Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

У якіх краях Зямля Гасподня?
Свой погляд кожны бараніць
I супярэчнасць расце штодня
На часткі дзелячы наш від

Я бачыў быт за акіянам
Паўсюль звычайная зямля
Між хрысціянствам і каранам
Малітва чулася мая

Здаецца мне у цэлым Свеце
Мы ўсе павінны быць бліжэй
Жыве ўсё Богам на планеце
Дом Бога больш за ўсіх людзей



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Замаўкаюць птушыныя звонкія спевы,

Калі восень прыходзіць у край наш лясны,

І, як свечкі, вакол ярка ўспыхваюць дрэвы

На праводзінах лета, на памінках вясны.

Там, дзе восень ідзе, лес шумлівы радзее,

Вецер гоніць хмарыны з-за цёмных ялін.

Грозны чуючы сівер, лісты, як надзеі,

Аблятаюць на дол з пачарнелых галін.

Я, ўлюбёны ў жыццё, не скаруся пагрозе



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Даўгінаўскі тракт з даўніны Беларусі.
Па ім нашы продкі ішлі.
Схаваны ў асфальце каменныя бусы,
Гасцінцам раней што былі.

Дрыжалі калісьці на тракце пралеткі,
Пад цоканне звонкіх капыт.
Касілі траву і бацькі і падлеткі
На ўскраі самотных ракіт.

Саломай пакрытыя нізкія хаты,
Плятнямі агорнуты двор...
Маёнтак асобкам ў старонцы багаты,
А побач - і рэчка і бор.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Мірнай справы чараўніца
І крыніца дабрыні,
Лекаў дай тваіх напіцца,
Ад хвароб абарані.
Веру я табе і Богу
І каханне берагу-
Цераз церні ў рай дарогу
Ад зямлі знайсьці магу.

Мне твая патрэбна ласка
І пяшчота- я прашу:
Лекар мой, жанчына-казка,
Адагрэй маю душу,
Варушы ў ёй успаміны
І будзі яе ад сну-
Цяжка, але ты павінна
Аднавіць у ёй вясну.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Без вады

Зноў вадзічку адключылі,
А вы пыску не памылі?
Ну, цяпер з нямытай пыскай
Трэба класціся ў калыску!

Не пацерлі мылцам ручкі
І каравыя анучкі?
Што рабіць, жывым пацець,
Без вады хадзіць, смярдзець…

Захацелі па патрэбе
(Не анёлы ж, не на небе),
Разагналіся куды,
Кажуць вам, няма вады!

Мілы, родненькі камгас!
Ты на тыдзень сорак раз
Адключаеш нам ваду,
А ў адказ пляцеш лухту!



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

Салодкая кропля дажджду,
(бо з прысмакам кавы),
паўзе па замглёнаму шклу,
нібыты, кульгаючы, пава.

Услед пакідае прасцяг –
рэха самоты і скрухі,
салодкая кропля, бы кат,
выкручвае рукі і рухі.

Зашклёны пагляд у нішто
(нішто пазірае зашклёна),
не каву зусім, а віно
з нябёсаў дождж л’е утрапёна.

Кульгае не пава, а воўк,
ў смяротную трапіўшы пастку,
слязою апошняю Бог
сёлета заканчаве казку.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Наганяе вецер хмары,
З дрэў лістоту прэч нясе -
І мае вось гэтак мары
Лёс развее пакрысе.
Застанецца ва ўспамінах
Шлях, які ў жыцці прайшоў;
Нават след на каляінах
Змые кроплямі дажджоў.
Ўсё канчаецца - і восень
Не бясконцая ў жыцці.
Пад заслону засталося
Толькі ўзмежак перайсці.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Злыя словы вострымі клінкамі
Спаласуюць сэрца да крыві,
І , калі яно ў цябе не камень,
Паспрабуй з рубцамі пажыві.
Не шукай ні ў кога спачування:
Не бывае ў жорсткасці мяжы.
Пад натоўпу гучнае іржанне
Госпада распялі на крыжы.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Тоне вёска ў пахах ландышаў і бэзу,
Поўня срэбра разлівае з вышыні,
Ды ніякага ў жыцці мне інтарэсу:
Без цябе мае цякуць дарэмна дні.
Не хавайся, мая радасць, за фіранку,
Ноч такая, што засне хіба глухі.
Ці ж не чуеш, як амаль што да світанку
Я насупраць тваёй хаты рву мяхі?
Столькі песень для цябе ўжо мною спета...
Не марнуй сваю дзявочую красу.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Прывезлі сёння ў госці да мяне
Майго нашчадка - праўнука-гарэзу.
Частуемся з ім салам на ражне
Пад дыспут па касмічнаму прагрэсу.
Хоць сельскі быт яму не ўпершыню,
Усеўшыся на дзедава калена,
Дзівуецца , як полымя агню
Аблізвае альховае палена.
Мы ісціну сялянскай даўніны
Зноў спасцігаем са сваім унукам:
Няма смачней за мякіш аржаны,
Калі пад скваркай ды з гарачым тукам.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Зайшоў у госці- выдалі бахілы,
Падлогу націраю басанож.
Я парабак, магчыма, і няхілы,
Здароўем не пакрыўджаны - і ўсё ж...
Сябры,заходзьце да мяне ў абутку,
Не трэба разувацца за вярсту:
Тут пад рукою венік у закутку-
Я не вяльможны пан, я падмяту.
Вы толькі ў думках не прыносьце бруду,
У сэрцах захавайце чысціню,
А я вас сустракаць заўсёды буду
Цяплом свайго душэўнага агню.



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

"Думкі пра мову"

На сваей Радзіме
Ды ў роднай хаце
Госцяю зрабілі
Нашу мову браце
Пасялілі з ею
Чужую паненку
Фарбавалі вусны
Купілі сукенку
Кажуць-багацейка
Вельмі радавітая
А свая,што кроўная
Многімі забытая
Ходзіць чалавеча
І не заўважае
Прыжылася новая
Родную зжывае
Гэта мая хата
А табе -куточак
Тут я голас маю



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

(З народнай песні)

I

Не віхор калыша лесам,

Не ваўкі заводзяць,

Не разбойнікі талпою

За дабычай ходзяць.

На Ўкраіне пан Патоцкі,

Пан з Канёва родам,

З сваёй хеўрай гаспадарыць

Над бедным народам.

Дзе заедзе, банкятуе

Сам ён, яго варта;

Ні старому, ні малому

Не спускае жартаў.

Калі ж дзе ўпадзе у вока



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

У шкарпэтках і швэдры пуховым спаць сёлета цёпла.
Трэба толькі з-пад коўдры і трох-чатырох пакрывалаў
не высоўваць "вытокі сугрэўныя" — выдыхаў "соплы" —
каб стварыць унутры ратавальнае "летанастала".

І пры тым спадзявацца — наіўна, аднак, апантана:
ноч міне — і, нарэшце, пагрукаўшы нечым у сенцах,
у чарговы, чаканы да дрыжыкаў, чэрвеньскі ранак,



Сярэдняя: 2.4 (7 галасоў)

Жыццё, якога не было:
Віно, атрута,здрады.
Буяла стомаю асцё:
Смех, кпіны, звады.

Жыццё, якому і не быць:
Спагада, літасць, доля.
Не даказаць, не далюбіць:
Бо й не было нічога.

Жыццё, якое ёсць-не ёсць:
Падман, імжа, залевы.
На гмаху свету шэры хтось
Пазабіваў ўсе дзверы…



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

У старадаўнія часы
**Па ўсёй Русі, нібыта ў сне,
Ліліся з неба галасы-
**Анёлкі пелі гімн вясне,
А на зямлі цвілі сады,
**Чарговы аднаўляя год-
Дзяўчына, хлопец малады-
**Усе вадзілі карагод,
А потым прыгалі яны
**Цераз высокія кастры...
Русь прыгажэла без вайны,
**Цвіла! І пелі гусляры
Князям аб харастве Зямлі-
**Як мёд лілася пахвала,
А людзі шчасліва жылі-
**Ў іх вера светлая жыла.



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

"Наша спадчына"
Край бярозавага соку
Белакрылы край буслоў
Толькі глянеш адным вокам
Зразумееш і бяз слоў
Васільковы край азерны
Рэчкі,пушчы і палі
Ты-адзіны,край мой родны
Лепшы край на ўсей зямлі
Векавечныя дубравы
І сівыя валуны
Помняць час вайсковай славы
Свісты стрэл і пах крыві
Нібы сведкі той пары
Стаяць маўклівыя бары



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

Радзіма- сэрцу мілы край!
Анюта, дзе ні загарай,
Дзе ні працуй і колькі сроку-
Ізноў ўстае ў тваёй душы
Маленства вёска: Ардашы,
Ад Крэва што непадалёку.

Расла дзе, спела да пары,
Аднавяскоўцы дзе, сябры,
Дзе мела першае каханне
І водар бэза па вясне
Маніў, нібы ў чароўным сне,
А я дарыў рамонкі Ганне.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Аднойчы я зайшоў у краму,
Каб рэч адну купіць сабе.
Там водар быў такі духмяны,
Аж закружыла ў галаве
Дзяўчыны дзве каля прылаўка
Флакон вярцелі ў руках.
Духоў цікавіла іх марка.
Ад іх ішоў дзівосны пах.
У ім адчуў я дух Радзімы,
Пах той купалаўскай травы,
Якой мяне бацькі лячылі
Ад чорных сіл злой варажбы.
І мне здалося я на лузе,
Дзе з яюць сонцам дзьмухаўцы,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

* * *

Паэтаў шмат. І ўсе яны нямыя...
Не маючы магчымасці казаць
Свабоднай праўды словы незямныя,
Прадаўшы душы, мусяць патухаць
Забытымі, адмовіўшыся славу
І памяць берагчы дзеля таго,
Каб не баяцца, знішчыўшы дзяржаву,
Пра край свой думаць і народ яго.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Завіруха ў душы не дае мне спакою:
Ужо зіма адышла, а ў сэрцы мароз.
Ты заўжды спрабаваў захапіць маю Трою,
Ды вось толькі не той абіраў усе воз.

Мы змагацца з табой колькі раз адмаўлялісь,
Каб іскрынкі кахання хоць так зберагчы.
Але столькі ж разоў у сабе зачынялісь,
Каб увесь цяжар з сабой па жыцці не цягчы.

Так халодна вясной не было мне ніколі.
Успамінаю гісторыю зноў я і зноў:



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Можа, й вы былі на тым вяселлі,
Бо ж бываюць супадзенні часам:
Полька ўсіх кружыла ў каруселі,
Аж ляцелі іскры з-пад абцасаў.
А калі крычалі госці "горка"
І ад шчасця шчокі палымнелі,
Быў жаніх гатовы з неба зорку
Маладой пакласці на калені.
І бацькам суцешна, што ў акрузе
Не было такой прывабнай пары.
Верылася: ў радасці і скрусе
Ім ісці да запаветнай мары.
...А нядаўна чую: развяліся



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Жаданая, колькі там часу назад,
У новай яскравай святочнай сукенцы
Рабіла звычайны ты свой прамінад,
А я назіраў за табой у акенца-
Вялікім жаданнем было падысці
І пагутарыць аб тым ці аб гэтым-
Не мог адпаведнай падставы знайсці,
А толькі пісаў, бо зрабіўся паэтам.

Жанчыны няма на Зямлі мне бліжэй:
У белай кашулі і ў белай спадніцы-
Разглядваў цябе- стала ты прыгажэй,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

На зямлю асыпаўся
Ўвесь колер садоў.
Ён прышоў, гэты час,
І цябе я знайшоў.
Нашы вочы без слоў
Запыталі тады:
Чаму позна нас злучылі гады?
І на крылах кахання
Ляцім мы удвох,
Сваё шчасце знайшлі
Пасля доўгіх дарог.
Ён і радасць, і вернасць
Мне дорыць навек,
Мой адзіны душы чалавек.
І здзівілася восень,
Што я не адзін –
Засланіў меня лёс
Ад самотных гадзін –
Запытала халоднаю
Кропляй вады:



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Каханая мая жанчына,
Адпачывай, прашу, часцей-
Здароўе- важкая прычына,
А ты хваробы ўсіх масцей
Чароўным адганяеш светам
Непараўнальнай чысціні-
І пасля спраў, прашу, з паэтам
Калісьці разам адпачні.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Белы покрыў каляднымі зоркамі
Агарнае пяшчотна зямлю,
Завірух шапатлівай гаворкаю
Я прызнанні табе аддаю.

І цябе, і сябе заварожваю,
Апранаючы вецер імжой,
Шапачу: і малю, і запрошваю
Да душы прытуліцца душой.

Сустракаю зімовай гасподаю,
У ласкавы здаюся палон,
Хоць не ведаю хто кім валодае
За віхурай мілгаючых дзён.

І, захоплены палкаю казкаю,
Пад гадзіннікаў здладжаны ход



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

***
-Не чакаю.
-Не, чакай.
-Не сумую.
-Не, сумуй.
-Не кахаю.
-Не, кахай.
-Не, крыўдую.
-Не крыўдуй.



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Уваходжу ў вялікую залу,
Ці чырвоную, ці ружовую...
Бачу прывіда - Янку Купалу
Ці яго душу папяровую.

Што напісана ў гэтай Паперы -
Разабраць не магу ані слова.
Мусіць, літары гінуць без веры
І сціраецца з постаці мова.



Сярэдняя: 4 (12 галасоў)

Не чакай спаткання, не чакай.
Вера лёс, вядома, не змяняе.
Што мне ад малітваў, дарагая,
Калі я навек пакінуў край.

На гранітный плітах не шукай
Майго следа, там чужыя твары.
Можа, толькі сонныя імшары
Зразумеюць твой сляпы адчай.

Успаміны ветру перадай,
Ён мне іх у дарозе праспявае.
Замяні прызнанні ў каханні
На адно кароткае “Бывай”.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Выраям птушкі нясуць падарункі



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Звінелі летам салаўі,
Віталі неба парамі.
Туман сцяліўся па зямлі,
Шаптаўся вецер з травамі.
Я адпусціў сваю любоў
Шукаць пачуцці новыя…
Цяпер я песняй клічу зноў
Яе ў сады вішнёвыя.

У сэрцы мызыка гучыць –
Душа з душой страчаецца.
І песня звонкая ляціць –
Яшчэ мацней кахаецца.

Настала восень – жураўлі
Ляцяць у небе парамі.
Кахання песні памаглі
Напоўніць сэрца марамі.
Я запрасіў сваю любоў



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Адляцела вясна к небакраю
Белым пухам к вялікаму святу.
Намалаю зялёнага маю,
Прыбяру я на Сёмуху хату.

Мне вянок завіваць пазнавата.
Хай другія яго завіваюць!
Ад душы пачастую я свата,
Калі госці ў дом завітаюць.

Не бывае любові замнога.
Сонцам кожная кветка сагрэта.
Пачынаецца святам дарога
У вясёлае, звонкае лета.



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Буяее кветам горад стольны,
Хоць не Мадрыд і не Парыж.
Не меней ПРАГнецца да волі,
Перарасці свой глыж і крыж .

А дзе прагаліны між дрэваў,
Там зруйнаваных храмаў бруд.
Стагодніх плач і енк залеваў ,
Ды шэпат вечны: “І ты – Брут?”

Атрутным прожылкам між квету
Парэшткі мураў з “love” і “fuck “,
Чырвонай фарбай вочы свету
Два словы ставяць : шах і мат.

Ну а далей між кветак дзіўных,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Выпускны баль

Выпускніцы ўсе ў сукенках бальных,
І плывуць па школе вальса гукі.
Ноткі жалю ў словах развітальных,
Рыцарства партнёраў без прынукі.

Вось дык цуд! З дзяўчат вачэй не зводзяць,
Сталі, як прынцэсы з казак, раптам.
Няўжо з танцаў іх яны праводзяць?
З імі бавяць час у кпінах, жартах?

А дзяўчаты шчасця не хаваюць,
Звыкнуцца паспелі з роляй новай.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Завушніцы

Вось табе і шаснаццаць,
Імянінны пірог,
Госці, смех, віншаванні,
Пажаданні дарог.
Самых роўных, шырокіх,
Шчасця, долі ў жыцці,
Каб было табе, Оля,
Па іх лёгка ісці.
І куды б не звярнула
На сваім ты шляху,
Калі будзе патрэба,
Я заўжды памагу.
Не патушыць, хай, замяць
Святло ў нашым акне
Завушніцы на памяць
Ты прымі ад мяне.
Можа будзеш далёка,
Бо прыходзіць твой час,



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Скразнякі

На вятры-халады шлях жыццёвы багаты.
Ды з гадамі жаданняў маіх не адняць:
Прыхінуцца б да мамы, пабегчы да таты
І ласкава бабулю з дзядуляй абняць.

Так было ўсё проста ў маленстве далёкім,
Мо пакрыўдзіць хто часам, мо дзе забаліць,
Ці на дом зададуць нам задачы-урокі,
Знойдзем хутка, хто зможа праблемы рашыць.

І было так спакойна, надзейна, трывала



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Жарты Дзеда Мароза

Зусім не зімна на двары,
І нам усім не верыцца,
Няўжо заснуў дзе без пары
Дзед са сваёй гарэзніцай?

Куды не глянь-патрэбны ён,
А снегу аніколечкі.
Яго ж чакаюць многа дзён
І дзетвара, і ёлачкі.

Ды, вось, настаў жаданы час,
Дванаццаць б’е гадзіннік,
І год стары пакінуў нас,
Прыйшоў год-імяніннік.

Шмат віншаванняў за сталом
Усмешак, падарункаў,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

У заробкі

Папрасіла: звані, не маўчы,
Бо спакой так нялёгка даецца.
Удалячынь хоць глядзі, хоць крычы,
Толькі з рытму збіваецца сэрца.

А няшчасце нядоўга ўявіць,
Бо зусім неспакойна ў свеце.
Каб хутчэй ужо змог пазваніць,
Папытаў, ці ўсё добра, як дзеці.

З мужам—сын. І сумуе па ім,
І трывожыцца матчына сэрца.
Расказаў бы, як ім там дваім?
Можа, час непакою мінецца.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Каб адзіноту спапяліць.

Жывеш, бывае, у сьвеце млосна
Пад мулкім футрам дзічыны,
Адны душа сплятае кросны
І ежу, вершам з іх, чыніць.

Бывае так на сьвеце млосна,
Што млоснасьць некуды падзець
І ты, прад гэтай ягамосьцю,
Равеш мядзьведзем у кляпцэ.

Калі ж зусім прыдушыць млоснасьць,
Душа заенчыць, захірчыць -
Вядзі каханку сваёй мосьці -
Каб адзіноту спапяліць!
03.06.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Не прадчуваецца нічога;
Ці я душой так аглушэў,
Ці стаў бліжэй да Пана Бога,
Ці каля людства падужэў?

Не прадчуваецца благога
І дабрыні голас сьцішэў,
Адну жыцьцё дае дарогу,
Дзе зноў сустрэну ўсё яшчэ.
-03.06.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Ад немаўленства маннай кашы
Імгненьні капаюць, цурчаць,
Каб чырвань гліны долі нашай
Муром цагляным збудаваць.

Доля адна ірвецца гмахам,
На небе воблакі шкрабе,
Доля другая глінай мякне,
Па шляху колавым паўзе.
-03.06.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Вецер дзьме ды дзьме, як быццам звар’яцелы.
А мне выйсьці з дома ўтульнага так моцна закарцела.
Вонкі як, ну як наважыцца пайсьці?
Але месца знойдзецца для подзвіга у жыцьці…

Красавіцкаю чаканай паравінай
Сёлета гулялі ў сьнежкі, слізгалі па льдзінах
Дзеці, ды плялі вяночкі з дзьмухаўцоў
I каралі з іх рабілі для снегавікоў.

У траўні лёг на квеценьню пакрыты сад



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Святло падае ніцма
як толькі можа падаць
зніч атручаны каханнем
Святло праз шкло
працінае вочы дзідай
так, як інквізітар ахвяру
святло лашчыцца
азыраватай мызай коткі
што палюе на зніч
Святло цьміцца-віруе
у рондалі на фаерцы
без агню
Агонь – гэта зніч
Які падае ніцма з
атручаных каханнем
далоняў Праметэя.
Агонь – гэта дзіда
якой інквізітар
працінае не да смерці
ахвяру
Агонь – гэта котка



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

адвярэдзяць раны…
час міне…
чэрвеньскім світанкам
завітае ў сне
тая што туманам
у нябыт сышла
прывідам няісным
промнем
між
пачвар
спарахнелым ззяннем
у вачах святых
тая што як дэман
дымам глушыць крык
каб не енчыў болей
каб трымаў свой крыж
бо няма з ёй волі
замест кветак глыж
бо няма з ёй смерці
труны скрыні сноў
ад яе ня збегчы
хоць ты сам той Болт
што за два тры крокі



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Я мінулае ў рукі бяру"
Я мінулае ў рукі бяру
Пажаўцеўшае фота з альбома
Першы клас,тут у школу іду
Тут я з маці,стаю каля дома
За спіною цвіце стары сад
Ападаюць пялесткі белыя
Прыйдзе восень,настане час
Пакаштую антонаўку спелую
Хоць няма таго саду даўно
Малады на тым месцы квітнее
Успамінаю яго усе адно
Свежы вецер у твар мне вее



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

"Заўвага карьерысту"
Навошта гэта мітусня
Куды спяшаем?
Жыцьце адно а мы бяжым
Бяжым,не заўважаем
Забылі пах духмяны хлеба
Глядзім у дол а не на неба
Не бачым кветак і травы
Усе у нас неяк дагары..
У думках праца і карьера
І мы ля нейкага барьера
Разбег,скачок,бяжым спяшаем
Як час ідзе не заўважаем
Дамоў прыходзім,перакусім



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Босх жахлівае пекла стварае,
Каб не жыць у ім зараз і потым,
Каб пакінуць яго... Назірае
За прамоўцам адным крываротым.

І малюе яго як пачвару,
Што смяецца з ахвяраў уласных...
На палотнах стварае не мару,
А грахі ўсіх злачынцаў, няшчасных.

Сумна бачыць, як д'ябал з'ядае
Іх птушынай драпежніцкай дзюбай
І патрэбу пад тронам спраўляе,
Як сваю, чалавечую - згубай.

Дзе адчаю канец і пакутам?



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Упаў на залу непраглядны змрок.
Так на планету падае зацьменне.
Авацыя, узняўшы слых і зрок,
Скацілася, што горнае каменне,
Ды сціхнула, нібы ўюрок у жмені.

Рассунуліся полагі заслон,
Як перад Маісеем хвалі мора
Чырвонага, і шлях цераз пілон
Вёў погляды да сціслага прастору
Ў парадныя пакоі Эльсінора.

На троне Клаўдзій дыхаў часнаком,
Хаваўшы печаю ў карункі фрэза,
Якая да гартані цішаком



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Не злучыцца ўсім мірам у пацерах нам,
Не з’яднацца ў малітве грувасткай,
Бо не знае авечка, заходзячы ў храм,
Стане ежай яна альбо паствай.

Але выгадна ўсім, каб малітва была,
Ці якісьці намёк на згрызоту.
А карысці ад нас, як смятанкі з казла,
Дый прыбыткаў, што грошай з балота.

Вельмі цяжка зрабіць прагавітасць радзей,
Устрымацца сумленна ад рэнты,
I ляціць ненасытнае з нашых грудзей:



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Я прадчуваў, што ў холадзе прыйду,
Згублю мацунак долі валацужнай,
I страт неверагодных чараду
Сустрэча сцішыць. У зімовай сцюжы
Ёсць нешта першабытнае… Амаль
Пасуе мой характар снегападу,
Як ломанай маланкі вертыкаль
Перасякае рысу далягляду.

Я пэўны быў, што ў снежаньскай тузе
Прывалаку разбухлыя кішэні,
З якіх павыпадаюць па чарзе
Набытыя ў ліхтугах спусташэнні.
Муляючыся, месяц цішаком



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

– Не сварыся, матухна, матухна-ігумення,
Не крычы на дзеўчыну, не няслаў дурной.
Лепей прыгалуб мяне, шчыра адмалі мяне,
Бо на твары – слёзачкі, а на сэрцы – гной.

Як пагасла сонейка, як заззялі зорачкі,
Княжыч-Месяц новенькі ў неба выступаў,
I наўстрэч да Княжыча я ляцела з горачкі,
Бегла, неразумная, што бруя са скал.

Ты не лайся, матухна, матухна сярдзітая,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Бабулька"
Адзета неяк старамодна
Кіек,сагнутая спіна
Ідзе паволі,асцярожна
Відаць не з гораду яна
Ніхто яе не сустракае
Адна ідзе,адпачывае
Чуць абапрэцца аб кіечак
З усмешкай штосьці разглядае..
Жыцьце яе не шкадавала
Твар у маршчынках,іх не мала
І толькі позірк малады
Скрадае старасьці гады
Сівыя валасы з пад хусткі
Маленькі клуначак у руцэ



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Горька судьба поэтов всех племён;
Тяжеле всех судьба казнит Россию.
В.К. Кюхельбекер

Паэтаў нішчыць лёс ва ўсіх плямён;
Цяжэй за іншых лёс ірве Расію,
Што багну, над якой расце паслён,
I рэй вядуць рабунак ды насілле.

Расійскіх вершатворцаў чарадой
Паіла літасць з неабдымнай чашы,
Заліўшы ў рот свінцовы сырадой,
Зачэрпаны з гулагаўскай парашы.

Ля возера з таемнай назвай Чад



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Боль у сэрдцы назаўсёды застанецца,
Цяжар у душу каменём кладзецца,
Свой крыж на плечы прыняла,
С табою разам памерла і я …



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Старые знімкі, чорна-белы колер.
Чужыя лёсы. Святы, гонар.
Няма імён, засталісь твары,
Людскія пажаданні, мары.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

"Спрэчнік"
Стаў чырвоны,ціск падняўся
І даказвае свае
Хто такі?Адкуль узяўся
Толькі праўда ў яго!
Распаліўся,няма спасу
І крычыць ен час ад часу
Рве кашулю на грудзях
Толькі гузікі ляцяць
Ен і доктар медыцыны
Кандыдат усіх навук
Не хапае ў роце сліны
Мо абыдзецца бяз рук?
Перакруціць,не дакажаш
І праблем сабе дабавіш
Так бывае іншы раз



Сярэдняя: 2.5 (10 галасоў)

Не паддамся

Я назауседы маладым
Тут застануся у думках
Не скораць сталыя гады
Быцця майго падмуркау

Не дам тут голасу сталець
Нязграбнасці у паходцы
Буду смяяцца і шалець
Бы дзяучукі ды хлопцы

І не патухне у вачах
Агонь вясны хлапечы
Бы не сказалі” ен зачах”
Знайду патрэбу у нечым

У нешта выльецца маіх
Гадоу цяжкіх падзяка
Хачу пачуць не раз услых
За учынкі усе –адзнакі



Сярэдняя: 2.4 (8 галасоў)

Жыві, мой чмель!

Не прусакі казычуць вушы,
Жывуць у душы маёй чмялі,
Жывуць бязвідна і бязгучна
Ёй носяць нектар залаты,

Акацый сцелячы абрусы,
Ад гронкаў белы мёд ліюць,
А ён, нібыта з казкі рускай,
Цячэ паўз рот на бараду,

Прыносяць шчырыя вітаньні,
Дзявочу прыязьнь й лагаду,
Але ж, на ложаку світальным
Яны не лашчаць ні адну.

Вялікі сьвет - ва ўсе бакі!
Ляцяць з душы па ім чмялі…



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Час пражна.

Не заўважыць часу як,
Жыта рана каласуе,
Дзявок малых, на дражджах,
Да пасагу час рыхтуе.

Ад жытнёвага пражна,
Ад калосься залатога,
Уздоўж і ўшыр - адзін абсяг
І адна па ім дарога.

Не закурыць болей пыл ёй,
Фурман пугай не жагне
І закоў капытных вылам
На тым шляху не знайдзеш.

Тыя ж тут грымяць грымоты,
Той жа вецер мне гудзе,
Дазнаецца: скуль і хто ты?



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

* * *

Вяне чырвоная ружа
З сонцам заходнім. І плач
Чуецца дзіўны, бы сцюжа...
Так не заплача крумкач!

Вечар спаткаецца з цемрай,
Каб адысці ад святла...
Вочы запаляцца шэрай,
Прывіднай зайздрасцю зла.

Хто ў іх хаваецца? Жахі?
Чорныя крылы з нябёс
Сыплюцца градам на дахі.
Жыта гарыць і авёс.

Помнікі д'яблу не гнуцца,
Бо пачалі бранзавець.
Слёзы крывавыя льюцца,
Хвалямі б'юцца аб смерць.



Сярэдняя: 3.3 (16 галасоў)

Любы мне Палесся край -
Ён прыроды быццам рай:
Травы коўдраю, лясы,
Птушак дзіўных галасы,

Хуткая Гарынь-рака...
Ў сэрцы - цёмная туга:
Лета, папараць цьвіце,
Мілага ж няма нідзе...

Ў вечары смугуе клён.
Я папала у злы палон.
Б’ецца ў берагі Гарынь,
А ў душы маёй - палын...

Дзе ж сустрэнемся з табой?
Ці пачуеш голас мой?
Свеціць зорка мне здаля,
Не сціхае боль мая...

Над ракою стары млын.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Каб толькі дзён апошніх не ўрачы,
Я, далібог, ніколі б не падумаў,
Што лёс мяне закіне ў Чэскі-Крумлаў,
Як чэзлую цяцеру крумкачы.
I што з тае нагоды мне цяпер,
Калі паўвека кайстрай за плячыма
Гняце нарэшце ў дол кроватачыва?
Цалып кашчавай кісцю за каўнер!
Усмешкаю завілістых дарог
Усё жыццё вяла мяне трывога.
I Месяц, роўна як усмешка Бога,
Прыўзняў краёчкаў з’едлівых ражок.



Сярэдняя: 4.1 (15 галасоў)

Я з яйца без зубоў і без яду
Ў год змяі, нібы чорная ніць,
Выпаўз, як і прызначана гаду,
З мэтай нейкае гадства ўчыніць.

Пацякла за хвілінай хвіліна
Па завілістых рэчышчах дзён,
I я ўзрос, што дурная сцябліна,
Стаў на вока і ласку жадзён.

Быў багата гадоў я прыкуты
Да ўсялякіх пакут і спакус:
Як павысіць мацунак атруты;
Як навострываць сківіц прыкус.

Я даводзіў іклы на тачыле,



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Якое неба казачнае — ваў!
Спеў акварэлі і... аэразолі!
Што за Арфей яго "нафеяваў"
і любавацца кожнаму дазволіў?

Які Паэт, МузЫка і Мастак
жывапісаў такую ўцеху сэрца —
"аранжаваў" будзённы вечар так,
што, як шэдэўр мастацкі, абяссмерціў

і, атуліўшы горняй мілатой,
з'явіў Сябе — Ўсесутнаснага — людзям?
Хто не праспаў цудоўнейшае, той
красы такой ніколі не забудзе.



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Апошні світанак у небе згарае,
Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак.
Яго жыццё ўжо дагарае
І каб Бог даў яму толькі знак,

Што прыйдзе до роднае вёскавай хаты,
У хату ён зойдзе, як зноў.
А там са слязьмі чакаць будзе маці
І скажыць:"Вярнуўся, сыночак, герой!"

Але яго зорка ўжо дагарае
І яго чакае цемры турма
Толькі памяць аб ім будзе жывая,
Але ўзор засцілае цьма.

Нарадзіўся тый хлопчык на Днепры, як я,



Сярэдняя: 3 (11 галасоў)

Што схавана ў слове "дзьмухавец"?
Мо ўдавец памёрлай "мухі-дзьмухі?
Ці "квятушка-дзьмушка"? Ці малец,
што "прычоску" ейную "раздзьмухаў"?

Ці авечак — дзвюх — авечы "дзьмух"?
Ці "хавец", што "дзьму" кудысь хавае?
Ці яшчэ якійсьці "дзьмушны" зух,
пра які й даследчыкі не знаюць?

"Закіпаю". Думкі ў галаве —
быццам я "пад дзьмухаю" — не ўпасці б!

А "ўсёзнаўца" — ўнучак у траве —



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

памяці швагера
Піскунова Г.К.
Не дзьмухаўцом - рудой пурхоўкай,
Жыцьцё прымі і пранясі,
Ягоны пух аддай патомным
І сьцежкі рэштай засьцялі.

Казаньні сьціхнуць і маленьні,
З грудзей ападуць жарнавы,
Адпусьціць горла немаўленьне,
Набудзеш слова сказаць ты:

Не дзьмухаўцом, а гарыкветкай
Жыцьця гараць твайго сьляды,
Дзе за табой, мы йдзём наўсьледак -
З пурхоўкай, людзі-чараты.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Рупі на садзе-агародзе,
Зямельку лашчы і дзяўбі,
Як чорный шпак сьвішчы на дроце
І веснаводар першы пі,

Няхай пачуцьці твае скачуць
Праз абамшэлыя платы,
Хай людзі чуюць іх і кажуць:
,,Яны сьвятыя на душы…,,

Хай ім гукнуцца, урачыста,
Ад белай кіпені сады
І пчолы ў золаце тычынак,
І срэбным пухам дзьмухаўцы.

Рупі, дзяўбі, сьвішчы на дроце,
Гудзі жалейкаю з лазы,
Кублісь, бы кнігаўка ў ляпёсе



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

п. Н.С.
Адгукнісь!

Умомант бліснуць твае вочы
І памкнуцца зрэнкі ўшыр,
Адгукнуцца сэрца хоча,
Ды язык нема маўчыць.

Ад спакус вядуць маркоты
Да няўтула на душы,
Як набыцца лекам гожым,
Дзеўчыненька - адкажы?

Жыцьцё знае многа фарбаў,
Многа колераў у ім -
На чаканьні, на жаданьні,
Дзеўчыненька - адгукнісь!
-05.05.17.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Мой мілы Беньямін! Не ўсё яшчэ сышло,
Не ўсе ў тваім жыцці зніштожаныя хібы,
На одэрскай мяжы не ўкопана шуло –
Там цяжка бродзіць Бог і б’е прыкладам шыбы.

Народжаны на свет той самы маладзён,
Які заб’е цябе. Вы з хлопцам – аднагодкі,
А ты пакуль гуляй… Амаль што не чуцён
Звон дзедаўскай, старой, надтрэснутай ляскоткі.

Уночы ляжа цень, уночы сціхне крык,



Сярэдняя: 4.7 (7 галасоў)

У цэркаўцы глухога гарадка,
Узведзенай за каралём Гарохам,
Старэча непрыкметная патроху
За казанню падглядвала з кутка.

Як толькі ў храме наставала ціш,
I паства – аднамысніца па веры –
Знікала праз расхлябаныя дзверы,
На аналой караскалася мыш.

Начамі ў асяроддзі камароў
Знаходзіла тут ежу і прытулак,
Ды стул спраўляла на сядзенне стула
Па-блюзнерску сярод святых дароў.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

Калі твае шырокія далоні
Прыціснуць да грудзей мяне,
Пяе душа пад стукат сэрдца,
Цяпло вакол як хваляй льецца,
I на хвіліну мне здаецца,
Што нас анёл накрыў крылом.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Салодкае сёння настойліва вабіць,
Ўсё і адразу – вось цімус жыцця,
Салодкае ўчора – падман і атрута,
Нам горкае сёння – расплата, пакута.



Сярэдняя: 2 (10 галасоў)

Як быццам першае спатканне
Хварае сэрца у грудзі
І Няма сіл стрымаць каханне
Калі сустрэў яго у жыцці

  Кожны крок яго хвалюе
  Лушчыць позіркам у начы
  І дзіўнай хваляй габелены
  Малююць зоркі мне у начы

Схапіў каханне як дзяучыну
Не утрымаеш на заўжды
Таму у салодкую гадзіну
Не азіраўся нікалі

  Кожнай ноччу адраджэння
Кажны ранак на заўжды
Свеціць мне маё каханне



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Шкарпэткі для ўнучкі

Ніткі пяшчотна-ружовыя
Ля грубкі ў клубок звіваю.
Звяжу з іх шкарпэткі новыя—
І час, і жаданне маю.

Звяжу я малой дзяўчынцы
З любоўю ў душы абновы,
Унучцы маёй—Палінцы,
Для ножак яе ружовых.

Ат, скажуць, няма занятку,
Бач, поўняцца рынак і крама.
Ды зможа свайму дзіцятку
Шкарпэткі звязаць і мама.

Усё гэта я разумею…
Мільгаюць пруткі без запінкі.
Цяплом свайго сэрца сагрэю



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Жарт пра святы

На віншаванні
Кастрычнік багаты.
У сына ў сям’і
Ажно тры ў ім святы.
Галоўнае свята—
Год з дня іх вяселля,
Другое—у жонкі
Дзень нараджэння.
Трэцяе-- дорыць
Пакровы нам восень
Мы госцейкам рады,
За стол усіх просім.

2002 г.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Дэпрэсія

Мне нядобра, на сэрцы няўтульнасці лішак,
Адчуванне нудоты ізноў апаноўвае.
Свежы ветрык гуляе галінкамі вішань,
Сонца свеціць, здаецца, зусім як зімовае.

І цікавы раман не чытаецца штосьці,
Тэлевізар таксама ўжо раздражняе.
Не хачу каб прыйшлі да мяне нават госці,
Яны будуць не ў радасць, душа не чакае.

Я хварэю. І стаўлю дыягназ панура:



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Павага да сябе

Да сябе праявіць бы павагу,
Цяжка быць у жыцці, як у мроі.
Вельмі часта гублю раўнавагу
У душы, адчуванні, настроі...

2002г.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Першая сустрэча

Вось і стрэліся ўпершыню.
Гляджу на ружовы тварык.
Два месяцы у вышыню
Ляцелі малітвы-мары.

Шкада, што змарыў цябе сон,
На вейкі прылёг, на шчочкі.
Нямала чакала я дзён,
Каб зазірнуць табе ў вочкі.

Я гладжу галоўку тваю,
У думках здароўя жадаю,
І Бога пра тое ж малю,
І будзе ўсё добра, я знаю.

Адчула нямала трывог
І роспач душы, хваляванне.
Заўсёды была--сведка Бог,



Яшчэ не ацэнена

Першая ўнучка

Світае.Ціха-ціха ў хаце,
Стараюся нячутна я ступаць.
На тэлефонным звыкла апараце,
Зноў нумар пачынаю набіраць

Хвалююся, ў каторы раз чакаю…
«Віншуем вас з унучкаю.Алё…»
”Вялікі дзякуй.” Моўчкі заміраю.
Калыша ветрык за акном галлё.

Кароткія гудкі ідуць бясконца.
Крануўся сэрца любасці прамень.
Вось-вось узыдзе чэрвеньскае сонца,
І будзе сёння, знаю, ясны дзень.

2002г.



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Я не ведаю, як гэта трасца завецца
і ці ёсць у ёй край ці мяжа:
ледзь убачу цябе, зноўку тахкае сэрца
і аслаблыя рукі дрыжаць.

Адчуваю: бяда! Адшукоўваю, дзе бы
ўратавацца ад стрэчы з маной:
ледзь зірнеш на мяне — і зрынаецца неба
і збягае зямля пада мной.

У жудоце такой ці далёка да згубы?
Ды вось дзіўна — хоць падай, хоць стой —
што не толькі з чароўнае люстры Ют'юба



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Ты лепш бы пакахала не мяне…
Чакала б сталага дарослага мужчыну,
Сталець я не збіраюся ў паміне,
І кожную свабодную хвіліну
Смяюся і ўкалоць хачу бальней.
Ты лепш бы пакахала не мяне.

Цярпець не можаш паху цыгарэт,
А я палю два пачакі на дзень,
І хутка толькі тытунёвы цень
Замест мяне ты ўдыхнеш ўзамен,
На вуснах я пакіну горкі след,
Цярпець не можаш паху цыгарэт.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Завіруха ў траўні
Не даруе небу:
Нізрынае багнай
У пялёсткі дрэў;
На тэрасаў мэблю
Сыплецца пабелам;
Са снягоў сатканы
Дзьмухаўцоў пасеў.

Толькі зазірнула
У край замёрзлы спёка —
І яе адразу ж
Лёд сячэ крыжом...
У траўні завіруха
Надыходзіць лёгка,
А сыходзіць толькі
Чэрвеньскім дажджом.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Харугвы жоўтых дзьмухаўцоў
Нападкі снегу перажыўшы,
Сваім упэўненым святлом
Бяруць ў абдоймы траваў сціжмы.

Утравянелым веснім днём
Пасля ваўчыных песняў ветру,
Празрыстым звонкім ручаём
Вантробы поўняцца Сусвету.

Дзе была моўнасць чорных дзён –
Крыяе роснае пахмелле,
І беспрацоўны, бач, Харон,
Між дзьмухаўцоў свой човен беле.

Гарэзы-птахі наўздагон
За сонечнай аладкай ймчацца –



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Паміж жыццем і смерцю, на мяжы
святла і цемры, шчасцейка і ліха,
душа спазнала, як салодка — жыць.
На свеце жыць! — І дыхаць! Проста дыхаць!

Якая радасць — раніцай ізноў
злавіць паглядам сонечны праменчык —
і ўгледзець ласку Божую — Любоў —
ва ўсім — і перад Ёй удзячна ўкленчыць.

І ўстаць —

І, "прыгубіўшы" новы дзень,
падзякваць
за "ігрыстае" імгненне,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

(памяці прадзеда Мікалая Курыловіча з Бярозаўшчыны і ўсіх заходнебеларускіх мужчын, загінулых у сваіх першых баях у 1944)

Загад ёсць загад. Прыслалі павестку -
і мусіш, Мікола, ісці на вайну,
пакінуўшы жонку і роднае месца,
Астатні раз подых Радзімы глытнуў,
пагушкаў дзяцей, пакарміў у хлеве Косю,
кароўцы падкінуў свежага сенца,
зрабіў усё да толку, як павялося...



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Пралескамі лясы квітнеюць
Гамоняць птушкі навакол
Дождь кроплямі у небе млеець
Ён хоча спешыцца на двор

Вільготу хутка распаўсюдзіць
Параспушчаць вясну мацней
Яурэскі песах трошачку забрудзіць
І кучкамі памардаваць людзей



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Наш бацька Нёман
Ціхі у маю
Кудысь з усходам паспяшае
І толькі качкі да бабры
З ягонай сілай граюць.

Ён, пацяшаясь як дзіця,
Павольна іх кіруе
І памеж гэтым, як заўсёды,
Далей к марам вандруе.

Нясе туды наш дождж і снег,
Сардэчны боль,
Дзіцячы смех
Людское гора і турботы
І Хай нясе - Так мней клапоты.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

На далонях тваіх сляды ад алейнай фарбы,
Побач з імі сонечныя прамені.
Ты ніколі не адыходзіш ад мары,
Ты заўсёды трымаешся лепшай веры.
У вачах тваіх шэрых поўніцца мора,
У якім ціхім жалем стогнуць буйныя хвалі.
Твае вочы зведалі слова "гора",
Ды й пачуццё гэта ад іх не схавалі.
Да душы тваёй кветкі бэзу
Робяць сцежку колера радасці.
Ты душы сваёй сцежку не крэмзай,



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Маладзік у небе ззяе,
Птушак срэбрам спакушае,
Каб ляцелі да аблокаў
Ад чужых, павольных крокаў
З лесу цёмнага, бо хтосьці
Ломіць дрэвам з рэхам косці -
Стагадовыя галіны.
І чуваць, як цар змяіны
Выпаўзае з-пад пянька
На святло маладзіка.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Натхненне

Дзе ты было. дзе гасцявала.
Гуляла полем між аблок,
Шмат добрых вобразау прыдбала,
Чакау цябе і аж знямог.

Блукала лесам, у свет глядзела.
Шукала мне найлепшых слоу.
Паміж пунцовых кветак рдзела,
Праз час спатканне у нас ізноў.

Нясеш мне полымя ад сонца,
Вяселасць, пахі ад вясны.
Ты шчыры бляск маіх аконцаў,
Зноў запалоніш мроі сны.

Мы сення разам- гэта свята



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

1

Шмат калісь было на нашых землях
Гора і няшчасця і нягод,
Дзіўныя паданні ў пакаленнях
Праз стагоддзі захаваў народ.

Ў сказах захавалісь таямніцы,
Пра якія не пісаў ніхто.
Час ідзе і трэба падзяліцца,
Не згубіць каштоўнае звяно.

Некалі, у часе ліхалецця,
Праз Радзіму нашу ворагі ішлі,
Забіралі жыцці, як суквецці,
Што увесну толькі расцвілі.

Ні старых яны не шкадавалі,



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Чаканне…

Чэрвеньскі лівень
Шуміць за акном.
Цемра ад хмараў
Ахутала дом.
Дзень гэты, знаю,
Запомню навек—
З'явіцца хутка
На свет чалавек.

Хто гэта будзе—
Унучка ці ўнук?
Усё не знайду я
Занятку для рук.
Гэта ж не жартачкі-
Стану бабуляй.
Меншыя дзеці
Гудуць, быццам вулей.

«Мама, цяпер мы ўжо
Дзядзькі і цётка?
Зноў ад маланкі
У хаце зіхотка.
Хмары з дажджом
Вецер гоніць далей.
Стала ў двары ўсё



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Майму дарагому тату
(да 70-гадовага юбілею)

Зноў спрабую я ў думках сталярку ўсю разам сабраць.
А зрабіў яе тата за век свой жыццёвы нямала.
Ў аканіцах-карунках вясковыя хаты стаяць,
І ад іх хараства нават сонейка ў шыбах зайграла.

Ў юбілейныя дні віншаванняў заўсёды багата,
Будней многа, а свята ў жыцці адзін міг.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хвалько

Ад яго не чакай, дзеўка, толку,
Не дай Божа халопу стаць панам.
Ён тады і на чыстым падворку
Будзе бруду шукаць і заганаў.

І на тых, хто дагэтуль быў родны,
Паглядзіць зверху ўніз, рот скрывіўшы.
Ён вышэй за халопаў, свабодны…
Хто не пан, для яго будзе лішні.

І падзенецца некуды любасць,
Што раней пасялялася ў сэрцы.
Напаказ—самахвальства і тупасць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Душа паэта

Не ў ладах я сама з сабою.
Супакоіцца чым- не знаю.
Не знаходзіць душа спакою,
Я на волю яе адпускаю.

Ды не хоча яна пакінуць
Мяне з гэткім адчаем-сумам,
Кажа: Беды-нягоды мінуць
І настане час лепшым думам.

Абураецца: Як жа гэта
Быць бяздушнаю захацела,
І дзе бачыла ты паэта,
Без душы ў якога цела?

2002 г.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Сямейны эгаізм

Не марыла жанчына пра багацце,
А лад вяла сярод таго, што мела,
І верыла: галоўнае ў хаце
Любоў і згода, мір душы і цела.

Старалася не траціць часу марна
Яна й тады, калі была нядужай,
І служкаю зрабілася звычайнай
На пабягушках у дзяцей і мужа.

Была вясёлай, гаварлівай, шумнай,
Зрабілася нячутнай шэрай мышкай.
І паўсядзённай мітусні той тлумнай,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ёсць яшчэ каго бараніць

Жыццё, пэўна ідзе ўжо на злом:
П’юць мужчыны, падлеткі, дзяўчаты.
Проста так п’юць ці блізкім назло—
Яны ж вечна ва ўсім вінаваты.

Дзе прапіску знайшоў горкі змей,
Там спакою няма ўдзень і ўночы,
Усё болей няшчасных сямей
І смуткуюць дзіцячыя вочы.

Вельмі многія з нашых жанчын,
Сіл не маючы болей змагацца
За сваіх неразумных мужчын,



Яшчэ не ацэнена

Ты паверыць не просіш…

Калі сэрца агорне адчай,
Свет паблякне ў вачах навакольны,
Адно слова тваё: «Выбачай»
І на сэрцы спакойна і вольна.

Калі выйсця, здаецца, няма
І трывога трымае ў палоне,
«Не хвалюйся,-сказаў бы,-дарма»,
І адступіць трывогі бяздонне.

Калі змрочных пачуццяў сувой
Апусціць прымушае зноў рукі,
Мне вярнуў бы пяшчотай спакой
І жыццё пацякло б без прынукі.



Яшчэ не ацэнена

Майму дарагому тату
(да 70-гадовага юбілею)

Зноў спрабую я ў думках сталярку ўсю разам сабраць.
А зрабіў яе тата за век свой жыццёвы нямала.
Ў аканіцах-карунках вясковыя хаты стаяць,
І ад іх хараства нават сонейка ў шыбах зайграла.

Ў юбілейныя дні віншаванняў заўсёды багата,
Будней многа, а свята ў жыцці адзін міг.



Яшчэ не ацэнена

Майму дарагому тату
(да 70-гадовага юбілею)

Зноў спрабую я ў думках сталярку ўсю разам сабраць.
А зрабіў яе тата за век свой жыццёвы нямала.
Ў аканіцах-карунках вясковыя хаты стаяць,
І ад іх хараства нават сонейка ў шыбах зайграла.

Ў юбілейныя дні віншаванняў заўсёды багата,
Будней многа, а свята ў жыцці адзін міг.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Хвалько

Ад яго не чакай, дзеўка, толку,
Не дай Божа халопу стаць панам.
Ён тады і на чыстым падворку
Будзе бруду шукаць і заганаў.

І на тых, хто дагэтуль быў родны,
Паглядзіць зверху ўніз, рот скрывіўшы.
Ён вышэй за халопаў, свабодны…
Хто не пан, для яго будзе лішні.

І падзенецца некуды любасць,
Што раней пасялялася ў сэрцы.
Напаказ—самахвальства і тупасць.



Яшчэ не ацэнена

Душа паэта

Не ў ладах я сама з сабою.
Супакоіцца чым- не знаю.
Не знаходзіць душа спакою,
Я на волю яе адпускаю.

Ды не хоча яна пакінуць
Мяне з гэткім адчаем-сумам,
Кажа: Беды-нягоды мінуць
І настане час лепшым думам.

Абураецца: Як жа гэта
Быць бяздушнаю захацела,
І дзе бачыла ты паэта,
Без душы ў якога цела?

2002 г.



Яшчэ не ацэнена

Сямейны эгаізм

Не марыла жанчына пра багацце,
А лад вяла сярод таго, што мела,
І верыла: галоўнае ў хаце
Любоў і згода, мір душы і цела.

Старалася не траціць часу марна
Яна й тады, калі была нядужай,
І служкаю зрабілася звычайнай
На пабягушках у дзяцей і мужа.

Была вясёлай, гаварлівай, шумнай,
Зрабілася нячутнай шэрай мышкай.
І паўсядзённай мітусні той тлумнай,



Яшчэ не ацэнена

Ёсць яшчэ каго бараніць

Жыццё, пэўна ідзе ўжо на злом:
П’юць мужчыны, падлеткі, дзяўчаты.
Проста так п’юць ці блізкім назло—
Яны ж вечна ва ўсім вінаваты.

Дзе прапіску знайшоў горкі змей,
Там спакою няма ўдзень і ўночы,
Усё болей няшчасных сямей
І смуткуюць дзіцячыя вочы.

Вельмі многія з нашых жанчын,
Сіл не маючы болей змагацца
За сваіх неразумных мужчын,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Па дарогах роднай зямлі мы ішлі і шукалі мэту,
Мы рабілі крокі насустрач незнаёмаму вольнаму ветру,
Што на моцных крылах сваіх ад веку да веку
Нясе шчырае слова ў душу чалавека.
Па забытах сцежках зямлі беларускай
Мы крочым наперад і цягнем стужку,
У ёй усё наша жыццё на роднай мове,
Якая і зараз нібы знаходзіцца ў палоне.
Ганарлівасць і сорам неразумных людзей



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Размаўляй са мной на сваёй роднай мове,
Абдымай мяне шчырымі словамі.
Выпусці думкі на волю,
Злейся душою з далёкімі зорамі.
Хай словы злятаюць у вырай,
Хай мара ў паветры лунае.
Хай словы спевам жураўліным
Адгукаюцца рэхам між гаю.
Размаўляй са мной на мове,
Сей любоў ты да родных слоў,
Кідай зерне абапал дарогі,
Па якой ты да мовы прыйшоў.
Каб знайшоўся не "друг", а "сябар",



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Хвалі ў душы

Было лёгка раней на душы,
Чыстым донца.
Ні хмурыначкі, ні дажджыначкі,
Толькі сонца.

Крыху ўзнімецца хваля мутная—
Ападае.
Свае крылы душа ізноў
Выпрамляе.

Што ж змянілася навакол?
Ды нічога.
Тое ж неба і той жа бор,
І дарога.

Ды чамусьці ўсё мутней
Тыя хвалі.
Можа проста на іх раней
Не зважалі?

Слёзы, крыўды—хіба ж бяда?
Была б вера.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Прысвячаю урачу-гінеколагу
Таццяне Васільеўне Буйніч

Зноў вясна надышла
Са сваім летуценным настроем
І здаецца зіма паўзабытым,
Няпрошаным сном.
Ды жадаць не хачу,
Каб жыло сэрца зімнім спакоем,
Хай пачуццямі поўніцца,
Быццам рака ў крыгалом.

Вы сама, як вясна,
З пастаянна ўсмешлівым тварам,
Абаяльнасць, жаноцкасць—
Усё гэта, пэўна, пра Вас,
Хай жа Бог дапаможа,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Віншаванне Мікалаю і Надзеі

Мікола, Надзейка—сынок і дачушка,
Хай шчасце дзівоснаю сіняю птушкай,
Заўжды вас вітае.
Мне б пажадаць вам раўнюткай сцяжынкі,
Каб вочы не бачылі горкай слязінкі,
Ды так не бывае.

На жаль, у жыцці ўсё складаней намнога,
І часта ўся ў хібах сцяжынка-дарога,
Ды трэба старацца.
Каханнем і згодай, павагай, цярпеннем



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ненадзейныя палавіны

Змрок згушчаецца, усё сціхае,
Ды жанчына не спіць—чакае.
Думкі сцяліся, скамянела,
Быццам з нерваў аголеных, цела.

І здаецца, на сэрцы раны…
Муж з'явіўся дамоў зноў п'яны.
Захліснула душу трывога.
І не стрэла яго ля парога.

Абяцаў ёй не піць больш, кляўся,
Ды не вельмі, відаць, стараўся.
”Змій зялёны” ў яго паступова
Выпіў волю, спустошыў слова.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Прашаптала каханне…

Гаварылі ёй людзі: Пакінь.
Ну, няўжо табе засціла вочы?
Ды дзявоцтва шчаслівая плынь
Бачыць толькі ўсё добрае хоча.

Гаварыў ён: Ты вер адно мне,
Людзям што, папляткарыць бы толькі.
Патанулі пачуцці ў віне,
І каханне зрабілася горкім.

Гаварыла яна: Аддала
Табе ўсю я сябе без астатку—
І кахала, і вернай была,
Няма сіл пачынаць усё спачатку.



Яшчэ не ацэнена

Крыж у кожнага свой

Захварэла. Пасцельны рэжым,
А за вокнамі чэрвеня гукі.
На зямлі, без ніякай прынукі,
Усе носім свае мы крыжы.

Быў калісьці адзін чалавек,
Захацеў памяняць крыж на іншы.
Ён заенчыў: Айцец, Усявышні,
Гэты цяжка насіць увесь век.

Выбірай. Бачыш, колькі крыжоў,
Пахадзі ўздоўж сцен, прыглядзіся,
Пад любога ты з іх станавіся…
Чалавек закрычаў: Я знайшоў!



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Чаромхавы водар і бэзавы пах
згубіла ў далёкім мінулым.
Ужо не спявае салоўкаю птах
і лозы галінкі сагнулі.
Замыліўся трошкі і позірк, і смак,
так соладка зранку не спіцца,
а дні прабягаюць, як заяц-русак,
калі паляўнічы прысніцца.
Нішто не здзіўляе, бо маеш свой густ,
на катэгарычнасць - усмешка,
і кліча ў дзяцінства язмінавы куст,
што ўзімку, вялізнаю снежкай,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Чытае Сяргей Вераціла

Цесна словам у строме бурлівай маўлення –
напіраюць адно на другое, штурхаюць,
задыхаюцца болем ці прагай натхнення,
паміраюць, хрыпяць, моўкнуць, уваскрасаюць,

спакушаюць, здзіўляюць драбніцаю кожнай.
Гулкі голас здаецца параненым зверам,
што бароніць жыццё, рвецца з сілаў апошніх,
каб прабіць абалонкі скарэлыя сэрцаў.

Словы, нібы вуголлі – душой не ўтрымаеш:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

* * *

мы з табою яшчэ паваюем
за кожную вуліцу
гаморы й садому
Антон Рудак

Яны Цябе не пачуюць, бо маюць чым
больш прыемным заняць свае вушы,
як і да перамогі магчымай
не выберуць шляху прамога.
Іх талент, забыўшы пра страх,
пачуваецца смелым і дужым,
а сонца на небе для іх



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Рэверсі

…праўда – тое, чым лупяць па твары, нібыта анучай.
праўда – рэклямны тавар, які надакучвае.
Віталь Рыжкоў

Меч, скіраваны ў сэрца, важна паспець адбіць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Максім і Вераніка

…дзённік патрабуе шчырасці,
шчырасць патрабуе смеласці…

У імені яе – імёны тых жанчын
зашыфраваны кодам таямнічым,
якіх я напаткаў пазней, але пры тым
я застаюся верным Вераніцы.

У імені яе я выразаў, як бог,
свой лёс, адлюстраваны да драбніцаў.
Каб нават пакахаць усіх жанчын я змог,
я застаюся верным Вераніцы.

У дрэва на кары – не літар карагод –



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Крывія

…і мы на гэтай зямлі, у гэтым краю,
праходзілі ўжо раз росквіт высокай
самаістай культуры, якая загінула…
В. Ластоўскі “Лабірынты”

Ты не верыш ні ў сны,
ні ў паданні,
ні ў прывіды,
ды аднойчы прысніш
невядомую Крывію:
жыхароў яе вочы



Яшчэ не ацэнена

Нашчадкі арыяў

Мы злеплены з белага цеста
і маем арыйскую кроў,
на згубленых сцежках Авесты
сабе мы шукаем сяброў.

Вяртаем мы памяць былую,
бы кросны забытага тчом,
і вучымся цемру начную
агнём рассякаць, як мячом.

У думках начуе трывога,
і з сэрцаў не вырваны страх.
Нас Месяц бароніць ад злога,
і Сонца паказвае шлях.

Той шлях, што свядома абраны
для бітваў, а не для пацех.



Яшчэ не ацэнена

Два люстэркі

Людміле

Жыву на свеце, як умею,
твае цалуючы сляды.
І паступова разумею:
маё люстэрка – гэта ты.

Віно каштую маладое,
падараванае табой,
і кожным словам ці слязою
перацякаю ў твой настрой.

І азіраючыся ў вечнасць –
хачу я гэтага ці не, –
усмешкай, рухам недарэчным
ты адбіваешся ўва мне.

Нам плыць і соладка, і горка
паміж жыццёвых берагоў.



Яшчэ не ацэнена

Натхненне

І зоркі гараць, як пад ранішнім сонцам суніцы.
Р. Малахоўскі

З нахіленага Зорнага Каўша
рассыпаліся спелыя суніцы –
і коцяцца ў душу, але душа
ніяк не можа імі наталіцца.

Суніцы ночы, быццам светлякі,
на небным засвяціўшыся абрусе,
нібыта з Боскай сыплюцца рукі
у сонныя азёры Беларусі.



Яшчэ не ацэнена

* * *

Заспетыя выклікам
летняга ліўня,
Вы мне не здзівіліся –
я Вам здзівіўся.

Вас вабілі прывіды
сноў кіпарысных.
Вы мною не трызнілі –
я Вамі трызніў.

З зямлёю заручыны,
поўню сырую
Вы мне не даруеце –
я Вам дарую.

П'ючы праз саломінку
золата промняў,
мяне Вы не ўспомніце –
я Вас успомню.



Яшчэ не ацэнена

Хмарка

Ніяк не выплачацца хмарка,
павісла на маім плячы.
Яе я супакойваў марна,
нічым не змог дапамагчы.

Яе прытоеная крыўда
сплывае кроплямі вады:
“Каханы малады вятрыска
мяне пакінуў назаўжды.

Калі яго я пакахала,
вясёлым воблачкам была.
Яму ж майго кахання мала,
як птушцы аднаго крыла…”

Паплач жа, хмарка! Сон палёгкі
атуліць хай твой сумны лёс.
Не плача ў гэтым свеце толькі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Зоркі і вершы

Свет наш узнік з зерня вечнасці,
нібы мука паміж жорнамі.
Зоркі малітвай засвечаны,
людзі асветлены зоркамі.

Пэўна, каб лёсы палепшалі,
што пачуваюцца хворымі,
людзі ратуюцца вершамі,
як ратаваліся зоркамі.

Варта ў партэры быць першымі,
ці называцца галёркаю?..
Век завяршаецца вершамі,
дзень завяршаецца зоркамі.

Зноў застаюцца − у меншасці −
крытыкі недальназоркія…



Яшчэ не ацэнена

* * *

Зірніце навокал – як здорава:
пад сонцам танцуюць дажджы!
Вясёлкі гуляюць над горадам,
чапляюць за сосен крыжы.

Гукаюць нібы за ваколіцу –
шукаць таямніцы працяг.
І хочацца сэрцу, і колецца,
гарэзлівым стаць, як дзіця.

І верыцца сэрцу, і помніцца
усё, што змагло перажыць...
І восені лёгкая конніца
услед за гадамі імчыць.



Яшчэ не ацэнена

* * *

Памяці Зміцера Сідаровіча

Галасы – каласы пад сярпом Тваім, Божа.
Песня корміць, як хлеб.
І ў ліхія часы нават тым дапаможа,
хто знямеў ці аслеп.

Нават тым, хто не мае душэўнае цноты –
усвядоміць свой род.
А народ, што адно – за зямныя даброты,
ну які ён народ?

Галасы застаюцца, як душы зямныя,
што даюцца не ўсім
у дадатак да той, што памкнецца ў вышыні
праз сутонне і дым.



Яшчэ не ацэнена

* * *

Не ўдаецца жывое адчуць
у палоне прыземленых дум.
Чую шэпт: ”Я цябе навучу...”
Гэта сум. Гэта сум. Гэта сум.

Сэрцу стане нібыта лягчэй,
і нябачны празрысты паток,
нібы дождж, па шчацэ пацячэ...
Гэта сок. Гэта сок. Гэта сок.

Нібы хто развядзе берагі,
паяднаныя памяці дном.
На вадзе затанцуюць кругі...
Гэта сом. Гэта сом. Гэта сом.

Адпусціўшы былое ў раку,



Яшчэ не ацэнена

Паэт-камікадзэ

Вымагае эпоха глынуць мухамораў сухіх,
каб зайсціся ў шчаслівым экстазе.
I на змену ямбічна-харэйнаму культу
прыходзіць паэт-камікадзэ.

Ён гатовы ўзарваць гэты свет састарэлы,
чуллівы і рытмізаваны,
і ідуць праз пустэльні стагоддзяў былых
дзёрзкіх вершаў яго караваны.

Бы павук – павуту, ён звівае са слоў маладых
чорна-белае дзіва.
Нібы з Нілу, з яго выплывае драпежна



Яшчэ не ацэнена

Кроплі дажджу

Дождж ад раніцы ідзе
досыць цёплы.
Скачуць кроплі па вадзе,
танчаць кроплі.

З паўгадзіны мо стаю
ля таполі,
назіраю, як зямлю
лашчаць кроплі.

Не прымружыць вочы, бо
сню Акропаль,
што знаёміў нас з табой
гукам кропель...

Заблудзіўся наш раман
ў жытнім полі.
Больш Акропаля няма –
толькі кроплі.

Дождж канчаецца, але
так паволі.
На асфальце, як на шкле,
танчаць кроплі.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

* * *

Вядомы ў каралеўстве дацкім
прысню сумнеў.
Гуляцца ў словы, нібы ў цацкі, –
не для мяне.
Душа даўно пару забавы
перарасла,
а плыць бліжэй да таннай славы –
шкада вясла.

А хвалі плешчуцца аб крыгі –
вякоў грахі –
і падмываюць сон Нямігі,
дзён берагі,
дзе, як на могілках забытых,
народ жыве.
Развеяў німбы час нібыта
і знік, як звер.

Але нябёсы помняць радасць
і боль жывых.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *

Заблішчаць купалы на Купалу
ад высокіх паганскіх кастроў,
нібы з даўніх стагоддзяў паўсталых,
каб сагрэць нашу кволую кроў.

І ў глыбінях душы адгукнецца
патаемнае нешта, як звон.
Сэрцу некуды будзе падзецца,
сэрца мусіць скакаць праз агонь.

Вусны вуснаў крануцца нясмела,
сэрцы смеласці вуснам дадуць.
А пасля, распрануўшыся, целы
у купальскую ступяць ваду…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *

Вадзіму Клімовічу

Маю гонар, бо маю свае карані,
маю глебу, з якой прараслі яны ў сэрца,
маю кола сяброў і далёкай радні
на балотнай зямлі, што радзімай завецца.

Маю мову – на ёй гаварыў мой народ,
хоць з нядаўняй пары і не надта гаворыць –
гэта мова, як кроў у аортах дарог,
пазайздросціць яе мілагучнасці вораг.

Маю веру, што лёс прасвятляе да дна, –



Яшчэ не ацэнена

Беларускі крыж

Моўчкі сонца палымнее
На маўклівы крыж дарог…
Леанід Дранько-Майсюк

Беларусь ляжыць
на крыжы дарог,
на плячах штовек



Яшчэ не ацэнена

* * *
Што можна новага сказаць
у свеце, што стары, як мора?
Калі пагас былы азарт,
калі прамоўлена так многа…

Слоў, што згарэлі на кастры
ці патанулі ў водах Стыкса…
Магчыма толькі паўтарыць
з таго, што свет паспеў забыцца.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Вясны сёлета не было…
А ты душою па-над светам
Ляціш, як ліст, у небыццё,
Дзе ёсць інакшая планета…

Дзе ёсць інакшае жыццё,
З вясною вечнай, вечным летам.
Дзе не сыходзіць хараство
З апошнім подыхам паэта.

Ляціш над безданю ў імжы,
Як ліст, што падае пад ногі,
І ў картасараўскай гульні
Інакшыя вітаюць богі…

Па-над прастораю часоў,
Ладдзямі роспачы мінулых,
У свет пакінутых бацькоў,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

"Першы заробак"
Восьмы клас,у разгары лета
Аддыхнуў,цяпер пара
Есць у думках маіх мэта:
Зарабіць рубель ці два
Не за месяц жа вядома
А хаця б за кожны дзень
Не сядзець жа вечна дома
Як паросшы мохам пень
Паглядзелі бацька з маці
Мо не трэба бо малы
Лепш пабудзь ты тут,пры хаце
У агародзе шмат травы...
Вецер быў,патрэсла грушы
Ты вазьмі і пазбірай



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я не ў крыўдзе

Дзякуй, дружа незнаёмы
За тваю ацэнку—“дрэнна”.
Твой прыём даўно вядомы,
Бо чытаецца імгненна.

А калі б было ўсё шчыра,
Палічыла б за навуку.
Адчуваю, што праныра—
Жаба душыць, гоніш скуку?

Смешна вельмі, калі бачу,
Як з “выдатна” робіш “двойку”.
Не лічу гэта няўдачай,
Твой учынак мне без толку.

Так што, дзякую бязмерна…
Зайздрасць шчасця не прыносіць.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Вясна на чыгунцы! Надзвычай цудоўна
Забыць гарадскую нуду,
Глядзець у акенца старога вагона -
Сапраўдную бачыць вясну!
Яна расхінецца на свежых палетках,
У лесе маўклівым гукне,
І жоўтыя сціпла-смяшлівыя кветкі
Вяснушкамі стануць яе.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Яны на нас сышлі, бы прамяні,
Пяшчотна дакрануліся -
І раптам
Стаў звыклы свет для кожнага другім,
Бо таленты яго змянілі
Цалкам.
Цяпер нікому нельга іх губляць,
Каб нам да самай
Вечна ціхай глебы
Не страціць здольнасць
Чуць і адчуваць,
Жыць,
Захапляцца
І глядзець у неба!



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Я пастаўлю мальберт
На бліскучай траве,
І ў бязмежы празрыстага ранку
Я адкрыю свой свет
І пачую сябе,
Стаўшы часткай маленькага парку...



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Сцяжын-дарог на свеце многа,
Шляхоў таксама не злічыць.
Маленства нашага дарога
Да роднай хаты дабяжыць.

Адсюль пайшлі на голас часу.
Не ўсе вярнуліся назад.
Не папракнулі нас ні разу
Лісты засмучаных прысад.

Стаяла груша адзінока.
Цвілі вяргіні ля акон.
Ад хаты мы былі далёка.
Лісты ляцелі наўздагон.

Ляцеў над намі час крылаты.
Пялёсткі падалі на дол.
Прад хатай часта вінаваты.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Усё не так

Усё не так, усё не так—
Выстукваць сэрцайка мастак.
А розум кажа: пачакай,
Ты лепш прысядзь,
Паразважай.
Ці ўсё не так, і як не так,
На тое ты сама мастак.

2001 г.



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Вёска мая

Знаю, дзесьці ёсць многа
прыгожых краёў незабыўных.
З імі сэрцы людскія
Заўсёды былі непарыўны.
Для мяне ж няма лепей
Хатыніч ваколіц знаёмых.
Я люблю сваю вёску і ўзімку,
І ў кветках вясновых.

Вёска мая--непаўторны мой край,
Для душы і для сэрца адзіны.
Вёска мая, з табой радасць дзялю і адчай
І ўзлётаў хвіліны.
Вёска мая--летуценняў калыска,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Сум па малой радзіме
(маёй свекрыві
Фене Аляксандраўне)

Старэйшы ў Мінску мае сын куток,
Дачцэ шле маці пісьмы ва Украіну.
З траіх дзяцей малодшанькі сынок
Сваёй зямлі не здрадзіў, не пакінуў.

Змірылася. Даўно так павялося,
Бо кожны мае права жыць, дзе хоча.
Пратоптваць сцежку ў людзі давялося
І ёй самой з сям"і яе сірочай.

Даўно б ужо пакінула сяло,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Сустрэча з сынам

Знаёмы страх, прайшла як аперацыя,
Такое ўжо было ў маім жыцці.
Вакол пах лекаў—боль, рэанімацыя,
Мне выпаў лёс праз гэта зноў прайсці.

Марудна, як тады, ідуць хвіліны.
Трызнення тлум сцішае крыху боль.
Сустрэне муж са службы сёння сына,
А я ў палаце…вывучаю столь.

Адна-другую думкі паганяюць,
Да выпіскі яшчэ так многа дзён.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Што рабіць?

Веснавое сонейка ў хату зазірае.
Чаму хлопчык сумненькі? Чаму не гуляе?
Хмурыць тварык чысценькі, быццам вось заплача.
Па падлозе сонечны зайчык цвеліць-скача.

Ды Віцёк не бачыць зайчыка і сонца,
Бо заплюшчыў вочкі, не глядзіць у аконца.
Чым заняцца, хлопчык аніяк не знае.
--Што рабіць? У таты і мамы пытае.

“Пачытай вось кніжку, ці малюй”. Алоўкі