Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мацi сёння на рабоце.
Гаспадар у хаце — коця.
А малечы "на закланне"
"ма" пакінула "бацяню".

Уручыла кніжкі ў рукі —
вывучайце "аз" ды "букі"! —
і паклала побач цацкі —
разнастайніць пал чытацкі.

А на кухні на сняданак,
аздабляючы смятанай,
"нааладзіла" аладак.
Ім дзятва заўсёды рада!

На абед каструлю супу
згатавала. І — прыкупам —
кашу з мясам і кампоцік —



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бабуля ўнуку дагаджала —
у школу нават з iм гуляла:
як семкі, "шчоўкала" задачкі,
пакуль "настаўнік" чмякаў жвачкай,
пасля пісала сачыненні
і напявала песню з "пення".
Чарціла нешта, малявала,
каб "зарабіць паболей балаў".
І нават контурныя карты
штрыхоўкай чыркала упарта.
Яе ж "вучыцель-вучанятка"
лагодна ставіў ёй дзявяткі
і частаваў смачнЫм пячэннем —
"за перамогi ў навучэннi".



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Вузенькі прамень
трапіў у пакой
праз незавешаную шыбу,
і
сонечны зайчык
скокнуў на падлогу
з люстранога палону.
Ён прабегся
па каляровым дыване,
пагуляў
у хованкі з кацянём,
перачытаў
назвы твораў
на кніжнай паліцы,
крануў вусны
жаночага партрэта.
“Вось яна – воля!” – падумаў ён.
Сонца схавалася за гарызонтам.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Як люба мне хатка, што ў вёсцы,
Вакенца, дзе белы жасмін,
Садочак у сталым узросце,
Кустоўе шапоткіх малін.
Дзе чыстая зорная россып,
Заве ў нязведаны шлях,
І ранне бялюткае косаў--
Туманаў распусціць прасцяг.
Дзе чыстыя слёзы ад росаў
Абудзяць прастору Зямлі,
Іду за ваколіцу, удосталь,
жыццё ўдыхаю грудзьмі.
Там сонечны промнік лагодна,
Расквеціць усмешкай тугу,
І так зачаруе прырода,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Я жыву без цябе вельмі доўга
На працягу ўжо некалькі год.
Пазабыць цябе трэба напэўна
Не варошыць таго , што было.
Прыпеў:
Зорку шукаю , зорку шукаю
Як свой загублены лёс.
І ўспамінаю, і ўспамінаю
Як табе юнай прынёс.
Вочы зіялі , вочы зіялі
Быццам та зорка ўначы
Небу тады мы з табой абяцалі
Зорку сваю зберагчы.

Успамінаю цябе днём і ноччу
Успамінаю у цяжкія дні.
І хачу да цябе дакрануцца



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Няма настрою у Акіма
Куды падзеўся , дзе прапаў?
Яго згубіў ты можа сёння ,
Калі на вуліцы гуляў?

Сядзіць засумлены Акім
Павесіўшы свой нос.
Чытае мама кніжку з ім
Крыху паспі сынок.

Стаміўся з бабушкай унучок
Гуляя ў сняжкі.
Спацеў ён так, што аж прамок
Таму настрой цяжкі.

Паспіш крыху і атдахнеш
Так набярэшся сіл.
У сне таксама падрасцеш
І сон яго змарыў.

Вось і вясёлы наш Акім



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Мышка спіць у сваей норцы
Спіцца ў дупле вавёрцы.
Смачна спіцца і крату
Ён у зямлі зрабіў нару.

Спіць мядзьведзь абняўшы лапу
Смокча смачна касалапы.
І лісічка па утру
Спіць абняўшы дзетвару.

Спіць таксама і бабёр
Ён у вадзе настроіў нор.
Спіць барсук , і спіць янот
У звярэй няма турбот.

Ты ж таксама засыпай
Вочкі ноччу закрывай .
Спяць усе ужо звяры



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Дзень распаўся на прысак,
камары таўкуць мак,
і лунае нарцысаў
даўкі водар і смак.

Месяц трапіў у пастку
вечаровай пары.
Прачынаюцца казкі
на заснулым двары.

Нас Бадзюля гукае,
у гушчар Блуд вядзе,
касны крылы ўзнімаюць,
Жэўжык сеткі прадзе.

На нізінным пакосе –
слёз крынічны падман,
у русалчыны косы
сны ўплятае туман.

То Пярэсна смяецца,
наганяючы сум,



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Ці васількі , а ці валошкі
Збіраў Васіль да самай ночкі.
Збіраў у кошык ля ракі
Для Васілісы пялёстачкі.

Яны ж свяціліся над ракой
Сваей нябёснай сінявой.
І чай пахучым стане трошкі
Калі ў ім цвітуць валошкі.

Зімой настрой падыме чай
З яго валошкі не выбірай.
Іх завары яшчэ разок
І адпраўляй у тармасок.

Яны ж табе напомняць лета
І іх цяплом будзеш сагрэта.



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

"Пра ўсе раскажа.."
Стаіць,нікога не чапае
Пакуль ніхто не ўключае
Як закрануў,пішы прапаў
Нібы ў багну ты папаў
Пра ўсе раскажа,многа хлусіць
Рэкламу "гнаць"часамі мусіць
І што там новага ў свеце
На нашай матухне-планеце
Дзе войны,голад і нястача
Хто ўхапіў за хвост ўдачу
Хто з кім развеўся,пажаніўся
Які артыст за грошы біўся



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Ня будзе чыстага ліста,
Мінулае не памірае,
I як адмовіцца ад самога сябе,
Як кінуць жменю ў сваю магілу.
Зменяюсь, пазнаючы свет,
Жыву, нясучы вопыт за плячыма…



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Ля вогнішч начлежных і ля чуу́



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Ты ўсе маўчыш...
А мне няма выратавання,
хоць i чакаю на "Чаму?" адказу звыш,
і галашу: "Прыйдзі, маё Ты Спадзяванне,
на крык душы! Яна знямогла ў пакаянннi!
Суцеш з'яўленнем! Датыкніся — i суціш!"

I не маўчы,
малю! Нiхто на гэтым свеце
як Ты не ўцешыць — аніколі, анічым.
Дазволь i мне падчас нападку беспрасвецця
ля ног Тваіх згубiць сябе, знайсцi i стрэціць



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Імкнуўся спатоліць я смагу
апоўдні гарачага лета –
зачэрпнуў лясной прахалоды.
Вада пралілася скрозь пальцы
ў крупчасты і друзлы пясок.

Імкнуўся спатоліць я смагу
кахання. Падатныя вусны
пакрыў пацалункамі шчодра,
а шчасце багата лілося
скрозь пальцы ў нястрымны ручай.

Імкнуўся спатоліць я прагу
праўдзівых, утоеных ведаў,
а словы і тэзы чужыя
абрынулі неспадзявана



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Мая малая радзіма

Малая радзіма мая –
вялікая, слаўная Ліда,
з якою я сэрца спаяў,
з якою душа мая зліта.

Радзіма малая мая –
дзе замак стары Гедыміна
глядзіць, у мінулым ваяр,
у сіняе возера мірна.

Малая радзіма мая –
дзе ціхая рэчка Лідзейка
віецца, нібыта змяя;
дзе “лакі”, “малочка”, “ліцейка”…

Радзіма малая мая –
дзе шмат прадпрыемстваў працуе.
Вядомая ў многіх краях



Сярэдняя: 5 (7 галасоў)

Асяніны... Асяніны...
Стыне сэрца азярыны.
Пачарнеў лісток асіны
У прагалінах ракіт...
Успаміны...Успаміны...
Як не ўзорваныя міны
На балоце ў журавінах...
Восень, думкі і блакіт...

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2018
Свидетельство о публикации №118112005264



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

"Туман"
Туман раптоўна пахавае
Пад шэрым полагам дамы
Пад ім нябесаў сінь знікае
І цьмяна свецяць ліхтары
У лабірынце сонных вуліц
Туман сустрэне і прытуліць
У гэтай белай цішыні
Паўзуць самотлівыя дні
Дажджы змяняе мокры снег
Час запаволіў шпаркі бег
Сярод навісшых шэрых хмар
Даўно не бачна сонца твар
Есць у тумане нейкі сум



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

"Новагодні дзіцячы"
Весялімся мы сягоння
Вакол елкі навагодняй
Праз мяцель і снег глыбокі
У госьці к нам прыйшла здалеку
Цацкі,зорачкі,сняжынкі
Упрыгожваюць галінкі
Дзед Мароз не за гарамі
Новы Год сустрэне з намі.



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Вецер шэпча
абсыпістаму
лісцю.
Лісце шэпча
закалыханаму
саду.
Твае вусны
шэпчуць
мне пяшчотна.
Шэпт.
Шэпт.
Бясконцы шэпт.
Не сысці б мне з розуму
ад шчасця.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Я іду пілігрымам
Я іду пілігрымам
Па жыццёвых дарогах,
Не хаваюсь за грымам
Ад людзей і ад Бога.
На пагорку высокім
На хвілінку спынюся,
Хатцы мілай бацькоўскай
да зямлі пакланюся…
Аддыхну ў дуброве,
Да зямлі прытулюся,
І вадзіцы свянцонай
Я з крынічкі нап’юся.
Я іду пілігрымам
Па крутой пуцявіне,
Хтосьці кветку працягне,
Хтосьці словам злым кіне.
Я іду пілігрымам
Небам шлях мой машчоны…



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Я хацеў спатоліць смагу,
апоўдні
зачэрпнуў у далоні прахалоды,
але
вада пралілася скрозь пальцы
і сышла ў пясок.

Я хацеў спатоліць смагу
любові,
пацалаваў паддатныя вусны,
толькі
шчасце прасыпалася пяском
скрозь пальцы.

Я хацеў спатоліць прагу
ведаў,
аднак
чужыя словы і фразы
абрынуліся на мяне,
не пакiнуўшы ўласных думак.

Я хацеў спатоліць прагу
жыцця,
а



Сярэдняя: 4 (10 галасоў)

Жарты ружы вятроў: пахне крыкам і фугаю,
Скрыпкі восеньскіх студняў,
Брагі журба.
Яблыкаў у траве разгубленасць
Слухаю.
Дзён малацьба.

Рызы на цвік, рыззё – цвіркунам, і каб зорныя слівы,
Зрэнкі чорнага перцу, часнок, калыханкі заранак.
Дождж пасталеў і пайшоў, і мы пойдзем на ловы,
Ловы вятроў
У галлі паламаных маланак.



Сярэдняя: 4.4 (23 галасоў)

Што такое Радзіма?
Гэта пах верасоў
Між дубраваў цяністых
І бясконцых лясоў,
Гэта безліч блакіту
Над палеткамі льноў,
Хараство аксаміту
Жоўтых ніў і палёў..
Што такое Радзіма?
Гэта крык жураўлеў
У бялёсым тумане
Задумленных палёў...
Гэта ціхая песня
Што ліецца без слоў
Пад жывыя напевы
Белакрылых буслоў..
Што такое Радзіма?
Гэта квецень садоў
І дураслівы вецер



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

"Душа"
Ці есць яна на самай справе?
Ніхто не бачыў,кажуць есць
Яна як постаць у тумане
Жыве ў кожнага як госць
Душа хаваецца ў пяткі
Калі яе перапужаць
І ўцякае без аглядкі
Бяжыць яна,не перагнаць
І колер розны яна мае
Адна празрыстая-крышталь
Другая цемная такая
Як быццам чорная вуаль
Калі нам цяжка і сумуем
Калі нам горка і баліць



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

"Бацькоўскі дом"
Мы ўсе з далекага дзяцінства
Дзе грэла нас каханне маці
Дзе дух ад печанага хлеба
Стаяў амаль у кожнай хаце
Дзе безклапотны,басаногі
Ты мераў пыльныя дарогі
Таго маленства даўні пах
Ляціць за намі нібы птах
Вянок цыбулі,што ля печы
Калодзеж з чыстаю вадой
Што засталося ў далечы
У думках мы няслі з сабой
Не адарваць як пупавіну



Сярэдняя: 3.9 (18 галасоў)

И всё здесь повторяется.
И всё здесь неповторно.
Ничто не возвращается
В круженье иллюзорном.
Л.Воронова

Асенні сум... Фіранкі, нібы краты...
Накрыла бездань шэрая прасцяг.
Імжою подых восені працяты,
І грэе голуб пер’ем мокры дах.

Не б’юцца ў вокны рэхам гукі колаў,



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Мільгае сонца праз лістоту
У старым яблыневым садзе.
І нехта шалік з пазалоты
Якраз на плечы мне прыладзіў.

Нібы царыцаю гуляю.
Кружуся ў небе,лісце,птушках.
Далоні сонцу падстаўляю,-
Яшчэ на променьках пагушкай!



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Прыняўшы вечаровы душ,
Ноч па аблоках,
Надзеўшы зорны капялюш
Лічыла крокі.

І шляхам млечным
Гэта ноч усё гуляла.
Чароўны вальсавы матыў
Нам напявала.

А маладзік глядзеў услед
І хваляваўся.
Ён рыхтаваў ёй камплімент
Ды...Ўстрымаўся.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ну,давай!Ну,давй!Ірві струну!
На гітары сваёй размаўляй.
У чорным воку я бачу ману,
Ды жадання ўжо цераз край.

Па падлозе абцас вырабляе,
Квет злятае з чырвоных спадніц.
Як жа страсна цыган гэты грае,
Быццам жар абдае навальніц.

І здаецца няма ужо моцы.
Але нехта крычыць:"Ну,яшчэ!"
Ну, давай,распалі свае сонца,
Хай мне сэрца яно апячэ!



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Са святой нядзелькаю!
Тчэ зіма кудзельку.
Скора будзе у зямлі
Белая пасцелька.

Крохкі лёд на лужыцах
Свеціцца хрусталікам.
А сняжок балуецца,-
Сыпле на ліхтарыкі.

На дамы,на вуліцы.
І на лыпы елачак.
І,здаецца,кружыцца
Карагод паненачак.

Карагод паненачак
У беленькіх хусцінках.
У кроснавых сукеначках
Срэбныя сняжынкі.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Вы не чулі?Вы не чулі?
Восень ласкавай матуляй
Заспявала:"Люлі-люлі"

У садок нас павяла.
Гамачок з галін спляла.
Каляровы дыванок
Пасцяліла каля ног.

А вятрыска,яе брат,
Пагайдаць нас будзе рад.
"Пройдзе усе...",-пяе яна.
І прысніцца нам вясна.



Яшчэ не ацэнена

У далекім ляску
Жыве Чэсік-лясун.
У куфэрку яго
Толькі сум,толькі сум.

Пашкадуйце яго,
Расчаруйце яго.
Патанцуйце вы з ім
З сумным Чэсем лясным.

Стане ён танцаваць,
Стане песні спяваць,
І ніколі не будзе
Ужо сумаваць!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Вандроуник



Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)

У шторах пажоўклых,
Ля схаладнелай шыбы
Стогне душа, ці то песня мая тоне?
Сум невымоўны,
Боль несціханы нібы,
Вецер уздыхі
Гоніць
Па падваконні.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Анёл завітаў у госці.
Ніхто, насамрэч, не заўважыў
ягоную кволую постаць:
бацька свіную шынку ўзважваў,
маці гусака абскубала,
суседу на глупства часу бракуе,
а суседка сказала
што анёл яе не хвалюе.
А ты спачывала ў высокіх аблоках,
раскінуўшы рукі, як белыя крылы,
глядзела ў раскрытае вечнае неба
і здавалася існым анёлам.



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

Там, за рэчкай, у бары
Пасяліўся нехта,
Ён – як сон маёй пары,
Ці як рыфма верша.

Цэлы дзень мяне дзяржыць
У палоне думак,
І гаворыць, як мне жыць,
Дзе мой шлях-кірунак.

Успаміны прывялі
Да бацькоўскай хаты,
Адгукнуліся ў бары
Гулкім стукам дзятла.

Птушка сведчая, скажы,
Што хвалюе дрэва,
Можа, заклікі з вышынь:
Пакланіцца трэба?

Дзесьці тут спакон трымаў
Сялянін сялібу,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Смерць ксяндза Адама Фалькоўскага
У памяць аб падзеях 1863 года
Ксёндз Адам Фалькоўскі, пробашч парафіі ў Ішчолне Лідскага павета, быў расстраляны 24 чэрвеня 1863 года за тое, што ў час імшы зачытаў маніфест Народнага ўрада і заклікаў прыхаджан да ўдзелу ў паўстанні. Сёння на тым месцы, дзе пахаваны ксёндз (тэрыторыя сучаснага парку культуры і адпачынку ў Лідзе), знаходзіцца памятны знак.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ты граеш
звычайныя гамы,
выцягваеш гукі
з актаваў.
Лаўлю іх
у снежаньскай крупцы
слязінкамі лістапада.

Хай
зойдзецца рогатам
вецер,
акрэсліўшы формы
акордаў.
Ён ведае:
розныя сэнсы
мы гукамі
шчасна яднаем.

І ты не хвалюйся,
гарэза,
калі што няўдала
сыграеш –
свабоду
нячутнага гуку
я ў літары
пазбіраю.



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Беражы чысціню нашай мовы
Ад заморскіх і варварскіх слоў.
Продкам нашым яны не знаёмыя
Нам нятрэба замежных вятроў!

Наша мова багатая , гібкая
І гучыць быццам звон ручайка .
Яна потам з крывёю дабытая
Пустазелля ў мове няма.

І дарэчы яна старажытная
Сярод нашых славянскіх усіх моў,
У конкурсе самая мілагучная
Ў ёй існуе ад сэрца любоў.

Сцеражы , беражы ад нападкаў яе



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Ходзяць хвалі на пpасторы,
Ці то поле, ці то моpа - сіні лён.
Нібы песня, над палями
Нібы неба пад нагамі- сіні лён.

Ціхім шоpахам пpыбоя
Заручыў мяне з табою -сіні лён.
Зноў мне сэpца pазтpывожыў
Hа вочы твае падобны- сіні лён.
Прыпеў:
Бо ён чароўнік- сіні лён,
І зноў нам казкі дорыць ён,
І наяве ўвесь міp напоўнен з намі
Можа ён жартуе з намі - сіні лён.

Гарыць агеньчык- сіні лён,



Сярэдняя: 3.1 (10 галасоў)

Беражы чысціню нашай мовы
Ад заморскіх і варварскіх слоў.
Продкам нашым яны не знаёмыя
Нам нятрэба замежных вятроў!

Наша мова багатая , гібкая
І гучыць быццам звон ручайка .
Яна потам з крывёю дабытая
Пустазелля ў мове няма.

І дарэчы яна старажытная
Сярод нашых славянскіх усіх моў,
У конкурсе самая мілагучная
Ў ёй існуе ад сэрца любоў.

Сцеражы , беражы ад нападкаў яе



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Льецца і льецца, нібы гады,
У чыстых крыніцах цуд гэтай вады
Не замуцімы і глыбакі
У пушчах палескіх б'юць крыніцы.
Устань раніцою і паглядзі:
Б'ецца ў крыніцах агеньчык зары;
Вечарам познім, ноччу густой
Можна і зоркі крануць тут рукой.
Чорныя хмары ценем прайдуць -
Як наляцелі, так і сыдуць
Льюцца крыніцы, і ніколі
Не замуціцца цуд гэтай вады.
Льецца і льецца, нібы гады,



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

"Хадзем".

Я азіраюся. Не пазнаю твару.
За агароджаю саду стаіць дзяўчына,
Плямінкі сонца мігцяць на яе абліччы.

Цёпла бруіцца паветра паўсоннай мары,
Голас знаёмы ціхутка, ласкава кліча.

На яе пазіраю,
Вырваная з хваляванняў.
Не магу прыгадаць, хто яна
і як у мой сон прыкрочыла.
Раптам
Яна ўсміхаецца -
Так лагодна і шчыра,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Ухапіўшы крыламі блакіту,
Прызямліўся срэбраны каўчэг.
Мы выходзім парамі па трапе.
Прамільгнулі радасныя твары.

Сёння мы вярнуліся з нябёсаў –
Не далі застацца там грахі.
Сцюардэса ў форменнай спадніцы
Аддае нас смогу і бетону.

Дзе натоўп імкнецца да падземкі,
Развітальны погляд падыму:
Ці паспелі помнікі з’явіцца
З мармуровых, пёрыстых аблокаў?



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Вылятаюць іскры з-пад абцасаў:
Каралеўна па зямлі ідзе.
Падпяваюць фуры гучным басам
Каля прадпрыемства грамадзе.

А яна ўпэўнена штурмуе
Метры да любімай прахадной.
Да правычнай завадзі вяслуе,
Затаіўшы ў сэрцы неспакой.

Грацыёзная, прамая спіна.
Позірк ясны акрыляе свет.
Не адзін распешчаны мыжчына
З захапленнем пазірае ўслед.

Паспявае ўсё яна як трэба:
Кіраваць, любіць, жыццё тварыць.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Галінка на сцюжы
Адна галінка кволая на сцюжы.
І дзе той паратунак адшукаць?
Няспынна снег над садам кружыць, кружыць
І немагчыма слоту зваяваць.

Адна галінка, дзе выратаванне,
Дзе выйсце з лабірынта, дзе яно?
На жаль, не лечыць проста шкадаванне,
Кадлі бяда пастукае ў акно.

Чарговы дзень на досвітку прачнецца.
Чарговы дзень, пашлі надзею мне.
Баліць нясцерпна трапяткое сэрца,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ліст у калісьці
Я табе не пісала,
Што дождж барабаніў па лісці.
І што сум барабаніў па скронях, як дождж.
Я пішу табе ліст у сваё дарагое калісьці.
Ты прыедзеш---
На крок ад маршруту здарож.
Бачыш: вырас наш клён,
Восень грэецца ў барве лістоты.
А ў сэрцы тваім
Ці гарыць хоць іскрынка цяпла?
Мне здаецца,
Што там , у цішы, каля нашага плота
5
Мая шчырасць і светласць навек адышла.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Калі ад працы цела нема ные
І сонейка шыбуе на спачын,
Душа плыве ў ваколіцы святыя
Маіх бясконца дарагіх мясцін.

Там дрэмле вёсачка ля чыстай рэчкі,
Яе гайдаюць ціха туманы.
І ветрык малады – пяюн адвечны –
Прыносіць шчодра летуценні-сны.

Спачну ў цішы чаромхавага раю,
Дзе конікі трашчаць да хрыпаты,
Дзе зоркі вечар, бы гады, гайдае
І ўзводзіць таямнічыя масты.

Я захаплюся прыгажосці морам,



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

На тваіх плячах, Радзіма, цяжар часу.
У тваіх вачах рашучы ўздым.
У тваіх руках палітра красак
І прастор з багаццем баравін.

Ільняных палёў тваіх сінеча
Цягне да сябе, нібы магніт.
І ўзрывае душу ў ціхі вечар
Светлых, ясных думак дынаміт.

Па тваіх сцяжынках аж да скону
Мне цікава па жыцці блукаць.
І насіць у сэрцы чысты гонар
За твае палі і сенажаць.

За твае чысцюткія крыніцы,



Яшчэ не ацэнена

Дзяўчаты ад яго ўсмешкі млелі,
І кожная ўздыхала ўпотай,
Ды адгушкалі светлыя арэлі:
Ваенкамат, камісія і … боты.

Ён не хаваўся па задворках вёскі,
Не выбіраў сабе бясхмарны стан.
Недаравальнай явы адгалоскі…
Як прыгавор: “Служы. Афганістан.”

І ён служыў сумленна і аддана
На той зямлі, што смерць нясла і слёзы.
Як падарунак кожны новы ранак
Сярод пустыні і суровай прозы.



Яшчэ не ацэнена

Мы блукалі з табой па купальскіх сцяжынах,
Прысмак ночы клубіўся ля соннай ракі.
Шчодра час нам дарыў залатыя хвіліны,
Дзе запальвалі росы ў лугах светлякі.

Не шукалі мы папараць –кветку з табою,
Ды яна і зусім не патрэбна была,
Бо шчасліваю згадкай над ціхай вадою
Летуценная мроя мая, нібы лодка, плыла.

Гаманіла тваё хваляванне нязвязнаю мовай,
Асыпаліся ўсмешкі зусім незаўважна ў ваду,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Паўночна-захадны край!
Панямоньне, Падзьвіньне, Пабужжа
І Падняпроў’е аддай,
Як зможа цябе хто адужаць.

Вякі безупынна ляцяць,
Руйнуючы замчышчаў цэглу
І лунае ад іх адзін сьцяг
Табе бел-чырвона-белы:

Сьцяг змаганьня і волі,
Сьцяг вялікіх надзей,
Рэе з грунвальдскай погоні
Неўміруча да нашых дней.

Паўночна-захадны край!
Свае рэкі, балоты, азёры
Пад сьцягам набытым трымай,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Кінь мне яблык з сада.
Ён тугі такі.
Я яму так рада,
Бо з тваёй рукі.

Паляціць барвовы,
Падалом злаўлю.
А яшчэ тры словы:
"Я цябе Люблю!"



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Ядвізе Паплаўскай

Каляровы клен за акном стаіць
Каляровы клен на мяне глядзіць.
Фарбавы настрой,восеньскі настой
Сэрца супакой.

Каляровы клен,годзе сумаваць.
Каляровы клен,я хачу гуляць.
Ты пасыпь мяне сонечным лістом
Залатым руном.

Я ружовы ліст да неба паднясу,
Завярну у яго зорную слязу.
Хай мне будзе знак шчодрасці нябёс
Спачувальных слёз.

Каляровы клён за акном стаіць.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Глагол-часціна мовы,
якая адказвае на пытанне:
што рабіць

***
Насупраць дзверы.І з кватэры
Яны вядуць у шумны свет.
Нагою я прыступкі мераю
У чужы трапляю чыйсці след.

Другою мне здаецца вуліца.
Крок прыпыняю.Вецер у твар.
І абаронна вочы жмурацца
Вузейшім робячы абшар.

Так адчувае сутнасць новае.
Уключае розум,сэрца,слых.
У глыбіні душу выхоўвае,
Яе хавае ад чужых.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ты пачні,а там адчуем,-
А ці ёсць сугучны тон.
Можна тэму браць любую,
Тоькі б не сфальшывіў ён.

Тон высокага гучання,
Як апошняя струна.
Будзе чутна і ў растанні,
Як вібрыруе яна.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

На гэтым чорным дыване,
Што ноч расцягвае над дахам
Нібыта хто пусціў з замахам
Белёса поўня палыхне.

А ты стаіш пад той мішэнню,
У грудзях баліць,- не прадыхнуць.
І зоры кулямі імгненняў
Здаецца праз цябе лятуць.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

З'явілася натхненне,
І ў верш збіраю словы.
Маўчыць маё сумленне -
Ня ведаць роднай мовы.

Па іншаму стракочуць
Чужыя словы ў душы.
У шэраг як ускочыць,
Недахопу не знайсці!

Ня мне адной знаёма,
( Ня варта мову знаўшы),
Шукаць значэнне слова,
Буквар у рукі ўзяўшы.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Першы снег. Раніцой
у застылым паветры
водар хлеба і хвоі
над хатай вісіць.
Яшчэ сонца не бачна,
а свет белы-белы,
і няроўным радком
па тым снезе
мой след…



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Задарожаны, шэптам дажджоў стамлёны,
Нібы лісце з аголеных дрэваў наўскрай
Праплывае, як вецер самотны, бясплённы
Прадапошні кастрычніка шэры адчай.

Слёзным вокам журбоцііца сонца здалёку,
Даляглядаў празрыстаць знявечана ў дым.
Можа, варта чакаць нібы збаўцу палёгку,
Альбо верыць у лета вясёлкавы млын?

Той, што ў памяці горкай цяпло утрымае
Напрадвесні атожылкаў зніклых падзей.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

"Я не паэт.."
Я не паэт,але бывае
Рука бярэцца за паперу
Душа баліць альбо спявае
І слоў радочкі вылівае
Пішу пра тое,што хвалюе
Што вочы бачаць,сэрца чуе
Пра тое,што даўно згубілі
Пра тых,каго мы так любілі
Пра родны край,сваю зямлю
Пішу пра тое,што люблю..



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Ад рыфмы да верлібра толькі крок.
Калі развагам, думкам, словам цесна,
То ўсе яны сплятаюцца ў клубок,
Каб з формамі знайсці сваю сумеснасць.

Не пішацца пакутлівы санет –
Збор непарушных прынцыпаў і правіл,
А сціплы мілагучны трыялет,
Містычна сэнсы рыфмамі падправіў.

Не зможа зачароўваць той сюжэт,
Дзе ямб і амфібрахій, нібы краты.
Рассекчы б вузел, вызначыць сакрэт



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я пераклаў тваё маўчанне
вольным вершам.
Усё, што не пачуў
і не хацеў казаць.
Папера вытрымала словы.
Са здзіўленнем
адчуў міжволі на працягу дня,
што пераклад
не выклікае захаплення.
Я не сучасны,
вельмі не дакладны,
і далёка
не першы, з тых,
хто спрабаваў цябе
перакладаць.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Калі ты ў пошуках чароўнай мроі
Збег, і душу дадому не вярнуць,
Успомні, як вясенняю парою
У родным садзе яблыні цвітуць.

Калі скаціўся долу ў час кароткі,
І лёс надзеі дзверы зняў з завес,
Успомні, як дурман густы, салодкі
Ля роднай хаты распускае бэз.

Калі ўсё разбурылася і знікла,
І моцы зноў падняцца не стае,
Успомні, як упэўнена і звыкла
Над родным небам сонца ўстае.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Дон Кішот.

Не з гідальгаў Ламанчы,
Не з родводаў шляхецкіх
Кульгаю без Санчы,
Ад сэрца да сэрца.

Цуглі згрыз Расінад мой.
Дзіда ў похвах і шабля,
Дульсінэя з тумана
Ад нябыта клікае…

Да Дабра праг, скакаў я,
Зло за мной не адстала
І званы маёй праўды
Цішынёю азвалісь.

Душу мусіць зьнявечыў
І зьнясіліў душу,
Не адкрыць каб ёй дзьверы
Векавечнаму Злу,

Не прыняць каб ляноту,
Заімшэць і запсець,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

З непарсчэсванымі пасмамі
Ад ліхалеццяў да нягод
Брыдзе з цвярозым Санча Пансаю
Сіньёр гідальга Дон Кіхот.

Шарэе неба каламутнае
На голых дрэвах і трысці,
I Санча сто гадоў пакутліва
Не можа рыцару ўдзяўбці,

Што не ў пашане зараз гаерства,
Што некарысны ваш прыход,
Што вы шляхоў не заўважаеце,
Сіньёр гідальга Дон Кіхот.

На іх – фіскалы і варожыны,
I той жа пыл, і той жа бруд,



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

– Ну, што, Транята! – выдыхнуў Міндоўг,
I знік спалох з яго вачэй увішных,
Бо для яго бліжэйшым быў за іншых,
Той, хто згадзіўся выканаць свай доўг.

– Ну, што, Транята! – зноўку нараспеў
Ён вымавіў, каб быць пераканаўчым
I зразуметым так, а не іначай.
I гэта быў загад, а не сумнеў.

– Пара трыумфаў скончылася. Час
Наблізіўся ганебнага бунтарства.
Таму, з нагоды ўмацавання Княства,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

***

Час бавіўся ў зачаццях і скананнях,
Люляннях зыбак, жыціку магіл.
Мігцелі купалы. Над іарданню
Наўсцяж сягаў блакітны небасхіл.

Ляцела слава птушкай агнявою,
Стагоддзі абціралі ржавы грым,
I зоркі залатыя над Літвою
Свяцілі мне і прашчурам маім.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Нашто ты, Госпадзі, мяне пазваў
На подзвіг вераломства несвавольны
I ганьбаванню вечнаму аддаў?

Чаму завабіў у намер крамольны
Мой слабы мозг, каб адчуваў і ён,
Наколькі здрадны космас навакольны?

Нашто не лаўр, не кіпарыс, не клён
Ты мне абраў, а брыдкую асіну,
Каб мне бясслаўны быў заўжды праклён?

Няўжо да твару Госпадаву Сыну
Са смертным мэту цяжкую дзяліць,
Даверыўшы благую палавіну?



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

***

Мне няёмка было ад сумнеўнага суму
Ў занядбаным, пакінутым сонцам бары,
Бы чыюсьці глухую бяссонную думу,
Як жарон, укладалі ў руку махляры.

Пагражальна гулі карабельныя сосны,
I аблокі ляцелі па небе кулём.
З верхавіны крумкач звар’яцела і грозна
На жыццё варажыў атлусцелым валлём.

Ён драпежнымі ў сук учапіўся крукамі
I праз позірк мяне свідраваў скавышом,



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

Унуку



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Месяц з неба цікаваў,
Заглядалі зоркі ў вочы,
Як Паўлюк свой верш каваў,
Гартаваў да позняй ночы.

Лені волі не даваў,
Уяўленню даўшы волю,
Колькі год Багрым каваў
Сваё шчасце – жырандолю.

Будуць жыць за векам век,
Як дагэтуль – веку болей
Жырандоляй – добры верш,
Добрым вершам – жырандоля.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

З дзяцінства да слёз мне знаёма
У вочы глядзіць пільна мне
З радзімае хаты ікона
Ў кватэры маёй на сцяне.

Маліцца на гэту ікону
Да скону мне будзе цяплей.
Бацькі і браты мае колісь
Ў яе адбіваліся шкле.

А зараз са мной мае дзеці
Глядзяцца ў яе…
Нездарма –
Няма даражэйшай на свеце
І больш цудатворнай няма.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

І ў непагадзь, душа,
Гарыш ты ад любові.
Ад сораму гарэць
Не прыйдзецца, мо, болей.

Ад Вечнага агню,
Ад вогнішча Купалля –
Гары, душа, гары –
Нікчэмнае ўсё спальвай!

І, можа, на святло
Тваё
хтось выйсце знойдзе.
Яго ты адагрэй –
І ён аднойчы дойдзе

Да Вечнага агню
Да вогнішча Купалы,
Каб іскры і яму
У глыб душы запалі…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

1.
Калі на Вечны гледзячы агонь
Перада мною часам
праступае,
Нібыта кроў праз белыя бінты:
Людзей жывымі, быццам дровы, паляць
Фашысты
раўнадушна,
Што ж тады
Шчаслівых маці іх
я уяўляю,
Калі пад сэрцам носячы яшчэ
Яны пяшчотна ў марах
іх люлялі!
Ці гэта ўбачыць мамы іх маглі
Ў жахлівым сне,
Бы так магло прысніцца,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

І. С.

Як на чужым стаяў,
Ледзьве стаяў я часта...

На развітанне
я
Слова Вам даў
на шчасце.

Ласкай нябёс
На нас
Хмарка вярбой звісала...

Мне Вы тады
ў адказ
Слова далі –
таксама.

Добра, што маю я
Слова,
што сілу мае.
Слова стрымаю я –
Слова мяне стрымае.

Нават калі я
ліст
Восеньскі
атрымаю,
Мо, не стрымаю слёз –



Яшчэ не ацэнена

У роднай старонцы,
Пазнаўшы, мяне
Зязюля вітае.
У мілай старонцы
Ў дзяцінсінства мяне
Зязюля вяртае.

І зараз манету
Ў кішэні знайду,
Бо веру ў прыкмету.
Але, патрымаўшы,
Я кіну ў ваду
Манету вось гэту.

Мне тут, як дзіцяці,
Так доўга гады
Зязюля зноў лічыць.
Чаму ж на чужыне
Зязюля заўжды
Намнога менш зычыць?

Таму на радзіме
Мне роднай душой
Зязюля здаецца.
Таму, як гадзіннік
З зязюляй,
Ішло



Яшчэ не ацэнена

Здаецца, ёсць душа, –
З іконамі святліца,
Дзе хоць на найкі час
Магу я прытуліцца.

Здаецца ёсць душа
На гэтым белым свеце,
Дзе не ў куточку мне, –
На покуці быць – свеціць.

Бо як ты б не вяршыў,
Які б не быў вядомы,
А без такой душы
Ты, як жабрак бездомны.

Пакуль не адыйшоў
Навечна ў зор суквецці,
Здаецца, што знайшоў
Душу адну на свеце…



Яшчэ не ацэнена

Не адна ў каханні радасць.
Аблятае лісце слоў…
Ды каханне з сэрцам разам
Можна вырваць – прырасло.

Ёсць нямала бессардэчных.
Бессардэчным стаць баюсь.
І, як прадзеды спрадвечна,
Я над тым, як сэрца, б’юсь,

Каб смялей было сустрэцца
На тым свеце – дні бягуць, –
Будзь заўсёды чулым, сэрца,
Міласэрным, сэрца, будзь.

І калі парой пакрыўдзяць,
Ты ўжо надта не сярдуй.
Пашкадуюць – час той прыйдзе.



Яшчэ не ацэнена

З сям’ёю наведаўшы родны своў кут,
Аблашчаны мілаю Віліяй тут,
Сцяжынай праз лес
На прызначаны час
Ў мясцовы храм кнігі – духоўны ачаг,
Запрошаны, я на сустрэчу спяшыў
Да тых, каму вершы мае да душы.

Маленькі сынок мой заснуў на руках, -
З ім так забаўлялася нянькай рака!

Як раптам убачылі: дрэвы ляжаць
На нашай дарозе, і шмат іх, на жаль.

Калісь ураган тут, відаць, вар’яцеў –



Яшчэ не ацэнена

Ze lzamі іdzem na groby
А. Міцкевіч

Гісторыі покліч пачуўшы,
Ў яднанні натхнення набрацца
Памкнуліся шчырыя душы
На вечнасці веча сабрацца.

Малітве сумлення паслушны,
Ў жалобе народ аднадушны
Ля могілак моўчкі спыніўся:
– Дзень добры, Дзяды, – Дзень Задушны!

Што іх тут памянуць, адчуўшы,
Вячэрняй парой засвіталі
Памёршых, загінуўшых душы
Сюды адусюль завіталі.



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Прабач, мая земля, мяне,
Што абаронца толькі для сябе,
У акопе асабістым я сяджу
I пільна варту там нясу.



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Cутоннем
накрывае
горад:
хавае
колеры ад гукаў,
дрэвы ад ветру,
хаты ад асфальту,
асфальт ад людзей,
мяне ад цябе –
шэрасць у шэрым змярканні.
Не бачна
ні твараў,
ні паглядаў,
ні ўсмешак,
ні памкненняў,
ні маіх, ні тваіх –
шэрасць у шэрым змярканні.
Раптам
святло ліхтара
выхоплівае
ў траве
тонкую бліскучую палоску шаці:
водбліск душы –
шэрань у шэрым сутонні.



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

У глыбіні
замшэлай студні
патанула
апошняя кастрычніцкая ноч.
Тут змроку толькі рэха
машынальна
паўторыць шэпат твой,
а голас мой –
зваротным гукам.
Беленькі каменьчык,
закінуты дзіцячаю рукой
на дно крынічнае,
ледзь бачна калыхнецца
і зоркай пуцяводнай усплыве
над ледзяной вадой
у бездань
неба,
дзе крыламі загадкава блісне
раптоўны ўспамін
далёкага,
кранальнага дзяцінства…



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Задумала Восень сабе абнову пашыць... I перш за ўсё выбрала залацістыя і чырванаватыя колеры: яны ёй больш да твару. Ціха хадзіла палямі, пералескамі і падбірала сабе на сарафан то трохі чырвані, то залацінак, што свяціліся ў лістоце дрэў. I асіны, і грушы ажно чырванелі ў праменнях ціхага сонца, а клёны і бярозы залаціліся сваімі кронамі на ўзлессі.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Дзеньсвяточны,
Дзеньвясёлы.
Пахнуцьяблыкі
Ўсадах.
Мыідзём
Сягонняўшколу,
Ранцыновыя
Ўруках.
Мынастаўніцу
Вітаем.
Адусмешак
Светлыклас,
Наватвосень
Залатая
Вельміпросіцца
Данас



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Назбіраю лісцяўя
Удвары,
Штозляцелізклёніка
Безпары.
Пакладуўкніжкуіх
Міжлістоў.
Хайляжаць,аціхлыя,
Каляслоў.
Хайгавораць-шэпчуцца
Абвясне.
Хайскладаюцьпесеньку
Длямяне



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Нібыцерам,жоўтыскверык,
Гэйты,церам-церамок,
Адчынісваенамдзверы,
Адамкніхутчэйзамок!
Ціхашчоўкнуўлісцік-ключык—
Паднагамі—дыванок,
Жоўты,пышныіпявучы.
—Чыйты,церам-церамок?
—Мой.Заходзьце,—кажавосень,—
Вельмірадаягасцям.
Вецерказкімнепрыносіць.
Раскажуіх,дзеці,вам.



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

О Беларусь, мая Радзіма,
Няма на свеце месца прыгажэй,
Чым наша роднае Падзвінне,
Чым Нёман з Прыпяццю тваей..
Там ўсё навокал сэрцу міла
І цешыць вочы хараство
Амшалай пушчы густалістай
І рэк адвечных чараўство..
Там вабіць сэрца сінь азёраў
І васількоў жывы блакіт
Сярод бясконцых ніў прастораў,
Аточаных густотаю ракіт..
Ліецца гоман срэбным звонам
Там сярод пушчаў і дубраў:



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

"Восень"
Залацістыя кроны дрэў
Над пластамі туманаў белых
Не чуваць больш птушыны спеў
Россып яблык у траве пераспелых
Хмаркі мяккай кудзеляй плывуць
І куды,не вядома
У сінім небе шнурочак вядуць
Жураўлі ўсе далей ад дома
Адцвілі ў лясах верасы
Засыпае іх ліст з пазалотай
Як чырвоныя абрусы
Журавіны на багнах-балотах



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Аддаю што не маю,
Што рукам не ўтрымаць
І аб тым забываю
Нельга што забываць:

Немаўленства, дзяцінства
І юначыя бавы,
Рэха бомам гукніцесь
Ад далечнае далі,

Ад ускрайчыка леса,
Ад прытула сядзібы,
Ад чыгункі жалезнай
Каля роднай хаціны…
-15.10.18.
-



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Калі запелі Вам: «Асанна!»,
зусім не трэба забываць,
што нехта тым жа часам спраўна
крыж пачынае майстраваць.



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Добрай справай падаецца нам - спяшацца,
Свет змяняць і падбухторваць іншых так.
Мы забыліся са шчырасцю ўсміхацца,
Быць героем амаль кожны з нас мастак.

Адпачынак суадносім часта з працай,
Асуджаем тых, хто вельмі доўга спіць,
А не думае пра тое, як планеце
Ўсю даніну найхутчэй бы аплаціць.

Мой сусед павінен мне, а я суседу -
Кажа той, хто на свой карак узваліў



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Ты мне напішы. Ліст, няхай і нядоўгі,
Але каб яго патрымаўшы ў руках,
Я ўсё зразумела, і нашы трывогі
Знікалі так хутка, як дзьмухаўца пах.

Ты ўспомні мяне сярод думак вясновых,
Сярод ажываючай зноў цеплыні,
Калі абуджаючы подых прыроды
Нас рухае з марай па жыцці ісці.

Шапні мне на вуха аб нечым прыгожым,
Каб мары мае на вачах расквілі,



Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)

Мне вось адно не зразумела,
Чаму ты плачаш, беларус?
Айчыну маеш, розум, цела,
Магчымасць выбраць свой хаўрус,
Зямлю бацькоўскую, матулю...
Не тое маеш, што хацеў?
Дык слоў да сэрца не прытуліш.
Што сам зрабіў, тое займеў.
І не хлусі, што вінаваты
Не ты, а хтосьці іншы у тым…
Ты - гаспадар для свае хаты,
А не суседзі ці браты.

Бо плач і крык - для слабакоў,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Над зялёнатраўем лета
вісіць маё адлюстраванне,
пераліваючыся тонкімі бакамі
мыльнай бурбалкі.

Але, здаецца, дарма
я цешыўся табой,
бо зусім не заўважыў,
што ты з нецярпеннем чакаеш,
як лопне мыльная бурбалка.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Мне хацелася быць поруч з табой.
Салавей палка рваўся з клеткі.
А смык першай скрыпкі жадаў
стаць тонкім кійком
у руках дырыжора.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Хата пазнала мяне, сціпла рыпнуўшы ганкам,
З-пад шырокай страхі цмокнула ў нос скразняком,
Калыхнула павольна бялюткай фіранкай
І кранула патыліцу моцным, крывым вушаком.

Штосьці сказаць мне было, сеўшы ў смуце на лаву:
Дзе я быў, што рабіў? Долю знайшоў. Ці сваю?
Што кранае мяне? Як там маюцца справы?
І пра што, часам, звонка і важка з імпэтам пяю?



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

"Куды ідзеш ты?"
Куды ідзеш ты чалавек
І што нясеш ты за плячыма
Свой дом аставіўшы на век
І дзе цяпер твая радзіма?
На суд нябесны і няхай
Мяне там судзяць па закону
Не вінаваты-будзе рай
Інакш, пякельня стане домам
Нясу ў заплечніку туды
Што я зрабіў на гэтым свеце
Няма бязгрэшных,вы паверце
І я прызнаюсь,не святы



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

"Адзіноцтва"
Два радочкі хат старэнькіх
Непакошана трава
Агарод і двор маленькі
Каля плота крапіва
Шумнай вуліцы вясковай
Што раней была,няма
І сядзіць цяпер ля хаты
Бабка старая адна
Твар,нібыта тая кніжка
Па маршчынках пачытай
Гора ей хапіла з лішкам
І жыцьце было не рай
Можа гэта чыя маці,
Можа есць у яе радня?



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Айчына, Радзіма…
Слоў гэтых сугучча
На сьмецьце не кінеш,
З душы не пазбудеш…

Яно ўсмакталась
У калыскі ад маці,
Ад бацькі аддалась
Жыцьцё працаваці

І бабінай хаты
Амшэласьцю цьмянай
Мяне зноў клікае
З часоў немаўлячых.
-11.10.18.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Мы Жыткаўшчыну будзем
У песнях праслаўляць.
З птушынага палёту
Абшары аглядаць.
Тут край азёр, затокаў
І Прыпяці - ракі,
Яе малых прытокаў–
Науці і Сцвігі.
На Прыпяцкім Палессі
Раздолле і прастор.
На лузе, на ўзлессі
Птушыны пеўчы хор.
У голасе салоўкі
Гучыць любоўны трэк.
У пошуках сяброўкі
Пазыўнае «літ-чэк».
Пярэстай качкі голас
“га-гаг, га-гаг “у кустах,
Бы лопнуў двойчы полаз



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Хатка што ля дарогі
Ты у сэрцы са мной
Свецяць вокны зімою
Свецяць ранняй парой.

Там матуля чакае
Сваіх дзетак дамоў.
І слязу выцірае
Каб не ўбачыў ніхто.

Плача , сэрца у маці
Горка плача душа.
Разляцелісь па свеце
Быццам птушкі з гнязда.

Хатка што ля дарогі
Многа бачыш ты сноў
Як вяртаюца дзеці
Як гудзіць усё вакол.

Як цвіце зноў чаромха
Як нявеста у садзе .



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Хто першым пабачыў каханне?
Хто першым ступіў першы крок?
Шчымлівых пачуццяў паўстанне
Хто ў сэрцы адчуць першым змог?

Чый першы пранізлівы позірк
Душою душу ацаніў?
Хто сціплую, сумную прозу
На чулыя вершы змяніў?

Хто першым паверыў сумненням?
Хто першым ваганні адчуў
І ў памяць аб першым імгненні
Паспешліва свечку задзьмуў?

Паныла, самотна блукаю
І кожнай п’янлівай вясной –



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Сябры! Можа хто можа дапамагчы кнігамі вясковай бібліятэцы, якая панесла страты ад пажару. Калі хто захоча дапамагчы, даслаць кнігі можна па адрасу:
247040 Гомельская вобласть, Гомельскі р-н, в. Клімаўка, вул.Центральная д.3Б. Клімаўская сельская бібліятэка.

ПРАБАЧЦЕ, ШТО НЕ ВЕРШ.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Агонь кахання можа
Ад іскры ўспыхнуць Божай.
Аднак часцей бывае:
Яго мы здабываем,

Яскравы, добры, чысты
Агонь без дыму ў вочы,
Ад шчырасці іскрысты,
Найбольш узнёслы ў ночы.

І днём з агнём хутчэй мы
Глыбейшы сэнс знаходзім,
З паходняй той лягчэй мы
Да ісціны падходзім.

…З агнём кахання часам
Гуляем небяспечна.
Гульня кахання часта
Каштуе зорных свечак…

І мы ў сабе здабудзем



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Бог пачуў – і чуе родны краю:
Дудка беларуская так грае!
Россыпамі сонечнага рання
Гэта гранне –
Быць людзьмі старанне.

Ды парой агорне смутак нейкі:
Грання беларускае жалейкі
Дзіўных гукаў-зыкаў зёлкі-лекі
Ці памогуць – хто душой калекі?

Каб без мовы наскай не сканалі,
Каб жыццё з радзімай ладкавалі,
Пад чужую дудку не скакалі,
Пад сваю жалейку смуткавалі.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Дзе ты, лета?
За гарою –
У акно глядзіць сумёт.
А цягучае чаканне,
Як вядома ўсім, –
Не мёд.

Пчолы ж рупнасці матулі,
Разганяючы нуду,
Як натруджаныя рукі,
Задаволена гудуць.

Засцяліць
І ў нас таксама
Шэры будзень
Будзе чым.
Ў такт прытупваючы,
Мама
Заспявала,
Прадучы.

Калаўротам,
Карагодам
Кружаць мроі ў галаве.
У вачах маіх
Кудзеля
Хатнім воблакам
Плыве…



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Успомні маленькім сябе
На руках
У маці і ў бацькі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Успомні падлеткам сябе
На руках
У дрэва і ў рэчкі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Дзіцятка малое
На рукі вазьмі,
Яму усміхніся –
Вазьмі сябе ў рукі!

Свяшчэннай зямліцы
Ў далоні вазьмі
З магіл сваіх блізкіх –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб вынесці мукі
І выйсце знайсці,
І радасць – нарэшце –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб потым і ўнукі



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ці, можа, здалося,
Што зваў мяне хтосьці?
Агледзеўся:
Восень
Старая –
У госці.

Здалёку вітае,
Махае, ківае
I слёз не хавае
Вяшчунка сівая.

Хоць восень старая,
Душой не глухая:
Мяне дакарае,
Глыбока ўздыхае,

Што ўжо на радзіме
Я быў даўнавата,
Што мама і хата
Глядзяць вінавата,

Чакаюць:
Павінны
Шляхі-пуцявіны
Прывесці мяне
Да сваёй пупавіны.

Журбой спавівае,
Ціхутка спявае,
Мне восень



Яшчэ не ацэнена

Чым сумны, радасны не меней,
Ад’ехаў ты ў вялікі свет.
Як адганяючы сумненне,
Рукой махала мама ўслед.

“Знаўшоў не болей ты, чым страціў” –
Сумленне голас падае, –
“Часцей ты стукаўся да маці,
Як быў пад сэрцам у яе”.

Што да парога дарагога
Цябе дарога прывядзе,
Матуля, як цябе малога,
Надзею туліць да грудзей.

Ад слёз парою не ўтрымацца, –
Журба ў табе гняздзечка ўе:



Яшчэ не ацэнена

Калісьці зеляней была трава,
Блакітней неба і лагодней сонца.
Тут беларусам памагаў трываць
Сам Райніс – наш дарадчык, абаронца.

Ці, можа, што з дзяцінсіва тут пры ўсім –
І песня беларуская запала.
Ці, мабыць, што аб тым яго прасіў,
Наведаўшыся ў Латвію, Купала?

Каб тут сабой самімі быць маглі,
Каб тут сваёй не выракліся мовы,
Каб школы й беларускія былі, –
У Сейме Райніс сцяг трымаў прамовы.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

У небе далёкім лятак адзінокі
І ты, нібы ён, ляціш за аблокі,
Бяскрылы, самотны,
Сапраўдны, як восень,
Няісны як сонца ў замглёнай вадзе,
Што бегла дажджом
Паміж дрэваў ў сухотах,
Паўз словаў згрызоты,
І поглядаў слоты…

У небе далёкім птах адзінокі
І ты, як Ікар, беспадстаўна-бязногі,
Бяскрылы, бязрукі, бязвокі – далёкі
Сам ад сябе, быццам рыба ў вадзе,
Што з хмараў на плоць ападае самотай,



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Не абяцаюць вырая гады
І тых, хто нас пакінуў - не вяртаюць,
Ляцяць-ляцяць, нясуць яны другіх
Да ўзьлёту новага, да новага сьвітаньня.

На вогнішчы былым сьлядоў няма
І немата спавіла шматгалосьсе
Тых, хто жыцьцю пазыкі ўсе аддаў,
Як полю зерне аддае калосьсе.

Не абяцаюць вырая гады
І тых, хто нас пакінуў - не вяртаюць,
Ляцяць яны ад клопатаў зямных
І клопаты зямныя сустракаюць.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Шчыры дзякуй, табе, за маё адзіноцтва,
За надзеі, якія мяне збераглі,
Недаказанасць слоў і няздзейснасць прароцтваў,
За віхуру на сэрцы ў гарачыя дні.

Шчыры дзякуй, табе, за сапраўднасць імгненняў,
За пакінуты ў думках пранізлівы след,
За гуллівай вясны маладое кіпенне,
За жыццё, ад якога душой не аслеп.

Шчыры дзякуй, табе, за сямейнае шчасце,
Хоць дарыла не мне ты пяшчоту сваю.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Гожа сонца грае –
Божа памагае.
Ды маўчыць салоўка
Ў развяснелым гаі.

Што маўчыш, салоўка,
Зесіўшы галоўку?
Што у салавейкі
Слёзанькі на вейках?

Ці не ты нядаўна
Так самааддана
Песняй заліваўся?!

Сёння ж так азваўся:

– Як я ні стараўся,
Як я ні маліўся –
Заўтра гай мой зваляць! –

І слязьмі заліўся...



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Быццам гэты першы снег
З сорак першага –
балесным
Небатканым палатном
Светлай памяці нябеснай,
Светлай памяці зямной
Тых, хто ўжо распростваў крылы
З выпускнога
узляцець,
Ды вайна рукой накрыла...

І апошні іх званок
З лугу школьнага
ўрачысты
Сёння вырас для мяне
У вялікі звон вячысты!

Ён – аб тым,
Што многім ім,
Адышоўшым у ніколі,
Снегу першага



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Прыляціць вясной сарока –
Навіну з хваста страсе,
Што ўжо бусел недалёка,
Што дзіцятка вам нясе.

І зязюля напрарочыць
І яму багата год,
І варона не сурочыць,
Не абкаркае яго.

Шчабятаць ён будзе міла,
Ў снах лятаючы, расці,
Толькі б мужны голуб міру
Белы свет не апусціў…

І яму яго салоўка
Заспявае на страсе!

Прыляціць вясной сарока –
Навіну з хваста страсе…



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Сюды сышліся ўсе мае кругі:
Акруга гэта – круг жыцця другі.
Мая буслянка – першы круг жыцця.
Я тут шчаслівы сёння, як дзіця.

На Звеставанне на радзіму я
Вярнуўся буслам на кругі свая.
Вярнуўся з весткай, што крылаты лёс
І мне дзіцятка-бусліка прынёс.

Я тут гляджу ў нябёсы, як малы,
Дзе кружацца знаёмыя буслы.
Яны таксама радасна мяне
Вітаюць зноў у роднай старане.

На Звеставанне на радзіму я



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Высакародны лес,
Лёгка з табой сустрэцца,
Ад цеплыні тваёй
Шчырай душы
Сагрэцца.

Глыбакадумны лес,
Добрую памяць маеш:
У глыбіні сваёй
Чулай душы
Трымаеш

Голас дзіцячы мой,
Што да сяброў галёкаў,
I галасы дзядоў,
Продкаў маіх далёкіх...

Дзякуй, вялікі лес,
Што памагаеш столькім,
Цяжка падчас,
але
Ты застаешся стойкім.

Помнім, заступнік наш,
Як ратаваў ты многіх...
Кланяемся табе,



Яшчэ не ацэнена

Клён усплёснуў лісцем:
Як жа гэтак выйшла?
Як жа гэта вішня
Раптам з саду выйшла?

Выйшла вішня з саду.
Клён увішна ззаду.
Счырванела вішня:
«Ты ўжо трэці лішні!..»

Клён усплёснуў лісцем:
Як жа гэтак выйшла?
Як жа гэта вішня
Рана замуж выйшла?!

Вішня-чараўніца,
Перастань мне сніцца!
З кім жа ж мне жаніцца?
Ці з бярозай ніцай?

Клён усплёснуў лісцем:
Сведкаю Ўсявышні:
I мяне ж калісці



Яшчэ не ацэнена

Ты звернеш завалы –
З дарогі не звернеш,
Бо верыш:
Імя сваё добрае
Вернеш.

Ў імя знакамітых –
Бязвінна забітых,
Ў імя безымянных –
Ва ўпор расстраляных.

Ў імя свайго бацькі,
Ў імя свайго сына
Твой дух не пакіне
Цябе злой часінай.

Інакш бы даўно
І душа адляцела,
Часовы прытулак
Пакінуўшы, –
Цела.

Імя сваё –
Чэснае слова –
Падымеш –
Ад бруду паклёпнага
Потам адмыеш.

І хросная маці твая –



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Запыталася хата:
– Што так доўга не быў,
Што ты маме і тату
Пакланіцца забыў?!

Не знайшоўся з адказам
На пытанне у лоб,
Ды з маленства адразу
У вачах усплыло:

Я стаю на парозе,
Абхапіўшы вушак:
– Мама, глянь, ці падрос я? –
Зазвінела ў вушах!..

Запыталася хата:
– Што так доўга не быў,
Што ўваходзячы,
раптам
Гуз на лобе набіў?!



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

"На праполцы"
Хто жыў у весцы,добра знае
Што працы там заўжды хапае
Зямля,нібыта немаўлятка
Ей трэба ласка і дагляд
Як палянуешся ты братка
І сам тады не будзеш рад
Упусьціш час і пад травою
Не знойдзеш,што садзіў парою
Вакол асот і малачай
Загоняць кожнага ў адчай
Не трэба нам і лайдакі
Каб прапалолі буракі



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Пакуль жывецца - жыві!
не пытайся ў бога аб смерці.
Не трымай хуткі бег крыві,
бо не можаш лёс свой заперці.

І паветра глытай і пі,
быццам гэта подых апошні.
Ты не бойся, а проста жыві -
зачарпнуўшы жыццё ў прыгоршні...

15.09.2018



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я верыў, забыўся, памёр,
цяпер мяне няма на свеце.
І зашумеў над хатай бор,
і ўсё на свеце гэтым смецце.

Мяне ахутаў пыл зямны,
бо ўсё пыл - ты, і я, і мы...
І зноў па нам звіняць званы...
Больш слоў няма, і я нямы.



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

Калыша вецер зыбку ночы,
Гайдае невалячкай свет.
Ляжу, шырока расплюшчыў вочы,
А свет пакінуў мне зорны след.

Калыша месяц рэха зорак.
Пад коўдрай сцішыўся сусвет.
Ляжу нямогла, а зорны золак
Мне пакідае свой запавет.

Калыша маці ўтульна зыбку:
“Табе, мой Ладзю, – бацькоўскі спеў”.
Ляжу і слухаю, нібы скрыпку:
Не нарадзіўся, а паляцеў.

І мне падаецца жыццё маё раем



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Каб Залюстэр'е не сагнула
аб глебу "промнікі" твае,
не засмучай сябе мінулым —
яно ўжо больш не існуе.

І баязлівым "А што будзе?"
не зааблочвай небасхіл.
Жыві цяпер, на радасць людзям,
твары дабро, па меры сіл.

Нясі святло па лёсу гонях —
агмень любові-мілаты.
І дзякуй Бога за "сягоння"
і тых, каму патрэбны ты.

29.09.2018



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Як усцешна ў палях --
Воля, сонца і вецер!
Хлебны колас у вачах,
Васільковы букецік.
А кругом небакрай
Сінню шыр абдымае,
І рамонкавы гай,
Беллю дол аблівае.
Тут паветра звініць,
І раздолле гукае…
Як жа мне не любіць
Прастор роднага краю?!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
12.09.2018



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Абудзіўся бярозавы гай,
Сонца промні ў лістоце цярусіць,
Ветрык шэпча: ”Грыбочак, уставай!”,--
У дарожку пара табе рушыць…
Засмяецца шчасліўчык: “Знайшоў,
Прыгажун-баравік! Асалода!”
Нездарма ж я так рана прыйшоў,
Адарыла так шчодра прырода!
Колькі шчасця ў восеньскім дні!
У блуканні зігзагамі сцежак,
Адчуваць што ты з лесам зрадні,
А ўдача ад Бога залежыць…
Я малюсе прыродзе заўжды:



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Эх, бары, вы бары:
Кажух з белых імхоў,
Із галінак – шатры,
І агонь верасоў!
Паліць восень тугу
Па нязбыўшыхся снах…
У юнацтва бягу
Па забытых слядах.
Эх,бары, вы бары!
Сню я вас па начах…
Залатая пара –
Ў зялёных вачах!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская



Сярэдняя: 4.3 (18 галасоў)

Не за медаль пішу, не за лісты!
Пішу тады, калі душа у жалі,
Што адцвітаюць белыя сады,
Ці прыгажосць зямелькі роднай зжалі.

Пішу задарам, кажуць ў нас «за так»,
Як пішуць адчуванні сэрцы ў скрусе,
Калі звініць пусты ад ветру гляк,
А поўны, бо цяжкі, маўчаці мусіць.

І не тады пішу, калі хачу,
А вось тады, калі захоча Неба,
Каб адагнаць ад зерня саранчу



Сярэдняя: 4.3 (15 галасоў)

(вёсцы Залацеева, што на Зэльвеншчыне)

Да родных берагоў свае Радзімы
Плыву я праз усё сваё жыццё -
Да ліпы ля калодзежу, каліны,
Што бацька пасадзіў, як адкрыццё.

Да барвінкоў у гародчыку, да мяты,
Да гушчару з півоняў, касачоў,
Да жоўтай, у абдымках кветак, хаты,
Што так заўжды хвалююць маю кроў.

Да плоту, што ў святло пафарбаваны,
Вясновым дзьмухаўцом жаўціць здалёк.



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

"Ціха восень дагарае.."
Тонкай ніцьцю белых кросен
Заплятае дрэвы восень
Чырванеюць журавіны
Сокам пырскае каліна
Восень з фарбаю гуляе
З пазалотай ліст губляе
Ветрам лісцік абарвецца
Уніз да долу панясецца
Усе далей ад маці-дрэва
Не пачуе птушак спевы
Упадзе,згніе,загіне
Назаўседы свет пакіне
Так заведзена з прадвеку



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

"Мне шкада"
Мне шкада,калі дзень пралятае
Не запомніш,такім быў пустым
І лісток каляндарны згарае
Подых ветра развее дым
Не падкажа нічога і дата
Як і сон,раніцою забыты
Як пустая на водшыбе хата
Без людзей, дзьверы,вокны закрыты
Не ўвойдзеш туды,не паглядзіш
І не возьмеш у рукі рэч
Нібы дрэва якое не садзіш
Глянеш-пуста і пойдзеш прэч



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Паўднёвае сонца Касандры не грэе болей цябе.
Ты цяпер пад тутэйшымі промнямі.
Халкідыкі прайшлі праз цябе як дзіда асалоды
Наросхрыст пакінуўшы душу там.
Эгейскае мора засталося кропляй памяці на
Целе, загарэлым, счырванелым, бы
Масянжовыя рукі дрэваў пад Мінскам,
Што таньчаць для цябе стрыптыз трыптыхам восені.
Там – за 30, тут – пад 10.
Там Метэоры-горы, тут – Салігорскія ўзвышшы.



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Прытулак для аслеплага

Алмаз – цыркач таленавіты,
арабскі белы конь – аслеп.
Больш на арэну не заві ты.
Артысцкі больш не есці хлеб.

Каня, якому зрок не вернуць,
у Дворышча перавязі!
На мяса не здалі – на ферму.
Гуманна абышліся з ім.

З канём прывезлі фотаздымкі,
дзе на арэне той яшчэ
і дзе ў яго гараць разынкі –
яшчэ відушчыя – вачэй…

Два воплескі – і на прагулку.
Паскубвае Алмаз траву…



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пляжныя прыпеўкі

Пляшку да пяску нясіце!
Да вады нясі яе!
Бераг з возерам для смецця –
урна жоўта-сіняя!
***
Пляшачак пананасіўшы,
дно зрабілі звалкаю –
шкло купальшчыкаў казыча
пад вадой русалкаю.
***
Хочацца адсюль, дзе мелка,
веславаць рукамі нам…
Цягне пад ваду гарэлка
нас нябачным каменем.
***
Водарасцевыя сеткі
за буйком раскінулі.
За яго заплыўшы, дзеткі
ледзьве не загінулі.
***



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Дварышчанскія прыпеўкі

Годзікаў з шасці гарцую
на кані актыўна я:
школа ў Дворышчы працуе
конная-спартыўная.
***
Каб вяліся жарабяткі –
будучыя летуны, –
жарабкі і каняматкі
ёсць на ферме “Эйтуны”.
***
Паліліся поту рэчкі
з жарабкоў успененых.
Да сядла і да вуздэчкі
прывучай тракененскіх!
***
Вам па шляху па якому,
коні з Дворышча, ісці?
Мы з шасці ідзём у школу.
Коні ў спорт ідуць з шасці.
***



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Буся
Чорны бусел – дзікая птушка, якае жыве пераважна ў глухіх лясах. Рэдка чорны бусел селіцца каля людзей, а каб ён сам прыйшоў да чалавека – такога амаль не заўважалася. Адзін з такіх рэдкіх выпадкаў быў зафіксаваны ў 2010 годзе ў аграгарадку Ваверка Лідскага раёна, пра што пісала “Лідская газета”.
Дождж над Ваверкаю густа
ўночы ліў. А ўранку
гаспадар заўважыў бусла
чорнага ля брамкі.



Яшчэ не ацэнена

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мароз, каляды, вечар, зоркі –
Так студзень апраўдаў імя.
Наперадзе ані агня,
І кіламетраў сем да вёскі.

Бярэ святочны калатун,
Трасца хапае ўсё мацней,
І крокі сталі карацей…
Глядзіш наперад, як дзікун.

Пусціце, людзі, на начлег,
Хоць на хвілінку адчыніце.
Ў святую ноч не дасць Збавіцель
Ажыццявіць злачынцу грэх.

Але на грукат – цішыня…
Святло адразу ж загасае –
Ніхто ні кроплі не жадае



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Калі марнею ад нягод
і сэрцу цесна,
Я успамінаю радавод
і продкаў песні

Яны ідуць за годам год
З мячом і з плугам.
О мой нязводны род,
Ён моцны духам.

Імёны памяць берагла.
Вяла праз церні,
Каб я не сеяў зла
А толькі-зерне.

Да іх іду, я зноў і зноў,
ім веру свята,
Таму й вяду сваіх сыноў
Да іх на раду.
Чытаць цалкам: http://www.vershy.ru/content/prodkі-0#comment-13403



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Скразіць адзінота балючым матывам,
Мелодыю нот гэтых знаю даўно.
Ты быў для мяне самым лепшым парывам
Да шчасця... з падзеннем на дно.
Ты быў для мяне, як духмяны, вясновы,
Суботні і сонечны дзень у гаі.
Як вецер лясны і як водар сасновы.
Застанься ж
такім
назаўжды.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Шчырымі словамі сэрца раскрыю,
Хочацца выказаць усё, што магу.
Сёння цябе абдымала за шыю.
Сёння тваю цалавала шчаку.
Вуснамі ў вусны... за рукі трымала...
Ці адчуваў ты, якое цяпло?
Колькі разоў я цябе сустракала!
Колькі разоў развітанне было...
Шмат чаго мае ў жыцці свае межы,
Кропку, канец, завяршэнне і ... ўсё.
Толькі я веру душой па-ранейшаму
У нашае шчасце і ў наша жыццё!



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Кожнаму сваё, а мне - тваё:
Сэрца, словы, вусны, вочы, плечы.
І каханне, як паветра, вечнае,
І штодзённае тваё жыццё.
Кожны робіць выбар для сябе.
Абірае ўздымы, сцежкі, спускі...
Я хачу, каб рукі БЕЛАРУСКІЯ
Абдымалі горача мяне!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Рызыкні аднойчы, адступі.
Сілу волі з межамі не звязвай.
І лядовы айсберг растапі,
І вузлы на сэрца не навязвай.
Адагрэй далонямі хутчэй
Усё, што без пяшчоты зледзянела.
"Я сумую без тваіх вачэй," -
Пры сустрэчы нагадаць хацела.
Развітайся з крыўдамі за раз,
Каб спыніць іх дзейнасць назаўсёды,
І пабачыш, колькі шчасця ў нас,
Закаханых, радасных, шалёных...