Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

Толькі аднойчы пачуў
як спявае
хрусталевы келіх вырабу Нёманскай Гуты
калі да яго
жвавым струменьчыкам
палілося віно



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Хто сваю не шануе вясну

Ва ўспамінах красуня-вясна,
І гадкоў маю я толькі восем.
І бягу ўсім насустрач вятрам,
Як далёка яшчэ мая Восень.

Загадзя не прывыклі лічыць
Мы памылкі свае і сумненні.
Спадзяёмся ў шчасці пражыць,
Перад лёсам не стаць на калені.

І каб лёс не пакінуў адну,
Мы кахання цяпло ў сэрцы носім.
Хто сваю не шануе вясну,



Яшчэ не ацэнена

Сцежка-сцежачка

Зелянее лісце, зелянее,
Сонейка зямлю ласкава грэе,
На мяне хлапчына азірнуўся,
Сарамліва-шчыра ўсміхнуўся.
І яго паверыла ўсмешцы,
Я сустрэла шчасце на той сцежцы.
Ведала, у выбары ўпэўніцца,
Да мяне на сцежку тую вернецца.
Прыпеў:

Ах, вузкая сцежка-сцежачка,
Хлапечая зман-усмешачка.
А сэрцу дзявочаму верыцца:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Жыві, калі ласка, каханне

Як лёгка згубіць каханне
Ў юначых ранімых сэрцах,
І зробіцца ноччу ранне,
Замуцяцца воч азерцы.

І знікнуць усмешкі з вуснаў,
І змрок на іх душы ляжа.
Нямала ўсялякіх глупстваў
Сёй-той наўздагон ім скажа.

Прыпеў:
Жыві, калі ласка, каханне,
Хай будзе ў вачах любых ззянне,
Хай усіх, каго шчасце спаткае,
Нядобрая зайздрасць мінае.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мужу Віктару

Не сумуй, што з лепшаю паловай
Свайго шляху трэба развітацца.
Яшчэ доўга ў квецені вясновай
Маладосць назад будзе вяртацца.

Яшчэ многа будзеш мець спатканняў,
З майскім садам і зялёным гаем.
Хай душа не ведае змярканняў,
І блакітам неба хай вітае.

А калі абрынуцца нягоды,
Блізкія памогуць табе людзі.
На шляху жыццёвым мы заўсёды,



Яшчэ не ацэнена

Па лінейках пеша…

Цнатліва бялее сшытак,
Нямыя глядзяць лінейкі,
Не ведаю ці адбітак
Убачу на іх я нейкі.

А можа ніводнага слова
Мне запісаць не удасца,
Мо здрадзіць паэзіі мова,
Да іншых паэтаў падасца.

І ўсё, што жыве ў маіх думках,
Прыхаваным застанецца
У нейкіх таемных клунках,
У самым куточку сэрца.

І думка з якімсь непакорам,
Пайшла па лінейках пеша.



Яшчэ не ацэнена

Не верыцца

Калі шчыра—зусім не верыцца,
Няўжо сёння мне 40 гадоў,
І няўжо маладосці мяцеліца
Адгуляла, не вернецца зноў?

Ды салодкая праўда, ці горкая—
Напаткае ўсё-роўна яна.
Крочыць восень насустрач мне волкая,
Засталася ў юнацтве вясна.

Не пакіну для смутку мясцінкі,
Асабіста—за 20 я п'ю,
Падзяліўшы на дзве палавінкі
Юбілейную дату маю.

1999 г.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Толькi аднойчы пачуў
як спявае
хрусталевы келiх вырабу Нёманскай Гуты
калi да яго
жвавым струменьчыкам
палiлося вiно



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

"Успомнім"
Успомнім усіх,каго любілі
Бацькоў і родных,і сяброў
Вы з намі,мы вас не забылі
Да нас прыходзіце са сноў
Для нас жылі.Вас памінаем
І чарку горкага віна
За вас,за родных паднімаем
І выпіваем ўсе да дна
Усе прайшло,назад не вернеш
Хто для цябе быў дарагі
Жыцьце цяча вадою ў рэчцы
І хвалі бьюць у берагі..
Да вас вяртаюць успаміны
Вы усе аставілі тут след



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Калі ўжо не знойдзецца прыгод
На нашы састарэлыя галовы,
І не ўзбудзіць песні пах вясновы,
А смерць пазычыць шчодра лішні год,

Сустрэнемся, як быццам выпадкова,
У тым жа месцы, што сто год таму.
За згорбленыя плечы абдыму
І пацалую перад шляхам канчатковым.

Калі згарыць апошняе святло
Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну,
Само мінулае аддасца ўспаміну,
Дзе разам мы ўсім часам назло.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Калі ўжо не знойдзецца прыгод
На нашы састарэлыя галовы,
І не ўзбудзіць песні пах вясновы,
А смерць пазычыць шчодра лішні год,

Сустрэнемся, як быццам выпадкова,
У тым жа месцы, што сто год таму.
За згорбленыя плечы абдыму
І пацалую перад шляхам канчатковым.

...Калі згарыць апошняе святло
Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну,
Само мінулае аддасца ўспаміну,
Дзе разам мы ўсім часам назло.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

"Навальніца"
Неба-чыстае без хмаркі
Без памылкі і памаркі
Сонца-ярка-жоўты шар
Не дзянек а божы дар
Толькі парыць няма спасу
У нейкім марыве абшар
Рэдка ветрык пагуляе
Спека дыхае ў твар
Змоўклі птушкі і трывожна
Лес шумлівы замаўчаў
Пакуль хтосьці асцярожна
Хмаркі ў чэраду збіраў
Неба цемным набухае
Як гармата гром страляе
Успыхне зарывам зарніца



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Вясенні настрой"
Паміж зімою і вясной
Блукалі дні бяз сонца
І колер шэры на двары
І ноч ішла бязконца
Павясялела за акном
І снег сыйшоў даўно
І зайка сонечны глядзіць
Скрозь шыбу ў акно
Шуміць за сценамі вясна
На вуліцу заве
А сэрцу цесна ў грудзях
Душа пяе
Блакіт нябесны,сінява
Як быццам акіян бяз дна
Па ім,згубіўшы берагі
Гуляюць хмаркі-караблі



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

"Летні лес"
Летні лес,шацер зялены
Нада мною ў вышыні
Зачапіліся за кроны
Хмаркі-белыя чаўны
Пераблытаны галінкі
Дзе бярозка,дзе ялінка
Ясень неба падпірае
Промні сонейка збірае
І між лісьцяў з вышыні
Струмнем тонкім,залатым
Зайка сонечны збягае
Пад травою і ігліцай
Ажыла даўно грыбніца
На ўзгорку -дуб стары
Побач-стрункі,малады
Мох шаўковы,там чакаюць



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

"Выбар"
Шэрых будняў карагод
Ланцужком збірае год
Дзень за днем,як два блізняты
Не разлічыш будні,святы
Рэдка сонца,хмуры вечар
Хоць не злазь ты з цеплай печы
Сум,маркота,халады
І ўжо не малады
Апусьціўшы долу вочы
Сам не ведаеш што хочаш
Паглядзім з другога боку
На пытанне іншым вокам
І зусім не пастарэў
Можа крышку пасталеў
А душа то маладая
Не галосіць а спявае



Яшчэ не ацэнена

"Сэнс жыцьця"
Ты скажы мне чалавек
Для чаго даў бог нам век?
Для чаго жыцьце даецца ?
Не скажу ,але здаецца
Каб была сямья багата
Не пустой стаяла хата
Былі дзеці,былі ўнукі
І трымалі доўга рукі
Чарку добрага віна
За здароўе усіх да дна
Паднімаў і ўсміхаўся
Каб з бядою не спазнаўся
Так наогул не бывае
Так само жыцьце сцвярджае
Мы і мучымся і плачам



Яшчэ не ацэнена

Зіма
Гнуцца пад цяжарам снега галінкі
Белы ,пушысты дыван на зямлі
Дзесьці між дрэў зелянеюць ялінкі
Свежы ,марозны подых зімы
Сосны трымаюць снежнае неба
Мерзне бяроз карагод
Спіць пад ільдом закаваная рэчка
Глуха гамоніць чарот
Вецер павее і пчоламі з неба
Рояцца,кружаць сняжынкі
Падаюць ціха і засыпаюць
Дрэвы,сляды і сцяжынкі
Крыкнеш і крык прападзе ў завеі



Яшчэ не ацэнена

Толькі я і дарога
і няма больш нікога.
Рэжу цемру святлом сваіх фар.
За спіной застаюцца
кіламетры пачуццяў
і аскепкі былых нашых мар.

Шыльд халодныя бляскі.
Скрыжаванні, развязкі.
Марна рвуся ў дарожны абшар.
Уцячы немагчыма.
У мяне прад вачыма
ўсе стаіць яе ўсмешлівы твар.

Дабаўляючы газу,
мы ўваходзілі разам
не аднойчы ў круты паварот.
Нечаканая з’ява.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

…раскіданы зоры
маленькімі вачыма
па вялікай хаце
дзе Сусвету Маці
дзетак-немаўлятак
цешыць-забаўляе
крыламі вятрыскаў
у сінечы слізкай
па якой спадаюць
ябылкамі знічы
і знікаюць ўночы
неабсяжнай прошчы
што нас спавівае
хусткаю ядвабнай
пад якой на золку
маладосць сплывае…



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пісьмо ад сына

Вось і пісьмо на парозе,
”Мар'іна Горка. Спецназ”.
Думкамі маці ў дарозе,
Толькі б прыехаць у час.

Сын там прысягу чакае,
Поўны здзяйсненняў і мар.
Студзеньскі вецер шпурляе
Кроплі халодныя ў твар.

А тут, у вясковай хаце,
Дыхае печ цеплынёй,
І бохан духмяны маці
Пагладзіла даланёй.

Сыну найлепшым ласункам



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Маладосць была, ці прыснілася?

Глядзіць бабуля на закаханых,
Такіх прывабных, модна прыбраных.
І бачыць сябе ў іх, ранейшую,
Красуню вясковую першую.

Маладзенькай, з яснымі вочкамі
На спатканні бегала ночкамі,
Дзявоцтва пара бесклапотная,
Шчаслівая ды незваротная.

З любым у велюме абвянчалася.
Працы цяжкае не цуралася.
І дзеткі-парасткі новыя



Яшчэ не ацэнена

Бярозкавы мары

Плывуць аблокі над прыціхлай вёскай,
Кудысьці іх халодны вецер гоніць,
Плывуць над полем з тонкаю бярозкай,
Яна аб чымсьці шапаціць, гамоніць.

Мо, летнія успомніла світанкі,
І зарапады жнівеньскай парою,
Спатканні прызначалі тут каханкі,
З ёй радасцю дзяліліся сваёю.

Іх ад дажджу хавала і спякоты,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Вясна

Сняжынкі ў чысцюткім паветры
Свой вальс развітальны танцуюць.
Ды пахне вясной ужо ветрык,
Праменьчыкі сонца шчыруюць.

Кудысьці далёка-далёка
Панесліся злыя завеі,
У небе высокім аблокі
Плывуць, быццам ветразь надзеі.

Здаецца, што болей ніколі
Не будзе зімы і марозаў.
і хораша нам на прыволлі



Яшчэ не ацэнена

Хай спявае душа

У валасах срэбны іней завей,
Ды гады нам падлічваць не трэба.
І не варта загадваць далей.
Мець здароўя б удосталь і хлеба.

Мець бы добрых дзяцей і сяброў.
Ад жыцця не паспець бы стаміцца.
І ўмець адкрываць свет наноў,
Не баяцца ізноў памыліцца.

Хай кахання жыве пачуццё,
Каб спявала душа—не марнела,
А ў астатнім няхай нам жыццё
Свае кропкі расставіць умела.



Яшчэ не ацэнена

Яшчэ паспею

Жыццё здавалася бясконцым,
Калі была яшчэ падлеткам
І не хавалі хмары сонца
Тады над вёскай і палеткам.

А час вірліваю ракою
Усё ад берага адносіў.
Гады прабеглі талакою,
І хутка на парозе восень.

Пара падлічваць пражытое
І азірнуцца-аглядзецца:
Зрабіла нешта мо не тое?
Параніла камусьці сэрца?

Ды, спадзяюся, што палову
Свайго жыцця ў запасе маю



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Вялікі сьвет паўзе няўмольна
І на сябе кудысь вязе,
Нябыта тлей, хрупасткіх, дойных,
У зазнаўстве велічных людзей,

Якім надана людзьмі звацца,
Але ж, між імі павукі
Сваю паўчыну мрояць княствам,
Ля цэбра поўнага крыві.

Яны жадаюць, з мурашамі,
Напрэч спажыць каровак-тлей,
За імі ўшчэнт зьнядбаць, зьняважыць,
Тваё вызваньне, чалавек.
-22.04.17.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Каханьне сэрцу не пакута,
Яно цяпло душы твае;
Калі душа, што льдом закута,
У тых заковах адтае,

Калі зь яе луской спадае,
Зьмяінай скураю паўзе,
Набыты бруд, які не маеш
Пры першародстве і мальстве,

Калі душа, наўсьлед каханьню,
Па ўсіх пачуцьцях у бубны б’е,
Калі яна не сабе прагне,
А камусь пяшчоты аддае…
-20.04.17.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Ты памятаеш, месяц-брат, як мы з табой гулялі?
Як нашы вуліцы й двары да ранку не змаўкалі?

Ты памятаеш, месяц-брат, як мы пілі з табою,
Што нават цвёрдай не чувалася зямліцы пад нагою.

А памятаеш, месяц-брат, як мерзлі мы ўзімку,
І як гарэлку запівалі ліманадам з ільдзінкамі?

Ты памятаеш, месяц-брат, як цалавалі дзевак?
Ты падглядаў у кожны кут і за любое дрэва.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Празрысты снежны бляск
У цемрачнай начы
Парушыць крок сабак
Паўночнай цішыні.

Люстэркам ліхтары
На снезе зіхацяць.
І моўчкі трактары
У стойле сваім спяць.

Таемна ноч на снег
Адбітак свой нясе.
Прыемна слухаць смех,
Што вецер прынясе.

Сугробаў шмат паўсюль,
Іх бачна нават цень,
З’яўляюцца адкуль,
Не ведаем удзень.

Залочаным святлом
Месяц снег абліў.
На вёску чарпаком
Нібы вядро разліў.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Чароўны дзень вітае золак
І птушак гоман заліўны,
Трымценне тоненькіх галінак
На цёплым веснавым вятры.

А хмаркі носяцца па небе,
Бы ў прасторы караблі,
І не сумуюць больш па снезе –
Яны свабодны ад зімы.

Пачуўшы грому першы рокат,
Усе дзеці выбягуць з дамоў
Сустрэць вясны забаўны топат
І лёгкі подых туманоў.

Вясна прабудзіць усё жывое
Ад доўгай спячкі снегавой,
Зямля напоіць маладое



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Сабою сонца засланіўшы,
Размову хмары пачалі,
Што зіму доўгую, стаміўшы
Сугробы снега забралі.

Вятры ганяюць іх па небе,
Бо ўсе чакаюць гром з дажджом.
А хмарам спрэчка толькі трэба –
Не хочуць ладзіць з Перуном.

Злуецца бацька наш нябесны,
Што згоды з імі не знайшоў,
Паслаў за хмарамі здалечы,-
І неўзабаве дождж пайшоў.

Грымела моцна па акрузе,
Маланка бліскала ўначы,
Стаялі лужыны на лузе –



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Яшчэ ўсюль навокал снег
Ляжыць, бы белая спадніца.
Сустрэць вясны прыемны смех
Ніяк не дасць зіма-царыца.

Бывае, промні сонца б’юць
У шкло акна ад спазаранку.
І з шумным звонам дзетвара
Ужо бяжыць гуляць на ганку.

Прыемна капае капель,
І снег, што быў, ужо падтаяў.
Нам чутны многіх птушак спеў,
У душы – зімовы лёд растаяў.

А сэрцу хочацца спяваць
Вясновы гімн: і ўдзень, і ўночы.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Халоднай птушкай прыляціць да нас зіма.
Пабеліць шчодра ўсё навокал, як сама.
Не застанецца месца нават на зямлі,
Бо коўдру белую расцеляць матылі.
Зіма раскажа і прабаіць казкі-сны.
Прырода наша не прачнецца да вясны.
Апране хаты завіруха ў шатры
І праспявае гімн зіме разы са тры.
А дрэвы стражнікі халодныя стаяць,
Мароза-бацьку запрашаюць начаваць.



Яшчэ не ацэнена

Гадзіннік б’е ўжо позні час,
Нявесела сядзець у хаце.
Прайдуся сцежкаю ў час,
Калі кружыцца снег у садзе.

Мне бачны снежны карагод,
Бы рукі маюць шмат пушынак
І танчыць прыйдуць круглы год
Мо сто і тысячы дзяўчынак.

Няшмат дзе знойдзеш ты святла
У прыцемках зімовых вуліц,
На фоне толькі ліхтара
Крыштальны свет, што вока
жмурыць.

Скрыпучы снег бяру рукой,
Трымаючы зіхценне зорак.



Яшчэ не ацэнена

Па снезе моўчкі ідучы,
Разглядваю дзівосы:
У лесе, быццам, ні душы,
А чуцен шэпт бярозы.

Дзе, можа, шышкі ўпадуць
З галін яловых колкіх,
То іх вавёркі ўкрадуць,
У дупло схаваўшы лоўка.

Бывае, птушка ўзляціць –
Аж страх бярэ за пяткі,
Шчабеча, боязна глядзіць,
Нібы гуляе ў праткі.

Пабачыць хочацца зайцоў,
Але ў душы трывожна:
Нябачна толькі тых звяроў,
Што ходзяць асцярожна.



Яшчэ не ацэнена

Нехта марыць аб прыгожым,
Любым, мілым, дарагім
Чалавеку, што прахожым
Ён не будзе, а адным
У жыцці надзейным сябрам,
І сардэчных думак мар
Не развее, калі морам
Зноў апынецца дурман.
Што казаць, напэўна, кожны
Хоча чуласці, любіць
Не адзіны, не апошні
Раз, а крыху ацаніць
І абраць сабе падтрымку,
У радасці пражыць жыццё,
Каб ніводная слязінка
Не казала пра быццё.
Каб бяда прайшла ўся міма



Яшчэ не ацэнена

Глядзецца ў люстэрка
І не бачыць сябе-
Нестрымана больна.

Прыгадала той момант,
Як спаткала цябе –
Штось кальнула ў душы.

Нам зайздросцілі ўсе,
Як анёлам у небе –
Непашчасціла нам.

Дык забудзем усё,
Бо так жыць нам не трэба –
Не зрабілі мы так.



Яшчэ не ацэнена

Ты бяжыш ад мяне
І ніколі не вернешся,
Моцны дождж усё ідзе
І нікуды не дзенешся.

Сто дарог ты прайдзеш,
Пазабудзеш, апомнішся.
А я клікну: “Ты дзе ж?”
І ты хутка зноў вернешся.

Буду моцна кахаць
Усёй душой маёй дзевіцкай
І ніколі не дбаць
Пра жыццё сваё ў Рэчыцкай.

Мы збяром усіх сяброў
На вяселле шматзвонкае
Насупроць тых вятроў,
Дзе рабіна ёсць тонкая.



Яшчэ не ацэнена

Малюю паветра
Ружовымі фарбамі,-
Чакаю Яго
Запаветнымі марамі.

-Не прыйдзе, забудзе!-
Крычыць сэрца ў роспачы.
-Мне шчасця не будзе.-
Трымціць душа ў поўначы.

У думках лятаю
З багровейшым досвіткам,
Шукаю Яго
Найуважлівым позіркам.

І ў снах, і ў рэаліі
Клічу целам любага,
Бы знічка, упэўнена,
Згубіла я мілага.

Забуду пакуты я,
Мне неба падкажа:
Знайду зноў Яго
І мы многае скажам.



Яшчэ не ацэнена

Шэра-мокры асфальт
Нагадаў зноў цябе,
Парасонаў скрыжаль
Закахалі ў цябе.

Беглі мы пад дажджом,
Абдымаў ты мяне.
Сэрца білася шклом,
Бы бакал па сцяне.

Ледзь-ледзь цягнецца час,
Хочаш быць ты другім.
А я мару падчас,
Каб ты быў зноў маім.



Яшчэ не ацэнена

Шукаюць хмаркі ў небе
той вясны,
Адзінай, непаўторнай
У цэлым свеце.

Я ў роспачы, бо недзе
На душы
Шукаю адзіноту,
Быццам у леце.

А дрэвы цягнуць кроны
У вышыню,
Рыхтуючыся разам
Да зімоўя.

У сэрцы – восень, клёны,
Цішыню
Сярод апаўшых я шукаю
Лісцяў.



Яшчэ не ацэнена

Ты мне падараваў букецік ружы,
Адчула вуснаў я тваіх салодкі пах.
Сагрэеш ты цяплом пры моцнай сцюжы,
Растаюць хутка слёзы на маіх вачах.

І кветкі гэтыя пастаўлю ля акна я
І любавацца буду доўга тым агнём,
Што чырванню палаюць пастаянна
У сэрцы, калі побач ты са мной.

Як хутка можна страціць прыгажосць,
Калі сарваць з зямлі букецік дужы.
Пайшоў і ты шукаць зноў маладосць,



Яшчэ не ацэнена

Я малюю цябе ў сваіх марах
Добрым, верным з надзеяй у душы,
Што не змогуць прыплысць тыя хмары
І анёлаў згубіць у глушы.
Я малюю цябе ў сваіх марах
Нежным, чуйным да сэрца майго,
Каб кахаў ты мяне безахвярна,
Прытуліўшы да цела свайго.
Я малюю цябе ў сваіх марах,
Малявала б і ноччу, і днём,
Але ведаю: усё гэта марна,-
Не бывае анёлаў з агнём!



Яшчэ не ацэнена

Пры спатканні з табой
Бегла я на арэлі,
Мае вочы гарэлі
Яркім сном васількоў.

Праляцелі гады
Птушкай хуткай за час.
А нядаўна без нас
Апусцелі сады.

Ахладзеў ты ка мне
Росна-сінім туманам.
Я ніколі падманам
Не кахала цябе.

Сваю душу аддала
На сустрэчу з тваёй.
Мы былі бы сям’ёй
Даўгавечнай, удалай.

Калі бачылісь мы
І па-дзіцячы дурэлі,
Мае вочы гарэлі
Яркім сном васількоў.



Яшчэ не ацэнена

Успомні мае словы, любы!
Успомні і не забывай:
“Кахай мяне, мой любы,
Як свой родны край!

Ці можна ўсё жыццё
Пражыць адным падманам?
Чаму, калі навокал
Так многа дабрыні?”

Ты скажаш мне ў адказ:
“Не ўсё даецца дарам”.
Не слухаў мой наказ
І разышліся мы.

А потым ты званіў,
Шукаў кагосьці побач,
Зашмат слязы праліў,
Калі настала поўнач.

А я хацела толькі,
Каб быў у нас той рай:



Яшчэ не ацэнена

Як добра быць маленькім –
Цябе цалуюць усе,
І мараць, каб салодкімі
Былі сны твае.

Як добра быць патрэбным –
Цябе так любяць усе.
І лічуцца каштоўнымі
Дзеянні твае.

Як добра быць нявінным –
Клапоцяцца ўсе,
Каб захаваць заветнымі
Помыслы твае.

Хай кожны будзе дбайным,
Сумленне прынясе,
Дзяцей пакінем годнымі
Крывіначкі свае.

Маленства крокам хуткім
Па белай паласе
Праходзіць, станем кроткімі,



Яшчэ не ацэнена

Зоркі на павеках
Я сатру слязамі,
Быццам у чыстых рэках
Я плыву начамі.

Хочацца забыцца,
Думаць летуценна,
Мо і памаліцца
Аб душы ўсім целам.

Марыць аб прыгожым,
Вечным і надзейным,
Аб жыцці ранейшым,
Будучым і дзейсным.

Аб любві нязгаснай,
Шчодрай на ўсіх працы.
Аб Зямлі сучаснай,
Мове ўсіх нацый.



Яшчэ не ацэнена

Стаміўшыся ад цяжкае хады,
Шукаюць людзі шчасця незямнога.
Не ведаюць яны яго тады,
Бо побач крочыць і не просіць многа.

А шчасце ёсць не толькі ў грашах,
Забыцца пра бяду ці пра трывогі,
Яно нас бачыць, быццам у малышах
І зробіць усё само, без дапамогі.

Яно ў дзіцячым позірку, цішы,
Яно ў каханым, блізкім чалавеку.
Краіне роднай, чысціні душы,
У зялёнай траўцы ад спакону веку.



Яшчэ не ацэнена

Хмары надзвігаюцца ўначы,
Лётаючы па ўсім белым свеце.
Жудасна лапочуць крумкачы
Ад жахлівай смерці на планеце.
Чаму людзі мала так жывуць?
Гіне шмат, на жаль, ад самагубства,
Бо другога выйсця не знайдуць
І не маюць розуму ад глупства.
Думаючы, Вышні Бог глядзіць,
Робячы жыццё недаўгавечным,
Каб пакінуць след, паспець зрабіць
Шмат карысці і сабе, і іншым.
Усё залежыць не ад лёсу боле,



Яшчэ не ацэнена

Уж колькі раз мы будзем спадзявацца,
Што прыйдзе новая пара жыцця,
Але ніколі зноў не прыйдзецца застацца
На быўшай сцежцы лепшага быцця.

Малымі як гарэзліва дурэлі,
Не слухалі наддзённых мы парад,
Са школы беглі разам на арэлі,
Паабяцаўшы выканаць загад.

У памяці і першае каханне –
Забыць яго не зможам аніколь.
Кранае сэрца роспачна растанне,
Пакінуўшы ў душы нясцерпны боль.



Яшчэ не ацэнена

Багацце мноства носяць вершы,
Не патрабуючы ўзамен
Выявы той, хто самы першы
З паэтаў пойдзе на абмен.

Абмен не златам, не грашыма,
А думак і сардэчных мар.
Пачуццяў поўную рашымасць
Заўсёды, бы ў душы пажар.

Канешне, многія заявяць,
Што вершы мала што таяць,
Але іх можна нат спяваць,
Бо з талентаў у чарзе стаяць.

У вершах праўда вынікае.
І шмат, што можна з іх нам узяць.



Яшчэ не ацэнена

Далёка за мяжой вазьму паперу, фарбы,
Каб прыгадаць душой прыемны напамін:
Шляхі да родных хат не вытаптаць ніколі.
Я нават не фанат, але люблю даволі
Блакітны позірк ніў, ігранне ручая,
Што столькі год маніў. Крэпчэй любоў мая
За сотні тысяч сцен, ніхто не разаб’е,
Не пройдзе нават цень – сумненне не ўваб’е
У мой духоўны скарб, у то, чым я жыву,
(Мне нат не хопіць фарб) адное, чым дышу,



Яшчэ не ацэнена

Роднае матчына слова!
Не забыць мне цябе, не згубіць.
Ты, як водар, напоены хлебам,
Ты, як птушка, што ў небе ляціць.
Не пачуўшы цябе, паміраю.
А пачуўшы, ускрэсну ізноў.
Як матулю, цябе я кахаю,
Да цябе не пагасне любоў!
І ліецца ад краю да краю



Яшчэ не ацэнена

Твае рукі пяшчотай сагрэюць,
Абдымуць мяне ў цяжкі час,
Загадку гадоў разгадаюць,
Пакінуць у сэрцы наказ.

Твае вочы любоўю заззяюць,
Ад радасці будуць блішчаць,
Вязучасць і шчасце прыцягнуць,
Не змогуць спакойна маўчаць.

Тваё сэрца чуллівасць прабудзіць,
Клапоціцца будзе заўжды,
Ніколі мяне не асудзіць,
Віноўнасць усю смыюць дажджы.

Твой стан прыгажосць нагадае,
Паходку забыцца не дасць,



Яшчэ не ацэнена

Сонейка спякотнае –
Я тады самотная.
Сонейка шчаслівае –
Я стала гаварлівая.
Сонейка ярчыстае –
Я заўсёды чыстая.
Сонейка лагоднае –
Я цяпер свабодная.
Сонейка прыроднае –
Я ўсім задаволена.
Сонейка харошае –
Я самая прыгожая.



Яшчэ не ацэнена

Я люблю дзіцячы сад:
Тут усё ідзе на лад.
Раніцай я прыхаджу,
У люстэрка я гляджу,
Ці папраўлена спадніца,
Мне бы толькі не спазніцца.
Яшчэ рукі трэба мыць,
Памагчы сталы накрыць.
З лялькамі люблю гуляць
І ў калысцы іх катаць.
На прагулцы ўсе сябры
Лётаюць, бы камары.
У гульні любім мы гуляць,
Прыгаць, бегаць і скакаць.
Пра абед бы не забыцца
І пра сон, а мне не спіцца.
Вось такая я дзяўчынка,



Яшчэ не ацэнена

Забалела ў Тані вушка
Ды не спіцца ёй ніяк.
-Ты не плач, мая дачушка,-
Маці кажа,- а прыляг.
Твая мяккая падушка
Сон прыемны прынясе,
Будзе там цябе жар-птушка
Катаць усюды ў калясе.
Прыляцела злая мушка
І сядзіць, не адагнаць.
Таня кажа, што хлапушка
Зможа мушыну прагнаць.
Таня ўдарыла, бы пушка –
Мухі стала не відаць.
Таня кажа, што лягушка
З’ела муху ту, відаць.
Пасмяяліся ўсе з мушкі,-



Яшчэ не ацэнена

Вожык шыў сабе пінжак,
Ды не лезе ён ніяк.
Стаў лічыць свае іголкі,
Ды не ведае ён столькі.

Пайшоў вожык да вужа,
Той не бачыць, дзе мяжа.
Пайшоў вожык да ваўчыцы,
Та згубіла ўсе нажніцы.

Пайшоў вожык да зайчыхі,
Тая была ў павучыхі.
Зайка быў настолькі прытак,
Разматаў клубочкі нітак.

Вожык лёг на свой пінжак
І праспаў усю ноч ён так.
Закруціўся, як вужак,-
Прадзіравіў свой пінжак.



Яшчэ не ацэнена

Добрай ночы, мой малыш!
Ты яшчэ адзін не спіш…
Прытуліся да матулі,
Каб суседзі не пачулі.

Гулі-гулі, гулі-гулі
Ты адзіны ў матулі.

Кацяняты ўжо спяць,
Іх у кошкі ажно пяць.
Мурка іх прыгрэла поўсцю
І мурлыча песню ноччу.

Гулі-гулі, гулі-гулі
Ты прыгожы ў матулі.

Сон схаваў і сонца з неба,
Значыць так яно і трэба.
Кожны зможа адпачыць,
Каб назаўтра дзень пражыць.

Гулі-гулі, гулі-гулі



Яшчэ не ацэнена

Ваню сёння спазаранку
Усе чулі аж на ганку:
Так крычаў, што няма мочы
І заплюшчыў свае вочы.

А крычаў наш Ваня ноччу,
Бо камар ужыгнуў вочка.
Ходзіць бедны па пакоям
І няма яму пакоя.

Злосны Ваня – спраў хапае,
Ну а вока распухае.
Стаў ён думаць і гадаць,
Як крыўдзіцеля паймаць.

Абшукаў усё, што можна
А ўкус балючы моцна.
Таму трэба ізлавіць,
Камарышку правучыць.

Як адкрыў акно – здзівіўся:



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Час чмяля.

Хвалі першага цяпла
Прынесьлі кіпень абрыкосам,
Над імі крылы чмель ўзьняў,
Спрасонку чмыхнуў у поўны голас,

Пасьля снобачаньняў зімовых
Карціць яму гудзець, лятаць,
Хаця каляны крылы, кволы,
Ножкі нядужыя трымцяць.

Аб тым у вульлях шэпчуць пчолы,
У тынку сьценаў восы сьняць,
А ён, з усіх, адзін вясёлы,
Ляціць сустрэць вясновы час.
-17.04.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Час чмяля.

Хвалі першага цяпла
Прынесьлі кіпень абрыкосам,
Над імі крылы чмель ўзьняў,
Спрасонку чмыхнуў у поўны голас,

Пасьля снобачаньняў зімовых
Карціць яму гудзець, лятаць,
Хаця каляны крылы, кволы,
Ножкі нядужыя трымцяць.

Аб тым у вульлях шэпчуць пчолы,
У тынку сьценаў восы сьняць,
А ён, з усіх, адзін вясёлы,
Ляціць сустрэць вясновы час.
-17.04.17.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Чалавек абжыўся.
Пайшоў па Зямлі.
Грузіць бетонам абшары.
Заводы растуць,
А там, увышыні —
Наступныя нашы
Ахвяры.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Святое месца пуста не бывае

Я ведаю, зусім ты не хацеў
Таго, што неабачліва зрабіў.
Анёл-ахоўнік, пэўна, паляцеў
Па нейкіх справах і зусім забыў:
Святое месца пуста не бывае—
Няма яго, хтось подленькі займае.

Раскаянне прыходзіць шмат пазней,
Калі паправіць штосьці немагчыма.
Не дапаможа нават чарадзей,
Бо дзе ўзгорак, там ёсць і лагчына.
Але ж патрэбна розум мець цвярозы—



Яшчэ не ацэнена

Сынок мой…
Мой першынец, мой хлопчык цёмнарусы,
Мінуў прысягі урачысты час.
Будзь верным абаронцам Беларусі,
Яна, як маці, думае пра вас.

Сынок мой храбры, хлопчык цёмнавокі,
Збылася мара даўняя твая.
І парашутаў белыя аблокі
Цябе люляюць, як калісьці я.

Сынок мой родны, хлопчык лёгканогі,
Не пакідай сяброў ты у бядзе,
Бо як бы ні мяняў шляхі-дарогі,



Яшчэ не ацэнена

Маладосць—гэта цуд…

Хтосьці з мудрых сказаў,
Свайго поспеху зняўшы плады:
Маладосць—гэта цуд,
Які з часам бясследна праходзіць.
Час чакаць не прымусіць,
Бягуць безупынна гады,
Незаўважна для кожнага
Старасць і немач находзіць.

Чалавеку лягчэй
Па жыццёвых сцяжынках ісці,
Калі побач заўсёды
Знаходзяцца блізкія людзі.
А калі адзінокі,
Няма каму ў хату зайсці,



Яшчэ не ацэнена

Колькі каштуюць вершы?

Цікаўным ведаць патрэбна болей:
Напэўна плацяць за вершы многа?
Мяне ж цікавіць не кошт, а тое,
Якая трапіцца ім дарога.

Даўно вядома: паэты—бедныя,
Ніхто не мае вялікіх грошай.
Усё багацце—капейкі медныя
І тыя часам для іх раскоша.

У кожным творы душа паэта.
Задарам болей—і не пішы.
Ну, што дарадцам сказаць на гэта,
Ці ж можна вызначыць кошт душы?



Яшчэ не ацэнена

Прысвячаю Маладзёжнай

У дзяцінстве маім
За бацькоўскаю хатай і садам
Вабіў кветкавы луг
З шаўкавістай зялёнай травой.
Скрозь празрысты лядок
Мы ўзімку цікаўным паглядам
Назіралі за светам дзівосным,
Што быў пад вадой.

Час няўмольны, мы выраслі.
Луг той даўно асушылі,
Не пазнаць тых мясцінак,
Дзе наша маленства было.
Маладым пад будоўлю
Ўчасткі на лузе разбілі—



Яшчэ не ацэнена

Ёсць два будынкі
( Хатыніцкай СШ—135 год )

На скрыжаванні нялёгкіх жыццёвых дарог
Ёсць два будынкі, якія душу саграваюць,
Родная школа і бацькавай хаты парог,
Яны нас праводзяць, яны нас заўсёды чакаюць

Родныя сцены захоўваюць нашы гады,
Рэха маленства нас радасным смехам вітае,
Тут і юнацтва пакінула ў сховань сляды,
Вось і яно нас усмешкамі зноў сустракае.



Яшчэ не ацэнена

Так не глядзі

Лаўлю ізноў я позірк твой адчайны,
Ды ў сэрцы месца для цябе няма.
То быў юнацтва эпізод звычайны,
Які дасюль ты не забыў дарма.

Не ведаю, хто болей вінаваты,
Ды толькі склаўся лёс у нас такі.
Ішоў так доўга да маёй ты хаты,
А трэба было—сцежкай, напрасткі.

Цябе ўжо мае вокны не сагрэюць,
З каханым шлях жыццёвы я дзялю,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Зноўку май...

Зноўку май. Наўкола ў садах
Водар кветак хмельны і духмяны.
Я стаю з сыночкам на руках
Каля нашых веснічак драўляных.

Так прыемна ветрык студзіць твар,
Туліцца да сэрца хлапчанятка,
Грэе сонейка з-пад лёгкіх хмар.
Дзесьці на Алтаі служыць татка.

Мы сумуем. Як ён там без нас?
Вось ужо паўгода, як паехаў.
Хутка, мо, звальненне ў запас--
Нарадзіўся зноў сынок--уцеха.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Давер

Да сына, на службу, здалёку прыехала маці;
Пытанні—адказы: Ну, як там у бацькавай хаце?
А як тут, у часці, матуля паціху пытае.
Ці кормяць хоць добра? Наогул, ці ежы хапае?

Смяецца салдацік, ды сум у вачах прыхаваны,
Бо ён, як лісточак, што з дрэва не ў час адарваны.
Ты, мам, не хвалюйся. Я, бачыш, жывы і здаровы,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У дзень прысягі

Няласкавы дзень
І па-восеньску хмуры ды волкі,
Нават сонца прамень
Не пускаюць цяжкія аблокі.

На плацу ўсе прымоўклі,
Прысягі ўрачыстай чакаюць,
Спадзяюся ўпотай.
Што здалёку сыночка пазнаю.

Хто ж раней, як не маці,
Пазнае радзімыя вочы?
Я ў іх, нібы ў люстэрка,
Глядзела дзянёчкі і ночы.

Як карміла малога,
Ад розных хвароб ратавала,
Я ж у сынавы вочкі



Сярэдняя: 4 (1 голас)

У хвіліны роздуму

Першы раз бачыць хата такое застолле,
Я гасцям вельмі рада. Ім сёння раздолле.
Хай яны весяляцца, пяюць, хараводзяць—
Майго першынца-сына на службу праводзяць.

Сэрцам я прызнаю, што час мірны, вядома,
Не паспееш адвыкнуць, а сын ужо дома.
Ды знайшла непрыкметна я ціхі куточак,
Там паплачу ўпотай, каб не бачыў сыночак.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Здаецца, скончылася лета,
Хоць на дварэ шчэ красавік.
У сумным позірку паэта
Мільгне і знікне светлы блік.

А пад нагамі хцівы вецер
Юрлівым чортам абаўе…
Нібы мільярды апраметных –
Прыцісне, сцісне, праглыне.

Цябе не стане разам з летам,
Якога, можа, і не быць.
З вар’яцікм шалам дзікіх ветраў
Мільгне і знікне…красавік.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вясковыя ўрачы

Ці праўда гэта, можа пагалоска-
Ды бабы вестку хутка разняслі:
Прыехалі ўрачы да нас у вёску,
Каб дзеткі ўсе здаровымі раслі.

Прыгожыя, казалі, маладыя,
Дачушка гадавалая ў іх.
І жартавалі голасна старыя:
Мо недзе падрастае і жаніх.

Я толькі замуж выйшла той вясной,
Наперадзе чатыры немаўляці,
Вяртала мне надзею і спакой
Дзіцячы ўрач, як і для кожнай маці.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Апошні званок

Няўмольны рух жыцця і хуткаплынны.
Вось і для вас прыйшоў расстання час.
Хвалюючыя ціхія хвіліны
Яшчэ ўспамінам вернуцца не раз.

У кожнага свае былі сцяжынкі
Да роднай школы ад бацькоўскіх хат.
Цяпер і вы не хлопчыкі, дзяўчынкі,
А выпуск школы з юнакоў, дзяўчат.

Дзяцінства больш не вернецца ніколі—
Пераступілі вы яго парог.
І гэты ранак развітальны ў школе



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Чатыры выпускнікі

Які цудоўны незвычайны дзень,
Святочны нават сонейка прамень.
У хаце вэрхал, мітусня і смех
Бо сумаваць нам сёння проста грэх,
Таму ўрачыста ў школу мы ідзём,
Вясёлку з кветак у руках нясём.

Сярэднюю закончыў Мікалай
І для яго звініць званочкам май,
А базавую Дзмітрый адалеў,
Увачавідкі хлопец пасталеў.
Усхваляваны моцна Віця з Оляй,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Землякам

Ад майскіх дзён да восеньскіх дрыготкіх
Рупліва працавалі на зямлі.
І летні дзень здаваўся вам кароткім,
Ракою вечнай клопаты плылі.

Ды першы снег прынёс вам адпачынак,
Палёгку спрацаваным даў рукам.
У працы хоць маленькі перапынак
Зіма зноў клапатліва дорыць вам.

Бо хутка зноў заззяе ярка сонца
І пабягуць да рэчак ручайкі,



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Давай запалім святло ўначы,
У кватэры, дзе толькі я і ты.
Будзем глядзець толькі ў вочы,
Разглядваць у іх начныя сны.

I так гадзіну за гадзінай, хвіліну,
Момант, імгненне, сядзець.
Проста без слоў, нават расліна
Больш за нас зможа шумець.

А можам святло і пагасіць,
Мне ўсё роўна, кажучы шчыра,
Толькі б з табою да канца жыць
У штодзённых падзей віры.

I ў святле лямпы, і ў цемры начы,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Адшукваецца тэрмінова гонар.
Раптоўна знік ён, а для нас
Жыццё змянілася ўраз,
Учынкі, думкі ўсе крывые,
А калі нехта і завые:
«Уладары ў нас такія!»
Кажу: «Знадзіце гонар у сябе
І стане лепей у душе.»



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Калі вясна, як сабака, скуголіць
Снегадажджом з шалёным ветрам,
І хмара няволяй палоніць,
І ўсё менш застаецца ад свету,
І гайня парасонаў маўкліва,
Шыбуе на тле чорнага бруку,
І плывуць ў ручаінах імкліва
Тоны зімовага бруду,
І здзічэлыя сціжмы натоўпу,
Бы харугвы, рыхтуюць напады –
У самотнай хаціне вяроўку
На паэта вясна накідае…



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Не плачце.

Надыдзе час - жыцьця іскрынку
Дзьвюмя далоньмі не стрымаць,
Цела, раўнюсенькай скарынкай,
На лаўку прыйдзецца пакласьць,

Надыдзе час - і папялінкай
Душа бясклопатна ўзьляціць,
Да Векавечча, ад журбіны,
Над Садам наўскім затрымціць,

Надыдзе час - ліць сьлёзы кіньце,
Гаручай, соленай вады,
Адкіньце сьлёзы шумавіньнем*,
З жыцьця празрыстае сьлюды

І яно асьветліць зноўку



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Прысніся, дачушка

Шмат мінула гадоў і ўсё-роўна балюча,
Колькі слёз праліла—горкіх, а не гаючых.
Так хацела, каб свет яна ўбачыла белы,
Каб глядзела наўкола цікаўна і смела.

Ды на лёсе дачушкі было ўсё пазначана,
І жанчына дзіцятка жывым не пабачыла.
Можа хлопчык то быў? Адчувала: дачушка,
Паляцела на неба яна лёгкай птушкай.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Бацькава сталярня
(Прысвячаю свайму тату Пічыцу
Уладзіміру Андрэевічу)

Яшчэ была без мэблі наша хата,
Хоць да ўваходзін поўнасцю гатова.
Заняў пад свой вярстак сталярны тата
Нябелены пакой у ёй часова.

У думках марыў: як заробіць грошай,
Тады майстэрню ён сабе збудуе.
Ну, а пакуль была там нам раскоша,
І толькі маці сварыцца, бядуе.

І просіць нас ад саменькага ранку,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Уборка льну
(Прысвячаю сваёй маме
Пічыц Вользе Міхайлаўне)

Салодкі сон у дзяцінстве раніцою,
Ды ў гэты дзень я больш і не засну:
Брат будзе сёння няньчыцца з сястрою,
Нам трэба з мамай рваць дзялянку льну.

Я хутка памагаю ёй збірацца,
Каб не забыцца хоць, што трэба ўзяць.
Яшчэ паспею дома нагуляцца,
А сёння трэба маці памагаць…

Апошнім гарам «Беларусь» дыхне,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

А класікі ўслаўлялі хараство,
Радзімы у валошкавых калёрах,
І поўні срэбнае сяйво
У залатых, як пчолы, словах.

А класікі ўслаўляюць хараство
Радзімы у дзядоўніку калёрах,
Балотаў бруднае святло
Траха разбавіўшы сласнотай.

А класікі уславяць хараство
Радзімы у рамонкавых калёрах,
Бусла адвечнага крыло
Над вечнай, як жыццё, Пагоняй.



Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)

Ты аб чым мне шапочаш, чароце?
Мабыць сумна табе, як і мне -
Слухаць крэч бугая на балоце
І рыпенне рапух у купінЕ.

Назіраць, як зацягвае багна
Маладзенькіх бярозак з гаёў,
Пакрысе, ненасытна і прагна,
Як лянота сваіх гультаёў.

Многа зараз гавораць пра веру
І ўсё болей пра шлях на той свет.
З кожным годам усё менш у яго веру.
Безвыходнасць, як кажа сусед.



Сярэдняя: 4.4 (16 галасоў)

Мелодыя Радзімы
Гучыць у чужых краях.
Як быццам мой адзіны,
Забыты ўсімі птах.
У чараду не хоча,
Не ведае куды
Ляцець у гэтай ночы,
Да сушы ці вады?
Ці можа ў гэтым небе
Згубіцца паміж хмар,
Як зерне ў чорным хлебе,
І паляцець да мар,
Што звязаны з табою,
Мой мілы родны кут,
З Радзімай дарагою,
Што шчэміць сэрца тут.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

На гарышчы.

Як залезеш на гарышча,
У сухім лісьце нойдзеш кніжкі,
Стос дзіцячых, школьных сшыткаў,
Вершаў стос незнакамітых,

Акалункі і абутак
Панапіханы ў мяшкі,
І партфель стракатых кукал,
Рукадзейных, ад дачкі,

Немаўлячаю калыску
Каля коміна кранеш -
І былога быццам нітку
Павучыны калыхнеш…

У старой хаце, на гарышчы,
Час мінулы нерухом,
Дрэмляць куклы, сшыткі, кніжкі,



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

Светлы сон акардэона
Ў барвах восені туманнай
Павядаў душы натхнёна
Аб нязведаным спатканні.

Мроілася нам сустрэча
І застаўся успамінам
Незабыўны цёплы вечар,
Гронкі спелыя рабіны...



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Ноч. Ды толькі заснуць не магу,
І чамусьці не пішацца зноўку.
У свайго я натхнення ў даўгу
І таму рушу з ім у вандроўку.

Дзе ж вы, словы патрэбныя ўсе?
Вам насустрач згубіла дарогу.
І стамляюся я пакрысе,
Адчуваю самоту, знямогу.

Зноў душу агарнуў мне адчай,
Пазайздросціла тым, хто не піша.
Спяць спакойна. Прашу, выбачай,
Божа. Ты за паэзію вышай.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Як пішуць вершы

Пытаюцца часта, як пішуцца вершы?
Ды толькі хіба растлумачыш такое…
Народзіцца ў сэрцы аднойчы з іх першы,
Які у далейшым пазбавіць спакою.

З’яўляюцца словы ў пакутах і болі,
І часам улады над імі не маеш,
Хаця нарадзіліся вершы--на волі,
Усё перачытваеш іх, папраўляеш.

Здаецца, што ўсё дасканала. І раптам



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Тчэ палатно жыцця…

Цяпер у школу ходзім толькі ў госці,
Разбурыў час у маленства наша мосцік,
Вядуць туды ўспаміны-сны упарта.
Зноў школьніцаю хочацца прачнуцца,
У клас знаёмы да сяброў вярнуцца,
Дзе кожнага сустрэне свая парта.

Забыўшыся пра модныя прычоскі,
У снах хачу я банты ўплесці ў коскі
І ў школьную сукенку апрануцца.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Кніга ў хаце—сябар, а не госць

Хацела ціха вышмыгнуць із хаты
Ды ўсё ж паспела маці затрымаць,
Адводжу ўбок я позірк вінаваты,
Зноў не ўдалося кнігі памяняць.

“Ты лепш глядзі малых, рабі ўрокі,
А кнігі занясеш пасля Пакроў.
Мне з агародам гэтулькі марокі”,
Дакорліва даводзіць маці зноў.

Пакрыўджанымі зіркаю вачыма,
Ды толькі ў маці клопаты свае.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Восень плача…

Восень плача на шэрым халодным двары,
І слязінкі дажджу мыюць шыбы акон.
Мне самотна ад восеньскай гэткай пары
Непазбежнай. Такі ўжо ў прыроды закон.

Восень я не люблю. У ёй "бабіна лета"
Толькі вабіць мяне прыгажосцю сваёй,
Пазалотай лісця, позніх кветак букетам,
І празрыстым паветрам, цяплом, сінявой...



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ты хацеў не з’яджаць з Барселоны,
Не вяртацца ў адвечны праклён.
Ты хацеў вандраваць незнаёмым
Між Саградай, Рамблай, Камп Ноў.

Ты хацеў на Мантжуік узняцца,
Быццам птушка над горадам сноў.
Табе карцела ў сненнях застацца
Там, сарданай дзе ўз’юшана кроў.

Ты хацеў разняволеным казкай
Гэту казку, як верш свой, пісаць…
Ты прачнуўся. У Менску. Знянацку –
Нібы ў пеклавым чадзе вар’ят…



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Мне горка ведаць сціплы наш народ.
Ты, Беларус, заўжды глядзіш у неба,
Як толькі ўзнікне цяжар перашкод,
І шэпчаш ціха: "Можа так і трэба..."

Маўчыш і церпіш, прыкусіў язык,
Пажаў плячыма, ўздыхнуў ва ўсе грудзі,
Рукой махнуў і галавой панік,
Змірыўся з думкай: "Так няхай і будзе".

Плывеш па хвалях у чаканні змен
І сочыш за суседзямі аддана.
То можа гэта асаблівы ген



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Глядзіцца ў люстэрка жанчына

Нялёгка застацца жанчынай
У цяжкі, складаны наш час.
Быць вартай увагі мужчыны
Хацелася б кожнай із нас.

Шанцуе, калі спадарожнік
Сустрэнецца добры ў жыцці,
А не--дык як босай па пожні
Прыходзіцца з мужам ісці.

Глядзіцца ў люстэрка жанчына,
Падлічвае вёсны свае,
На стан яшчэ быццам дзяўчына,
Ды шчасця ў вачах нестае.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Паездка ў горад

Я сябе ўспамінаю дзяўчынкай малой,
Упрасіла я маці з сабой мяне ўзяць.
І бягу побач з ёю ў сукенцы старой,
Бо абноўкі ж яшчэ толькі будзем купляць.

Я баюся згубіцца ў натоўпе людскім,
Толькі сорамна ўзяцца за матчыну руку.
Я пужліва гляджу на патокі машын,
Гарадскую цярпліва праходжу навуку.

Хутка мне пачынае балець галава,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Чарнобыль

...Сонца залівала наваколле,
Зрываў з вяровак вецер паўзункі,
І немаўля ў калысцы на прыволле,
Гуляць павезлі большыя сынкі.

Загушкалі-залюлялі малога,
Дзіцячым гульням самая пара.
Я наўздагон сказала хлопцам строга-
"Не бегайце далёка ад двара"...

Усюды маці мрояцца няшчасці,
Бо з дзецьмі недалёка да бяды,
Каб хоць іх бокам абышлі напасці,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

У цеснаце—не ў крыўдзе

Матулі цябе ліпень падарыў
Пад птушак бесклапотны звонкі спеў,
І трыццаць пяць гадоў з тае пары
Прайшлі, як быццам віхар праляцеў.

З’явілася на свет ты, каб жыць з песняй,
Даў талент табе Бог іграць, спяваць.
І будзе сёння можа крыху цесна
Сябрам, якія прыйдуць віншаваць.

Ды ў цеснаце—не ў крыўдзе, кажуць людзі,
Абы настрой цудоўны, весялосць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сон не ў руку

Азмрочана свята. На сэрцы нуда.
Сягоння сябе, як ніколі, шкада.
Кахання твайго мне не трэба дарма,
Калі да мяне ўжо даверу няма.

Навошта ты гэтак пакрыўдзіў мяне,
І словы-абразы, бы ў жудасным сне.
Не ведаю, у чым мая нават віна,
Таму і заснуць не змагла давідна.

Ну што ты прыціх? Не маўчы, растлумач,
Пакуль не зняволіў мае словы плач,



Яшчэ не ацэнена

Прысвячаю сястры Валі

Старанна сястры памагаю збірацца.
Ёй годзік з паловай, а мне ўжо дванаццаць.
Памыла ёй тварык, сукенку надзела,
Я маміну ролю выконваю смела.

З сястрою мы ў госці ідзём да бабулі,
Таму і сандалікі з ёю абулі.
Там дзядзька прыехаў ажно із Данбаса,
І ў нас для гасцінцаў кішэні з запасам.

Хросны з сям’ёю сустрэў вельмі ветла,



Яшчэ не ацэнена

Прысвячаю раённай газеце
“Савецкае Палессе”

Не ведаю, чаму беспамылкова
Цябе заўсёды з іншых вылучала,
Была з табой маўкліваю размова,
Бо літары ніводнай я не знала.

Не мог спыніць халодны мяне вецер,
Што гнуў галінкі вішань, бэзу, мяты,
Я забывала пра усё на свеце,
Убачыўшы паштарку каля хаты.

Не ведала ні “Зорьки», ні “Бярозкі”,
І “Пионерской правды” не чытала.



Яшчэ не ацэнена

Я дома

Спякотнае, млоснае лета,
Так вабіць людзей густы цень.
Купалле ўжо ў песнях адпета,
У нябыт адышоў Пятроў дзень.

Такім вось якраз надвячоркам
Прывезлі цябе год назад.
Насустрач нам з пашы кароўкі
Вярталіся мірна і ў лад.

Шафёр адчыніў толькі дзверы
І шуснулі хлопцы на двор.
Гарэзам—у поўнай ім меры
Патрэбен вялікі прастор.

А ты затрымалася трошкі,



Сярэдняя: 3.4 (12 галасоў)

У самотна-сумным цягніку вячэрнім
Былі мы ціхай песняй аб'яднаны.
Бы ў забыцці, чыгунка задуменна
Гайдала нас пад музыку, хістала.
Шаптала штось гітара нам тужліва,
Дрыжалі струны - у радасці, адчаі...
Спявалі мы з вільготнымі вачыма,
Плячо свайго суседа адчувалі.
Я помню кожны момант...То быў наш
Прадразвітальны светлы водбліск шчасця.
Усе побач мы былі ў апошні раз -



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

З-за пухнатых цяжарных аблокаў
Вызірае забытасці дух,
Ападае з дажджынкай да глогаў,
Птушка дзіўная – Кук.

Ёй, магчыма, не варта б вяртацца,
Ды зязюля шукае дзень-ноч…
“Ку!” і “Ку!” –лямантуе бядачка,
“Ку!” і “Ку!” – невымоўнае штосьць…

Дзе мільгне – там пакіне дзіцятка,
Птахі іншыя песцяць яго –
Гэта птаства ляснога падзяка
За прывіднасць жадання свайго,

Каб вярнуўся абраннік птушыны,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Прысвячаю Хатынічам

Можа, недзе ёсць вёскі яшчэ прыгажэй,
Нам не хопіць жыцця, каб усе абысці.
Ды за нашы Хатынічы ўсё ж даражэй,
І мілей, і бліжэй нам нідзе не знайсці.

Можа, у вёсках чужых людзі лепей жывуць,
Ды такіх вышыванак, я знаю, няма.
І нідзе так прыгожа не вяжуць, не ткуць,
Як у нашых гасцінных і цёплых дамах.

І адзенне адметнае ў нашых жанчын,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Квітнеюць сады

Квітнеюць сады. Позірк нельга адвесці,
Так зачароўвае іх прыгажосць.
Ветрык лагодны цалуе іх, песціць,
Хутка асыплецца долу суквецце,
Бо і ў прыродзе вясна толькі госць.

Так і ў нас, у людзей, адцвітае
Песнямі, смехам юначым вясна.
Дні, як пялёсткі, жыццё асыпае.
Часам камусьці тых дзён не хапае
Выпіць свой кубак вясновы да дна.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Хатыніцкі вальс

Хатынічы—бацькоўскі мой куток,
Люблю цябе і зблізку, і здалёк.
Твой вобраз у сваім сэрцы берагу
І без цябе спяваць я не магу.

Прыпеў:
У вёсцы маёй зноў квітнее май,
І сонца лашчыць сіні небакрай.
Здаецца тут спявае ўся зямля
І не хачу Радзімы іншай я.

Гады майго маленства тут прайшлі,
І тут каханне мы сваё знайшлі.
Я шчасця не ўяўляю без цябе,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Жыццё--рачная плынь

Жыццё нясе нас, як рачная плынь,
Віруе-круціць, бы ў вадавароце,
А недзе засталася неба сінь
І сонечныя зайчыкі на плоце.

Мне кажуць, што і сёння гэта ёсць,
Спрачацца, пэўна, тут ужо не будзеш,
Але маленства, як жаданы госць,
Яго, як ні старайся, не забудзеш.

Цяпер здаецца, што раней было
Усё намнога прыгажэй і лепей.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Алене Іванаўне Лятун
(першай настаўніцы)

Дзесяцігоддзі з той пары прайшлі,
Як жнівеньскім лагодным, цёплым ранкам
Да хаты дзве дзяўчыны падышлі
І запыталі весела на ганку:

“Ці тут жыве дзяўчо сямі гадоў?
Пара ёй, пэўна, у школу ўжо збірацца…”
--І кліча маці: Нінка, дзе ты зноў?
Цябе ніколі ў час не дагукацца.

Збянтэжаная, выйшла я да іх



Яшчэ не ацэнена

Ой, сяло Хатынічы...

Вёска--не сталіца,
Нешта ёсць і ў нас:
Лазня і бальніца,
Клуб, дзе бавім час.

Прыпеў:
Ой, сяло Хатынічы,
Як ты расцвіло!
Над тваімі хатамі
Сонейка ўзышло!

Ў іншых вёсках дзетак.
Можам не знайсці.
У нас няма месцаў
Ў садзік завясці.

Прыпеў:

Школы ўжо закрылі
Ў вёсачках чужых.
У нас нарадзілі
Яшчэ больш малых.

Прыпеў:

Нашай сакратарцы



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

Цяплынь плыла.
Язмін квітнеў духмяна,
Заціхнуў вецер.

Вясна была -
Бальніца існавала
У іншым свеце.

Ялін высокіх
Дзве сцяны
Хавалі вокны.

Ляжалі хворыя
Адны
У трывожным змроку.



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Не вер, хто кажа, быццам час нам дапаможа,
І выгарыць аднойчы ўспамін.
Хлусня. Чаканне жыць бясконца можа,
Застаўшыся з бяссмерцем на адзін.

Няхай ужо ведаеш - маўчанне немінуча,
Наўрад урвеш усмешку ты заміж.
Не забывай: каханне неўміруча,
Калі чаканне - твой свядомы крыж.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Ваўкалачая песьня.

Калі заблукаюсь па гэтаму сьвету
І воўчае мяса на мне парасьце,
Пачуеце Вы ваўкалачую песьню,
Якую ні чулі нідзе.

Сьпяе Вам душа, ад ранейшае цноты,
Ад болі страшэнна дзікой,
Спавітую жахам маю адзіноту,
Якую не знае ніхто.

Пачуеце жуду зграі ваўчынай,
Якая чужынца цкуе,
Пачуеце енкі на роднай Айчыне,
Як вырвуць вантробы мае.

Калі пашанцуе, з людское лагоды,



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Бабровы сьлёзы.

Бабровы клопат гольный, жыць каля ракі,
Ляпіць на глее, гольлях, буды, заплыты,
А іх рака змывае сьмецьцем кожны год,
Быццам доля злая пануе над жытлом.

І зноў табе будоўля, хаткі й заплыты,
Зноў малых бабранятак на грэблях берагчы,
Зноў сьлёзы ліць бабровы, нябачныя нікім:
Без солі - ад праклёна і стомленай душы!

Тых сьлёз я не пабачыў,
Бабра як ні прасіў…



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Нягеглы*.

Нягеглы, з падоткнутай ваты,
Хаціны не дбае сваёй
І вопраткі ён не залаціць,
Не зьменіць старое крысьсё.

Яму па жыцьці ўсё адное:
Не парабка ён і не пан,
Хоць пану самому не роўня,
Але ж нікаму не аддан.

Нягеглы ніколі не просіць,
Адзыкаў нічым не дае
І госьцем нікуды не ходзіць,
І гасьцей да сябе не заве.

Нягеглы! Жыцьцё на зыходзе!
Рыхтуйся! Вары жур-кісель!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Калі ўначы пад хмараю зімовай
Агні ў свята горад запаліў,
Здалося: коўдрай рознакаляровай
На Віцебск апусціўся небасхіл.
А людзі йшлі…І вочы ўздымалі;
На твары ім ціхутка падаў снег.
“Як неба ліхтары пафарбавалі!” –
Сказаў з натоўпу нейкі чалавек.
Яно квітнела! Колеры вясёлкі
У ім стварылі вольны карагод.
Пад небасхілам незвычайна золкім
Так нарадзіўся гэты Новы год.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Паклалі асфальт на сцяжынкі дзяцінства майго,
Іх долу прыціснулі шэрым і цяжкім бетонам.
А ў хаце чужыя жывуць амаль дзесяць гадоў…
Ніколі цяпер не вярнуцца ўжо мне дадому.
Дадому!
Туды, дзе прыцягвала думкі мае сенажаць,
Дзе мне ўсміхаліся сціплыя, простыя кветкі
І вабілі зеленню траў маладыя палеткі,
Дзе песні гучалі…
І прагнула сэрца спяваць!



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Начны дакучлівы капеж
Дзяўбе санліва па адцёку,
А кот залез у ложак мой
Ды штосьсці муркае мне збоку.

І я вярчуся, як уюн,
То засынаю, то прачнуся.
Дурныя сны ганю я прэч,
То зноў да сонніка цягнуся

Каб разгадаў мае ён сны,
Што лёс праз іх мне прадракае. .
Але няясны ў ім адказ
Маю душу не сагравае

І я чакаю каб хутчэй



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Год Пеўня хай абудзіць нас
Ад стомы шэрых дзён і сонных.
Да ўсіх пакліча зорны час
І падаруе стан улюбёных. .

Каб закаханасць у дабро
Заўсёды душы асяняла. .
Сваё дзівоснае святло
Жар-птушкай людзям пасылала.

Каб фанфароны-пеўні ўсе
У войнах славы не шукалі,
А шпоры збройныя свае
У плуг і серп перакавалі.

Каб сталі жыць мы без граху
І боек пеўневых не зналі,
Як у птушыным катуху



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Гора ў Арменіі

У хвіліну, калі аб стыхіі пачула,
Адчаем, як токам, душу скаланула.
На сэрцы--трывожна, пякуча, няўтульна,
Бо гора такое стала агульным.

Арменія, слёз я сваіх не хаваю,
Калі пра Спітак у газетах чытаю.
Калі на экране ў маленечкім ложку
Я бачу дзяўчынку з адной толькі ножкай.

Як горка, што дзеці ахвярамі сталі!
Іх школы, сады пад сабой пахавалі…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Маналог самадзейных артыстаў

Хтосьці кпліва нам кіне: Артысткі!
Хтосьці з зайздрасцю ўслед азірнецца.
Хтосьці шчыра для нас усміхнецца—
Вось такім і паклон будзе нізкі.

Усе можам сядзець мы па хатах,
Прыхіліўшыся ўзімку да печы.
Спраў хапіла б жаночых, адвечных,
Але хто ж тады зробіць вам свята?

Час ад часу нас цягне на “людзі”.
Тэлевізар і той не ўтрымае.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Тры дні нараджэння

З днём нараджэння, Максімка,
Пятага студзеня сёння,
Цябе ўжо чакае машынка,
Хутчэй, бо браты “угоняць”.

З днём нараджэння, Віцюшка,
Шостага студзеня сёння,
Што, не пускае падушка?
Вось табе кубікі, соня.

З днём нараджэння Хрыстовым,
Сёмага студзеня сёння,
З святам і шчасцем вас новым,
Хай згіне з зямлі ўся бойня.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Чаму я адзін?

Юнак запытаў сарамліва ў матулі,
Застаўшыся з ёю ў кватэры ўтульнай:
--Чаму я адзін? Ні сястры і ні брата.
Скажы мне, матуля, хто ў тым вінаваты?

Можа, калісьці вы з татам хварэлі?
А можа, вы грошай удосталь не мелі,
Каб нас накарміць ды абуць і адзець?
Ці проста дзяцей не хацелі вы мець?

Пытанню хлапца аж здзівілася маці.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Як у полі зялёным дубочкі

Як у полі зялёным дубочкі
Падрастаюць –чатыры сыночкі.
Хоць сумнення ў душы зерне спее,
Мець дзяўчынку люляю надзею.

Толькі б чыстае, яснае сонца
Ім свяціла заўсёды ў аконца!
Каб не бачыць у вочках іх болю,
Берагчы трэба мір нам і волю.

Мы за заўтра сваё ўсе спакойны,
Дык навошта ж нам “зорныя войны”?
І навошта нам бомбы, ракеты?



Сярэдняя: 4.5 (17 галасоў)

(Тэкст песні.)

Па небе Беларусі
Ляцелі клінам гусі,
Як ветразі далёкіх нашых мар.
Цяпло няслі на крЫлах
У родны край свой мілы,
І разганялі холад чорных хмар.

Вярталіся дахаты,
Да маці птушаняты,
У кожнага свая Радзіма ёсць,
Дзе сэрца сагравае
Пах бэзавага маю,
І ты заўсёды свой тут, а не госць.

І птушкі ўсё ляцелі,
Як крыжыкі на целе,
Жаданай і гарэзлівай вясны,



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

Жанчына і лета

Пасталела лета
Між бяроз адчай
У гадах кабета
З нову не пачаць

Памяняла фарбы
Шчырасцю узяло
А кабеце хоць бы
Пара добрых слоў

Дорыць садавіну
Церпкае віно
Журыцца жанчына
У галаве адно

Лета цераз зіму
Зноуку немауля
Сэрца яе шчыміць
Забярэ зямля



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Лупцавала ж горка доля,
Замест так, кажу -ні-ко-лі!
Мо змірыцца ,тое здолець.
Не, назло пішу- ні-ко-лі!
Лёс мо биу хаи,можа,болей,
Не было б таго- ні-ко–лі!
Ужо ж цярпела колькі болю.
Усім на зло крычу -ні-ко-лі!
Хай смяецца наваколле,
Не паддамся ім ні-ко-лі!
Я ж ваяр, гартую волю,
З перамогай, ці -ні-ко-лі!
Хаи па ранах сыплюць соллю,
Не самлею,а ні-ко-лі!
Каламута мо,таропка?



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Жанчына нашага краю

Да паэмы Адама Міцкевіча “Гражына”

Змагацца за край быу надзелам мужчыны
Усе тое не ёй ….не успрымае Гражына
Даспехі прылеглі да зграбнасці стану
-Ты будзеш ,чужынец, мячом пакараны

Іржуць ужо коні ….Наваградка плошча
Вятры над сталіцай харугві палошчуць
Вядзе за сабою у княжавым убранні
Паход на крыжацкія воўчыя зграі

Характар няурымснай ліцвінкі-цвярдыня



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Без цябе не прападу

жарт

Мужу свайму дзеля помсты
Дама сабрала на дачу багаж
Торбу адзення стол кнігу і тостер
Крэсла качалку і міні трэльяж

Лыжы дуршлаг ды кампьютар
Мікрахвалеуку чыгун і вядро
Летні зімовы са злосцю абутак
Шляпу таршэр і другое дабро

-Зьеду- крычыць- ад цябе я на дачу
-Успомніш паклічаш там не прападу
-Я ж без цябе а ніяк не заплачу



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Махлярства

жарт

Адзін баран купіу кампьютар
И плеу тут статку дзеля понту
-Я афіцыйны дыстрыбьютар
-Ужо спец па збыце і рамонту
-Тут вечарамі скончыу курсы
-Абараніу у ВНУ дыплом
-Пры справе сення і рэсурсе
Ды не прадбачаны аблом
Каза ж махлярства вывела на свет
Бляяўшы сціпла ціха ззаду
-Ці можна статкам зараз у інтэрнэт?
-Не !У нэце крэслау мала не пасядуць!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Перакос з недахопам

дзіцячае

Бы з хмаркі зваліуся ен цемнаю ноччу
У садок завітау невялічкі каточак
Без таты і маці і нават прыпіскі
Сядзіць і дрыжыць невялічкая кіска
Пытаюць дарослыя таты і дзеці
-Калі заблудзіуся ішоу мабыць дзесці
-Ці спау ен у ложку ці кормлены з ранку
А ен усе мяу утароплена у Ваньку
Вярлявая смуглая кнопачка Светка
Не зьеушы прынесла у талерцы катлету



Яшчэ не ацэнена

Кола жыцця

Так жыцце нас па свеце вядзе
Пасля сноў прачынаецца дзень
Ен аблашчыць пяшчотай сваей
Засмяешся і скажаш -кахаю ты мой
Пасля доугіх разлук і трывог
Я у стоме прыду да цябе на парог
Мяне стрэнеце вы- ты і маці зямля
Скрозь усмешку скажу я -кахаю мая
Так жыцце нас па свеце вядзе
У шчасці разам мы у горы бядзе
Яно гладзіць нас, бье і шануе
Так вяночак сямейны будуем



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Чацвёра сонейкаў маіх

Сем год назад я стала ўзімку маці
І цешылася сынам дзень пры дні...
А ўжо смяюцца, бегаюць па хаце
Чацвёра ясных сонейкаў маіх:
Сур"ёзны Коля і смяшлівы Дзімка,
Максім-гарэза і маўчун-Віцёк-
Звініць удзень,увечары і ўранку
іх галасоў вясёлы ручаёк.

Гады ідуць. Гадам няма супынку,
І не заўважым з татам удваіх,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Маленства

Маленства майго малюнак
Памяць ніяк не міне.
Ліпкаю глінай матуля
Мажа пазы на сцяне.

Рукі старанна і ўмела--
Ім невядомы спакой--
Пэндзлем рухавым пабеляць
Кожны вясковы пакой.

Каб маці не заміналі
(А гэта мы можам гуртом),
На цёплую печ нас загналі
Пагрэцца там разам з катом.

Яшчэ не прасохла падлога,
Дзе шчыра стараўся дзяркач,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Сямейны экіпаж

Не даклікацца, мусіць, дадому малых,
Не загнаць сёння зноў іх у хату,
Бо паселі ў чаканні на лаўку ўтраіх--
Са жніва сустракаць свайго тату.

А над вёскай усё болей згушчаецца змрок,
зоркі свецяцца ў небе бяскрайнім.
Пераконвае, чую я, большы сынок:
Я цябе абганю на камбайне.

Не!Не-не!--запярэчыў сярэдні яму,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вяснушкі

Ванюшу-цэлых шэсць гадоў,
І хутка ўжо за парту
Таму ён гэтак ручніком
Свой тварык трэ ўпарта.

Твар ад старання аж гарыць.
І не стрывала маці:
“Ну, колькі можна яго мыць?
Бяжы, чакае брацік”.

Ды слёзы пырснулі з вачэй
Віхрастага Ванюшкі,
І засвяціліся ярчэй
На тварыку вяснушкі.

“Іх не было раней ў мяне,
Хто, мама,так пажартаваў?



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Зноў чакаем

Зноўку май. Наўкола у садах
Водар кветак хмельны і духмяны.
Я стаю з сыночкам на руках
Каля нашых веснічак драўляных.

Так прыемна ветрык студзіць твар,
Туліцца да сэрца хлапчанятка,
Грэе сонейка з-пад лёгкіх хмар.
Дзесьці на Алтаі служыць татка.

Мы сумуем: (як ён там без нас?)
Вось ужо паўгода, як паехаў.
Хутка мо звальненне у запас--
Нарадзіўся зноў сынок-уцеха.



Яшчэ не ацэнена

Першынец

Гляджу ў захапленні на тварык дзіцяці,
Бо ёсць хіба большае шчасце для маці,
Чым дочку ці сына трымаць на руках
І бачыць усмешку ў дзіцячых вачах?

На рукі бяру асцярожна я сына,
Схіляе галоўку мой любы хлапчына.
Бо толькі няпоўных тры месяцы мае
І добрае моцы яму не хапае.

Упарціцца сын, паднімае галоўку.



Яшчэ не ацэнена

Запознены пацалунак

Успаміны вярэдзяць сэрца,
Калі бачу я гэты завулак.
Паўстаюць тваіх воч азерцы,
Твой запознены пацалунак.

Аб ім марыла ў школе, тады,
Як на балі з табой танцавалі,
Ты ж прынёс мне яго праз гады,
Калі вусны чакаць перасталі.

Майго сэрца ужо не кранаў
Шэпт гарачы прызнання ў каханні.
Ты дзяўчат кожны вечар мяняў,
Ў снах ішоў да мяне на світанні.

У душы маёй холад завей,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Летуценніца

Цёмнай ноччу прыходзіў ты ў сны
З цеплынёю, пяшчотай і ласкай.
Ты прыносіў пачатак вясны,
І жыццё мне здавалася казкай.

Летуценніцай, мусіць, была,
Бо і ў марах сваіх да світання
Я пад ветразем белым плыла,
Каб сустрэць тваё, любы, каханне.

Праляцелі юнацтва гады
І назад не вярнуцца ніколі.
Зноў квітнеюць навокал сады,



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Навобмацак іду,
ўзіраючыся ў цемру.
Бесперапынны шлях
у вечнасць даўжынёй.
Агонь жыцця задуць
імкнуцца ўсё хімеры,
ўсяліць у сэрца страх
ды падкупіць хлуснёй.

Насустрач крумкачы
і бездараж навокал.
А за спіной цягну
памылак цяжкі груз.
Загінуць уначы
не лепшая марока.
І ўжо не адцягнуць
душы панылы блюз.

Нажаль, не абысці
ўсе перашкоды разам.
Але, я раптам зноў



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Куда жыцьцё наша лунае,
Куда бяжыць, куда плыве?
Па-за жыцьцём хто нас чакае,
Хто хлеб падзённый падае?

І ці яно ўсім там роўна,
Без кпін і крывасьці людской,
І без маны зямной чароўнай -
Гэта нябёснае жыцьцё?
-29.03.17.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Бхартрыхары, (6-7ст.н.ч.). Пераклад.

Наканаванага пазьбегнуць як нам?
Не трымці душа мая вар’ятка!
Зачым табе бадзяцца, без прытула,
Па згадках мрой, пакінутых у мінулым!
Прадбачаньні аб будучым пакінь,
Пі, нечаканай асалоды, гэты дні.
-28.03.17.

Арыгінал.

Кто может избежать предначертаний?
Угомонись, безумная душа!
Зачем тебе скитаться неприкаянной?
Не вспоминай несбывшихся мечтаний!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бхартрыхары, (6-7ст.н.ч.). Пераклад.

Наканаванага пазьбегнуць як нам?
Не трымці душа мая вар’ятка!
Зачым табе бадзяцца, без прытула,
Па згадках мрой, пакінутых у мінулым!
Прадбачаньні аб будучым пакінь,
Пі, нечаканай асалоды, гэты дні.
-28.03.17.

Арыгінал.

Кто может избежать предначертаний?
Угомонись, безумная душа!
Зачем тебе скитаться неприкаянной?
Не вспоминай несбывшихся мечтаний!



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Пануе юр над чалавекам,
Блазнуе, шэпча наўпрыскок
І дух яго стрыножыць мкнецца,
Адзець старэчым паліто.

Юр заўсёды маладзіцца,
Такім застанецца спакон,
Няма яжовай нагавіцы,
Каб супыніць яго нароў.

Дух галадуе з тым суседам,
Ды не здае сваіх правоў:
Быць правілеяй мудрых дзедаў,
Над якімі юр зьнямог.
-28.03.17.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Пануе юр над чалавекам,
Блазнуе, шэпча наўпрыскок
І дух яго стрыножыць мкнецца,
Адзець старэчым паліто.

Юр заўсёды маладзіцца,
Такім застанецца спакон,
Няма яжовай нагавіцы,
Каб супыніць яго нароў.

Дух галадуе з тым суседам,
Ды не здае сваіх правоў:
Быць правілеяй мудрых дзедаў,
Над якімі юр зьнямог.
-28.03.17.