Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.3 (13 галасоў)

Прырода ціха увядае
Яна гатова засыпаць.
Лісцё ўсё з дрэваў ападае
Карэнне ад холаду схаваць.

Яна апошні раз квітнее
Лісцём красуецца вакол.
Апошні раз зазелянее,
Заменіць золатам арэол.

Апошнія ў прыроды краскі
Бурляць сваёю пышнатой.
Быццам маленькія дзяўчаткі
Змяняюць краскамі настрой.

Апошнія сабраўшы сілы
Яна зіяе перад сном.
І шлюць нябесныя свяцілы



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Шарэе небасхіл з пластмасы,
Iдзе ў магілу Трэці Рым,
Цвіце неон, і прагна масы
Жаруць Евангелле вітрын,

Ушчэнт забыўшыся на Тройцу.
Крадзецца вуліцай сцяна,
I б’ецца цень самазабойцы
Ля каламутнага акна.

Натоўпы з пысамі бульдогаў
Блукаюць з мэтай гразь мясіць.
Чым меней на Зямлі прарокаў,
Тым болей на Маскве месій.

Яны прыйшлі! Я знаю цэны
На іх пыхлівы бенефіс.
Спакойна, што акцёр са сцэны,



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Пакуль што снег бяліў варону
На самай макаўцы царквы,
Яна, з абліччам фараона,
Сплывала ў тартар векавы.

Як быццам вылеплены з ваты
Паналіваных снегам хмар,
Жаўцеў крываўнік васпаваты
Засохлай кветкай, як янтар.

I ў халепнай зімовай манне,
Не дацягнуўшыся да зор,
Шумеў вячэрняе літанне
Яшчэ невырублены бор.

Галодным крыкам абражалі
Яго вароны дзень за днём,
I стылі снежныя скрыжалі,



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Пакуль мы спалі, з захаду зямлі
Раптоўна хмарай здарылася восень.
Пайшлі дажджы, і вымаклыя восы
Чаргою з падаконніка цяклі.

Мы выйшлі ў Гефсіманію. Ля ног
Цень выдыгаў, як выкрыты пракуда.
Ужо зусім нагадваў васілёк
Да сінявы задушаны Iуда.

Каменне падпільноўвала з травы,
I старцы гаманілі ўздоўж дарогі
Аб тым, што не знасіць нам галавы
За наш запал. I месяцам двухрогім



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Мне жудасна ў гэтым падклецці
На свяце юрлівых каляд,
Дзе вашы жанчыны і дзеці
З губамі асліц і цялят

У твар выскаляюцца пашчай,
Загоняць любога пад спуд
I выведуць зграяй прапашчай
На плошчу, на чэрнь і на суд.

I капаюць моташна з ёлкі
Шары, быццам кроплі вады,
I зоркі гараць, як асколкі
Заўсёднай сусветнай бяды.

I недзе, не маючы статка,
Замерзлі мае пастухі.
Шляхом Гефсіманскага саду,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Хіба ў свеце калісьці была любата?
Тая, што без вынятка – і толькі,
Акрывалася ўстрыманым імем Хрыста
Без сумневу, карысці і толку.
Устаялася ўжо павятовая глуш,
Ля штыкетаў цвіла біручына,
Прымінаючы выцерты коўдравы плюш,
Знемагала ў чаканні дзяўчына.

Ці то «Нашае нівы» памяты лісток,
Ці то сум дэкадэнцкі і, нават,
Далятае з-за поля гняўлівы свісток
Паравознага баса-актавы.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Ад суму і галечы
Гасцінец нецяжкі.
Труну ўзвядуць на плечы
Чатыры мужыкі.

Ні марнага народа,
Ні крывадушных бруй.
– Даруй, – шапне прырода.
Адказ: – I ты даруй.

I паплывуць насілкі
Над кроплямі расы,
I трэск сенакасілкі
Заглушыць галасы.

Ёсць неба, сінь і вецер
Над селішчам пустым.
I ўцешна ўсё на свеце –
На гэтым і на тым.



Яшчэ не ацэнена

I немата наўкол, і глухата,
I на вачах сцінаецца заслона –
Я ў чэраве азызлага кіта,
Па імю «свет», як уцякач Iона.

I гэтак жа асуджаны, як ён,
На марнаванне ў ліхалецці ўбогам,
Не кемячы, праз што я гнаны Богам,
Бо я ж не парушаў яго закон.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Лунае ў небе чорны бусел:
Невынішчальнае чысло!
Яно палове Беларусі
На сэрцы шрамам залягло.

Часцей за ўсё, у тых, хто блізкі,
Улада ўторквае кайло...
Тады яшчэ маёй калыскі
Ў заводу нават не было.

Але ў парахавым нагары
Я помню ўсё да гэтых пор.
А што – чысло? Што – календарык?
Апошняй ночы калідор...



Сярэдняя: 3.1 (16 галасоў)

Бой за Ліду
У памяць аб вызваленні Ліды ад фашыстаў 8 ліпеня 1944 года

Накіроўваецца корпус
Аслікоўскага да Ліды,
і няма ў ім недахопу
ў конях, моцна ў корпус злітых.

Злосна вока акупанта
ў далеч узіраецца…
На вузлах дарог упарта
фрыц супраціўляецца.

Шлях абходны пралягае
па дрыгве і па лясах.
Лес які, дрыгва якая
затрымаюць малайца?!

Шлях адолены даўжэнькі.
Ззаду вёскі, мурагі.



Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)

А ці будзе? Ці прыйдзе свабода?
Явіць Госпад нам міласьць сваю?
Ці загіне валошка пад ботам
Пад памсьцлівыя гукі “заб’ю”

Поўным ходам ідзе падрыхтоўка
I прыймаецца новы закон
А мая ўся ў іржы дубальтоўка
I не бачна прасьвета з вакон

Вось чаму сябе белай варонай
Адчуваю ў краіне сваёй -
Я для ўлады заўжды падазроны
Бо шаную наш прапар з крывёй

Кажуць, ўсякая ўлада - ад Бога



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Кранула восень скроні небасхілу
Пунсовай фарбай. Пёры лёгкіх крылаў
Гатовы несці нас за небакрай.

Пакуль гучаць гармонікамі спевы,
На развітанне нам ківаюць дрэвы,
І плыўна лісце адлятае ў рай.

Касматая Мядзведзіца няроўна
Дрыжыць адранкам над астылай поўняй…
Паклікаў вырай у няблізкі шлях!

І мы ляцім. Ніхто не азірнецца…
След кіпцюроў, ледзь бачны, застаецца



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

За ваколіцу выйду ў застуджаны вечар,
Дзе здзічэлае лісце пад ветрам пяе.
Дождж нязграбна мяне прыабдыме за плечы
І густога змяркання таропка налье.

З меладычным гучаннем знаёмых рапсодый
У пранізлівых кроплях патонуць агні.
Я пайду нетаропка. Імжыць. Сонца сходзіць,
Пакідаючы цень на пагодлівым дні.

Хмары месяц люляюць утоена, сонна.
Навальніцай паветра ўсё бліжай грыміць…



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Маўклівым днём у аксамітны час,
закрыўшы вочы, восень грае гамы.
Я слухаю, як манатонна ў рамы
нядбайны дожджык такае ў адказ.

На нотным стане тонкіх правадоў
запісваю птушыныя акорды.
Гучыць у выкананні ветра coda
жывому лісцю восеньскіх садоў.

Прысадамі задумлівых рабін
спяшаюцца імкліва на спатканні
мінулага і будучага здані
па лабірынтах залатых руін.



Сярэдняя: 3.4 (15 галасоў)

Каб звязаць нам жыццё
З нітак, крэпкага лёсу.
Я сваё напрагу пачуццё
Заспяваю цудоўную песню.
Пра каханне маё і тваё,
Я звяжу абярэг каляровы
І ў прыдачу раскрашу жыццё.
Каб шчаслівым быў дзень кожны новы
Не растрацілі ў ім пачуццё.
Я вязаць буду днём, буду ноччу
І схаваю ад цябе нашу боль.
На яе я свае ўсе ніткі патрачу
І закіну ад няшчасця пароль.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Я ляжаў у глухой цішыні,
Адпачыўшы ад цяжкіх баталій.
Надмагільных ялін карані
Скрозь рабрыны мае прарасталі.

Тым суглінкам, што грудзі занёс,
Тым кустоўем, над ярам навіслым,
Шар зямны – невыносны, як лёс, –
На мяне наваліўся і сціснуў.

Я спачатку сумеўся ў пяску,
Разгубіўся, не верачы ў тое,
Што цяпер мне на ўласным вяку
Быць пажываю для травастою.

Як жа здарыцца гэта магло,



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Бронзавы Гедымін

Аганаў ды Нячай* – “бацькі”
для бронзавага Гедыміна,
а шпоры ў конскія бакі –
аб інахадзі напамінак.

У доўгім бронзавым плашчы,
на бронзавым кані Вялікі.
На князя бронзавым плячы
гуляюць залатыя блікі.

Сярод заводаў і дамін,
пад сонцам у нябёс блакіце
стаіць ля замка Гедымін,
які паклаў пачатак Лідзе…

Пайшоў вайной крыжак-шакал
на княства гарады і весі –



Сярэдняя: 4.1 (20 галасоў)

Высякаюць лясы, высякаюць…
Кажуць, быццам, паеў караед.
Сок з пянёчку жывога сцякае -
Так жыцце пакідае свой след.

Як балюча!.. Як прыкра і горка
Назіраць за пянькамі ў бары.
Збеглі вожыкі, лісы, вавёркі…
Нават сонца смуткуе ў гары.

Я таксама смуткую, калісьці
Грыбавала ў былыя часы...
Як з навалы знайсці гэтай выйсце?
Як спасці нам Радзімы лясы?



Сярэдняя: 3.1 (20 галасоў)

Каб змагла перадаць я Вам
Гэту тонкасць душы маей.
Усё жыццё па цвяточным снам
Дзе спяваў мне псалмы салавей .

Дзе мой тайный пяшчотны мір,
І куды душа тонкая імкнеца .
Датрануца да яркіх карцін,
Дзе на волю яна з розумам рвеца.

Не хапае мне слоў апісаць
Усе краскі і вольнасць душы.
Паміж строчак, каб Вам адпраўляць
То касанне пяшчотнай рукі.

Не змагу перадаць і любоў,



Сярэдняя: 3.2 (19 галасоў)

Каханне матулі бясконца к дзіцяці
Няма ні ўмовін , ні рамак у яго.
Сабою закрыць іх імкнуцца ўсе маці
Каб толькі бы іх не цягнула на дно.

Я зноў ўспамінаю матулі каханне
Яго буду помніць цяпер і спрадвек.
Дачку ля вакна яна моўчкі чакае
Пацірая хусцінкай вакол сваіх век.

Заўсёды яна паспяе з дапамогай
І ведае дзе нам саломку паслаць.
Сама па вуглях перайдзе басаногай



Сярэдняя: 3.1 (17 галасоў)

Ніткі прала і вязала дзіцяткам адзенне
Вышывала днём і ноччу ўсім на заглядзенне.
Із трусінага вось пуху ,рукавічкі меньшай,
Каб нямёрзлі яе ручкі стужаю злавеснай.

Шапачку старэйшай ,ўжо патрэбна новую,
Каб змаглі яны хваліцца мамінай абноваю.
Грошы падакапіўшы на ніткі і спіцы
Звяжа па сукенцы і новай спадніцы.

Будуць ў абнове красаваца новай
Быццам з магазіна - адзення гатовай



Сярэдняя: 3.2 (25 галасоў)

Спрадвечны лёс маіх бацькоў
У працы цяжкай і руплівай,
Зялены спеў тваіх гаеў
І гоман птушак нецярплівы.

І спелых ніў духмяны пах,
І свежы подых навальніцы,
Ільняны колер у палях,
Вада з празрыстае крыніцы.

Вясновых кветак хараство
І мовы роднае гучанне,
Дубоў магутных калдаўство.
Пяю я вам сваё прызнанне.

Шляхетны позірк чысціні
Ў блакіце воч тваіх без краю,
І зорны свет у вышыні.



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Сукно нябёсаў промнямі працята.
Вакол туманных долаў патаемнасць.
Світанне… Разліваюць далікатна
Свой палыновы водар хрызантэмы.

Прырода заварожвае ўбраннем.
У залатых карунках неба просінь…
Непараўнальна кожнае спатканне
З тваёй чароўнай прыгажосцю, восень!



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Асалода ад жыцця,
Гукі родныя зямлі,
І вяртае з небыцця
Дакрананне да раллі...

Конь упрэжаны сіпіць.
Паслухмяны плуг дрыжыць.
Знізу ўверх і зверху ўніз,
Баразна жыцця імчыць.

Ёсць у разоры глыбіня.
Шлях струной пяе, звініць.
Так адразу, а пасля
Трэба трошачкі спачыць.

Толькі паўзу не цяні,
Не лянуйся зноў паўстаць.
Плюнь, каб змазаць мазалі,
І наперад хлеб шукаць.

А калі не маеш моцы,



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Час імчыць імгненна,
у вогнішчы згараюць думак меткі.
Спіць цела, душа безупынна ляціць,
Нібы пчала, па мёд на кветкі.



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)
Душа ў душу — піяна ў мецца — як неба ў мора ўпала — так, што век глядзець — не наглядзецца і не наслухацца — ніяк. І што цяпер жыцця віхуры, калі і штыль, і хваляў шал, і зоркапад, і сонца ў буру ў адно злучылі далягляд? 12.10.2019


Сярэдняя: 2.8 (12 галасоў)
Cапраўдны заўзятар футбола павінен умець мацюкацца, каб словам пакрыўдзіць арбітра, які прызначыў пенальці. Змагар за межамi поля, майстар нанесці ўдар не па варотах, а ў твар.


Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)
Па сняжку зайка скакаў Слядкі ножак астаўляў. А лісічка па слядкам Заіньку шукала там. Зайка бегаў і пятляў І ні зкім не размаўляў. Лісанька шукаць стамілася На прыгорачку спынілася Вось так спрытна зайка змог Лісаньцы падаць урок. Ліска трохі аддахнула І назад дамоў звярнула. 10.10.2019.Лілія Журавінка


Сярэдняя: 3.2 (17 галасоў)
На сцяжынцы з табой, што сустрэліся Там муравушка пышна расцець. Мы на сонейку ласкавым грэліся Пад вярбой ,што ў полі расцець. Твае вочкі ззіялі шчаслівыя Ў поўдзень сонейка йграла ўвысі Называў я цябе мая мілая Як у казцы шчаслівы былі. І не змог пазабыць ту сцяжыначку Зноў, і зноў я прыходжу туды. Спадзяюся сустрэць сваю мілачку Праз гады, што я быў малады.


Сярэдняя: 3.4 (16 галасоў)
У чаканні ў верасні прырода Пачне жаўцець усё вакол. Бо прыйдзе хутка непагода Накрые з дараў восень стол. Затым кастрычнік завітае Ўбраннем колераў гарыць. Нібы карціны разглядае Апошнія каб падарыць. Тут краскі яркія пылаюць Змяняя колер кожны дзень. У кожны сад ён завітае Лісцём закінуў сваю цень. Вось лістапад змяняе краскі Адзенне скінуў ён сваё .


Сярэдняя: 2.5 (10 галасоў)
Неба на тваіх далонях пяском пасыпалась пад ногі, З каменнем зблыталась зямля, Далёкія, нябачныя дарогі, Хвастом мялькнулі, як змяя.. У шэра-каляровых буднях мы марым пра свабоду, Якой не бачым нават ў сне, Ад ежы мы залежым з роду, А ад вады ўдвайне. Мы самі абіраем колер рабства- Чырвоны, белы ці зялёны? Абралі пагарду і нахабства, Каб здавацца моцным, вольным.


Сярэдняя: 3.2 (12 галасоў)
Я пайду па дарозе ў застуджаны вечар, Дзе здзічэлае лісце пад ветрам пяе. Дождж нязграбна мяне прыабдыме за плечы І густога змяркання таропка налье. З незвычайным гучаннем знаёмых рапсодый У пранізлівых кроплях патонуць агні. Пастаю па калені ў цішы. Сонца сходзіць З невыноснай тугой па напружаным дні. Хмары месяц люляюць утоена, сонна, Навальніцы бразготка ўсё бліжай грыміць…


Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)
Дажджом асеннім плача восень, Як быццам ёсць у чым віна. А дождж сабе па лісці скача, Танцуе ў голлі давідна. Палошча ён траву старанна, Змывае спёку на зямлю, У шыбы стукае да рання, Хоць я яго і не люблю. І сум, і радасць, як дзве ноты Адной мелодыі жыцця. Магчыма, радасць прыйдзе потым, Каб стаць асноваю быцця. Яе памножу на чаканне, На безліч пырскаў ад дажджу.


Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)
Настаўніку Яны сядзелі ўсе ў цябе за партай - Рабочы, ўрач, дырэктар, прэзідэнт… Быў кожны з іх твае увагі варты, Чакаў, як сонца, з вуснаў камплімент. Глядзеў з даверам ў вочы, як на маці, Сачыў за словам, рухам рук тваіх... Быў больш чым Бог ты кожнаму дзіцяці, І першых ведаў выпіты келіх. Каму ты - першы, а каму - апошні… Нясеш свет ведаў з цемры праз вякі,


Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)
Да веснікаў няспешна падыдзе дожджык босы, Пакрочыць па сцяжынкам, заплача каля хат… Вандроўніцай няўцешнай зноў завітае восень, Ператварыўшы неба ў бясконцы лістапад. Змяшае сум і радасць, святло агню і шэрасць, Цяпло апошніх промняў і холад сумных хмар. Напоўніць далягляды тугою невымернай, Падорыць свята фарбаў і асалоду мар...


Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)
ВАЎКІ Згадкі пра сны дзяцінства Мне сніцца — праз бясконцыя вякі бягу я, абрываючы ўсе жылы, за мною ― ашалелыя ваўкі, іх зграя мяне шчыльна акружыла. Бягу наўпрост, не вучаны віхляць, па горкім па бур’яне-палыне, пагоню мне ніяк не ашукаць, і сэрца вось-вось выскачыць з мяне. Бяжыць за мною ўслед сляпая поўня, з халоднаю усмешкаю пустой… І быццам я спыняюся раптоўна,


Сярэдняя: 2.4 (11 галасоў)
Ноч хавае ў цемры зграі... Усё жывое праглынае… Вольна крочыць да мяне, закрывае вочы мне… I я быццам бы ў сне: Пяцізоркавы гатэль… Шалік з водарам шанель… Прагна ў вочы мне глядзіць, ведае як ахмурыць, абудзіць, і разлюбіць. Захапляемся каханнем, пазбягаем абяцанняў. Лепш за ўсіх, амаль як джаз Ноч любуецца на нас. Першы і апошні раз. Зоркі ўжо ідуць на спад,


Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)
Глушачы вэрхал сталічны, Трамваяў варшаўскіх грукат, Мяне Беларусь мая кліча Тысячай розных гукаў. Ускінецца сэрца трывожна, Душа ваўкалакам завые, Як бомкне званамі Каложа, Зайграе арган у Сафіі. Ледзь зоймецца золак няпэўны - Я чую, як радасна-звонка Крычаць беларускія пеўні, Цурчыць малако у даёнках. І радасна трохі, і млосна Пачуць, як далёка дзесьці Гамоняць пад ветрыкам сосны,


Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)
Смелы рыцар Жыў на свеце смелы рыцар, Многа па зямлі хадзіў, Складна баіў небыліцы, Смачна еў, салодка піў. Не баяўся анікога, Як па свеце вандраваў, Перабіў пачвараў многа, І нідзе не сумаваў. Ранкам на каня сядае, На прыволлі ўдаль імчыць, Любая у след махае, Просіць за сабой сачыць. Не баіцца рыцар звады, Не баіцца цёмных чар, Зайздрасці, князёў улады. Дажджавых на небе хмар.


Сярэдняя: 3 (3 галасоў)
Каралеўна-вядзьмарка Каралеўна ў люстэрка глядзела, На двары была цёмная ноч, Яркім полымем свечка гарэла, Цені ўзмахвалі крыллем наўзбоч. У пакоі жыла таямніца, Праз ваконца прамень зіхацеў, Адазвалася дзесь навальніца, Каля поўначы гром прагрымеў. Адзін хлопец ішоў з пагулянкі I праз шыбу тайком зазірнуў, Асвяцілі прастору маланкі, Дождж, як мора, з нябёсаў лінуў.


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Музыка і вядзьмар Граў музыка на вяселлі, Добры задаваў настрой, Гукі хмельныя ляцелі, Заклікалі за сабой. Песні, танцы даспадобы Спевам родным дарагім Служаць добраю аздобай На вяселлі маладым. Гучна скрыпачка заводзіць, Задае сардэчны лад, Пары за сабою водзіць, Кожны весяліцца рад. Так было у часе даўнім, Свой парадак быў ва ўсім, Граў музыка незвычайна


Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)
Па Прыступках Я Сыходжу Ў Падвал Тваёй Душы Але ўсё ж мне бачна сонца, Свеціць месяц у начы Усё Глыбей Вядзе Дарога Ў Бясконцасці Душы У сэрцы лёгкая трывога – Небяспечныя шляхі Дзесьці Побач З Тваім Сэрцам Я Шукаю Ў


Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)
Залётны рэгтайм "затусiў" на мясцовым танцполе — і часу нон-стоп разарваўся на "да" і "пасля", і ў прорву дажджом сыпанулі сэптолі, актолі, асенняе "сі" далучыўшы да летняга "ля". І тут жа зямлю "засінкопілі" ноткі-дзівосы: сюрэалістычныя (дзе там да іх ПікассО!) кляновыя "фэнтазі", "боха" каштанаў і россып "марэнняў" бяроз, адляцеўшых у "восеньскі сон".


Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)
О, верасня зялёная трава! Так хочацца рукой цябе прылашчыць І дотыкам адчуць, што гэта – шчасце, І пахі лета ў сэрцы захаваць; Запомніць, як кавалачак жыцця, Імгненне непаўторнай прыгажосці, Каб потым сагравацца ў зімняй млосці Апошнім цудам летняга быцця… 12.09.2011


Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Восень дыхае на ладан, Тленнем шоргае ля ног, Змізарнелым лістападам Бальзаміруе мурог; Зацярушвае імгою Несуцешнага дажджу, Спарахнелаю тугою Ціха спойвае душу; Плача слотаю бяссоннай Па-над прывідамі тла І рыхтуецца да скону Аслабелага цяпла: Прысыпае пудрай белай Шаты дрэваў дзе-нідзе, Па зямельцы скамянелай Шэрань ценямі кладзе; Дачакаўшыся да сцюжы,


Сярэдняя: 3 (3 галасоў)
Апошні ліст На дрэве сіратлівым, Бы на ўспамін Аб летняй цеплыні, Танцуе твіст На ветры трапятлівым Пад енк галін У хмарнай вышыні. Яго далонь – Хістальны знак надзеі І прагі жыць, І крохкасці жыцця – Нібы агонь Душу ў зазімку грэе, Хаця й дрыжыць Над рэшткамі быцця. Ды ў нейкі дзень Асенняй стылай слоты І ён зляціць Пад ногі мінакам – У змрочны цень


Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
Адчуваючы змены ў прыродзе, У паветры, у люстрах вады, Птушкі ўвосень ірвуцца на поўдзень – У цяпло – перажыць халады. Ці інстынкты іх клічуць да ўзлёту І збіраюць у вырай, у клін, Ці з'яўленне асенняй самоты Ў даляглядах радзімых мясцін, Але некалі раніцай золкай Пракладаюць у неба шляхі Незлічоныя ластаўкі, сойкі, Пліскі, жаўранкі, гусі, шпакі. А пасля ў хваляванні вялікім,


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Асыпаецца спелае лісце, Карагодзячы думкі мае – Што й мяне мая восень калісьці Халадэчай апошняй кране. Што і я мушу так адарвацца Ад уласнага дрэва жыцця, І зляцець, і ў паветры матляцца, І шукаць існавання працяг. Удыхаць пах асенняга тлення – Горкі водар знямелай тугі, І не мець ад самоты збаўлення, Пакідаючы дом дарагі. Ды, сыходзячы прахам да праху,


Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)
Беражы тых людзей пра каханне табе што гавораць Беражы іх за то, што кахаюць цябе кожны раз. Беражы іх за то, што жыцця без цябе больш не знаюць І чакаюць кахаючы быццам апошні ў жыцці сваім час. Іх каханне ў жыцці без граніц цябе ўвысь падымае Акрыляе, захоўвае ад горачы бед і чужых перасуд. І ніхто як яны, на вякі шмат дабра пажадае Праз гады пранясе чысціню сваіх дум - ізумруд.


Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Беражы тых людзей пра каханне табе што гавораць Беражы іх за то, што кахаюць цябе кожны раз. Беражы іх за то, што жыцця без цябе больш не знаюць І чакаюць кахаючы быццам апошні ў жыцці сваім час. Іх каханне ў жыцці без граніц цябе ўвысь падымае Акрыляе, захоўвае ад горачы бед і чужых перасуд. І ніхто як яны, на вякі шмат дабра пажадае Праз гады пранясе чысціню сваіх дум - ізумруд.


Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)
Пагранічнік вельмі строгі Не жалея свае ногі. Днём і ноччу і ў пургу Стаіць смірна на пасту. Кабы вораг не прабраўся, Нелегал каб спатыкаўся. Сцеражэ бацькоўскі кут, Захаваць пакой каб тут. Каб народ не хваляваўся І абстрэлаў не пужаўся. Ён зашчытніка касцюм Апрануў, каб знік зграй шум. Ён падцянуты пргожы, І для тых, хто ў падарожжы. Ён прымер сваёй краіны


Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)
Дзяцінства час былы й далёкі, Схаваны першыя дзе крокі Згадае памяць мімаволі, Як першыя шнары ад болю Мяне вучылі навучацца, Ні з кім з дарослых не спрачацца, Адно я толькі не асіліў - Як у жыцці мне стаць шчаслівым Уклалі сотні простых ісцін: Як трэба жыць, знайсці ў чым выйсце, Падманваць нельга, нельга красці, А быў патрэбны прыклад шчасця


Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
“СКАРБОНКА” Уладзімір Мірончык Дзеючыя асобы: Казачнік Пан Хруня Пачварскі Марыся Янка Поп Ксёндз Дзерыльман Цыганка Партніха-Яніха Казачнік Некалі, у даўні час, Весялей жылося ў нас, Вось аб гэтым пачынаю Свой чароўны пераказ. Жыў на свеце важны пан, Быў упарты, як баран, Пакажы яму раялю, Дык ён кажа, што баян. Прозвішча яго звінела, За ваколіцай грымела,


Сярэдняя: 3.5 (21 голас)
Два словы: «Ратуй» і «Памілуй», – Над снежным зацішшам лясоў Усходзяць туды, дзе панылы Скрыгоча нябесны засоў. Два словы. I болей – ні шэпту, Ні ўздыху, ні плачу наўкол, Як кулі ахвярную лепту Чаргою ўняслі ў пратакол. Два словы з маленнем да мамы, Сплываючы ў сонны кашмар, На дне зацярушанай ямы, Пазбаўленай веры і мар. Два словы танюткай галінкай Хоць нехта да Бога ўзнясі!


Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)
Ружавым світанкам над соннай ракою, Дзе бераг накрыўся туманам сівым, Я Слова пачуў і не стала спакою Ў гарачым, даверлівым сэрцы маім. Я Слова пачуў і прачнуліся гукі. Зязюля адкрыла імгненням падлік, Вярнуліся шоргаты, свісты і грукі, Твар сонца вячыста над светам узнік. Пачалі ў лістоце прывольнай дубровы Нястрымана птушкі скакаць - стракатаць: “Табе, чалавеча, сінечай вясновай


Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)
Крыжы стаяць спрадвеку. На могілках ў Касцёле і Царкве. І той, хто глуміць гэта. Той адлучыўся быць у Роднай старане. Крыжы ад Рыму і да сёння. Складаюць розны змест. Алі, хто хоча Бога ..... Той чуе яго перст .....


Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)
Твае лісты даруюць мне ўсмешку, У іх – перажыванні і чаканне, Нясмелай маладосці разважанні, Надзея, страхі, вера ўперамешку. Твае лісты даруюць мне спакой. Мне важна ведаць, што жывеш шчасліва… Радкі з падзеямі жыцця бягуць імкліва І нараджаюць непаўторны вобраз твой. І ў цішы зімовай, вечаровай, Я зноў гартаю скарб каштоўны свой, З густой застаючыся цішынёй, Зноў адчуваю сэрца перабоі.


Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)
Я спляту надзею з белых павуцінак, Бабінаму лету падару яе. Ды пабуду зноўку некалькі хвілінак У агністых марах, быццам бы ў сне. Па дарогах весніх не прайсціся двойчы – Адплыло былое з белаю ракой. Адляцець у вырай прыйдзецца аднойчы, А пакуль махаю жураўлям рукой. Павуцінкай белай знітаваны мары. Блізкае заўсёды бачыцца здалёк. Засцілаюць неба паступова хмары.


Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)
Мая Радзіма -Беларусь Ты не стаяла на каленях. Калі хацеў ўзяць француз Народ стаяў твой ў маленях. А калі ж немец наступаў Тут кожны стаўся партызанам. Ў палон Радзіму не аддаў Адпор гасцям даваў нязванным. З руін цябе ўсе падымалі Цярпелі цяжкае жыццё. Каб долю лепшу атрымалі З маленства кожнае дзіцё. Але ж няма той долі лепшай Здабыць няможна на вякі.


Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)
Я крочу з дальняе дарогі У дом які мяне чакае. Разую стомленыя ногі Як госць далёкі завітаю. Стаіць у кветачным убранні Асірацелы домік мой, Калі машына пад’язджае То вокны свецяцца парой. Я рада кожнай з ім сустрэчы Спакойна і хораша мне тут. І хвалявання нет у сэрцы Я тут знайшла сабе прытул. Душой магчыма адпачываю Я тут заўжды на выхадных. І абавязкова атрымаю


Сярэдняя: 4 (8 галасоў)
Маёй душы натхненне ліеца на бумагу На ёй маё спасенне змяніць боль на увагу. Баліць душа, ці плачыць, бумага ўсё сцерпіць Аль бо лятае, скачыць- жыццё так кругаверціць. Ўзяўшы ў рукі ручку,з кавалачкам паперы Запісваць мыслі ў строчку, такія вось манеры. Запісываю сразу, што душу так трывожыць Можа рука маэстра на музыку паложыць. Маёй душы натхненне ў кожным маім вершы


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
(Дзень беларускага пісьменства 2019) Да цудадзейных, светлых абразоў Нядзельным, ціхім, прахалодным раннем, Дзе верасень спяшаўся да ютрані Пад дабравест жыровіцкіх званоў, Пайшоў і я, амаль што след у след, Каб са святой алтарнае крыніцы Бясконцай чысцінёю наталіцца, І разгадаць сакральны запавет. Ліліся гукі малітоўных слоў, Звінеў у спеўным хоры “Сімвал веры”


Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)
Што, чэрці, вы цяпер са мною робіце!? Мне гэта не дае даўно спакою. Вы думаеце, мне не хопіць годнасці Перамагчы ў вас такой жа зброяй? Сябры такія: налівай ды пі, Ды забаўляй народ да істэрыі! Але чамусьці хочацца, ваўкі, Прайсціся ботам вам па бруднай шыі! Вы не браты мне, а хутчэй – скаты, Без сораму, без гонару і страху. Вам глоткі драць, чакаючы бяды,


Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)
Вось сустрэліся мы на дарозе кахання Праляцела жыццё, прынясло праз гады. Успаміны былога, і няма спадзявання, Што яшчэ разгарыцца полымя ў нашай душы. Я яго прынясла на крылах успамінаў Ну а ты з новай сілай яго зноў падхапіў. Як далей жа тут жыць, каб ты боль усю пакінуў? Што запомніла я, тое ж ты пазабыў. Пазабыўшы былое, не пастроіць кахання Галаву ўжо сівую ты сваю не круці.


Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)
Заўжды ў душы, у думках і ў сэрцы. З далёкай памяці не выкрэсліць, не сцерці Родны край, дзе нарадзіўся і жыву, Беларусь, так цябе я люблю. Рэчка вузкая, балота, азярцо. Замест гораў, мораў-мар мілей сваё. Без цябе не бачу сэнсу, як быць. Родны край, нібы рай, буду сніць. У вытоках тваіх – мае сілы. Распраўляеш сваёй годнасці крылы. Пра цябе мае “сёння” і “заўтра”.


Сярэдняя: 3 (7 галасоў)
Дзе б я ні быў, але ж У маім сэрцы заўжды Застанецца дзівосны куточак, Дзе бярозавы гай і блакітавы рай, Дзе звала мяне маці: “Сыночак”. Там стаялі дубы ля ўюркай ракі І буслы гняздавалі на ўскочах, Жалі жыта сярпы і ў вякі праз вякі Ціхамірылі дні ды ночы. Гаманілі лугі, шапацелі лясы. Водар кайфны дарылі прасторы. Людзі ймкнуліся там да бязмернай красы І ніколі не ведалі гора.


Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)
Дзесьці хатка стаіць Запарошана снегам. Сэрца сумна шчыміць. Думкі ў далечы белай. Яны там, дзе лясы Расступіліся полем, Дзе прыроднай красы Ды свабоды даволі. Там калісьці мяне Гадавала бабуля. Ой, чаму ж зараз не, Не кукуе зязюля? Толькі шум ад бароў На шнурах ды валоках І быллё зноў ды зноў Засмучае навокал. Памяць хуткіх гадоў нам ад продкаў далася, Каб святая любоў да зямлі не звялася.


Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Мая мелодыя, мой Мядзел - У сэрцы за мільёны крокаў. Люстэрка Мястра, мудры прадзед, Без меж аддадзена аблокам. Тут я шчаслівы і свабодны, Анёлам ветразь песціць крылы, Цябе яны заўжды бароняць Ад крыўд у свеце мітуслівым. Твае каты, твае платы, Твае смаўжы ўздоўж балоцца, І туманы, і халады Мілей за поўдзень з яго сонцам. Ты сустракаеш рэчкай Дробня, Гасцінным водарам таполяў.


Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)
Захопніцкі абоз У памяць аб падзеях 1941 года Захопніку патрэбна краіна-каравай. Да лап не прыбярэ наш непераможны край!.. Купаючыся ў леце, пужаючы стракоз, праз Панямонцы едзе захопніцкі абоз. Павозкі акупантаў на гумавым на ходзе, на колах на губастых праз Панямонцы коцяць. У кожную запрэглі бясхвостых коней двух – і коціць, бы ўгарэлы, фашыст на поўны дух. Бясхвостыя кабылы –


Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)
Любі сваю мову як малу Радзіму Табе яе маці дала з малаком. Складай свае вершы радкамі ў рыфму Захоўвая іх як сямейный альбом. Яе пранясі праз гады ў сваім сэрцы І ўнукаў з дзяцьмі навучы даражыць. Для мовы дзяржы там адкрытымі дзверцы Каб фальш ад сапраўды змаглі адлічыць. Цяпер вельмі модна заморскія словы У мове маёй непатрэбна ім быць! Бацькам і дзядам былі не знаёмы


Сярэдняя: 2.6 (14 галасоў)
Румяны колер упрыгожыў змрочнасць. Я ўрэшце той, якім хацеў здавацца: не жартаўнік, які хавае схільнасць ўсім і кожнаму навокал падабацца. A ўвасабляць у жыццё ўсе, што хвалюе. Разважлівасць захоўваць бясконца Непрадказальны лёс мала турбуе. У маёй крыві я адчуваю ciлу сонца. Усё ў жыцці імкнецца да свабоды. Маё імя - не сорамна, не страшна. нягледзячы на ціск і перашкоды


Сярэдняя: 4 (10 галасоў)
Паляцяць пялёсткі майскіх вішняў, Нібы белы, некрануты снег, Вецер памяць сумам ускалыша, Нагадаўшы пра кароткі век. Вёсачка – пакінутая прыстань… Хоць даўно жыццё ідзе на лад, Толькі кожнай ночкаю срабрыстай, Сню цяністы, беласнежны сад. Жаўрукі паклічуць з зорных высяў Нас жыцця старонкі дапісаць – Прашапоча белых вішняў лісце: “Яшчэ будзем вёсны сустракаць!”


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Я жыў тваімі спадзяваннямі. У хмельных снах на ўскрайку лета Паміж кароткімі спатканнямі Пісаў верлібры і санеты. Я ведаў, што жыццё віруе Недасканаласцю сюжэтаў: Каханне болей не даруе Свайму апальнаму паэту. Мільгала сонечнай хусцінкаю, Зрывалася шчаслівай знічкай, Цурчэла песняй лебядзінаю Мая натхняльная крынічка. Я ведаў, што жыццё віруе Недасканаласцю сюжэтаў:


Сярэдняя: 3.4 (17 галасоў)
Абмялела рэчачка Дагарэла свечачка А ты сіраціначка У свет пайшла адна Астывае печачка Дзе ты ходзіш, дзетачка У рваненькіх баціначках Плачаш ля вакна Чым ты там сілкуешся Ды аб чым хвалюешся Хто табе параду дасць Што далей рабіць Як адна гадуешся Да зімы рыхтуешся Як адна збіраешся Ты на свеце жыць Раскажы, што сталася Дзе ты пабіралася А ці шмат накідалі У торбачку тваю Ува што убралася


Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)
Не пакіну цябе, Беларусь Зараз знаю напэуна — ня кіну Хоць шкада мне зярнят — не баюсь Да цябе прыляцець на мякіну Не пакіну я родных мясьцін Як дубок не пакінула лісьце Маладым тут хадзіў дзед Усьцін Дзед Пятро паміраў тут калісьці Не пакіну я хаты сваёй Фарбавалі яе нездарма мы Я з радзімай зьвязаны крывёй Крывёй тата свайго, сваёй мамы Не пакіну калодзеж стары Яго бок разваліла снарадам


Сярэдняя: 2.3 (8 галасоў)
Iдуць гады, усё мінаецца Усе губляюцца сляды Але любоу не забываецца I застаецца наўсягды Зноу бачу я сябе хлапчынаю А побач вішні ў кветках ўсе I бачу я цябе дзяўчынаю I да цябе йду па расе I потым з рук усё нешта валіцца Той сон — куды не пагляджу I цэлы дзень ад самай раніцы Я зноу хлапчынаю хаджу Хваробу гэтую ня вылячыць I мне здаецца — справа у тым Што маладым я і ня быу яшчэ


Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)
Гарчыт каханне I часам мае прысмак болю, Калі не падзелённае яно. Малю, адчуй яго. Разводдзе ў сэрцы, Нішчыць розум жарсць. Майго кахання шмат для аднаго, Малю , прымі яго.


Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)
Ой, мужык! Які ж ты злыдзень, Помніш доўга, больш чым тыдзень, Як нада мною жартаваў І потым доўга крыўдаваў. Дык жартавалі ж ў адказ Над табою ўсе не раз, Што, забыўшыся пра жонку, Узяўшы ў рукі грэх, машынку, Паімчаў шукаць другую Прыгажуню маладую. Да цябе няма мне справы: Гуляй налева ці направа, Сваю годнасць беражы, З галавой мацней дружы, Заўсёды з розумам сябруй,


Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Будзяць дзень туманы Сваім подыхам сівым. Жнівень! Вецер золата мыў несупынна на нівах Жнівень! Капялюш набакір – Прытанцоўвае лівень Жнівень! У нудзе аканіт – Халасцяк цёмна-сіні Жнівень! Дзень маіх імянін Будзе сонечна-дзівен! Жнівень! Ты мне зорачку скінь! Пажадай быць шчаслівай! Жнівень!


Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)
Яблычны, арэхавы, мядовы, спасаўскі – апошні месяц лета. Жнівень мой! Набожна-ганаровы, доляй мы з табой адной сагрэты. Сталы, мудры, дбайны, паважаны, працавіты, шчыры, клапатлівы, стомлены, заўзяты, ураджайны… Гэта жнівень! Гаспадар руплівы! Ружы, астры, цыніі, вяргіні, хрызантэмы, флёксы каля хаты. Грушы, слівы, познія маліны… Гэта жнівень! Шчодры і багаты! Хлебасольны, ветлівы, гасцінны,


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Ты адляцела птушкай легкакрылай У сонечны Эдэм, у райскі сад. Ты за дваіх нас, мамачка, любіла, цябе мы не даклічамся назад. Расчынена акно. Гуляе вецер З фіранкаю бялюткаю як бог. Упершыню, матулька, твае дзеці Сіроцкі перасілілі парог. Ты адляцела… Скінь нам хоць па пёрку, Каб нам лягчэй было на крылы стаць. Так нам балесна, мама… Так нам горка Ля свеч царкоўных воблік твой шукаць.


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Так сталася! Хуткасць! Зіма. Слізката… Удар!.. І крывавая воку карціна. Бальніца. Міліцыя. Суд … І турма. І маці ў чаканні адзінага сына. Стараецца сэрца свой рытм утрымаць. Сляпым і глухім кожны вечар сплывае. Хоць веры няма, ды на дзень разоў пяць Паштовая скрынка паклоны прымае. Ад болю такога не знойдзен рэцэпт. Халодныя сцены маўчанне вартуе. Ды рэхам бязгучным зрываецца шэпт:


Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Золак павіс на карунках фіранак. Пахне блінамі і каваю ранак. Мама шчыруе на кухні, спяшаецца: Дзень запаліўся – сям' я прачынаецца. Дзённік уважліва сынаў гартае, Стужкі ў касічкі дачцэ заплятае, Тату кашулю старанна прасуе Белую. Надта ж да твару пасуе. Ванна свабодна. Сняданак глынулі. У яслі – дачушка, у школу – сынуля. Мужу – ссабойку: на працы запара! Цмок! Расквяціліся ўсмешкі на твары.


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Дыханнем смутку ранак разбудзіў, Шматккроп'ем вокны зноў лісты мне пішуць. Якая насцярожаная ціша… Лаўлю яе сама сабе наўздзіў. А што там на двары? Танцуе дождж. Чачотку ў ластах выбівае смешна, Імгненне - вальсам закружыў няспешна, Хвілінка! Польку-еньку скача. Што ж У восені анархія свая. На тыдзень зацягнулася фіеста. На волі ёй ужо гарэзіць цесна, Ёй да спадобы больш душа мая.


Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Мая блакітнавокая трывога, Мой родны чалавечак залаты. Штовечар за цябе турбую Бога, Прашу далоньку падстаўляць табе заўжды. І каб не даў са шляху табе збіцца, Здароўя каб табе не шкадаваў. І не дазволіў на бацькоў забыцца. І з братам у час цяжкі прыміраў. Мая надзея і мая крывінка… Які твой лёс? Не прадракаю я . Мая ўжо дарослая дзяўчынка, Ты памятай! З табой заўсёды я!


Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)
Не мае дабрыня ні часу, ні прасторы: Яна патрэбна ўсім заўсёды і паўсюль. Як коратка кіты жывуць без мора, Так мы жывем, яе няма пакуль. За моманты прамень святла знікае. Ў жыцці яго запоўніць сумны мрак. Далей што? Не жыццё, а існаванне Тваё і іншых цёмных небарак. А ты зрабі, каб быў прамень твой вечны, Каб ён не каштаваў якіх манет! Ты станеш назаўсёды чалавечным.


Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Празарлівае вока — сумленне маё — не пятак — а на шчасце ў кішэнi нашу. Зтуль яно наглядае: што так, што не так, і за ўсё, як суддзя, вінаваціць душу. Угрызае за дробязі, б'е ў дзве рукі. За нязначнае шчокі чырвоніць мае. А за іншыя промахі, за крупнякі, лупіць скалкай і ноччу заснуць не дае. А бывае, разойдзецца — не ўгаманіць — "адшліфоўвае" пугай нутро і партрэт.


Сярэдняя: 3.6 (18 галасоў)
На кірмаш. На кірмаш Лявон збіраўся Ў кашулю апранаўся. Боты чорныя надзеў Ў люстэрак паглядзеў. Там сустрэне ён сяброў Родных блізкіх сваякоў. Павітае добрай чаркай І закусіць смачна шкваркай. А затым пайдзе ў народ І паводзіць харавод. Там дзяўчатам падмігне І душу сваю адвядзе. А Лявоніха тым часам Вытанцоўвае абцасам. Весяліца ўвесь народ


Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)
*** Ад прадзедаў спакон вякоў Не стала меней мудакоў. *** Трэба дома бываць часцей, Будзе выраз на твары прасцей. *** З легендаў і казак былых пакаленняў Дагэтуль не маем другіх дасягненняў. *** Касіў Ясь канюшыну, Патушыўшы лучыну. *** Быў час, быў век, была эпоха, Цяпер жа ўсе разводзяць лоха. ***


Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)
Цудоўная кветка павіннна з’явіца Апоўначы летняй, цудоўнай начы. Знайсці яе можа той, хто не паляніца Хто зможа да ранку яе зберагчы. Яе знойдзе кожны, хто светлы і смелы Ён скарбы мець будзе і ўсё зразумець. Павінен дамоў не азіраючы несці Бо чэрцям і ведзьмам яе трэба мець. Ён шчасце падорыць усім на планеце Дабром напаўнаяя вакол гэты свет.


Сярэдняя: 4 (14 галасоў)
Я еду ў вёску, што я родам. Дарога ўецца, каляя. Ўсё знаёма мне навокал Старонка родная мая. Я тут радзілася калісьці І да сямі гадоў жыла. На горцы хата, я ў калысцы Пад маціцаю, што была. Была я пятаю дзіцяцяй І непатрэбнаю была. Але ж схапіла сэрца маці Пазбавіцца вось не змагла. Мяне спярва тут сустракае Старэнькі дуб- быў малады. Я на магільнік завітаю


Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Як лісы рудыя там сосны стаялі. І кірлі нібыта з паперы ляталі. Вятры прыбалтыйскія кірляў ганялі На самыя хвалі. Так тонка,так востра цябе адчуваю, Калі па бурштыннаму шляху блукаю. Ў далоні халоднае мора зьбіраю І ў вока чырвонага сонца кідаю.


Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Чаму ты думаеш як усе? Дай пахаваць стэрэатып. І сад разбіць на паласе, Дзе ўзрос неразумення шып. Дзе пахвала,-там слова здзек. Дзе б'юць,-там моцна абдымаюць. І дзе развітваюцца на век, У неўміручасці страчаюць.


Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)
З апошнім вас ліпеньскім днём! Што смажыць каштаны гуляючы. І сонечным узбітым жаўтком Намазвае дахі,як сандвічы. Ён горача плечы кране, Лавінаю ліўня астудзіць. І неяк шкада стала мне, Што ліпеня заўтра не будзе..


Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)
Поўніць паветра спякотаю жнівень. Душна. І многія ў хаце сядзяць. Не выйшаў ва двор нават вецер лянівы І нерухомыя дрэвы стаяць. Мабыць, панурацца надта тугою, Што хутка золата скінуць лістоў. Людзі пад сонца спякотным канвоем Крочаць паволі па зоне двароў. Жвавым патокам, пылячы шыны, І ажыўляючы хуткасцю дзень, Побач імкліва нясуцца машыны, Можа, як людзям ім хочацца ў цень.


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Пасаджу я дрэва светлых мараў. Думкамі ўгнаю з яскравых сноў. Шмат яно падорыць квят парой жаданай. А ці дачакаюся пладоў? Дрэва напаю развагай роснай Вёдрамі, дадаўшы смелых мрояў. Ад вятроў ды поглядаў зайздросных Уторкну дзіду велічных герояў. Будуць дрэва гнуць насмешкі - зімы, Рудай восені язык паліць лістоту. Марай адгарнуўшыся ад кпіны, Захавае дрэва сваю цноту.


Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
Тэкст песні Праспявай ты мне песню, заранка, Пра старонку з дзяцінства майго, Пра раку, што завецца Зяльвянкай, І хаваецца ў травах лугоў. Праспявай мне пра сонца і зоры, Што у Зэльвенскім небе гараць Ліхтарамі нябесных прастораў, Каб магла Зэльва родная ззяць. Прыпеў: Прывітанне табе, мая Зэльва! Беларускі квітнеючы край! Падабаешся ўсім ты нам вельмі.


Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)
Не хвалюйся, мілы дружа, Не крыўдуй на цяжкі лёс... Не бывае лёс без сцюжы, Не бывае лёс без слёз... І салодкае, павер мне, Прыядаецца на смак. Так, што аж ад яго верне... Дружа мілы, неяк так... © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019 Свидетельство о публикации №119072906701


Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)
Я таксама нарадзілася у вёсцы, Як Падліпская, Марчук і Пазнякоў… Вёска ўлетку ўся у жыце і валошцы, А між хатаў не бывае скразнякоў. Там раса чысцей крынічнае вадзіцы, Золак будзяць сваім спевам петухі. Водар язменю і бэзу пьюць крыніцы І зямліца адпускае ўсе грахі. Там хаціны на замкі не зачыняюць, А суседзі ўсе, як быццам сваякі. Як жа люб ты мне, мой родны, сціплы краю,


Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
( замалёўка для дзяцей) Які прыгожы день! Цалуе сонца ранак, Цягнік здалёк гудзе, Гатуецца сняданак. Мурчыць, нібыта кот , Рахманы цёплы чайнік, І малады усход Сягодня незвычайны. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019 Свидетельство о публикации №119072905102


Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
для дзяцей На Чыжоўскай азярыне - Лёд бліскучы, як люстэрка. З кожным днём танчэе, гіне Крышталёвая талерка. Куст ракіты, быццам з кратаў, Голлем цягнецца да сонца. Задзірае нос кірпаты Нават вуда у палонцы. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019 Свидетельство о публикации №119072906572


Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
О, мой народ! Табой я ганаруся! Цяжкі на долю выпаў табе лёс. Каб называцца ў свеце Беларуссю - Ты ўсе нягоды мужна перанёс. Прайшоў праз войны і праз непагоду. Усё перажыў, ўсё вытрымаў, не знік. І як належыць мудраму народу І зараз хлебасольны тчэш рушнік. Ты не згубіў ні годнасці, ні твару. Нясеш, як свет, традыцыі дзядоў, І верыш ў «заўтра» светлае без хмараў


Сярэдняя: 3 (12 галасоў)
На вуліцы ціхая раніца. Расшчодрыўся студзень бяз мер: Ляціць снег няўхільна і хваліста На скроні мае і каўнер. Ад стылечы лаўкі пухнатыя Дубеюць на сонным двары, Дзе, не засмучоныя датамі, Рабіну скубуць снегіры. Спрабую я змерзлыя ягады, У роце катаю, жую, Бадзёрлівай даўкасцю радую Гаротную памяць сваю. Завесіўся вечар халсцінамі, А я не забуду ніяк


Сярэдняя: 3.7 (15 галасоў)
Аднойчы летняю парой Мядзьведзь, шукаючы прахладу Неспадзяванна вось знайшоў Халаднаватую паляну. Ён лёг, каб смачна адпачываць Там вельмі пахла мёдам. Хацеў на сонцы падрамаць Ён з вадаёмам радам. Вось толькі вочы ён самкнуў Як нехта ў вушы зажужаў. З размаху лапай ён махнуў Каб гэты нехта замаўчаў. Ён разазліўся, азірнуў, Вакол сваёй тут лежбы І ўбачыў пчол, что тут гудуць


Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)
Прывітанне! Родны краю! Прывітанне! Землякі! Зноў у госці завітаю Да Зяльвяначкі ракі. Зноў прыеду, абяцаю! Каб сустрэцца і абняць Усе куточкі майго краю - Гай і поле, лес і гаць. Бо няма мілей на свеце Наваколля, дзе расла, Ліпы ў квецці і без квецця, Дарагога мне сяла. Краявідаў, воку любых, Тых, што нельга не любіць. Не бывае большай згубы, Чым раство з табой згубіць.


Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)
Егіпет, Мальдывы - чужыя прасторы… Турыстам, як дзіва, іх бераг і мора. Ляцяць самалёты узімку і ўлетку, А мне даражэй майго краю палеткі. Сціскаецца сэрца ад болю і скрухі, Калі я не з імі у час завірухі, Калі без мяне белы бэз зацвітае І горад, не Мінск мой, а іншы вітае. І радуюць родных лясоў краявіды, Калі я вяртаюся ў зелень спавіты, Свой любы, найлепшы у свеце, куточак,


Сярэдняя: 4 (3 галасоў)
Дзень Перамогі Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне Парад глядзеў – і моўчкі слязу дзед выціраў. Ізноў Дзень Перамогі святкуе ветэран. Тых, хто фашыста выпер, няшмат ідзе ў страі. Нясуць вайскоўцы вымпел за Ліды гераізм. У шэсці – крэпасць Брэста, паходны лазарэт… Праносяць за партрэтам з пашанаю партрэт. Шумелі дрэвы-сведкі, стары слязу раняў, і засцілалі кветкі адхоны кургана.


Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)
Дрыжаў ліхтар. Валіўся ціха снег. Ён накрываў, хаваў мае сумненні. Плылі між зорак вечаровым ценем Аблокі, не прыстаўшы на начлег. Пад палатном бурштынавага дня Граў вецер соснам на габрэйскай скрыпцы. Іскрыўся месяц меднай завушніцай, А я адчай адчайна праганяў. Накцюрн зімы – падман і супакой. У прыцемках адлегласць зорак тае. Страката снег на вецці расквітае,


Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
*** Ты чуеш, сціхлі першыя грымоты? Ты бачыш, выспы сонечных вачэй На шыбах, дзе абрысы самалётаў Губляюцца на просцінах начэй? Іх гасне след, як і каханне ў словах Цьмянее, абрываецца ў радках, А надвячоркам гулка і вяснова Сінеча з сэрцам б’ецца не ў ладах. Зноў сніцца ветлы салаўіны шчогат У хвосткіх прыдняпроўскіх лазняках І водар разварушанага стога,


Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)
Край спраўляе наш дажынкі Каб ад працы адпачываць. Пасвяткуйце ка жанчынкі Тут мужчынкі Вам падстаць. Прыпеў: Дажыначкі, дажыначкі Сабралі ўсе збажыначкі. Спяклі румяны каравай Не будзе есць яго гультай. Працавалі безадмоўна Важкім стаў наш ўраджай. Гэты горад-каралеўна Еш духмяны каравай. Прыпеў: Дажыначкі, дажыначкі Сабралі ўсе збажыначкі. Спяклі румяны каравай


Сярэдняя: 2.8 (12 галасоў)
Паравоз на п’едэстале 26 верасня 2008 года ў Лідзе, з дапамогай спецыяльнага пад’ёмнага крана, быў устаноўлены першы ў Беларусі памятны знак воінам-чыгуначнікам. Пастамент на скрыжаванні Энгельса і Чарацянай. Паравоз доўгачаканы, цеплавоз, сюды прыцягвай! Падганяюць цеплавозам паравоз чырвона-чорны. Кранам – як рукою – возьмем помнік дзевяностатонны. Ён – са станцыі сялецкай,


Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)
Арлінае племя Памяці воінаў-чыгуначнікаў, удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны, у гонар якіх у Лідзе восенню 2008 года быў устаноўлены памятны знак-паравоз На фронт з завода і раллі пайшлі, “Бывай!” прамовіўшы. Чыгуначнікі перайшлі ў ваеннае становішча. Чыгуначнік у Армію Чырвоную залічаны – яму заданні ўдарныя да баявых набліжаны. Фашыст, драпежны, бы шчупак, ім не навее боязь –


Сярэдняя: 3 (5 галасоў)
У небе жаўрук з пазаранку лятаў, Нібы поле сваё гаспадар аглядаў. Я ціхенька над ім жартаваў… І ветразь жыцця свайго маляваў. Ён раптам паклікаў з сабой ў вышыню… Мне былО, што казаць жаўруку: Мой мілы, глядзі, вось крылы маі Караннямі ў землю даўно прараслі. Я чую, кахаю, чакаю, жадаю,… У сэрцы край гэты пяшчотны маю. Думкай яго, як і ты, аблятаю,


Сярэдняя: 2 (4 галасоў)
Мая паэзія жывая - У ёй водгук сэрцаў, галасоў, Верш мой ніколі не ўмірае - Вядзе па зорках ён дамоў Мая паэзія кранае - І радасць у ёй, самота ў ёй, Верш мой заўжды ідзе па краю - Між смерці подыхам, жыццём


Сярэдняя: 3.8 (16 галасоў)
Беларуская дзяўчына наша гордасць і краса Калі ўбачыш яе ў працы, запяе твая душа. Яна скарбаў мае многа на таланты і прыгажосць Ёй шаноўны, паважаны у Беларусі кожны госць. Прыпеў: Эх, беларусачка,беларусачка, беларуская краса Вочы сініе, косы доўгіе і шырокая душа. Беларусачка,беларусачка, беларуская краса


Сярэдняя: 1.8 (9 галасоў)
“Крочыў” танк жалезнаю хадою Па зямлі прывабнай і чужой. Застагнала дрэўца маладое, Як святар, забіты прад імшой. Больш не стане ўжо духмяным хлебам Залаты, як злітак, каласок. Больш у вочы не ўсміхнецца небам Знішчаны пачварай васілёк. Пройдуць тракі па ўсяму, што свята, Перамелюць радасныя сны. “Крочыў” танк паходкаю вар’ята, “Крочыў” танк паходкаю Вайны.


Сярэдняя: 3.7 (21 голас)
Гарэў наш дух... Наш вольны і свабодны... Калі Краіна першаю была... - У Эўропе. З'ядналіся мы з Польшай, Каб канстытуцыя -Жыла. Наш Статут першы ў Свеце... Хто быў, і кім, чыя пад ім Зямля. Калі ў вачах гарэлі - Свечы, Калі надзея, вольным быць - Была!


Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)
Фашысцкі бункер У гады фашысцкай акупацыі ў многіх акупаваных вёсках Беларусі меліся нямецкія бункеры, якія нагадвалі аб “новым парадку” акупантаў і наводзілі страх на мясцовае насельніцтва. Быў такі бункер і ў вёсцы Агароднікі Лідскага раёна. Стаў з позіркам халодненькім фашызм на поўны рост… У вёсцы Агароднікі нямецкі бункер ёсць. Узгоркам узвышаецца пакрыты дзёрнам дах.


Сярэдняя: 4 (14 галасоў)
Ёсць у Віцебскай вобласці горад Больш пяцьсот ён гадоў там стаіць. З набярэжнай, ўздоўж возера, ўперад Там касцёл узвышаецца ўвысь. Там над возерам Божая маці Падняла над сваёй галавой Нараджонае Божае дзіцяці Хараство дорыць ён супакой. Там жывуць вельмі добрыя людзі Белый лебедзь на гербе у іх. Хто прыедзе туды – не забудзе Прыгажосць тых Міёрскіх зарніц.


Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)
Люблю бясконца край, мой родный! З руін падняўшыйся, свабодный. Мой край бярозак і буслоў, Мой край зуброў і жураўлёў. Люблю жытнёвыя паляны, Сунічныя люблю бары. Люблю глядзець праз акуляры Як граюць капелькі расы. Люблю за шчырасць беларусаў За хлебасольнасць, прастату, За непакорнасць і не трусасць І за адпор, даюць што злу. Люблю цябе мой край бясконца !


Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)
“Мы не рабы, рабы нямы”,– Чыталі фразу ў буквары. З тае пары гадоў пад сто Сплыло ў вір, у нябыт сышло. А раб як жыў, так і жыве, Змаганне зноў з сабой вядзе. Ён раб сваіх заган і страху, І сам лажыцца ён на плаху. Ён раб чужых ідэй і думак І нават песень, калыханак. Пад дудку нечыю ўсё скача, Хоць ноччу можа нават плача. А вольным быць зусім няпроста,


Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)
Пахаваныя хаты прараслі муравою, Жоўтым рапсам вясною дружна ўзышлі, А бывае што часам і крапівою, Дзе дарожкі-сцяжынкі калісьці ішлі. Узляцелі да лета ўвысь дзьмухаўцамі, Паляцелі нашчадкаў па свеце шукаць – Між зямлёю і небам яны пасланцамі, Каб сляды тых нашчадкаў знайсці, адшукаць. Пахаваныя хаты паплылі туманамі Па-над краем у сэрцы сыноў і дачок,


Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Есць адно папярэджанне (чур, не прымаць за "ку-ку"!). Гэта тычыцца жарсцi да глупай гульнi ў вершаплецтва. Асцярожней, паэцейкi, з вершамi: ў кожным радку, немаведама як, нараджаюцца словы прароцтваў. Хто нам iх дасылае i скуль, адказаць не магу, але факт застаецца, як кажуць даследчыкi, фактам: ува сне i наяве, у ступары i на бягу,


Сярэдняя: 4 (6 галасоў)
Хатынь, Чарнобыль і Няміга - Адчай і слёзы херувіма, Пакуты й боль людзей, народу, Да смерці ў вечнасць шлях-дарога Хатынь, Чарнобыль і Няміга - Чаканне маці свайго сына, Труна на тысячы галоваў, Жалоба сэрцаў, уздым да Бога Хатынь, Чарнобыль і Няміга - Пякельны подых, твар агіды, За грэшны час нам пакаранне, Дарунак смерці - ратаванне Хатынь, Чарнобыль і Няміга - Усё ты вынесла, Радзіма,


Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)
У агародзе, у бабулі Цуда вырасла цыбуля. Цыбулька маленька І завуць яе сямейка. *** Спіць каток зімой на лаўцы Лапкі пад жывот схаваўшы. Лапкі змёрзлі на снягу Халодна басаногаму. *** Каля лесу на прыгорку Назбіраў суніц Ягорка. Смачна будзе за сталом Есць суніцы з малаком. *** Распусціліся на ўзлеску Кветкі першыя-пралескі. Яны свецяць сінявой


Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)
Захавайма ў чысціні Нашы пушчы і палі, І аблокі ў вышыні Захавайма ў чысціні. Захавайма ў чысціні Нашы рэкі, ручаі, І азёры ў цішыні Захавайма ў чысціні. Захавайма ад пакут, Прамысловых ран-атрут, Цела роднае зямлі Захавайма ў чысціні. Мудрасць з розумам няхай Лечаць, цешаць родны край. Ў наша заўтра зазірні: Ці яно ж у чысціні?


Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)
Быў апошні дзень снежня, кружыла завея, Дзень вісеў нерухома, неўпрыкмет, як жыццё, І глядзела зіма праз карункавы веер, Асуджаючы час найвысокім суддзём. А я слухаў яе дысанантныя ноты, Храматычныя гамы без гармона ў крыві І складаў свае думкі ў частоты цэйтнота, Каб нанова пісаць унікальны клавір. Узнялі тыя ноты, на крылах панеслі, Тут я вочы заплюшчыў і адкрыўся душой,


Сярэдняя: 3 (14 галасоў)
Жыццё віруе, З намі жартуе, То радасць, то сум наганяе; Шчасце дае, Песню пяе, Каханне для нас пасылае. Чаму так бывае? Хто гора спазнае Той і бяды не баіцца, Сціпла шагае, Людзям жадае Верыць у Бога, шчыра маліцца. Можна смяяцца, Кудысці спяшацца, Долю, як коніка, асядлаць. Толькі без Бога Ні да парога Нельга далёкія далі спазнаць.


Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)
Мы ў вёсцы гасцявалі, Рана прачыналіся. Калі нас на працу звалі- Памагчы стараліся. Мы не проста гасцявалі, Кветкі добра палівалі. Мы палолі агарод, Клалі ягадкі Ў рот. Дзве салодкія сунічкі- Падарунак для сястрычкі: Яна яшчэ маленечкая, У таты на каленечках.


Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)
Гладжу беленкае вушка ў ката я. Ён як мяккая падушка,ды жывая. Ён зусім такі маленькі,мой каток, Але стаў ужо старэнькі на гадок. Да сябе яго ціхенька прыгарну я, Хай пагрэе маё сэрца,зачаруе. Памуркоча песеньку ласкава. А пра што ён думае,цікава?


Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)
Плаваюць за тоўстым шклом Рыбкі каляровыя. Рыбка з сіненькім хвастом І яшчэ тры новыя: З жоўтай спінкай і рудая Шпаркая і вострая. А яшчэ ёсць залатая Самая дзівосная. Яе вочкі мільгацяць І загадкава глядзяць. Не,-я ведаю напэўна,- Гэта рыбка каралеўна!


Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Мой сябрук крылаценькі Вочкі быццам пацеркі. Ў блакітных пёрышках, Жоўценькае горлышка. Добры талент мае,- Словы паўтарае. Я кажу:"Чарлунчык Добры мой пявунчык." Ну а ён траскоча: "Чалрлік есці хоча." Паклюе зярняткі І пачне спачатку.


Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)
Віхры кляновых дрэў Лагодзяць небасхіл. Адчынена акно І хораша ўглядацца, Як пад вясёлы спеў І лёккі промельг крыл Стрыж ведае адно: Палётам забаўляцца. Вось каб і я змагла Сарваўшыся з зямлі З чародкай узляцець І закружыць пад небам. Дык дайце ж два крыла, Каб мне дапамаглі Ад волі захмялець І наталіцца спевам!


Яшчэ не ацэнена
Віхры кляновых дрэў Лагодзяць небасхіл. Адчынена акно І хораша ўглядацца, Як пад вясёлы спеў І лёккі промельг крыл Стрыж ведае адно: Палётам забаўляцца. Вось каб і я змагла Сарваўшыся з зямлі З чародкай узляцець І закружыць пад небам. Дык дайце ж два крыла, Каб мне дапамаглі Ад волі захмялець І наталіцца спевам!


Сярэдняя: 3 (7 галасоў)
ЗАПАВЕТ прысак раздзьмухай адчуй боль не боль роспач не роспач калі німб паўстане ўваччу калі поўня узыдзе тройчы калі ўквеціцца твар не твой сумна-прывідным прыпамінам калі ўскоўдраны ймглой сувой ахіне цябе і абдыме напярэймы табе скрозь сон вымнке якскарка разумення поўня поўная галасоў на каменне ставай каленьмі на нябёсы глядзі і ведай ведай тое што нельга ведаць


Сярэдняя: 3 (5 галасоў)
* * * Прыцемак хавае цені. Адвечны вораг мой — я сам гуляе ў словы. Палёгка хутка будзе тут. І святло разліецца. І морак адступіць у ноч. Бурштынавыя зоры паснуць, узрасце прадчуванне. Множыцца расліннасць. Кусціцца бачанне ў трох станах — уздойму, нямога трымцення і скону.


Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)
* * * Прысненне дзіўнае і лёгкае: у сціхлай завадзі рачной шчупак самотны гучна плёхкае і цені зыбяцца чаўноў. А дальш, у чаратох прыстоеных, дзе звыкла жамяра гудзе, а гукі дыхаюць сутоннямі, ступае нехта па вадзе. Аброслы раскаю і згорблены, пасрэбраны увесь луской, спавіты воднай прахалодаю, павольна ён ідзе ракой. К яму хінуцца вербы ніцыя і цішу поўніць дзіўны звон.


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
ЗМЯРКАННЕ Прысмерак вечаровы сціхотна кладзецца на спавітыя задуменнем абшары. Сонца — маці майго адзінокага сэрца — на захадзе спеліць пажары. Мары людскія знаходзяцца дзесьці там, дзе гуртуюцца шчыльна бялёсыя, пульхныя неба дзеці — ссамотнелыя аблачыны. Гарлачыкам развінецца здзіўленне, калі з самай высокай званіцы, асляпіўшы абсяг на імгненне, нібы вогненны боль навальніцы,


Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)
ТАПЕЛЕЦ Кінуся з галовою ў вір — рэчка засціць вочы вадой мне, а халодны і мяккі жвір мяне прыме ў свае абдоймы. У дрыготкай, плыўкай смузе голас рога прачнецца трубны. Знікнуць рыбы і гады ўсе, распадуцца русалак гурбы. Да мяне сам Цар падплыве і ласкава асвенціць глеем валасы на маёй галаве. Мне ж падасца — ялеем...


Яшчэ не ацэнена
ПЕСНЯ Марыне Няма на зямлі ні святла, ні радасці, ні тугі, ні адчаю... Пойдзем, закаханая-закалыханая, да крыніц. Абмыю твар твой, рукі твае і валасы твае, шэптам суцішу цябе, вымалю ў неба, ў вады, у зямлі твой супакой — пойдзем, каханая, пойдзем да крыніц. Там спачнем ад трывог, там гаючых траў прахалода нас абдыме і мы акрыяем. Каханая, да крыніц пойдзем? Песню спяваю табе — ты спіш,


Яшчэ не ацэнена
СТАРЫ МЛЫН Каля рачулкі безназоўнай у светлай вотчыне маёй ёсць млын стары, ад вока схоўна спавіты даўніной нямой. Ён тут спрадвеку. Невядома, хто збудаваў яго і як. Не раз, паўдзённай гнаны стомай, спачыць сюды прыходзіў я. Рабілася світальна, добра і цёпла неяк на душы у гэтых сценах прахалодных, у гэтай нерушнай цішы. Калісь было: прыспаў змярканне і прахапіўся сярод зор,


Яшчэ не ацэнена
* * * Я шукаў сябе ў тых далёкіх днях, калі дом ссамотнелы спавівалі замеці, калі памяць гублялася ў снах, калі сны губляліся ў памяці. Мне шапталі шаты высокіх дрэў: «Ачуняй, нічога яшчэ не страчана, ты не знік, у вогнішчы не згарэў, шмат сустрэнеш дзівос нябачаных…» Я шукаў паўсюль прыкметы вясны, не знаходзіў, і разам з памяццю адляталі мае залатыя сны ўвышыню, і знікалі ў замеці.


Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)
*** Калі доўга не хочуць ваш талент прызнаць І не бачаць натхнёнай работы, Не спяшыце ў зямельку яго зарываць, Можа быць, вакол вас ідыёты. *** Праляцелі эпохі імгненнем адным, Пакаленні даўно за тым светам, Як жа добра адчуць сябе з ранку жывым І камусьці засведчыць аб гэтым. *** Перапрыгваю па кіламетру, За сабой разуменне цягну,


Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Гарыць зары касцёр – І мне ў вачах світае: Міхалішскі касцёл Здалёк мяне вітае. І я рад павітаць Стагоддзяў сувязнога, Пачціва шапку зняць, – Пачуццяў добрых многа. Бацькі тут бралі шлюб І тут мяне хрысцілі, І я за іх – малю, Што так мяне расцілі. За восем вёрстаў я Хадзіў сюды маленькі З дарослымі, - стаяў Цярпліва на каленях. А Бог на свеце ёсць, – Не мог таго не бачыць І іскраю сваёй


Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)
Ў двары і ў дзядзінцы, Ў кватэры і ў хаты, У сэрцы і ў душы Нахлынула свята! Святкуем Вялікдзень Як Дзень Вызвалення Сумлення. О, слодыч Свабоды сумлення! Смуткуем Вялікдзень – Дзень Памяці Светлай Аб тых, хто трывожна Глядзіць з тога свету: Каб зноў атэізму Нячыстая сіла, Кіруючай стаўшы, Людзей не касіла Ў святле асляпляльным Вялікіх рашэнняў!.. Святкуем Вялікдзень Любві Ўваскрашэння!


Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)
Ты роднае зямлі Паклонішся калі? І продкам, што ў зямлі, Паклонішся калі? Іх душы, як з вакон, З нябёс глядзяць спакон: Калі ж ты аддасі Айчыне свой паклон? З яе крыніц – набраць Паклонішся калі? Сцяг годнасці падняць Паклонішся калі? Ці толькі ўжо тады, Як дасць жыццё пад дых, Паклонішся і ты У родны кут святы?..


Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)
Тая вёсачка за лесам Ледзь знаёмай мне была. Папрасіў вады. Бабуся Малака мне наліла. Зкуль я, чый я – запытала І ўздыхнула: – Вось бяда: Ўжо зусім нямоглай стала, А кароўку грэх прадаць. Сенаваць не едуць дзеці. Ды на край зямлі зусім Іх занёс аднойчы вецер, Што дабрацца цяжка ім. А адзін – памёр. Вось гора. Той бы, пэўна, памагаў… Падкаціў камяк пад горла, – Малаком я ледзь прагнаў.


Сярэдняя: 2 (4 галасоў)
Спадар дырэктар, Полацку ўраджэнец, Культуры беларускай адраджэнец У Латвіі. Паходню нёс асветы, Што Беларусь жыве, даказваў свету, Што нам дагэтуль светла. І сягоння Мне бачыцца зара вось той паходняй. Латвійская зямля хай будзе пухам, Цярпліва нёс свой крыж асілак духу: Працэсу ў 25-ым вынес скруху І ў 45-ым ссылкі завіруху. І там сваім лячыўся медазборам – Сабраным у Латгаліі фальклорам…


Сярэдняя: 2.9 (19 галасоў)
Газета-штык Да 75-годдзя “Лідскай газеты” У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам. Нас прапагандай, фрыцы, не паганьце! Фрыц, не мялі падобна ветраку! Насуперак фашысцкай прапагандзе, “Уперад” робяць Коган і Драгун.


Сярэдняя: 3.1 (13 галасоў)
Партызанская газета Да 80-годдзя “Лідскай газеты” У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам і набліжэнні Перамогі. Там, дзе кормяцца-жыруюць вепручыхі з вепрукамі, Коган і Драгун шчыруюць у пушчанскай у друкарні.