Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Засняжыла наваколле...
Не відаць шляхоў, дарог...
Колькі ў белі гэтай болю,
Веры ў лепшае, трывог!

Колькі згубленых сумленняў,
Неспадзеваных ахвяр!
Колькі веры на спасенне
Лёс страсае с снежных хмар!

Вецер колкі рве ўспаміны -
Сум, вяселлі, смерці жах…
Ты адзін на полі мінным
Йдзеш да снегу па крыжах.

Кожны крыж - жыцця імгненне,
Кожны крок наперад - шах,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Мы гулялі ў начы,
Як дзьве роўныя свячы.
І гарэлі мы адным,
Каб каханым быць дваім.

Лес с узгорка нас вітаў.
Лунь на дрэве гугаваў.
Зоркі плылі над зямлёй.
Добра была нам з табой.

Месяц узыйшоў ў начы.
Асвяціў нам шлях ў жыцці.
Зоркі падалі з нябёс,
Каб у нас слажыўся лёс.

Вецер у полі ціха пеў.
Лісцем дрэваў шамацеў.
Рэчка томная цякла
І блішчэла ў ёй хваля.

Раніцой узыйшоў туман,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

- Як завуць цябе, хлапчынка?
- Я Міхась завуся.
Нарадзіўся ў Магілёве
Слаўнай Беларусі.
Маму з татачкам я маю,
А яшчэ - сястрычку.
- Добрай раніцы! - Вітаю
Родных і сінічку,
Што на ранку прылятае
Пад акно на вецце.
Я кармушку з татам зладзіў,
Папрасіў:" Павесьце!"
Бо ўжо лета праскакала,
Восень скора пройдзе.
- Ежы ўзімку птушкам мала,-
Кажуць у народзе.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

(Для дзяцей)

Што такое Радзіма?
Ёсць Радзіма і ў Дзімы,
Ёсць і ў Светы, і ў Машы,
У Антося, Наташы,
У Рыгора, і ў Леры,
У Пятра, і ў Валеры…
Яна ў дар нам даецца,
Калі сэрца заб’ецца.

Ёсць у пчолкі і ў мушкі,
Ёсць у звера і ў птушкі,
Ёсць Радзіма і ў кветак,
І, канешне, у дзетак.
У бабулі і ў дзеда,
Ёсць у сябра, суседа.
Ёсць у вуліцы, дома…
І ў цябе ёсць, вядома.



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

АПУСЦЕЛА БЕЗ МАМЫ ХАЦІНА.
СТАЎ ХАЛОДНЫМ, ЧУЖЫМ РОДНЫ ДВОР,
ТОЛЬКІ СЛЁЗЫ І ГРАД УСПАМІНАЎ
ЗАЛІВАЮЦЬ БЫЛОГА КАСЦЁР.

ЯК ЖА ЦЯЖКА, БАЛЮЧА НА СЭРЦЫ!
НЕ ПРЫНЯЦЬ ГЭТА, НЕ ЗРАЗУМЕЦЬ...
МАМІН ПОЧЫРК НА БЕЛАЙ ПАПЕРЦЫ
НА СТАЛЕ І ЖАХЛІВАЕ - СМЕРЦЬ.

СУМ І ГОРА ЎСЯЛІЛІСЯ Ў ХАТУ,
ЗАНЯЛІ ЎСЕ ПАКОІ,КУТЫ...
ШЧАСЦЕ Ў ХАЦЕ НЕ ТАМ, ДЗЕ БАГАТА,
А ДЗЕ РАЗАМ З МАТУЛЯЮ ТЫ.

ПА-РАНЕЙШАМУ ЎСЁ ЗАСТАЛОСЯ -



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

КАМУСЬЦІ ПОЗНАНЬ ГОРАД-СВЯТА,
ЦІ АБ ПАРЫЖЫ МАРЫЦЬ ХТОСЬЦІ,
А Я РАДЗІМАЮ БАГАТА,
ТУТ ГАСПАДЫНЯ - Я, НЕ ГОСЦЯ.

Я НЕ ЧАКАЮ ПАДАЯНКАЎ,
ЖЫВУ Ў СВАЁЙ УТУЛЬНАЙ ХАЦЕ…
НЕ ЭМІГРАНТКА, НЕ ЦЫГАНКА,
Я - БЕЛАРУСКА, ЯК І МАЦІ.

ЛЮБЛЮ СВОЙ ГОРАД, ВЁСКУ, ПОЛЕ -
ЛЮБЛЮ НАРОД СВОЙ ХЛЕБАСОЛЬНЫ,
СВАЁЙ РАДЗІМЫ НАВАКОЛЛЕ,
БО ТОЛЬКІ ТУТ СПЯВАЮ ВОЛЬНА.

МНЕ ЛЮБА ЎСЁ, - І ДЗЕНЬ, І ВЕЧАР...



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

У Беларусі - час жніва -
гарачы час…
Гарыць зжаўцелая трава,
дыміцца прас…
Адзін крычыць, другі маўчыць,
а трэгі гне…
І сэрца з запытам баліць
ці «так» ці «не»?
Матуля плача за дзіця,
народ гудзе…
Трапеча праўда, нібы сцяг,
у грамадзе,
А вецер трэпле стужкі час
На думкі рве…
Той, хто жыццё аддаў за нас
Заўжды жыве!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2022



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Я не маю цябе, а ні тут, а ні там...
Не на што я не маю дазволу...
Цябе лёс адабраў на суды дактарам,
Лісце жоўтае дорачы долу.

Не аддаць, не прыняць - не пад'ёмны цяжар,
Бы каменні ўзвалілі на плечы...
Цяжкі год адышоў, быццам меньш стала хмар,
Але час, як той кажа, не лечыць...

Светлы смутак, як пух, лёгкі белы, як дым,
Засцілае да шчасця дарогу...



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

(Для дзетак)

Сумны месяц -лістапад.
Восеньскі апошні.
Агаліў чупрыну сад,
Пацямнелі пожні.

Стала ціхенька ў бары,
Птушкі не спяваюць,
Змоўклі плёсы і віры,
Рыбы засынаюць.

Заяц шэры стаў бяляк,
Лісанька мышкуе.
Не зляцеў на поўдзень грак,
Тут цяпер зімуе.

Рогі скідваюць ласі,
Лінька - у вавёрак,
На прыдонні - карасі,
Бо зіма ўжо скора.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Святы вечар на зямлі
Снег кладзецца на лугі.
З неба пасыпае.
На саломе спелай ржы
Спіць спасіцель спавіты
Радасць наступае.
Засвяцілася наўкол
З неба зоркаю святой.
Цуда люд чакае.
Паспяшаліся туды
Хрысту з дарамі вешчуны.
На калені упалі.
Яны прыняслі яму
Ладан, золата, смірну
Нябеснаму Цару падалі.
Заспявалі Анёлы
Хвала Богу на зямлі,
Шлях выратавання ўзналі.



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Калі заззяе Зорка
Над Светам надзвычай.
Тры Каралі яснілісь,
Та Зорка, гэта - рай.

Які не мае межаў,
З тых год у цьме.
Калі жыццё Прарока
Ляжыць у дзірване.

Прыйшоў у Свет Мессія,
Каб збавіць ад спакус.
Тры Каралі спяшалісь...
Золата, Ладан, Міру -
Паложыць на абрус.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Тваю свабоду і незалежнасць,
Дзяды з бацькамі здабывалі.
Крывёю з потам па зярнятку,
З калоссеў моцны сноп звязалі.

Стаяць яму, карміць Радзіму,
Адказам завісці з карысцю.
Калоссе ў снапе адзінны,
Не ўпасць зярнятку на чужбіну.

Стаіць як моц, дзяржавы сіла,
Нязломнасці апоры шчыт.
Народ як сноп, а з ім Айчына,
Нясцерпюць груката капыт.

Не аддадуць больш незалежнасць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я шчыра кажу: ганаруся!
Што родам я з Беларусі.
Адтуль жа мае і бацькі.
Завуць мяне ўсе беларускай,
А я яшчэ больш ганаруся!
Што вырасла я на зямлі,
Народ на якой працавіты,
Вясёлы, душою адкрыты
Ён помніць тугія гады.
Вайною яго не зламілі
Прыбавіў ён моцы ды сілы.
Свае захаваў карані.
Чужога яму не патрэна,
Куском свайго лепшага хлеба.
Сустрэне гасцей з-за мяжы.

04.01.2022 г.



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Калі ўзыйдзе тое,
Што сеяў у жыцці...
Што не дае пакоя,
Пакуль яшчэ жывы...
Хто вабіць сваёй думкай,
Але яшчэ малы...
Каму заўсёды рады,
Бо ён заўжды правы...
Але калі нашкодзіць,
Ёсць дзяга ў бацькоў.
Яны яму прыгрозяць...
І ў кут ён адыйшоў...
Каму дазволу шмат,
Але правоў няма...
Губляйце ўсё злое...
У нас да Вас туга...



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Недзе там за горай.
Узыйдзе Калядная Зора.
Шлях будуе нам.
Нягледзячы на наш срам.
Калі здрадзіў ты -адгукніся.
Не трымай ў душы -прычасціся.
Грэх з сябе здымі.
Каб кахаць у жыцці.
Верыць у надзею,
Каб была падзея.
Няздарма нарадзіцца.
Бо ў жыцці ўсё зводзіцца.
Бераг свой брані,
Каб гучаць у баі.
Верыць у вызваленне,
Каб далось злічэнне.
Не губляй вытокі,
Каб жылі прарокі.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Калі ты быў...
Жыў я тваёй апёкай...
Тябе няма...
Жыццё стало марокай...



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Калядкі
Цікава дзіцяці, цікава малечы,
Якім жа бывае калядны той вечар?
А стол, што на куце, ўжо сенам прыбраны,
Паверсе абрусам бялюткім засланы,
І чынна талерку стаўляе там татка,
На белай талерцы ляжыць ужо аплатка…
А маці збірае на стол усе прысмакі
Засмажана рыбка, ёсць печыва з макам.
Куццю ставяць першай, а потым-- аладкі,
Хлапоча матуля сярод роднай хаткі.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Дзень, нажыýшыся усыць,
Вечарэе і маýчыць.
I, смакуючы нуду,
Снег ідзе і я іду.

Гэта, пэýна, назаýжды -
Стужкі рэк скавалі льды,
Сцюжа вые у дуду,
Снег ідзе і я іду.

Мы, здаецца, з ім адны.
Скрозь туманныя паýсны,
Скрозь сухую лебяду
Снег ідзе і я іду.

Я б упаý, як жухлы ліст,
Але, пэýна, канфарміст:
З твару змахваю ваду,
Снег ідзе - і я іду.

© Copyrіght: Ганна Ліпчанская
2021



Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Заходняй Дзвіной уладалі...
І з Нёманам разам жылі...
Над Прыпяццю вольна ляталі...
Ў Дняпры пралі мы рушнікі...



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Прыгажуня ў агнях
Дзіцячае навагодняе

З найбліжэйшага базару
тата ёлачку прынёс –
хвойны пах плыве па залу,
ударае нам у нос.

Ёлка пахне зімнім лесам.
Пахне святамі яна.
Ты з марозу – будзеш грэцца,
трошкі пажывеш у нас.

Я, бацькі, сястрычка зранку
прыбіранне пачалі –
прыбіраем кватарантку
ў вату, бліскаўкі, шары.

Прыбіраем у гірлянды,
каб свяцілася яна,
каб былі бязмерна рады



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Калі былі твае народы,
Ўжо ты выйшаў да нязгоды.
Твае правы былі парушаны,
Але бацькі ўжо прымушаны...



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Убраная зімовая прастора
Жамчужнымі карункамі бяроз.
У пухнатым белым покрыве пагорак,
Малюе срэбнай фарбаю мароз.

Яскрава свеціць сонца ў небе ясным.
Ні шолаху, ні шэпту вецярку…
Вакол такая ціша! Толькі часам
Пачуецца крухмальны хруст сняжку.

Зіма… У яе суровасці халоднай
Ёсць крохкае і трапяткое штось.
Чароўны благадатны сон прыроды…
Кранаючая сэрца прыгажосць!



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Дзе ўзялося тое,
Што змяніла нас?
Каб маўчаць у нядолі...
Ды трапіць у гэты час.
Мець марай скрыню...
Якая існуе.
Бо ў Дамавіне
Ніхто нас не скуе.
Але гэтым марам
Супраціў Пан Бог...
Каб не адлучыцца...
Каб ганак Яго лёг.
Каб увайсці ў Браму
У сваім Жыцці...
Трэба нам не гнуцца
І меньш за ўсё паўзці...



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Там дзе сонца лунае.
Там дзе слова жыве.
Шэраг думак гуляе.
У маёй галаве.

Там дзе вецер ласкае.
Схібу праўды быцця.
Нікалі не заззяе.
Зорка Шляху Жыцця...



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

"Навагодні дзіцячы"

Снег пушысты,белы пух
З неба сыпле добры дух
Паглядзіце ў акно
Зіма сцеле палатно

Прыгажуня наша елка
На вяршынцы свеціць зорка
Цацкі,белыя сняжынкі
Упрыгожваюць галінкі

Дзед Мароз белабароды
Водзіць з намі карагоды
У яго цукерак мех
Ен да нас спяшаўся,бег

Год праходзіць,хутка новы
Завітаць да нас гатовы
І няхай сягоння свята



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

" Марозная раніца"

Мароз у прыцемках ля хаты
Чакае раніцу даўно
На шкле малюе ўзор заўзята
Пад дах загляне,у акно

Спакой і ціш вакол ляжаць
У небе зорачкі дрыжаць
Рыпяць сняжынкі пад нагамі
Дымок стаўбіцца над дамамі

Палоска неба пасвятлела
На ўсходзе ціха чырванела
Сярод снягоў з далекай далі
Пайшлі ад сонца света хвалі

Глыток паветра,як вадзіца



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

У гэтай шэрані асенняй
Туман пабелены тугою.
Я не хварэю больш табою!
Сабрала ў полі ўсё каменне,
І там пасеяла насенне.
Няхай жа ранняю вясною,
Аздобіць поле збажыною.
І спелым коласам нальецца…
Там з неба сонейка пральецца,
А Новы Дзень абудзіць сэрца!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
28.11.2021



Сярэдняя: 4 (1 голас)

О, колькі ружовых мрояў…
Асенняй пары часы.
Палаюць у сэрцы да болю
Любові маёй -- верасы.
А дрэвы скідаюць строі,
У травах хаваюць лісты,
Апошняя дзіўная споведзь --
Кахання майго – верасы.
А дні прабягуць. І небыль…
Паплачуць аб даўнім дажджы.
Жаўрук закурлыча ў небе,
Патушыць імжа верасы.
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
28.11.2021



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Лісцё ўзяў вецер у палон
I ў далеч гоніць.
Вазьму кляновую далонь
У свае далоні.

Ці ведае, куды ляціць,
Лісток пажоўклы?
Адкружыць і адшапаціць,
А потым змоўкне…

Маўчыць… Ласкава абдыму
Прад шляхам дальнім.
I ціха прашапчу яму
На развітанне:

«Навошта сум? Надыдзе час,
I ў дзень вясновы
Iзноў ты вернешся да нас -
Зялёным, новым.

I хай не хочацца зімы,
I боль у сэрцы -



Сярэдняя: 4.4 (13 галасоў)

Па дарозе крочым з назваю жыццё.
Хто нам шлях адновіць ня гледзя у нябыццё?
Каб заззяў агенчык у сэрцы ў грудзях,
Каб зламіць апошні наш Крывіцкі жах...
Каб паснуць на Волі, дзе продкі, дзе наш Род.
Каб гучала песня з лясоў, мясцін, балот...
Слухаць шэпт бабулі ад нячысцікаў,
Што хаваў дзядуля ад зайздроснікаў.
Дзе мы маем Мары у сваім абшары.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

У небе з’яўляюцца зоркі, і нехта прыходзіць да нас.
Ён грэе сваёй цеплынёю, але ж для ўсяго - свой час.
Мііргнула і знікла нябожчыцай у бездань прасторы Сусвету.
Нехта пайшоў і не вернецца, каб зімою зайздросціь лету.
Узіраемся ў зорнае неба, што дорыць нам думныя крылы.
Тады нейдзе там сустракаемся з тымі, каго любілі.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

І сапраўды, калі б жыццё давалася так лёгка:
Навошта нам тады яно, быццё – адвечная палёгка?
Не бачу сэнсу я ў такім жыцці, што як піццё без смагі,
Як лес без дрэў, як спеў нямы, як рэч, не вартая увагі.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

тут
крыважэрны і хіжы спрут
аблытаў плецівам пут
родны і мілы кут

тут
абылганы знявечаны люд
церпіць безліч пакут
сярод маўклівых спаруд

тут
справядлівы чакае суд
каінаў ірадаў ды іуд
рыхтуйся і ты брут

тут
нарастае гоман і гуд
тут
смеласць гартуе гурт
тут
змые залева бруд

тут тут тут



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

«Я пачаў лічыць іх і налічыў дваццаць. Дваццаць першы скакаў наперадзе».
«…шалёна скача над зямлёю дзікае паляванне караля Стаха. Я прачынаюся і думаю, што не прайшоў ягоны час, пакуль ёсць цемра, голад, нераўнапраўе і цёмны жах на зямлі. Яно — сімвал усяго гэтага».
У.Караткевіч, «Дзікае паляванне караля Стаха».

На прасцягах Айчыны параненай
гаснуць пад капытамі знічы —



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

І вышыні нас прымалі як сваіх —
нас, выгнаннікаў, аслаблых у блуканнях
па юдолях пекных, ды чужых,
па шляхах далёкіх і нязнаных.

Нас, выгнаннікаў, прымалі як сваіх
святары і клалі спацьу храмах,
а пад раніцу будзіў нас сонны мніх,
шчыльна зачыняў за намі браму.

І выходзілі мы зноў на біты шлях,
пыл страсалі са свайго абутку,
сыпалі на голаў сабе прах,
аддавалі свае душы смутку.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *
Прысненне дзіўнае і лёгкае:
у сціхлай завадзі рачной
шчупак самотны гучна плёхкае
і цені зыбяцца чаўноў.

А дальш, у чаратох прыстоеных,
дзе звыкла жамяра гудзе,
а гукі дыхаюць сутоннямі,
ступае нехта па вадзе.

Аброслы раскаю і згорблены,
пасрэбраны увесь луской,
спавіты воднай прахалодаю,
павольна ён ідзе ракой.

К яму хінуцца вербы ніцыя
і цішу поўніць дзіўны звон.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

* * *
Прыцемак хавае цені.
Адвечны вораг мой — я сам
гуляе ў словы. Палёгка
хутка будзе тут.

І святло разліецца.
І морак адступіць у ноч.
Бурштынавыя зоры паснуць,
узрасце прадчуванне.

Множыцца расліннасць.
Кусціцца бачанне ў трох станах —
уздойму,
нямога трымцення
і скону.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ноч, поўная высокага жалю,
на самоце канала.
У прадчуванні пажару
стаіліся стылыя далі.

На ветаха вейках дрыжалі
світальныя слёзы растання.
Ноч, поўная высокага жалю,
сканала,
не дачакаўшыся рання.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Без Вас мне спачыць уночы зноў,
без Вас не прычакаю я адхлання.
Прасякнуты адно тугой скразной,
самотна сустракацьму промні рання.

Без Вас душа мая — бяскрылы птах,
што, абнядужаны, ў вярыгах гіне.
Знявераны, на голаў сыплю прах
і крык мой у пустэльні марна стыне.

І ў чарадзе нямых, сцюдзёных дзён
згасаю, быццам ветах на дасвецці.
Без Вас жыццё — адзін падман і сон,



Яшчэ не ацэнена

Я помню твае валасы, Эўрыдыка,
і тваё палымянае лона.
Я помню кожны твой крык і
дыханне тваё стамлёнае,
птаха рахманая й дзікая,
німфа мая няўлоўная.
Не помню: ты ёсць, альбо знікла
за роспачным Ахеронам?

Блукацьму ў адчаі начамі,
шукацьму сляпымі ад слёзаў вачамі
твой цень, што рассыпаўся ў прах.
Прыду, аслабелы, ў пустэльню,
гурму звар’яцелую стрэну,
скон стрэну ў шалёных вірах.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

* * *
Дванаццаць свечак на куце,
і кожная — згарае.
А велізарны смутны цень
на хату наступае.

Ратуе толькі нас агонь —
гарачы, аж балючы.
І гэты сон вякоў спакон
трываць,
трываць нас вучыць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *
Анямела Слова маё, не дыхае...
Чорнай ночкаю крану яго ціха я:
— Прачынайся, маё птушанятка бяскрылае,
пойдзем у цёмны лес да Вялікай Мацеры –
праз гушчар, праз твань у самае лона,
да самога сэрца Вялікай Мацеры.
Там Яна, святарная, уссядае
на купіне балотнай пасярод вады.
Захіну цябе, нямоглае маё, у сваю душу,
паплывём праз твань ды праз цёмную ноч,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *
я акрыяў уначы
пасярод цёмнага лесу
між кашлатых ялін
колькі гадоў я быў непрытомны
не помню
толькі розум ледзь чутна шаптаў
не засні
не заснуць
не сканаць
не скарыцца
гэтым чорным ялінам
і не спарахнець
і з ігліцай на доле
не зліцца
дачакацца світанку
недзе там
зусім блізка
звярыныя тропы
шлях дадому



Яшчэ не ацэнена

выехалі на паляванне
тры вершнікі

бязлітасны час
міласэрны час
абыякавы час

гудзе паляўнічы рог
коні панура брыдуць праз вечнасць
напяты слых

кропка ў небе
тры стрэлы

бязлітасны час параніў
міласэрны час забіў
абыякавы час
пусціў сабе кулю ў сэрца

на пустэльнай зямлі
сцякае крывёй
мёртвая памяць



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Субмарыны вандруюць па сьвеце.
Уяўляю: плыву пад вадой…
Невядома нікому нічога,
Што было і што будзе, што ёсьць…
Я адзін сярод рыбін маўклівых.
Нельга выйсьці, паклікаць, спытаць…
Толькі думкі і словы жывыя –
Пратэстуюць яны, змагары!..
Забаронены сувязь, спатканьне.
Драматычная роля сыграна…
Ці не пераканаўча?!
Прапаганда ў чаканьні суда.
Пакараньне... За стужкі, выяву,



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Восень зноў… Плача клін жураўліны
Над суровым маўчаннем бароў…
Жоўты клён ушыркі рукі раскінуў,
Каб мяне захіліць ад вятроў.

Сонца ласціць азёрную роўнядзь
I абшар залатых берагоў…
Восень зноў – і ніхто не віноўны
У халодным бязмоўі лугоў.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Сонца лягае ў калыску, рыхтуе да сну
Горад, што, стомлены працай, на ноч замірае.
Чырванню промняў твары ласкава кранае
І напявае, што хутка пакліча вясну.

Вечар аколіцы шэранню топіць да дна
І запавольвае ўчэпісты ход рэзкіх думак.
Сэрца шукае ў пакоях надзейны ратунак
З верай ў тое, што хутка надыдзе вясна.

Ноч абгарнула спакоем і цішынёй,
Шэпча над кнігай ліхтарык п’яны пра надзею.



Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)

Адгукнулісь коні збруяю звяня.
Мы святло Пагоні бачылі з даўна.
Там дзе вешнік скача на ліхім хаду.
Абвясціць народу кепску навіну.
Там паўстаў хаўруснік здрадзіўшы зямлю.
Каб паснула мова у нас на караню.
Каб забылі продкаў Бабуляў і Дзядоў.
Каб не адгукнуцца тутэйшы тут прайшоў.
Каб ў кайданах крочыць з народзін да магіл.
Дзе наш Статут паложан... Паложан ён другім.



Сярэдняя: 4.3 (18 галасоў)

Адгучалі песні волі...
Край у Мрок зайшоу...
Каб ня быць ў нядолі,
З неба Луч зыйшоу...

Пахаваць паммерлых,
Згінуўшых так сяк...
Каб Адбыць пакуту,
За Божых небарак...



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Як хлеб на абрусе,
Хай гучыць ў Беларусі-
Родная мова мая.
І з крынічнай вадой,
Журчыць звон над зямлёй,
Не замоўкне ніколі яна.
Быццам сонца прамень,
Б’е скрозь пасмурны дзень,
Па няскошанай ніве жыцця.
Каласіцца ў вяках,
І мацнее ў шляхах.
Па галактыцы колерных моў.
Няхай мову нясе,
Кожны птах на крыле,
Звініць спевамі ранняй вясной.
Не анямее душа,
Калі мова жыва,



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

Пасварыўся дзед з бабуляй,
Ходзіць і пад нос бурчыць.
Патрасе здалля ёй дуляй
І далей сабе бубніць:

“Надаела жыць з старухай,
Яж не разгільдзяй!
І нябыў ніколі цюхцяй,
Дый жа не гультай!

Чорствы ў яе кавалак хлеба,
Горкій з траў настой.
Пажыве няхай бяз дзеда,
Не трасе больш чапялой.”

Ён прагнаў бабулю з хаты,
Сам на печ залез, каб спаць.
З тармазка папіў гарбаты,



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Mузыка восені зноў загучала,
Поўная светлай урачыстай тугі.
Музыка восені мне нагадала
Аб патаемным, аб дарагім.

Музыка восені з крыкам птушыным,
Ветру парывамі, шэптам лісця.
Музыка восені бы напамінак,
Што скарацечная сцежка жыцця…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Пад вечар скарджуся мадам старой,
Што у люстэрка не магу глядзець,
Калі не бачу, ХТО перада мной,
Калі не помню, КІМ я быў і ДЗЕ.

Якія сцежкі ботамі таптаў?
Каму хоць дробную зрабіў карысць?
Ці не замнога я ў жыцці маўчаў,
Калі не маю з кім пагаварыць?

Даўно астыла кава з малаком,
І заблішчэлі кроплі на акне.
Благюткі твар Ніколь Барб'е Кліко
З пяшчотай маткі усміхнуўся мне:



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Калі згубіліся ў сусветнай мітусні
І думкі-ветры галаву туманяць,
Не паспяваеце раскідваць камяні —
Пакіньце час яшчэ на адзін танец.

І зацвітуць чырвона-жоўтыя палі
На музыкальна-рамантычнай глебе,
І калі ногі будуць танчыць на зямлі,
То душы будуць абдымацца ў небе.

І прыйдзе ў рухі светлы, радасны спакой,
Цяплом ахутае, прыемнай цішынёй,
І, можа, гэта — ваш шчаслівы шанец.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Ля сініх водаў затуманенай ракі,
Дзе прамяні яшчэ паветра не прагрэлі,
Хадзіў па мокрым моху ліс, але які!
Кавалкі поўсці нібы недзе абгарэлі,

Крывавых плямаў на баках і галаве
Хапае, быццам гэтай ноччу была бойка,
І кроплі чырвані на ранішняй траве
За ім блішчаць, сліна цячэ, худы як хвойка.

Ён быў нядаўна самым спрытным за ракой,
Выпрабаваны быў марозамі і бурай,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Чалавецтва даўно паляцела на Месяц,
З парашутамі скокае са стратасферы,
Тэмп і гучнасць жыцця памнажае на дзесяць;
У пашане улада, вядомасць, кар’ера.

Хто даследуе выбухі, плямы на сонцы,
Хто раманы, паэмы тамамі друкуе,
Гэты б’е, б’е рэкорды шалёна, бясконца,
Той прыватнаю фірмай з прыбыткам кіруе.

Хай лятаюць туды і сюды самалёты,
Хай даследуюць космас сабакі і людзі,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Бы пад уздзеяннем чараў, адным сакавіцкім днём
Найшлі пухнатыя хмары на неба густым радком.
Ты быццам чакаў чагосьці, а хосьці напэўна не.
Пасыпаўся белай поўсцю апошні вясенні снег.

Бы пад уздзеяннем чараў, снег ярка сляпіў-блішчэў,
Адбельваючы абшары, ён падаў яшчэ, яшчэ.
Ты доўга ім любаваўся, а хтосьці напэўна не.
Ад сонца не ўратаваўся апошні вясенні снег.



Яшчэ не ацэнена

Ой, дзяўчаты! Расквітнелі на палях півоні!
Так і я распрыгажэла на сваім раёне.

Мне прыйшло на думку ўчора: ў дзеўках бегаць досыць!
Хоць не маю ухажораў, мамка ўнукаў просіць.

Дзеўкі нашы ўсе заганы, думкі і крэдыткі
Носяць да Глафірыяны - моцнай варажбіткі.

Як і многія сяброўкі, па сваіх пытаннях,
Я збіраюся ў вандроўку да Глафірыяны.

Буду сёння я, магчыма, ўжо дакладна ведаць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Мы - беларусы, што любіць умеюць,
Што дабрабыту, міру, шчасця годны.
Тут кожны ведае, тут кожны разумее:
Каб быць шчаслівым, трэба быць свабодным.

Мы - беларусы, мы узносім сэрцы,
Узносім думкі, песні і малітвы,
Каб больш ніводзін не стаяў да смерці
У гэтай не жаданай намі бітве.

Каб больш ніхто не плакаў ад адчаю,
Ад стомы, крыўды, роспачы і болю.
Даўно трываем і даўно чакаем



Яшчэ не ацэнена

Бель-бязмежжа, хутка снежань.
Я ужо чакаю святаў.
Я святочныя развешу
Упрыгожванні па хатах.

У бабулі выгляд змрочны.
Пачала са мной гавэнду,
Што у час перадсвяточны
Іх палохалі легендай,

Што у поўню з апраметнай
Прыйдзе зло ці яго служкі
І у дыме цыгарэтным
Зрэжуць зорачкі і стужкі.

Бель-бязмежжа, хутка снежань.
Бабця, гэта бессэнсоўна:
Хай яны усё парэжуць,
Святы прыйдуць усё роўна.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Па пустым запарушаным полі
Ды па небе, што свеціцца святам,
З Калядой ў акружэнні анёлаў
Мчыцца радасць у кожную хату.

І нікога яна не абмІне:
Дасць галоднаму свежую скібку,
Дасць мукі на пірог гаспадыні,
Дзецям – слодычаў, коціку – рыбку.

Прыляцела зімовай дарожкай
І да вас, гаспадар з гаспадынькай!
Пачастуйце жа козачку трошкі
Ля прыгожай каляднай ялінкі.

Пачастуйце жа козачку трошкі:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ў інтэрв'ю прэс-сакратар агучыў тэму:
"Эканомія ў дзяржаўны кашалёк,
Інавацыя ў судзебную сістэму -
Пенапластавы судзейскі малаток.

Тэндэр, тэрміны, фактуры, дзяржзамовы,
З панядзелка рассылаем у суды.
Вось цяпер дык загучыць закона слова"
(Хоць і зробіцца цішэйшым, чым заўжды)!

І інструкцыі пад роспіс, і загады:
"Асцярожна класці, моцна не сціскаць,
Далікатна стукаць, берагчы прыладу,



Сярэдняя: 5 (11 галасоў)

Пачні з нава,
Дзе Сэрца так клякочыць,
Пачні з нава,
Дзе дзень ляціць,
Пачні з нава,
Нам Сэрца ўсім адкрочыць.
Пачні з нава,
Дзе Краі Вялікі дзе Літва.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Восень медзь зноў рассыпае.
Лес маўчыць і вока цешыць.
Ветрык з сонейкам гуляе
Па знаёмай сцежцы.
Я іду праз пералесак,
Да крынічкі, што бруіцца,
З- пад яліны ў сэрцы лесу
Крышталёваю вадзіцай.
Душой чысты той струменьчык,
Што Усявышні падарыў,
Каб ў кожным чуйным сэрцы,
Дух жыццёвы абудзіў.
Каб малітвай жыватворнай
Вада раны загаіла,
Каб вярталіся ў край той,
Дзе нас маці нарадзіла.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Па руцэ як па рацэ,

Пачуцці мае плывуць.

Па руцэ як па рацэ,

Мне далонь не зварухнуць.

З ночы вочы не звяду,

Усё чакаю я цябе.

Адганяю так бяду,

Запрашаю да сябе.

Па рацэ як па руцэ,

Ты плыві, плыві хутчэй.

Па рацэ як па руцэ,

Дакраніся да дзвярэй.

З ночы вочы не звяду,

Цябе бачыла ў снах.

Як з крыніцы п'еш ваду,

Як глядзіш на Млечны шлях.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ЯНЫ сустрэнуцца праз колькі год.
Цяпер маленькая дзяўчынка
І хлопчык, большы ненашмат.
Абодва вырастуць бяз бацькі,
А ў хлопчыка адымуць маці.
Герой твой бацька! –
Чужыя скажуць не аднойчы…
Адзін айчыну бараніў,
Радзімы гонар, годнасьць іншы.
Адно імя – ушанавана,
Другое схована ў зямлю.
Героі ворагамі былі,
Ад кулі згінулі дачасна.
У мірны час (не на вайне!)
ГЕРОЙ забіў ГЕРОЯ?! –



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе шукаць тыя спевы,
Танцы ў дзікіх матывах,
Покуль выюць завеі,
Халады бьюць па шыбах?
Дзе абдымкаў цяпло па начах?
Там, дзе Ваша гарыць свяча.

Дзе знайсці аднадумца
І падтрымку ідэяў,
Бо ўвесь свет адвярнуўся
І пасеяў сумневы?
Дзе шукаць для апоры пляча?
Там, дзе Ваша гарыць свяча.

Дзе сагрэе святло
І адкрые сакрэты,
Дзе размоваў цяплом
Будуць сэрцы сагрэты,
Дзе спакой адшукае душа, -



Сярэдняя: 4.7 (13 галасоў)

Недзе за ракой стаіць Кола...
Яно абярагова,
Хто яго знойдзе,
Той у Рай войдзе...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Да Лауры
Адам Міцкевіч

Я ледзь цябе ўбачыў і адразу ўсё забыў,
У незнаёмым поглядзе шукаў адказы.
Зачырванелі твае шчокі нейк адразу,
Як грудзі ружы, што світанак раніцай раскрыў.

Ледзь заспявала ты, ад слёз не змог стрымацца -
Твой голас пранік у сэрца, крануў маю душу.
Ты нібыта анёл, што свой зарок парушыў,
З нябёс мяне паклікаў, каб з табой застацца.



Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)

Дзе лёс,ня лес.
Там гонар духу.
Дзе Край, дзе Родный Кут.
Чакалі Мы змянення руху.
Але адчулі сто пакут.
Не Край паснуў,
Паснулі Мы у кратах.
Ня лес паснуў, а лёс.
Хацелі Мы даць рады,
Каб горда звацца Беларус...



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Ля багадзельні гарадской,
Дзе п’юць і шкодзяць пастаяльцы,
Жабрачка чэзлая з рукой
Стаіць, з якой зрубілі пальцы.

Яна фальшывы залаты
Ўзяла ад тых, хто куксу спляжыў,
А мы?.. Дадзім? Альбо адкажам,
Што пальцы ў крыж не сціснеш ты.

Дзе ты згубіла, Беларусь,
Сваё пасеянае збожжа?
Табе на шыю хто аброжак
Задушлівы напяў чамусь?

Запэцканы Хрыстоў вянец
Смярдзючым гнаякроўем коўзкім –



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Хлопчык у неба ўзіраецца.
Вабіць бязьмежны блакіт.
Ясныя, чыстыя колеры –
Гэткіх няма больш нідзе!

Юнак усё паліць нэрвова.
Прызнаньне памылак, “віноўнік”.
Жыцьцё пачынаецца зноў! –
То бок існаваньне ці бой?

Ударыць па твары нагой
Таго, хто быў зьбіты…
Запляміць, прынізіць,
У пастку загнаць…

Хлопчык у неба пытаецца:
Дзе ты, мой князь, адкажы!
Нам дапамога патрэбна.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Заснула поле, дрэмле зерне.
Блукае дзесьці белы сон,
На ноч асенні дзень паверне,
Узяўшы сонца ў палон.
Сявенька з жытам залаціцца.
Імчыць за доляй час наўскач.
Каб ніве жытам узрадзіцца,
Стаіць на покуці багач.
У жыце свечка, нібы сонца.
Варожыць побач жытні дух.
Над багачом, як абаронца,
Змыкае ён сакральны круг.
У шчасце верыцца, у долю,
У вечнасць жыта, у дабро,
У светлы ранак, нашу волю,



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

У кожным сэрцы і ў чулай кожнай душэ,
Незабыўная выразна ў вочах карціна.
Як нястомна клапоціца і беражэ,
Сваю мову наш люд і святую Айчыну.

За Айчыну змагаліся нашы бацькі,
На руках яе вынеслі з войнаў і гора.
Яны веру сваю замяніць не змаглі,
Беларусь моцны шчыт наш апора.

Яе дзіўныя рэкі цякуць паясамі,
Льюць крыніцы з празрыстай вадой.
Жывуць дружна народы і лічуць братамі,



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

З даўніх часоў праз шмат вякоў,
Рацэпт прысмак сваіх дзядоў.
Захоўваючы ў кожнай хаце
Перадавалі беражна дзіцяці.

Усё гатавалі вось “на вока”,
Сучасная адсутнічала замарока.
Смачней нічога мы няелі,
Прысмак у матулі, ды з пасцелі.

Шкварчала сала на патэльні,
Скакалі яйкі на паследкі.
З блінамі, з квашанай капустай,
У сытнай стравы беларускай.

Усё гатавалі ад душы,



Сярэдняя: 3.3 (9 галасоў)

Вакол поле аржаное,
Вакол хвалі васількоў.
Беларусь наша краіна,
Светларусых хлапчукоў!

Вакол буслы пры дарозе,
Журавін вішнёвых рай.
Беларусь наша краіна,
Родны кут наш небакрай!

У полі неба галубое,
Лён квітнее даўгінец.
Беларусь наша краіна,
Я твой сын- выхаванец!

Шмат азёр ў цябе існуе,
І лясоў, балот шмат рэк.
Беларусь наша краіна,
Поўный скарбаў твой засек!



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Спазніўся дзень – заблытаўся ў сцяжынках,
Сярод туманаў не знайшоў дарог…
I восені халодныя слязінкі
Упалі на засмучаны мурог.

Яна прыйшла, каб да зімы марознай
То хмурнай быць, то асляпляць агнём…
Такой непрадказальнаю і рознай
З’яўляцца на спатканні з новым днём.

Якой паўстане сёння з промнем першым,
Амытая крыштальнаю расой:
Буянствам фарбаў зноў натхніць на вершы



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Баба памерла, і мы апусцелі.
Не маем больш вёскі любімай сваёй.
Дах абваліўся, буслы адляцелі,
Бабіну хату пакрыла травой.

Плот, ля якога калісьці стаяла
Баба і шчыра ўсміхалася нам,
Лёг на зямлю, якая забрала
Бабу. Цяпер толькі зараслі там.

Там на двары жывуць жабы ды змеі,
Нейкі да болю пустынны спакой.
Страцілі нешта святое, што мелі,
Прошлае змыла шырокай ракой.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Зірні ў акно, там праступае сонца,
Зямля ўздрыгнула і змяніла звыклы шлях,
Хоць цемра і здавалася бясконцай...
Атланту моцы не стае стрымацца на нагах.

Што бачыш у акне? Я - Чалавека!
Эдэм для дзядзькі з бочкі з ліхтаром.
“З пакоя не выходзь, бо вернешся калекам”, -
Бубніць Іосіф, зноў за левым стоячы плячом.

Бадай не Францыя, але сваіх Бастылій
Ніхто і не збіраўся браць на штурм.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Сцяжынкай жнівеня іду,
Грыбы шукаю на ўзлеску,
Няхай нічога не знайду,
А жнівень шчыра грэе сэрца.
Шчымлівы водар шчыпле нос,
Аб чым паведаць хочуць травы?
Што лета зноў пайшло на знос?
Прыціх і ветрык у ім ласкавы.
О сіла лесу, звон дубоў!
І сухастою барматанне…
На пасівелы мудры мох,
Слязамі падаюць прызнанні.
Мае прызнанні, як давер
Цару лясному. Ён гатовы
Прыняць, як трэба, на павер,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дзьве рэчаіснасьці:
дзеда – “кавалак, любімы, нікому цябе не аддам”
І юнака – да Афінаў і “бомбы” – у небе Радзімы.
ТЭРОР – ДЭАНОН.
ДЫКТАТУРА І ТРОН.
ХТО СУПРАЦЬ – БУДЗЕ ГАМОН.
Вязьні… Ахвяры… Канец РЭВАЛЮЦЫІ.
Дзедава перамагла ЭВАЛЮЦЫЯ.
Цуд не адбыўся ізноў –
Сіла стаптала Надзею і Веру, Любоў.
Марыянэтка Юнак, нібы прывід;
наймітам клічуць, нарцысам;
кажуць, ён сродак і трыгер.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Выпадковы мінак -
Працаўнік беларускай чыгункі
Шпаркай хадою гнуткай
Шыбуе дадому, аднак,

Стомлены працай,
Бязглуздзіцамі кіраўніцтва,
Недахопам грашовых сродкаў,
Вырашыў не спяшацца -
Дамоў жа нельга спазніцца
І страціць часткі заробку.

Каб з галавы выбіць гэту лухту,
На сваякоў не наводзіць нуду, -
Спявае на вуліцы голасна песні,
Каб добры настрой дадому прынесці.

Паштальёнка



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Абанент,
катораму вы званіце,
часова недаступны.
Недасягальны.
Грозны мент
у думках на рэпіце
шукае наступствы,
ужо крымінальныя.

Абанент - не абанент...
Ператэльваю разоў дзесяць,
пасінелымі пальцамі
цісну зялёную кнопку,
не веру, што абанемент
атрыманы дзесьці
на трохразовую пайку
і недахоп добрых навінаў звонку.

Супакоіцца.
Удыхнуў - выдыхнуў.
У спісах затрыманых шукаю,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Куды сыходзяць з нашых жыццяў людзі
Ці са сваіх далей у якім месцы?
Хіба цяпер у нашых сэрцах будуць
І нашым голасам спяваць свае ўжо песні,

Рукамі нашымі працягнуць пачынанні,
У інтанацыі і нават нашых жэстах
Праявяць ледзь прыкметна прамянямі
Тых асаблівасцяў сваіх і рысаў рэшткі.

Няўжо ніхто не знікне выпадкова
І нікуды не адлятае з часам?
Напэўна на такім шляху жыццёвым



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Я хварэў і думаў пра ката.
Ну, дапусцім, ноччу я памру:
Ён аб кім, святая прастата,
Будзе дбаць; ды іншую муру

Думаў і ўяўляў, як карагод
Промняў сваіх сонца разгарне.
Гэтак жа, як падыходзіць кот,
Ці злятуць анёлы да мяне?

I, пакуль расплаўлены чыгун
Грудзі цісне важка, як амбал,
Каб ён быў бабтэйл альбо мэйнкун,
То яго хто-небудзь бы забраў.

Ён жа не пантэра і гепард,



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Закаўказскай залевы сырая струна,
Прыбярэжнага ветру імпэты –
Вось ён, пахмурны край Залатога руна,
Малярыйнае царства Ээта.

Як пустэльна на схілах скалістай грады,
Толькі хвалі буяняць шалёна.
Папацёмку растуць чараты ля вады
I скрыгочуць, як зубы дракона.

Абязлюдзеў абшар, арганаўты сышлі,
Прамінулі стагоддзі маўкліва –
Толькі холадам дзьме ад астылай зямлі,
Толькі вільгаццю цягне з заліва.



Яшчэ не ацэнена

Спытала яблыня ў сонца:
–Дакуль цяжар пладоў цярпець?
–Як вып’еш боль увесь да донца,
На Спас ты можаш іх страсаць.

Пакоцяцца яны па росах
З любоўю, верай да людзей.
Магчыма, збудуцца ў нябёсах
Надзеі лепшыя з надзей.

На светлую зару-заранку,
На роднай мове калаханку,
На смех дзяцей у кожнай хаце,
На квецень у вясновым садзе.

На хлеб надзённы і багаты,
Сцяжынку родную дахаты,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Кахаю і кропка.
Што за пытанне.
Як дыхаць і жыць без цябе?
Натхненне ў справах,
Падтрымка ў бедах.
Ты робіш і моцнай, і слабай мяне.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Віншую маладых з законным шлюбам!
Многа шчасця хачу пажадаць,
Каб адзін аднаму былі любы
І не стамляліся кахаць!

Жадаю радасці, пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы,
Не сыходяць са двара,

Няхай праходзіць міма гора,
І не ступіць на парог,
А кахання будзе, - мора!
І заўжды шануе Бог!



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Ягору Марціновічу

На мураўёўскай шыбеніцы на віленскім шляху
Вісеў паўстанец-каліновец, схіліўшы галаву.
Суворымі вачыма глядзеў ён смерці ў твар:
Даў яму агеньчык Яська-гаспадар.

Не ведаў усё тутэйшы, як сябе назваць,
Пакуль не прачытаў адну газету з Вільні,
Што простым, родным словам
Падняла нас з магілы.

Казалі, памяркоўныя –
Дык не, паўсталі ўзброеныя,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Спрабуюць сілы бусляняты,
Нясмела кружаць над жніўём.
Яны свабодзе, небу рады,
Хоць цесна звязаны з гняздом.

Гняздо дасць сілы для палёту,
Яно навучыць, зберажэ.
Ці ў ясны дзень, ці нават у слоту
Назад дадому пазаве.

Мацуйце крылы, птушкі шчасця!
Смялей ляціце да нябёс!
Няма без споведзі прычасця,
А без палёту – і дзівос!



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Ад родных ніў, ад роднай хаты
Мы беларусы,
Бы вар’яты,
Ідзем па свеце Богам кляты.

Няма спакою ў родным краю –
Тут усё пануюць гвалт і жах.
Пакуль наш кут той боль трывае,
Мы шчасце бачым толькі ў снах.

Вось Гедымінава сталіца
Прымае зноў сваіх сыноў.
А наша родная зямліца
Усё не забудзецца на кроў.

Варшава-матка, Кіеў-бацька –
Усе адчыняюць дзверы нам.
І толькі ў роднай Беларусі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я часта цябе падвозіў
I цалаваў у вочы.
Стаялі асеннія дні і
Ночы.

Ноччу ты мне шаптала,
Што гэтак заўсёды будзе.
Зайздросцілі нам нямала
Людзі.

Аднойчы ты мне сказала,
Што бачыла недзе сяброўка,
Як іншая пацалавала
Вусны мае,
Чартоўка.

Я моўчкі стаяў і слухаў
Не адказаў нічога.
А потым я развярнуўся,
Паехаў сваёй
Дарогай.

На твары тваім слёзы,
У каве маёй промні.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Ніколі не шкадуй
Пачуццяў для другога,
Калі нават адтуль
Не здзейсніцца нічога

І перашкодаў многа –
Ўсё роўна ты рабі
Так шчыра для ўнутры
Цябе і яго Бога.

Не ведаешь, калі
Хвіліна прыйдзе знікнуць.
Пакуль жывеш, жыві,
Але не страхам звыклым.

Калі ўжо адчуваеш
Магчымасці аддаць,
То не шкадуй гучаць
Пачуццямі, што маеш.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Чаго другім ты пажадаеш,
Тое сам і атрымаеш!
Калі жадаеш шчасця ўсім,
То з'явіцца яно у жыцці тваім!

Калі жадаеш людзям ты багацця,
То яно будзе ў тваёй хаце.
А калі камусьці гора пажадаеш,
То сам яго адразу нападкаеш.

Бо думкі нашы усе чытае Бог,
І калі хочаш каб табе ён дапамог,
То ідзі па дарозе дабра,
І не сыдзе радасць са двара.

Дапамогу атрымаеш ты з нябёс,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Лясгасаўскі пчальнік
Напісана пад уражаннем ад наведвання пчальніка Лідскага лясгаса ў парку “Гарні”

Мядовага рух паху
з Гарнёў дасюль не знік:
ёсць у тутэйшым парку
лясгасаўскі пчальнік.

Вуллі лес абкружае –
вятрыска не прадзьме,
спакой не парушае
лятучы ветрык-змей.

Хоць доступу не мае
сюды звяно вятроў,
свабодна пранікае
да пчальніка святло.

Выводзяць пчаласем’і
і матак пчаляры.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нямецкі бункер
Напамінам аб нямецкай акупацыі ў гады Першай сусветнай вайны на Лідчыне з’яўляюцца бункеры ў ваколіцах вёсак Сялец і Дакудава.

З падзямеллем бурым
будучы ў ладах,
Лідчынай і ў бункеры
немец уладаў.

У ладах з зямлёю
кайзеравец-крот,
а не песціць мрою
ў ёй працягваць род.

Вось, не разабранае
дужай парай рук,
урасло цаглянае
сховішча ў зямлю.

Моцна (вось прыслоўе,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Памяці Лідскай ратушы
Гісторыя Лідскай ратушы налічвае тры стагоддзі і заканчваецца пажарам 1891 года.

У мінуўшчыне пашару.
Памяць не загінула –
ратушу рука пажару
ў Лету не закінула…

Наша Ліда атрымала
права Магдэбургскае,
вестку радасна прымала –
і гарматы бухалі.

Горад, быў не пажылы ты –
у гадах юначых.
Ля цэнтральнай плошчы Ліды
збудавалі ратушу.

Век за векам плыў, праходзіў



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
(працяг)
РП
IX
НЕ-БА праз краты і НЕ-БА праз шкло…
Стрымы ў інэце – было так даўно!
Брыфінг і Маркаву “інтэрвію”…
НЕБА! Я падаў, але я ЖЫВУ!!!
На эшафот узыходзіў, калі прызямлілі…
катаў чакаў, але ўсё адмянілі…
Гвалт, запыталіся, зьдзекі і ціск?
ТУТ існаваньне МАГЧЫМА бязь іх?!
Жарт лялькавода – абмен Мінск-Гаага –
Мне каштаваў, зразумела, нямала…



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Нам ДАЗВОЛІЛІ
рэзаць вены –
бо чырвоная кроў БЧБ…
ці павесіцца –
бо турма ў турме…
скочыць уніз зь любога паверха –
бо бяз крылаў-ідэі
ратаваньня няма нідзе…
скончыць есьці і піць за кратамі,
а на волі атруціцца –
бо ня маем нічога сказаць
у абарону сваіх і сябе…
ці ў попел спаліцца на вогнішчы –
каб зьнішчыць абалонку душы,
што яшчэ змагалася…
Але… той, хто сказаў гэта…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

(Пераклад з англійскай)
Змярканне – гэта час, калі з галінак
Ліецца дзіўны пошчак салаўіны.
Калі пад павалокай вечаровай
Гучаць салодка закаханых словы.
Вада і ветрык музыкай глыбокай
Пяшчотна ласцяць слых мой адзінокі.
Кранаюча-вільготны кветкі ў росах,
Яскрава зоркі ўспыхваюць ў нябёсах.
Блакіт глыбей становіцца на хвалях,
У адценнях шэрых змрок лісцё хавае.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Пачуй мой подых, пачуй быццё,
Пачуй маё сэрца - у ім жыццё.
Ня ведай, што будзе, забудзь, што было,
Пачуй кожны крок і зірні на сьвятло.

Бывай, мая кветка, бывай, мой спакой!
Я адлятаю, шкада, не з табой...
Ты не сумуй - я хутка вярнуся,
Бо ў сэрцы каханне і я не баюся!

Не слухай, што скажуць кепскія чуткі!
Згарнуцца нябёсы, пападаюць зоркі
І знікне увесь сьвет, нават існасьць і час,



Сярэдняя: 1.8 (6 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
Раману Пратасевічу
І
На Беларусі ў год АДЗІНСТВА
з народа выйшлі ТЭРАРЫСТЫ.
Адзін –
юнак са сьцягам БЧБ у руках,
каханай дзеўчынай, імпэтам
і словам дзеяньня ў інэце.
Другі –
заўсёды з малышом,
айцец і дзед, узброены да зубоў.
Юнак хацеў, юнак жадаў,
у ідэю верыў і натхняў.
А дзед загадваў, кіраваў,
узнагароджваў і караў.
Змаганьне йшло, народ трываў,



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Ліпень

Ліпень прыйшоў са спякотай,
З водарам летуценняў.
Лесу нячутна, употай
Сыпнуў суніцы жменяй.

Ветрыкам і стрыжатам
Падараваў моц крылаў,
Сум пасадзіў за краты,
Каб па жыцці фарціла.

Дожджыку даў лагоду,
Жыту наліў калоссе,
Пчолкам - няктар для мёду -
Соладка каб жылося.

Ліпу ўвабраў у вэлюм.
Назва з нагоды гэтай -
Ліпень у кветках хмелю,
Месяц паловы лета.



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

КРАСАВІК

Уварваўся красавік
Ветрыкам імклівым.
Да дзвярэй і шыб прынік
Позіркам руплівым.

Зайчык сонечны ў вакно
Зазірнуў, як злодзей.
Снегу белага радно
Знікла, бо не ў модзе…

Неба сонейка часцей
Цеплынёй лагодзіць,
Сустракае парк гасцей
Шыльдай на ўваходзе.

Лес прачнуўся, гай і луг,
Рунь хвалюе поле.
Даставай, араты, плуг!
Папрацуй уволю!

Не дарма красавіком



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У барах зялёных і балотах
Па-над гнёздамі буслоў
Жыве наш край, наш кут улюблёны
Чакае ён годных сыноў

Дзе ж вы падзеліся, героі,
Якімі славіўся наш край?
Ці вы забыліся на мову,
На звычкі роду свайго?

Няма Тадэвуша-героя
І хлопцаў-касінераў з ім.
Кастусь загінуў на Лукішках
Вінцэнт палёг у Трасцянцы

Няўжо забыўся ты, Ісусе,
На наш гаротненькі куток?



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Воды точаць камяні
Хутчэй, чым яблыкі – чарвякі,
Калі воды – справядлівая,
А камяні – ілжывыя.

Быць вадою – быць сабою
Плыць, струмяніць, біць –
Усе камяні разбіць!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Кавід.

Жыву праўдаю бацькі і маці,
Тло драўлянай хаціны нясу
І нявер'е вялікай уладзе
За вялікі падман і хлусьню.
Не бягу я вакцыну ўсмактаці,
Да ўсіх згатавана адной:
Кавід зьменліў, безьліч мае штамаў -
Чалавек, ці спасьцігнеш яго!
27.06.21.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Пра здзекі, стогны і пагромы пАмятаю.
ПамЯтых квятаў не сарву,
Бо ў рове роў сыноў зямлі задушанай
За дух свабодны ды за родную зямлю.

Гавыла чарна вышэй за сонейка.
У сне самотным стогне любы край.
За маю хаціну, што на ўскрайку роўненькім,
Годны мой народзе, выбачай!

Завіруй неабыякавай сумленнасцю,
Зруш халупу з сумных якароў,
У плынь знясі з завучанай нікчэмнасці,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Навошта мы ёсць у асобе?
Камяк амбіцый, якому не хапае...
Як быццам ад пачатку ў хваробе.
Трохі скажоная, трохі сляпая...

Ці правільна карыстаемся формай
Для неабмежаванай адлегласці,
Чаго немагчыма перадаць словам,
Але выказаць канкрэтнай дзейнасцю?

Дзякуючы чыёй недасканаласці
Можна явіць такія магчымасці,
Як мужнасць самаахвярнасці
І прыгажосць шчырасці.

Няма лепшага выйсця...



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Мы чакалі палякаў-братоў
Ратавацца з няволі маскоўскай
Ды прыйшлі да нас заняпад
І здрада шляхты літоўскай

Кацярына зірнула на нас
Мы чакалі сяброў з усходу
А замест братняй ласкі
Атрымалі прыгон і нязгоду

Вось і гвардыя ў Вільню зайшла
Мы чакалі ласкі з Парыжа
Ні кавалку ўласнай зямлі –
Атрымалі толькі крыжы

Мы чакалі ад кайзера-бацькі
Што падорыць нам-незалежнасць



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Не шукай прычыны,
Бо іх шмат і розных.
Заблукаць магчыма
І без сіл, натхнення
Ўжо вярнуцца позна.

Не шукай падзякі,
Бо твайго сумлення
Можа толькі згода
Быць узнагароды
Найвышэйшым смакам.

Не шукай любові.
Толькі час губляеш,
Бо замест - самому
Лепей гэтак шчыра
Аддаваць, што маеш.

Ты шукай дарогі,
Па якіх на крылах
Цеплыні, увагі,
Клопату, павагі
Сам праявіш Бога.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Салаўіная песня
Адганяе думкі,
Прымушае быць
Зараз у гэтым месцы
Адкрыта і чуйна -
Гэта значыць жыць.

Вяртае цябе з памылак,
Лішніх хваляванняў,
Вяртае дамоў,
Дзе час быццам застылы,
Ніякіх чаканняў,
Непатрэбных слоў.

Дзе ўсё інакш працуе,
Сябе адключыўшы,
Становішся ўсім.
Калі межы мінулі,
Сваю сутнасць змяніўшы,
І ўсё стала адным.

Усё часовае - Божым,
Чужое - братнім,
Сваё ж у чарзе.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Шукалі разумнага
Сярод разумных.

Не знайшлі.

Шукалі моцнага
Сярод моцных.

Не знайшлі.

Шукалі здаровага
Сярод здаровых.

Не знайшлі.

Засталіся:
Дурны,стары і хворы.

Потым і іх шукалі.

Не знайшлі.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

На добрых тварах злачынцаў
Шчырыя вочы хлусні.

Сачы за іх словамі.

Адзін момант,-
І ты ўжо не ты.

Сачы за іх рукамі.

Адзін момант,-
І цябе няма.

P.S.

Душа неўміручая.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Неба зноў дажджом спадае,
Кроплямі табе спявае
Шчыра блаславенне.

Апускаецца на плечы
Пажаданнямі і шэпча
Цёплынёй струменя.

Аддае ўсё, не марудзіць,
Не трымае і не будзе
За цябе трымацца.

Неба самадастаткова.
Ты яго умыйся словам,
Каб наноў стварацца.

Тваім марам больш дасць моцы.
Калі шчыра, то бясконцы
Ад малітвы слодыч.

Неба побач ёсць заўсёды,
Неназойліва, бязмоўна…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Чароўная сімфонія прыроды
Гучыць, калі зліваюцца ў адзінае
Мелодыя вады, шэпт прахалоды
I велічная песня салаўіная.

Праз зараснік вільготнай зеляніны
Прамень нясмелы ціха прабіраецца…
I вось яны – цудоўныя хвіліны,
Калі ўсё навокал прачынаецца!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я азірнуся і цябе сустрэну,
У твае вочы зазірну павольна,
Без забабонаў, падазронаў ценю…
І што сустрэча прынясе мне сёння?

Ты мне наогул цалкам невядомы,
Але з глыбокай да цябе павагай,
Удзячна ў кожным выніку размовы,
Ці ўсё прыемным будзе, ці знявагай.

З увагай слухаць іншага ўсе словы,
Сабе знайшоўшы ў кожным неабходнасць,
Свае таксама падбіраць шаноўна,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Засеў на селішчы дзядоўнік,
Пусціў глыбока карані,
Хоць не садзіў яго садоўнік,
Хоць не шукаў ён глыбіні.
Забыта сцежка да парога.
Глядзіць у вокны бадыллё.
Відаць, ад погляду пустога
Дзічэе ў яблыні галлё.
Начуе вецер пад страхою.
Шукае радасць на двары.
Яе хапала тут уволю,
Пакуль былі гаспадары.
Цяпер вакол адзін дзядоўнік,
Калючка проста, ці бур’ян.
Ды толькі ён і не віноўнік,



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Жыццё незвычайнае гэта
З Богу вядомай мэтай,
Тваім каханнем сагрэтае,
У маім з'явіўшыся сне.

Жыццё сапраўды вялікае
З надзеямі шматлікімі
Для нас нябёсы блакітныя
Спусцілі ў сілы твае.

Жыццё, што бязвіннае, чыстае,
З тваімі, маімі рысамі,
Агульным кампрамісам,
Каб нас аб'яднаць мацней.

Гэта жыццё зусім новае,
Нашай пяшчотай створана
І свету яшчэ не знаёмае,
Што зараз жыве ўва мне.



Яшчэ не ацэнена

пад мала’дзикам моладцы мыюцца-
мылам мажуць абмылки мялёныя.
маладыя и мужныя- маюцца,
думку думаюць- думы змяняюцца.

а мажоры мажуцца маслам,
тлустам мянуючы массу.
у само вымя миксуюць микстуру-
то ж минулы мираж майстра!

метусЬня не зламае мэту,
миякарда,- то ХЗ- можа...
мадэльеру мадэрн- маёмасць,
а другому- маёнтак- мода.

змагары, зразумела,- мэта!
узмацненне мазгоу’- мара.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Сонца шэпча цёплай казкай,
У паветры водар мёду.
Ён апоўдні ля ўваходу,
Як дамовіліся разам.

А яна настрой на плечы,
Лёгка ўніз па тых прыступках
І ляціць натхнёна, хутка.
Так жаданая сустрэча.

Сапраўды, любоў ніколі
Адзіноты не трывае.
І пачуцці ўсе ствараюць
Кожны раз прынамсі двое.

Як бы выгляд ні рабілі,
Шчасце ад таго залежыць,
Ці ў стасунках з бліжняй вежай
Супакою, згоды крылы.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Ціхая раніца. Сонейка ўсходзіць.
Песню салоўка над рэчкай заводзіць.
Ластаўкі хутка над Нёманам кружаць.
Воблачкі белыя з ветрыкам дружаць.

Дожджычак ціхі ноччу прайшоў.
Шпак для сяброўкі гасцінцы знайшоў,
Сеў на галінку, чакае яе.
Глянь--прыляцела. А сонца ўстае.

Пахне зямля. Зацвітае чаромха.
Траўка расце. Сон-трава ўжо ківае галоўкай.
Пеўнікі ў вёсцы збудзілі людзей.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ніколі не здавайся! Не здавайся, чуеш?
Калі ўвесь у памылках, не ратуюць словы,
Калі табе здаюцца страчанымі душы,
У роспачы не будзь, бо ты дзіця любові!

Усе з яе мы выйшлі, ёй адной працята
Усё навокал толькі, больш няма нічога!
Яна дагэтуль б’ецца ў сэрцы так упарта
І застанецца з намі разам назаўсёды!

Няхай люстэрка толькі мы яе, не болей,
Нас так абмежавалі і недасканала,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Кто сказал вадабез паху



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Жыві для сябе, сваёю душою
Спазнай гэты свет, з любові жыццё…
І нават калі спаўна непакою,
З усмешкай прымі як навуку ўсё.

Жыві для дзяцей, малодшых і родных,
Хто мае патрэбу ў тваёй дабрыні,
Каго ты мацней, пад тваёй абаронай
Хто гэтак залежыць ад тваёй рукі.

А раптам калі ты цалкам без сілаў,
Ахвяра зусім непад’ёмная ўжо,
Працягвай быць, уставай ізноў, мілы,



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У парку, ля раучука



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Добры дзень. Выбачце.
Я не памятаю, таму не магу сказаць вам,
Дзе дагэтуль мог з вамі спаткацца.
Але валасы вашы, вусны і вочы,
Міленькі тварык дзявочы
Я недзе бачыў быццам.
А ведаеце, не так даўно, мне пачала сніцца
Незнаёмка.
Казаць гэта вам мне няёмка,
Але мне чамусь здаецца
Што яна - гэта вы.
Не, не. Маўчыць мае сэрца.
Ідзе ўсе ад галавы.
Не магу ўспомніць твару рысы
Той незнаёмкі са сноў.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Імкнуць заўжды да рэчкі
Крыніца і ручай.
А сэрца, нібы птушка,–
У петрыкаўскі край.
Там ёсць маё гняздзечка–
Вёсачка Брады.
Хапала ў дзяцінстве
Цяпла і дабраты.

О вёсачка! Калыска
Дзяцінства басанож!
Быў сябрам мне вятрыска–
На крылах шчасця нёс.
І маці маладая…
І бацька малады…
Ляцелі незваротна
Птушкамі гадЫ.

Пусцелі ў вёсцы хаты,
Хаця цвілі сады.
Раслі самотна ўшырку



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

а жонки з жуванками жураць жау’нерау’...
жыды зажували пажытки Бажкоу’.
жывёлы жалобна жаляцца на жали-
жанчыны жамерна Ижмуць жаралоУ’...

жаночая жа’рабка жвава жабруе-
и недзеля жарту- жыу’цом жыццяпис!
ни жыта пад жоран, не жорны пад жолуд-
жаданни жаласные жах- бытта жмут!

жаноцкасць жахлива у’здзюжыла жыу’насць,
ускружыла жыха’рам жэлчЪ назау’жды
ни Сьвета, не ЦИХИ и не Бабарыка-



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Калісьці гонар баранілі шпагай.
Змяніў арыентацыю народ:
да ўзнёслых думак неяк знікла цяга –
на п'едэстал узведзены даход.

Красуе ў рамах і падман, і подласць:
партрэты
хлусаў,
злодзеяў,
мянялаў ...
Запаснікі пакрылі пылам годнасць,



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

На гары калгас, пад гарой саўгас,
А мяне міленькі не пазваў ў ЗАГС
Не пазваў ў ЗАГС, тлумачыў доўга:
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
- Што калгасніца я не адмаўляюся,
І любіць цябе я не збіраюся .
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
І любіць цябе я не збіраюся .
Я пайду туды, дзе мой кут родны,
І знайду сабе, хто мне падобны.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Хацеў бы расказаць наступную гісторыю:

Пра дзяучыну, якую сустрэў,

Якой была яна цудоўнаю.

Хто бачыў адразу б мяне зразумеў!

Вочы што два васількі!

Блішчалі як сонца ў адлюстраванні ракі..

Бачылі зоркі на небе?

У параўнанні з усмешкай гаслі яны!

Моцна за руку яе я трымаў,

Але ўтрымаць не змог..

Сэрца яе ўкраў хлопец другі

Злодзей, якому чорт дапамог.



Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Сніцца кут мне родны наш,
У печы агонь даўно пагас.
Там няма матулі нашай,
Не цвіце больш бэз за хатай.

І няма роднай сялібы,
А думкі цягнуць да Радзімы.
Сніцца ноччу хата, сцежкі,
Ды на вокнах занавескі.

Як квітнеў вясною сад,
Зорак яркіх снегапад.
Смак вады з роднай крыніцы,
Каласы спелай пшаніцы.

У думках ноччу ўспамінаю,
Затым у снах сваіх ствараю.
Хату тую, што бацькі,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вецер-адарві,
Вецер-уздымі,
Вецер-пранясі,
Вецер-разарві!
Вецер-уздыхні...
Вецер.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Я ехала ў ліфце роддома.
Мне скора ражаць.Ну а ёй
Тралейбусам ехаць да дома
Ў абшчагу.Ўжо не адной.

"Ну,што,не сустрэлі сыночка?"
Спытала ў халаце сястра.
Яна адказала:"Я маці-адзіночка."
І хутка на выхад пайшла.

Сястра ў догонку:"З мосточка
Так лёкка скокнуць маладой.
Завуць цябе маці-аднаночка.
І што ў галаве ў такой?"

У сэрцы маім тыя словы
Дагэтуль балюча гучаць.
Не бойся агідныя мовы!



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Не хавайся за дрэвы.
Я цябе пазнаю.
Красавік,чуеш спевы?
Гэта птушкі пяюць.

Красавік,ну,хадзем жа,
Кінь палітру хаваць.
Дай натхненню без межы
Гэты дзень фарбаваць!



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Бацькі ў вёсках дружна жылі,
Суседзі ў госці прыхадзілі.
Мятла для іх была замок,
Аль бо ў клямцы быў пруток.

Вось так яны калісь жылі,
Для ўсіх адкрытымі былі.
І гуртам бульбу ўсім капалі,
Затым дакопкі святкавалі.

Чужога гора там не ведалі,
У полі дружна ўсе абедалі.
Вяселле вёскаю спраўлялі.
А шлюб прыданным мацавалі.

Цяпер жа ў вёсках усё іначай,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Шчэ промня моц пакуль недасягальна,
Каб сокам дрэў галіны ажывіць.
Але вясна ўжо тут.І так банальна
На лавачцы ў шаліку сядзіць.

Блакітнымі паводзіўшы вачыма
Па-добраму чакае,каб зіма
Убачыла,што болей немагчыма
Тут заставацца,і сышла сама.

Ды ганарліўке гэта непрыемна.
Яна гукнула вецер з вышыні,
Каб гнаць вясну.Але ўсё дарэмна,
Бо скончаны яе ліхія дні.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Калі сагрэе сонца азяблыя нябёсы,
Разбудзіць ручаіны ад ледзянога сну,
Яскрава засмяецца ў верхавінах соснаў –
Па сонечнай усмешцы пазнаю я вясну.

Напоўніцца прастора святлом і спадзяваннем,
А зранку шчэбет гучны развее забыццё.
Ад лёгкасці блакіту адчую хваляванне
I, свежасці ўдыхнуўшы, услаўлю зноў жыццё!



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мрою зноўку балацянкі,
Зьбег чаротаў да асок,
Апантаных жаб-вар'ятаў,
Раптам збуджаных вясной,

Уздоўж чыгункі, з луж, сажалак,
Пераможны енк ды лёк,
Да зямлі, да хатак нашых
Ідзе новае жыцьцё,

Дырыжуе хорам зьлітным,
Між анёламі, пан Бог:
Малы люд, мой люд вялікі,
Прымай новае жыцьцё!
-19.03.21.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Забыта геліевая ручка,
Закінут сшытак за шуфляд
І на чародзе дум нягучных,
Спачые рыбінай душа.

Было: плыла драпежна, хціва,
Іх палявала дацямна,
Дапытліва шукала дзіва
Ў сьвеце гэтым - ды змаглась!

Было: шукала ад каханьня
Вялікай шчырасьці цяпло,
Ля зор, Чорных Віроў жахалась
І даўніны мільгаючым сьвятлом!

Ляжыць пад пылам вершаў сшытак:
Душы адбітак на нябыт!
А верш найноўшы, аб пражытым,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Раней усяго была Айчына
І грудзей матчыных прыцмок,
Людской лагоды дабрачыннасьць -
Жыцьцё ж, адгэтуль пачалось!

І каб злажылась насапраўды,
У прывід няважкій не сплыло -
Верша, няхітрымі радкамі,
Занітавалася яно,

Прынітавалась да чаротаў,
Да балацянак і лясоў,
Да курганоў, дзе прашчур-продкі
Ляжаць на попелу кастроў...

Шматраз сумотная душа
На крылах сна прытул шукала,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Семя любові ў сэрцы дзіцячым,
Семя любові да роднай зямлі,
Не залятае аднекуль, знянацку -
Гэтае семя сеюць бацькі.

Дзеці глядзяць, як бацькі ўспрымаюць
Тое, што іх акружае наўкол.
Чуюць, ці іх бацькі размаўляюць
На мове роднай паміж сабой.

У гэтай любові з дзяцінства расту я,
Маці заўсёды вучыла мяне
Не забываць родны край, дзе ні буду:
Хай для цябе ён усіх будзе цанней.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Я не любіла мову беларусаӯ,
Калі на золку папараць шукала.
Здавалася незграбнаю для вуснаӯ,
Як быццам пад замком яе трымала.

Ей здрадзіӯшы аднойчы, уцякала
Асеннім растывожаным світанкам…
İ доӯга мая мова гаравала
Сярод лясоӯ заблуканым паӯстанкам.

На чужыне усяго было нямала,
Так не хапала роднага крыла!
İ дзесці там, на ростанях, блукала.
А папараць даӯно ужо адцвіла…



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам спелая збажына,
Што гуляе буянымі хвілямі
Ад самай раніцы да цямна.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам голавы землякоӯ,
Што яшчэ жывуць на гэтай зямлі
Продкаӯ сваіх- дзядоӯ и бацькоӯ.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белая, быццам пясок на могліцах,
Дзе магілы маіх родных и сваякоӯ,
Душы іх тут пакояцца.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

О Прыпяць! Мудрасці рака
І повязі стагоддзяў!
Хаваеш нораў свой круты
У плыні паўнаводдзя.

У час разводдзя і дажджоў
Сама ты быццам мора,
Нясуцца чайкі стрымгалоў–
Шукаюць Малімона.

Завуць так рыбіну адну,
Жыве ў падземным моры,
Дзё ёсць упадзіны свае,
Узвышшы, нават горы.

Гавораць, быццам Малімон
На дне ляжыць, пасецца.
Калі наверх усплывае ён,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Яшчэ сто гадоў таму
Клара Цэткін пайшла на вайну.
Усіх жонак з сабою пазвала,
Бо ўсім ім правоў не хапала.
А зараз ад гэтых правоў
Ужо час бараніць мужыкоў.
Ад іх не схавацца нідзе,
Нат у паветры ці на вадзе.
Крыўда цяпер у жанок карацей:
Толькі яны нараджаюць дзяцей.
Ну а таму, адкажыце на міласць,
Дзе раўнапраўе тут, дзе справядлівасць?
А час такі і век такі,
Што лайдакі ўсе мужыкі.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ёсць рай і на зямлі,
Хай ведае народ,
У крэсле прэзідэнта
Ды толькі першы год

Што дрэннае-не ад яго,
Што абяцаў, то потым будзе.
Жыві ў сваю асалоду,
Глядзі толькі каб не ў блудзе.

Так і Трамп пачынаў,
Ды ён нават не сніў,
Што ў далёкай Расеі
Адвакацкі ёсць сын.

Да таго ж ён галоўны
За ўсіх ліберал,
А бутэльку ў кішэні
Ён даўно захаваў.

Як толькі пачуў ён,
Што Трамп перамог,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Дзядуля, жанчына-манкурт бывае,
Бо так сваю Галку сусед называе?
Як бы прасцей адказаць табе, дзетка?
К няшчасцю-бывае, а к шчасцю-што рэдка