілі –
і лаўровы не насіць вянок
ні бядзе, ні болю, ні бяссіллю.

Лёгкая брыгада на пад’ём,
выехаць гатовая заўсёды.
Хуткасць антылопы набяром
на аўтамабілі незацёртым.

Доктар, фельчар і шафёр імчаць
у аўто са ўключанай сірэнай.
Не перастае яна крычаць –
значыцца, камусьці надта дрэнна.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Возьмеш вельмі віна, ваты,
выйдзеш вельмі вінаваты.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Ёсць галава і дзве рукі,
Але ён нейкі не такі

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Ёсць галава і шлём на ёй,
У руцэ з дубінкай ён герой

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Загад пачуў, пачаў рабіць,
Яму няважна каго біць

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Уздым рукі, удар у жывот,
Ён чалавек, навокал скот



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Лета хутка ідзе у восень
Ад зімы да вясны, як год.
Вершаліны у небе сосен
Не дастане ніколі чарот.
Рака не зробіцца морам,
а гады ператворацца ў век.
Увальецца сягоння ва ўчора,
зноў народзіцца чалавек,
каб калісці пайсці ў вечнасць,
адшукаць сваё месца на зорках.
Пакінуць жыццё недарэчнасць,
але ўсё было учора і толькі .
Зімы, вёсны ў часе імгнення.
Бяжым у мітусні кудысці,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Афрыканскія вярблюды
ў спажыванні мелі блюды.
Пра гэта мульцік паказалі,
у рэкламе адрас нават далі.

Кот, падняўшыся з канапы,
абуў у чатыры боты лапы.
Штосьці думаў,мазгаваў,
на паперы маляваў.
……………………………………..
Кату ў місачцы кашачай
ежа здалася больш не смачнай.
Вось каб набыць такое блюда,
якое бачыў у вярблюда.

Трэба ляцець і плыць праз мора.
Пачуў ад кошак ён учора,



Сярэдняя: 5 (7 галасоў)

У матулі, у садочку
Расцвіла лялея.
Абдымала маці доньку
Ласкі не жалея.
Прыпеў:
Ой ля ,ой ля,ой лялея
Ой лялея кветка.
Да цябе хіліца хлопец
Мая родна дзетка. - 2р.

Ходзіць хлопец зажуроны
Не сарваці кветку.
Ён даўно ужо заручоны
З нашаю суседкай.
Прыпеў:
Ой ля ,ой ля,ой лялея
Ой лялея кветка.
Да цябе хіліца хлопец
Мая родна дзетка. - 2р.

А лялея расцвітала



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Яшчэ і пугач маўчыць у густым пралесачку,
А я зашморгнула ўжо фіраначку,
Перабрала ложак, адсунула засоў.
Ну, што ж ты не ідзеш, каханы мой?
Перабрала ложак, адсунула засоў.
Ну, што ж ты не ідзеш, каханы мой ?

А за сцяною лес, ноч нелюдзімая,
Надзела сукенку тваю любімую,
Накрыла стол гарой, намалявала броў.
Ну, што ж ты не ідзеш, каханы мой?
Накрыла стол гарой, намалявала броў.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Дай жыцьцю непрывязана віцца,
За плячыма да часу пакінь
Сумны дым, залацінкі ў карыцы
І падступна бязьвінную сінь.

Ці ня досыць трапляцца ў пастку
Выпадкова спатканых вачэй?
Хоць ня выбыў з гульні юнацкай
Назаўсёды - счакай яшчэ.

Лёс пасьпее твой сьвет нанова
Зь неспазнаным сусьветам сшыць.
Марны клопат - шукаць палову
Для загоенай цэлай душы.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Быць бязьлюднымі бы бярлогам,
быць бы базамі бандерлогам.



Сярэдняя: 4.9 (7 галасоў)

Не ведаю, хто першы ўспахаў раллю
Не ведаю, хто першы семя кінуў.
Я удзячнасць прынашу яму сваю
За наш народ, што з голаду не згінуў.

За цаліну, што потам падымалі
Іх сонца асвятляла прамянём.
З надзеяю па кропцы сабіралі
Дзе каласіўся колас збажыной.

За першы хлеб, што накарміў народы
Які з’явіўся галавой ўсяму.
І першыя ржаныя ў полі ўсходы
Што збераглі ў суровую зіму.



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Я з табой заручоны навек
Майму сэрцу радны чалавек.
Сквозь нягоды ўсе і бяду
Я цябе на руках пранясу.

Пранясу сквозь снягі і мяцель
Ад пачатку жыцця і дасель.
Зорку з неба табе працягну
Ад сябе я цябе не адпушчу.

Мая радасць ты мой чалавек
Я ў цябе закахаўся навек.
А каханне маё як рака
Сілу чэрпае вод здаляка.

Заручыў я цябе для любві
Каб мы ўдвух яе моц збераглі.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Ану азарт аграрыя
актывізуе арыя?



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Лета ў горадзе...
Улада ў злодзея...
Радзіма ў турме.
Ратуйце яе!



Сярэдняя: 2.4 (9 галасоў)

Город, пахнущий домом,
Любовью ведомым.
Улочки, что красотою
Выводят из комы.
Здания так и пестрят
Чем-то очень знакомым.
Такую любовь
Нужно сделать отдельным синдромом.

Город, одетый по моде,
Где каждый находит
Место себе по вкусу,
Себе по погоде.
Каждому он по-своему,
Но подходит.
Все его фото стоят на моём комоде.

Город, манящий влюбиться,
Собой похмелиться.
Скверы, где каждый свободен



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

У свет нясіце дабрыню
І толькі светлыя учынкі,
І любіце цішыню,
Час выдзяляйце адпачынку.

Знайдзіце вы куточак той,
Дзе можна быць самім сабой,
Каб сябе песціць, мілаваць,
З самім сабою сябраваць.

Душу сваю ачысціш ты,
І непрыемнасці забудзеш назаўжды,
На сэрцы неяк лёгка стане,
І сумаваць ты перастанеш.

Жыццё даецца толькі раз,
І каб знайсці на ўсе адказ,
Нам трэба многа перажыць,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Прабітая каска
Напісана пад уражаннем ад музейнага экспаната – салдацкай каскі

Перажыў атакі
ворага ліхога
шлем стальны салдацкі –
каска-халхінголка.

Ад яе залежыць
воіна жыццё –
касцы, уцалеўшы,
дзякаваў за ўсё.

Ваявалі ў шлемах
з фінам і з фашыстам.
Халхінголка злева
куляю прашыта…

Нашы адступалі.
Бой кровапралітны.
Нашы хлопцы палі
ў касках у прабітых.

Паў хлапчына хвацкі,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Шчырым позіркам сваім
На цябе гляджу я.
Стаў каханым ты маім,
Я гэта сэрцам чую.
Сваё жыццё з тваім жыццём
Так мару я звязаць,
Хачу назваць цябе сваім,
Хачу цябе кахаць.
Удзячна лёсу я за тое,
Што ты на свеце ёсць,
За тваё сэрца залатое,
За тайнае за штось.
З табою побач быць хачу,
Табе ў жыцці дапамагаць,
І дорага я заплачу,
Каб тваёй любай стаць.
Сцяжынку, што к табе вядзе



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Згубіўся я ў чужых, шматлікіх тварах
І не магу чакаць патрэбнай сілы,
Каб свой шукаць на спаленых абшарах,
Як страчаную маску, да магілы.

Мой твар, магчыма, нехта іншы знойдзе...
Калі не верне - ворагам мне будзе.
А можа, моўчкі, мімаходам пройдзе,
Убачыўшы, адкіне і забудзе.



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Пра яго і пра нас
На белым аркушы - няроўныя радкі,
Рука спяшаецца, а страх паўзе па скуры.
Пытаюся у вас, мае вы землякі: -
Няўжо не можам жыць без дыктатуры?

Здаецца побач той, аб кім пішу.
Яго я позірк адчуваю ваўкаваты.
Хай слова кожнае ікнецца Лукашу,
Ягоным халуям і памагатым.

Спакойна нельга назіраць,
Як з Бацькаўшчыны здекваюцца хамы,
Як пнецца душы рабаваць
Сялюк зацята - апантаны.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Мая сяўба

Ад аўтара.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

“ЗмАні сАбе” - тылдычуць мне.
Але ж не быдла я ў стайле.
І літару, што першая ў нашым алфавіце,
Без страху крэслю і мяняю на апошнюю - уявіце.
“ЗмЯню сЯбе”, каб апасля на зубра памяняць асла.



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

Па рознаму жыццё бывае
Каханне моцна акрыляе.
Любая вузкая сцяжынка
Заслана мягкаю пярынкай.

Каханне ўвысь наc падымае
Нам зоркай зіхаціць, ласкае.
Яго захоўваюць, берагуць
І праз гады яго нясуць.

Бывaе ж так, што моцы нету
І ад кахання нет прасвету.
Як вадаспад яно бурліць
Сваёю рэўнасцю кіпіць.

Таму кахаць не ўсім даеца
Каханне, што ад сэрца ліеца.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Глянь!
У памяць аб падзеях 1941 года

Глянь: на колах на губастых
гужам змей неабстраляных
мехкалоны акупантаў
павалілі цераз Збляны.

Глянь: імчаць матацыклісты
ў чорных касках і плашчах.
Фрыц на мота як уліты.
Цэлы сажань у плячах.

Круглая бляшанка збоку.
Аўтамат наперавес.
Просіць малака па-польску
гэты страшны чалавек.

Глянь: на фоне агарода
робіць памятнае фота
афіцэр пры ўзнагародах,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Вільготнае паўсюль паветра.
Прастору праглынуў туман,
Надзеўшы белыя шкарпэткі,
Ён тут галоўны атаман!

Вось чорныя ў небе плямы,
Раз'юшаныя смогам каўкі,
Радзімыя згубіўшы дрэвы,
Крычаць крылатыя вядзьмаркі.

А рукі, што тырчаць аднекуль,
Амаль без лісця, без адзежы, -
Пасохлыя жыццём галінкі,
Як прастытуткі, з Набярэжнай.

Прыбраў іх вецер, братка дужы,
Разбойнік! Ой свістаў увечар!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ліхтар, на дарогу, кідае маўкліва,
Свой погляд халодны, але ганарлівы.
А холад-сабака, па твары, страляе,
Чапляе за шчокі, трываць няма сілы.

Чаго тут хацець і аб чым яшчэ марыць?
Вядома ж, гарбаты гарачанькай літр.
Вось п'ю - уявіў. А мяне ажно верне,
Ніякай гарбаты, патрэбен мне світар!

А світар стаміўся, валяцца ў шафе,
Нудзячыся ў цемры, сумуе і мерзне,
Не мне, а яму трэба кубак гарбаты,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Будзь хоць у свеце самы найпрыгожы,
І нават, калі твар твой барадаты,
Ніхто так, шмат разоў, нікога не цалуе,
Як любяць вусны - кубачак гарбаты.

Той мяккі пах, што вабіць і чаруе,
Празрысты водар ранішніх струменяў,
Нібы магніт, да кубачка імкнешся,
Яго цалуеш і не трэба разуменняў!

А калі, у раніцу, мароз ці сцюжа,
Гарбата - нібы круг выратавальны,
Трымаешся, як той які ў моры тоне,



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Коціцца кола лугам, сцяжынкай,
Сонца любуецца кожнай травінкай:
Мятаю, рутай, піжмай, падбелам,
Белаю кашкай, скрыпенем, кменам.

Коціцца кола полем, узлессем,
Тоіцца папараць-кветка ў лесе .
Кветку хто ноччу там адшукае,
Шчасце і долю навечна спазнае.

Коціцца кола ў цёмную ночку,
Ружа асыплецца сумна ў садочку.
В’юцца вяночкі дзявочай рукою,
Доля прадкажацца светлай ракою.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Нам прыемна віншаваць
Горад з датай 745!
Хор, што “Спадчынай” завецца,
Песняй, што ад сэрца льецца,
Пажадаем добра жыць,
Хлебам, соллю даражыць,
Каб было што наліваць,
Шмакаўкай ўсіх частаваць,
Грошы каб былі ў бюджэце,
І спакойна раслі дзеці!
Лілія Воранава (Журавінка)10.06.2020г.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Даўгаўпілсу.
Нам прыемна віншаваць
Горад з датай 745!
Хор, што “Спадчынай” завецца,
Песняй, што ад сэрца льецца,
Пажадаем добра жыць,
Хлебам, соллю даражыць,
Каб было што наліваць,
Шмакаўкай ўсіх частаваць,
Грошы каб былі ў бюджэце,
І спакойна раслі дзеці!
Лілія Воранава (Журавінка)10.06.2020г.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Ласкае вецер кромкі летніх дрэў
Хвалюе іх сваім цяплом, дыханнем.
Не хвалявацца вось тады я не сумеў,
Калі табе прайзносіў словы аб каханні.

Табой адной я быў тады зачараваны
Ты спадабалася сваёй зямной красой.
І на зямле прынадна абетаванай
Няма краіны з вабнай, чыстаю душой.

Я не прыпомню ў памяці сваёй,
Каб хвалявалася так сэрца пры сустрэчы.
З табой краіна берага буслоў



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Матуля мне наказ давала
Зямлю сваю не пакідай.
Цябе з маленства гадавала
Каб доўг Радзіме тут аддаў.

Жыцця нябудзе на чужбіне
І горкі будзеш мець ты хлеб.
Патрэбна жыць у сваёй краіне
Дзе ўладар быў бацька й дзед.

Дзе каласяца нівы хлебам
Магілы дзе тваіх дзядоў.
Бяспечна жыць пад родным небам.
Ў зорках шлях заўжды дамоў.

Павінны ведаць твае ўнукі
Цячэ якая ў жылах кроў.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

І цяжкае жыццё, і я пакутую.
- З чаго ты ўзяў?
- Мне так сказалі.
Ды шчыра, упэўнена даказалі.
- А ты згадзіўся?
- Я сэрцам веру ў гэта ўсё!
- Навошта?
- У бога. Няўжо ты марыш так мілок, яму я не паверу?
- Хм.. А вечарам з канапы ты ўстаў?
Чаму? Адкажаш?
- Бо я дурны, нічога не ўмею.
- Усё ты добра разумееш.
- Дык праца цяжкая была, я так стаміўся.
І вось прыйшло да яго дзіця.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Вецер пасвіць аблокі. Урыўкамі страчаных сноў
Ападае імжа з закарэлых, бязмежных нябёсаў
На галовы марэных, кудлатых дубоў,
На шляхі да прамоклых, раскінутых вёсак.

Неба лашчыцца ў зорках, а колькі на ім чарнаты!
Ні прасветаў вакол, ні асмуглых, ні светлых разводаў…
Млечны шлях, нібы здзёртыя з цела бінты,
І таемна варожаць на іх лялькаводы.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Страчала воплескамі бераг
Неўтаймаваная вада,
I тоўпілася, што ў партэры
На хвалях лодак чарада.
Яны гайдаліся, і моклі,
I абміралі спакваля.
Iлюмінатараў маноклі
Прагулачнага карабля

Глядзелі ўнікліва і яра
На Гамеюк, задраўшы нос,
Як прадзімае ветрам з яра
Раку напоперак, наўкос
I сыпле прыгаршчамі чаек,
Ураз засмеціўшы прыліў;
Штрыхом птушыным размячае
Сумежжа суднаходных ніў.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Павольна астывае дзень
Пахучай здобай,
На чарапічных дахах цень
Кладзецца вобмаль...

Што перац, сыплюцца шпакі
З лятка шпакоўні,
Павеў паветраны цяжкі
I паўнакроўны.

Схаваўся ў вышыні азон –
Сын навальніцы.
Паружавелы гарызонт –
Нібы суніцы.

I дымка засцілае від
Для фатаграфій.
Паветра пахне, як бісквіт
Гарачых вафель.

Не спіць сасмаглы гарадок,
Снуе, як кросны.
На сонечным блінцы прыпёк



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

***

Мы станем птушкамі – я верую, –
Крылы раскрыўшы за плячыма.
Ты, мусіць, абярнешся белаю,
I чорнай буду я, магчыма.

Мы разам над зямлёй калішняю
Ўзнясёмся ў кіпетні туману.
Ты ў чорнай зграі будзеш лішняю,
А я чужым у белай стану.

I паляцяць да зор над цёрнамі,
Працяўшы свет па вертыкалі,
Дзве птушкі – белая і чорная,
Як па зямлі раней блукалі...



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

***

Вось што я чамусьці думаць смею
I аб чым паведамлю табе:
Бог зямлю прыдумаў перад смерцю –
Мабыць, у кастрычніцкай журбе.

Каб сярод палаца залатога,
У рыззі струхлелым залатым
Чалавекі думалі пра Бога
I глядзелі ў вечнасць паміж тым.

Каб сляза нам позірк вытраўляла,
Як крыніцу – нафта пакрыху,
I ключы птушыныя памалу
Лашчылі нябесную страху.

Каб душу нам кроілі галіны,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

У даліне каля вёскі,
Дзе пасецца скрозь туман,
Падрастаюць зёлкі, краскі,
Ткуць квітнеючы дыван.

Хутка вочкамі ў неба
Гляне жоўты дзівасіл.
Кветкі рваць яго не трэба–
Корань вам прыбавіць сіл.

Пахнуць сенам будзе доннік,
Як адразу зацвіце,
Застракоча недзе конік
На дванаццатай вярсце.

Назіраць рамонкі будуць,
Як аблокі ўдаль плывуць.
А як стомяцца іх вейкі,
То міргаць, ківаць пачнуць.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Пабудзі свой голас
Гучны і нізкі.
I цябе пачуюць
У Гомелі і у Мінску.

Здольны жыць без кратаў
Прадстаўнік Асветы,
Без вусоў кудлатых
Удыхаць паветра.



Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Ну што, ізноў яго абралі
Iзноў — на цэлых пяць гадоу
На лепшае надзею скралі
А хто да гэтага гатоў...

У галаве мільгаюць цені
Няўжо цяпер мы прападзём
Мы гэтым шэрым днём асеннім
Нібы палонныя, ідзём

Стаяць навокал канваіры
Сабакі брэшуць, вецер дзьме
А на нагах нібыта гіры
Ніхто ў цябе іх не вазьме

I вось яны, што падтрымалі
Тырана нашага, ідуць
Няўжо свядомых нас так мала



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Народ мой, даверлівы, ціхі
Як лёгка цябе ашукаць
Дазволіў ты чорныя цвікі
У рукі сабе забіваць

Дазволіў ты зграе ваўчынай
Ў краіне сваёй панаваць
Дазволіў усе яе ўчынкі
Дазволіў сябе рабаваць

Я ведаю – ты памяркоўны
І сам я, напэўна, такі
Пакуль не адчуеш усёй кроўю
Што йдзеш наўсягды ў жабракі

Што іншае долі не будзе
Адну толькі Бог табе даў
Што нельга баяцца тых пудзіл



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Народ мой, даверлівы, ціхі
Як лёгка цябе ашукаць
Дазволіў ты чорныя цвікі
У рукі сабе забіваць

Дазволіў ты зграе ваўчынай
Ў краіне сваёй панаваць
Дазволіў усе яе ўчынкі
Дазволіў сябе рабаваць

Я ведаю – ты памяркоўны
І сам я, напэўна, такі
Пакуль не адчуеш усёй кроўю
Што йдзеш наўсягды ў жабракі

Што іншае долі не будзе
Адну толькі Бог табе даў
Што нельга баяцца тых пудзіл



Яшчэ не ацэнена

Партызанская пасяўная
Самай незвычайнай партызанскай аперацыяй на тэрыторыі Лідчыны была вясенняя пасяўная кампанія 1944 года.
Да краёў акупаваных
нашы танкі коцяцца –
радуюцца партызаны,
ворагі маркоцяцца.

Пачынаем пасяўную:
вызваленне блізіцца.
У палях шчыруем, днюем –
і палям не лысіцца.

Пуставаць зямлі нядоўга.
Коней людзям выдзелім.
Добра ўзброеным натоўпам
зерне ў фрыцаў выдзерам.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Магіслаў. Такое імя далі магілёўцы свайму новаму сімвалу горада.
Трубач у сінім сурдуце усталяваны ў гарадской ратушы...

Там, дзе ратуша цягнецца ў неба
І прызыўны гадзінніка звон,
Выйдзе хлопчык з фанфараю меднай
На высокі ажурны балкон.

Не шукайце ні міфаў, ні казак,
Не давесці нам, не даказаць,
Чый загад для яго абавязак:
Гараджанам фанфару зайграць?



Сярэдняя: 5 (1 голас)

***
На вайне я ніколі не быў,
не насіў за плячмі аўтамат,
пад бранёй
не гарэў
і пад кулямі ў бой не хадзіў,
не страляў з мінамётаў
і зенітных гармат.
Я не быў партызанам,
не закладваў пад рэйкі траціл,
як мой бацька, малым
ад разрываў снарадаў не глух,
у шпіталях ад гною мне раны
без наркозу
не чысціў хірург.
У дзяцінстве, як маці,
тыфам я не хварэў,
ад варожых салдат



Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

Подруга дней моих суровых,
Голубка дряхлая моя!
Одна в глуши лесов сосновых
Давно, давно ты ждешь меня.
Ты под окном своей светлицы
Горюешь, будто на часах,
И медлят поминутно спицы
В твоих наморщенных руках.
Глядишь в забытые вороты
На черный отдаленный путь;
Тоска, предчувствия, заботы
Теснят твою всечасно грудь.
То чудится тебе. . . . . . .

А.С. Пушкин



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Шаноўны цыган Вайдаловіч
Памяці цыганоў-ахвяр фашызму
Стары цыган-гарманіст Вайдаловіч быў расстраляны фашыстамі ў 1942 годзе ў ліку многіх іншых вязняў Лідскага гета за тое, што адмовіўся іграць для нямецкіх салдат.
Жыў у Малэйкаўшчызне табар.
Там весяліліся няслаба.

Распальвалі агонь увечар,
цыганкі гатавалі ежу,
і галаву цыган не вешаў,
і весялосць не мела межаў.

Спявалі, танчылі, гулялі.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Франтавыя ластаўкі

З этыкетак тоненькіх,
для пісання годненькіх,
для бацькоў, для Насценькі –
пісьмы-трохвугольнікі,
франтавыя ластаўкі.

Цяжкасці з папераю,
цяжкасці з канвертамі,
ды салдаты ўмелыя,
як абгортку белую
прыстасоўваць, ведалі.

Пішуць на газетачках,
на мяшках з паперачкі
для любімых дзетачак,
для каханай Светачкі,
для каханай Верачкі.

“Прывітанне, родныя!..
Мы тут не галодныя –



Сярэдняя: 3.8 (25 галасоў)

Я ніколі не была на пякучай вайне
Не хачу я ніколі там быць !
Каб і дзецям маім шанцавала як мне,
Не спатрэбілась ворагу мсціць.

Няхай ведаюць праўду пра тую вайну
Хай расскажуць і дзецям і ўнукам.
Як дзяржалі адпор, не далі слабіну
Іх дзяды не паддаліся мукам.

І нябудзе няхай такіх войн на зямле
Каласіца хай ў полі пшаніца.
Хлеб на ранах вайны, не забытай расце



Сярэдняя: 3.6 (23 галасоў)

Смак роднае мовы,
Які ты жаданы!
І гукі, і словы -
І радасць, і рана…
Часцей і часцей
Я вас чую па свеце.
Мацней і гучней
З вамі сэрцанька б’ецца.

Смак роднае мовы,
Які ты салодкі!
На вуснах дзяцей
І прыгожай малодкі,
У казках народных,
У песнях і ў вершах...
Заўжды будзеш родны,
У душы будзеш першы.

Смак роднае мовы,
Які ты гаючы!
Як голас сумлення,
Што лечыць і мучыць,



Сярэдняя: 3.8 (24 галасоў)

Тый дзень у сорак першым
Запомніўся навек.
З храстом нямецкім у хаце
З'явіўся чалавек.

Ён трабавў ў маткі
Пакінуць з дзецьмі хату.
Сабраць свае пажыткі
І ў хлеў прагнаў пракляты.

Ў хаце штаб зрабілі
Патрабавалі сала.
Каб дзеці ім служылі,
І ежы каб хапала.

Дачку рашылі адправіць
Ў нямечыну чужую.
Бяду ж рашыў паправіць
Старэйшы сын матулін.

Пагналі пешым строем



Сярэдняя: 3.9 (26 галасоў)

Сягоння свята Перамогі
Вялікі дзень і дарагі!
Дзяды нам здабылі свабоду
Шчасліва ўнукі каб жылі.

Каб жылі мірна ва ўсім свеце,
Каб бераглі свае карні.
І каб запомнілі ўсе дзеці
Як цяжка мір ім здабылі.

І ў час калі насцігне гора
Ўсе з'ядналіся ў аблок.
І ў кожнага была апора
Да Перамогі новы крок.

Каб памяць у душах захавалі
І праз гады і праз вякі.
Чумы карычневай не зналі



Сярэдняя: 3.9 (20 галасоў)

Сягоння свята Перамогі
Вялікі дзень і дарагі!
Дзяды нам здабылі свабоду
Шчасліва ўнукі каб жылі.

Каб жылі мірна ва ўсім свеце,
Каб бераглі свае карні.
І каб запомнілі ўсе дзеці
Як цяжка мір ім здабылі.

І ў час калі насцігне гора
Ўсе з'ядналіся ў аблок.
І ў кожнага была апора
Да Перамогі новы крок.

Каб памяць у душах захавалі
І праз гады і праз вякі.
Чумы карычневай не зналі



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Я выйшаў прыкурыць ад светляка,
Які злятаў з распаленага цела
Той зоркі, што зярняткам спадцішка
Самотна побліз месяца мігцела.

Цыкадамі быў поўны гай стары,
Сярод травы гучала ў тэмпе presto
Вар’яцтва супярэчлівай ігры
Iх дадэкафанічнага аркестра.

Святляк пагас. I шчыльна, як пляцень,
Рагоз гайдаў ля рэчкі пры рагозе.
Сыходзячы ў элізіум, мой цень
Збянтэжыўся і знік на паўдарозе.



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

За віртуозамі былога –
Метафар, стыляў, слоўнай вязі –
Крадзіся ў празе дыялога
Па прахадных дварах фантазій.
Нырай таемна ў падваротню,
Нібыта ў сэнс рамана цёмны,
Хадзі і ўчытвайся ў Гародню –
Гаючы том з закладкай Нёмна.

Наўдачу крочучы па бруку
Непараўнальнага выдання,
Ты вобмацкам памылкі друку
Лаві на твары скрыжавання
I пазбягай цямнот, дзе тонкі
Падтэкст хаваецца, як Каін,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Iголкай стальной пацалунак
Прасоўвае подыху ніць.
Хто змог з прамянёў і карунак
Цябе далікатна стварыць?

Трымціць матылёк каля сківіц,
Азябла кранаецца губ...
Зіма – гэта мёртвы раўнівец,
Прысыпаны вапнаю труп.

Няпэўнай зіме і туману
Раскаянне рады не дасць,
Але мы ўваскрэсіць рахмана
Спрабуем пяшчоту і страсць.

Праз хіжасць калішніх застолляў,
Натугу карчомнай струны



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Узвядзём перашкоду вірусу!

Узвядзём усёй сям’ёю
перашкоду вірусам!
Вірус, стоячы за ёю,
адыходзіць вымусім!

За руку з суседам Ванем
тата не вітаецца –
абышоўшыся ківаннем,
аб жыцці пытаецца.

Гутарыць па тэлефоне
мама з цёцяй Любаю
(вечарам суседцы звоніць –
да яе не тупае).

Не бярэ сыночка стома –
пандэмію лаючы,
бегае сыночак дома,
у футбол гуляючы.

Для дачушкі ўся кватэра
стала дысказалаю.



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

Пустэльня сталага жыцця
Прымусіць кожнага стаміцца
І да вытокаў вараціцца,
Дзе маладосць твая прайшла

Пачуць мелодыі тых крокаў,
Што былі як анёлаў спеў…

О, як бы ты не вар’яцеў,
Нажаль, усё то – ужо далёка…



Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)

Матыльком трапеча сэрца,
Пульс змарудзіў і прыстыў,
Восем яблынькаў малечай
З таткам тут я пасадзіў.
Ствол таўчэзны і магутны…
Яблык мноства—не сабраць,
Толькі яблычкі з атрутай
Вельмі страшна каштаваць.
Трэпле вецер чуб лагодна,
Сенам дыхае зямля,
Мне самотна і маркотна,
Не смяецца тут дзіця.
Адзінота, запусценне,
Стогнуць з ветрам кавылі,
І не сеецца насенне
На Чарнобыльскай зямлі.



Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)

На бясконцых Міёрскіх балотах
Што заказнікам Ельня завуць.
Сто азёраў існуе ў шыротах
Тры ракі з тых балотаў бягуць.

Там гняздуюцца розныя птушкі
Астравоў мінеральных шмат там.
Фаўна з флорай з чырвонае кніжкі
Сатварае дзівосны там гамм.

На балотных прасторах курлычуць
Жураўлі прылятая вясной.
Яе возгласам радасна клічуць
Нарушая балотны пакой.

Дурмановы паветра пах свежы



Сярэдняя: 3.7 (16 галасоў)

"У царкве"
Цишыня.Святыя лікі
Пахне ладанам у царкве
Праз акенцы сонца блікі
Крыж з Ісусам на сцяне
Людзі-божыя авечкі
Думкі,як пчаліны рой
Моляць бога,ставяць свечкі
За здароўе,за ўпакой
Перахрысцяцца з паклонам
Просяць збавіць ад спакус
Стары бацюшка з амвона
Словам грукае ў сто душ
Жоўтым воскам аплывае
Свечка тонкая гарыць
Смутак полымя гайдае



Сярэдняя: 4.4 (25 галасоў)

Праз жорсткую скалістую зямлю
Пяшчотна прабіваецца жыццё.
Адчуць каб сонца цяплыню
Убачыць свет вяліка пачуццё.

Прабіўся праз расколінуў скале
Ён самы моцны, дзіўны ў прыродзе.
І расцвіце ніхто дзе не жыве
І неспрыяльнае вакол дзе асяроддзе.

Цвіце на радасць кожнаму із нас
Здіўлячы магутнай сваёй сілай.
Вялікі маючы унутраны запас
У бясконечнай дарозе і імклівай.



Сярэдняя: 2.8 (16 галасоў)

Бярозы лунаюць нібыта сцягі
У блакітна валошкавым небе,
Па сцежках лясных – да наступнай вясны
Збягаць ужо сонейку трэба

Халодны кастрычнік плыве ў лістапад,
Апошні яго паглынае –
Адвечны бясконцы вар’яцкі парад
Ніколі свой бег не сканчае

Глыбокая ноч… І цемра паўсюль…
Вялікае княства марозаў
І цёплая Нарач ужо Ісык-Куль,
І снегам укрыты бярозы

Так восень імкнецца збяжаць ад зімы,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Партызанскія прыпеўкі

Навядуць на фрыцаў жаху:
з ворагам не мірацца –
робяць з бомбаў узрыўчатку
коннаўскія іскраўцы.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
на яго адкрыта зяпа
“найвышэйшай нацыі”.

У кулак-атрад зліваюць
партызанаў-волатаў.
Партызаны падрываюць
эшалоны ворагаў.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
па руках дае няслаба
“найвышэйшай нацыі”.

Мсцівец, прагі помсты поўны,



Сярэдняя: 4.4 (22 галасоў)

Калі з вайны вярнуўся бацька
Навек запамятавалі дзеці.
Ён раненай рукой знянацку
Ім лустку хлеба даставаў з кішэні.

Галоднымі вачыма моўча
Яны на хлеб глядзелі прагна.
Схапіў старэйшы лустку лоўка
Пабег туды дзе была матка.

Ляжала ціха на пасцелі
Галодная, худая маці.
Няпомняць дзеці калі елі
Ім нечага матулі даці.

Яе зваліла вось хвароба
Тут холад з голадам стаяў.



Сярэдняя: 4.3 (21 голас)

Праз многія мае гады
Я зноў вяртаюся туды,
Ў вёску родную маю
Я мару споўніла сваю.

Дарогі нет, я еду полем
Качаюць дрэвы сваім голлем.
І быццам кажуць мне яны
Памерла вёска, без вайны.

Стаяць знаёмыя мне хаты
Нібы старэнькія салдаты.
Ў паношаных сваіх шынэлях
Як шапкі, крышы на бікрэнях.

Стаяць і плачуць без спадарства
Было дзяцінства тут як царства.
Было прыбрана, ўсё цвіло



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Яшчэ даймаў уранку часта холад,
Ды зацвіла вярбінка ля ракі.
І дуб стары, нібыта шчыт ці волат,
Закрыць хацеў сабою скразнякі.

Хацела к святу вербачка прыбрацца,
Зялёнай стаць насуперак вятрам.
На радасць людзям трэба пастарацца,
Хоць тая радасць з сумам папалам.

Мы ўсе ідзём крыжоваю дарогай,
Хоць вербачка для радасці цвіце.
Асанна, здрада, вернасць і Галгофа…
Збавіцель зноў да кожнага ідзе.



Сярэдняя: 4 (21 голас)

У маёй краіне вірус і бальшы хаос
Які нягоднік нам яго занёс?
Хварэюць людзі, хварэе наша планета
Асталася надзея, ды ні каплі прасвета.

Калі ж гэта скончыцца гора, пакуты?
Калі ж мой народ скіне цяжкія путы?
Калі ж абыйдзе яго злая бяда!
Не будзе з каронай над ім спадара.

Напэўна народу патрэбна змяніца
З маланкай павісла ўжо навальніца.
Калі не паймем грамыхне карай Божай



Сярэдняя: 4.1 (19 галасоў)

Ня ведаю хто першы ўспахаў раллю,
Ня ведаю хто першы семя кінуў.
Я ведаю, што хлебам я дзяцей кармлю
З калоссеў тых, што бацька калісь вынуў.

Хвала таму, хто здабывае хлеб!
І ў цяжкім поце прагінае спіну.
А мазалі, што на руках спрадвек
Патрэбна цалаваць дачцэ яго і сыну.

Таму ўсяму хлеб у хаці галава
І з хлебам атрымоўваем мы сілу.
Няма цанней багацця і дабра,



Сярэдняя: 4 (14 галасоў)

Клаўдзія Пракула –
жонка Понція Пілата.

З грудоў халоднай вільгаццю падзьмула.
У каліце – падаткаў небагата.
Лютуе зранку Клаўдзія Пракула –
Не лепшы дзень у вершніка Пілата.
Чым Рым далей, тым меншае кар’ера.
Яшчэ ледзь-ледзь – і знікнеш за дзвярыма...
I небасхіл павіс камлыгай шэрай
Над катавальняй Ерушалаіма.

Ён проста сімвал, безыменны нехта,
Арэчаўлены відарыс ідэі,



Сярэдняя: 4.3 (16 галасоў)

Невысокія чорныя вокны
Дазваляюць глядзець з цемнаты,
Як гараць залатыя валокны –
Ліхтароў электрычных кнаты.

Уключаецца неба праектар,
Зорны сноп адкідаючы ў бок,
I вязальная спіца прашпекта
Прасвідроўвае поўні клубок.

Шоргат шын, як набухлая вата,
Гоніць з ветрам навыперадкі.
Беспрытульныя лужы-шчаняты
Ліжуць мокрыя чаравікі.

На бязлюдным прашпекце так ярка,
Што, адбітыя ў чорным акне,



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Ты з жахам, Марыя,
праз слёзы кусаеш кулак.
Датлеў каганец.
Немаўля – у саломе, і холад.
I п’яненькі муж –
крывабокі, замораны волат –
Шпурляецца словамі,
быццам раз’юшаны грак:

– Мо думаеш, веру
юрлівай тваёй балбатні?
Навошта Егове
такая дурная нявеста?
Я з гэтага часу
не знойду спакойнага месца!
Ты с кім загуляла?
Хоць літаркай мне намякні!

Нашто вешчуны?



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Мы раставалі пакрысе,
Нібы знікаюць рэчы ў доме.
I выцякалі думкі ўсе
Скрозь асцярожнае бяссонне.

Праз млявую знямогу цел,
Распластаваных пустатою,
За вокнамі цвыркун рыпеў,
Што ўсё дарэмнае, пустое...

Мы задыхаліся ад крыўд,
Гадзіннік стрэлкамі варочаў,
I разганяў брынклівы ліфт
Ліхтарны прыцемак паўночны.

А ў заваконні зноў і зноў
Цвыркун пад маскай невідзімкі
Iграў нам нешта пра любоў



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Нікому не магу
я падарыць натхненне.
Так, з мараю маёй
не згаварыўся лёс.
Хацелася б, каб быў
са мною побач геній,
хоць некалькі хвілін
за ўсё маё жыццё.
Падзелены, на жаль,
мы рознымі вякамі.
І час яго прайшоў,
як не было мяне.
На сто гадоў назад
я адашлю каханне,
як мёртвай зоркі след —
нязгаслы шле прамень.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Адпаўзай, пракляты вірус!

Страшны вірус у кароне
на Зямлі запанаваў.
Чалавецтва ўсё гамоніць
пра цяжар яго навал.

Вымусіла пандэмія
межы ўсе пазачыняць.
Рукі мылам кожны мые,
каб хварэць не пачынаць.

Каб зараза не мацнела,
ізалююцца хаця б.
Дзверы ў сховішчах-кватэрах
не адчынены гасцям.

Каб спыніць заразы рухі,
каб прагнаць заразу вон,
не вітаюцца за рукі,
зносіны – праз тэлефон.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Злятаю з катушак у свет
пераспелы.
Злятаю.
Да раю іду, ці да пекла
зямнога?
Да раю...

Я чую і нейкае шчасце, і
гора...
Я чую...
Рабую ў сабе і чарцей і
анелаў,
рабую...

Спыняе мяне толькі вецер
шалёны...
Лунаю...



Яшчэ не ацэнена

І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Сярэдняя: 4.3 (21 голас)

Беражы нас Божа, дужа беражы!
Каб у маёй краіне не было бяды.
Беражы ад віхраў, ад лютой вайны
Стараной хваробы люд мой абыйшлі.

Беражы краіну, беражы мой люд
Перапоўнен горам у яго сасуд.
Не зламілі войны ўстойлівы народ
У яго адзін ты верны громаатвод.

За народ малюся я перад табой
Вірусу з хваробай дай для іх адбой .
Не пакінь народ мой сціплы, гаратны



Сярэдняя: 4.4 (19 галасоў)

"Вярнуўся.."
Я зноў вярнуўся да той хаты
Дзе жыў даўно не мала год..
Сагнуўся,быццам дзед шчарбаты
Але стаіць старэнькі плот
Няма натоптанай сцяжынкі
Парослы мохам плач дах
На вішні мертвыя галінкі
Гняздо на коміне звіў птах
Тут не гуляюць больш на святы
І не трывожаць цішыню
Ніхто не кідае зярняты
У адпачыўшую зямлю
А ўспаміны нібы хвалі



Сярэдняя: 4.2 (20 галасоў)

Тры каштаны палажу
Табе сын я на вайну.
Ты сынок вазьмі з сабой
Абярэг вось гэты мой.

Горка плакала, адпраўляла
Свой наказ яму давала.
Захавай радненькі сына
Помні дзе твая Айчына.

Як вярнешся ты ў даміну
Пераможцам над вражынай.
Іх пасадзіш у садочку
Для адпачынку ў цянёчку.

А калі насцігне куля
Дзе ляжаў ты ў кашулі.
Там каштаны прарастуць
І вясною разцвітуць.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Чайка над жытам



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Гуканне вясны

Зіму перачакалі мы,
пражылі, перазімавалі,
намучыліся ад зімы –
і па вясне засумавалі.

На ўсё мы згодныя! Прыходзь
з блінамі, шашлыкамі, юшкай!
Цябе мы будзем сустракаць
усёю чарадою дружнай!

З палону вызвалена ты.
Прыедзь з латкамі і са слупам
на сонечным кані гнядым
прыгожаю дзяўчынай любай!

Бы дзідай, слупам снег гані,
што сыпле, камякамі валіць!
Прымчы дзяўчынай на кані!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

І. На сваім шляху

Мне сонца з неба ўпала на далоні,
У ім адчуў я водар летніх траў,
І я ажыў, нібыта нешта ўспомніў,
Нібы дагэтуль я глыбока спаў.

На раздарожжы я стаяў дарэмна,
Прыходу свайго часу ўсё чакаў.
Усе шляхі вядуць людзей з Эдэма,
І я свой шлях нарэшце распазнаў.

Бо кожнаму сваёй дарогай крочыць
Наканавана Богам для людзей.
Свяцілу, што за ўсімі зверху сочыць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У гадзiны набатных турбацый,
калi й мужны зшыбаецца з ног,
ратаванне вымольвае мацi —
просiць Бога, каб дзетак збярог —

і малят-немаўлят, i дарослых,
і дзяцей, і унукаў сваiх...

"I над безданню, Ойца нябёсны,
захавай птушанятак маiх!

Уратуй iх палёт ад падзення,
ад варожай — у сэрца — стралы!
Барані, як бранёй, блаславеннем —
i вялiкiх, i самых малых!



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Пралескі павітаюцца з табой,
Калі ў душы зімовы лёд растане,
І бордза жаўрукі наперабой
Падкажуць, дзе дарога да світання.

Абшары будуць светлыя ў палях,
Калі ўладарны позірк цвёрда кінеш.
Як думка паляціць увысь твой сцяг,
Калі яго туды ты сам уздымеш.

Бярозкі ў лесе стануць у радок,
У шэпце лісця зловіш песні ноты,
Як пераступіш цемры ты парог,
Нарэшце самавызначышся, хто ты.



Сярэдняя: 2.4 (9 галасоў)

Нясем і ўсё ніяк не зносім
двухсотгадовы гэты крыж.
І зноўку хукам у пераноссе:
- Ты на нормальном говоришь?

Носьбіты цяжару імперыі
інтрыг падвопытныя мышы...
Толькі даўно ўжо не веру я,
што чыйсьці брат, што хтосьці вышай.

Як-небудзь сам я вырашу,
што несці мне, а што пакінуць.
Пішу па-свойму і кажу,
каб проста быць, каб не загінуць.

Я вольны на зямлі сваёй
быць беларусам, ім застацца.



Сярэдняя: 2.8 (13 галасоў)

Не вол бушуе – СОVID-19,
Каронай душыць, быццам бы пятлёй,
Але мы будзем ўсё роўна сеяць,
Заворваць вірус свежаю раллёй.

Вучылі продкі нас калісьці:
“Памерці мусіш, але жыта сей.
На дол заўсёды лёгка упасці,
А выстаяць – заўжды цяжэй”.

І зерне будзе прарастаць з надзеяй
На сонца, дождж і нашую любоў.
А мы маліцца ды прасіць у Бога,
Каб кожны выстаяў і быў здароў.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Змаганне са змеем
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Фашызм – бы змей грымучы,
гад з шыяю вала.
Ён тысячы замучыў.
Змагацца смерць звала.

“Паўстаньце на змаганне
ў братэрстве, у адзінстве!
Старанні, намаганні
да справы прыкладзіце!”

Змагаючыся, важна
адвагу паказаць –
і дзейнічаў адважна
падпольшчык, партызан.

Штык партызана востры
прынёс фашызму боль.
У горадзе, у вёсцы



Сярэдняя: 4.1 (25 галасоў)

Заўжды вясноваю парой
Бяры у кішэнь грошы з сабой.
А вось зязюлю ты пачуеш
У першы раз як закукуіць.

Калі там грошай мнагавата
То год пражыць можна багата.
А калі нету ні капейкі
То грошы будуць у зладзейкі.

Калі зязюля закукуе
Багацце з беднасцю варажуе.
Каб ад яе чым адкупіцца
Грашам патрэбна развадзіцца.

Заўсёды там ты іх трымай
І на выпадак не вынімай.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

***
Прадчуйце асалоду ад будучых змяненняў,
Пачуццям дайце волю, дарогу – дасягненням.
Не бойцеся памылак, вяртайцеся да старту,
Нанова абярыце свайго маршрута карту.
Вы толькі паглядзіце! Навокал – цуды свету.
Ці часта заўважалі ў жыццёвых тэмпах гэта?
Любіце без прычыны, не прыдумляйце рамкі .
Няхай для сонца будуць адчынены фіранкі.
Ніколі не бывае праблем без вырашэння.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Алаверды

Зіма, падманшчыца, забыла абяцанне
І не прыйшла мяне наведаць...
Крыўд няма.
Ніхто так моцна не чакаў вясны вяртанне.
Чакала я.

Выходжу ўпэўнена з бясконцага тунэлю
Настустрач веры, шчасцю, шчырасці, любві.
Не клапаціцеся, я болей не хварэю.
Алаверды...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Свяча надзеі
Гляджу ў люстэрка праз свячу надзеі.
Мільгае полымя...
Мільгае, ды не грэе...
Наадварот, халодзіць моцна рукі.
У музыку складаю трэска гукі.
Узгадваю мінулага сюжэты.
Дзяцінства бесклапотнае, ну дзе ты?
Хвалюе, што вяртанне немагчыма
Няхай жа сёння не праходзіць міма.
Задзьму недагарэлую свячу
І ціхенька да рання прасяджу...