Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

Хмары пухнатыя сонца абнялі.
Кропелькі-слёзкi на шчочкі ўпалі.
Кружацца ў лужыне хвалі-спіралі.
маланкі-зашпількі чмялёў напужалі.
Лье як з вядра. тэмп рашуча ўзялі
бруі вясёлыя... мыюць сандалі.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Заліўшы плацце — травы росныя —
парфюмам "Чэрвень. Подых кветак.",
чмурэе лета — не дарослае,
а так — пакуль яшчэ падлетак —

дзяўчо з валошкавымі вочкамі,
рамонкасонечнай усмешкай.
Усё б яму за матылёчкамі
ганяцца з ветрыкам-пацешкай.

Усё бы з дожджыкам, аслепленым
залевай шчасця — нібы з рогу,
без "нехачунькавай" "адчэпліны"
вясёла тупаць па мурогу,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Што нам добра, што не?
Запытай — адкажу:
хоць і многія рэчы ў жыцці неблагія,
найкаштоўныя з іх —
што сілкуюць душу —
гэта вера,
надзея,
любоў.
І sophia.

А што тычыцца плоці...
Ну, гэта бачней:
анідзе між дароў пладароднае глебы
аніколі няма анічога смачней
крупкі солі,
вады
і акрайчыка хлеба.

А для зернейка духа карысней за ўсё —
ва ўсялякіх абставінах
чэснасць



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзе я належу? Дзе я блукаю?
Калені дрыжаць, а сэрца палае.
Анёл-ахоўнік, я не ўяўляю,
чаму боль не раніць, а забаўляе?

Крок у невядомасць, жах адступае.
Спалоханы погляд пад коўдрай знікае.
Вольныя думкі - усё што я маю,
я ім належу, я іх ўбіраю.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Кожны памрэ, заплюшчыўшы вочы,
смерці ў твар заглянуўшы не раз.
Бо чалавек да дзівацтваў ахвочы,
не заўважаючы розных параз.
Хай будзе бераг той цёплым, утульным,
смерць хай прытуліць касцьмі ад душы.
Будзе яна святам нашым агульным,
ёй чалавек свой даўно, не чужы...



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адыграю сваю ролю, у гэтым акце,
і пайду бадзяцца я па свеце,
не сядзіцца мне ў цеснай, душнай хаце,
цесна робіцца мне на планеце...

Адыграю я па ўсіх жыцця законах,
з чыстай душанькай у шлях збяруся.
І згару, як у кулі меднай, порах,
у аблоках сініх я згублюся...



Яшчэ не ацэнена


Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Рыма старога паэтаў,
у неба ўзнёс горкі дым.
Альфа згарэла і бэта -
паэты спяваюць глухім.

Горад стагоддзі прабудзе,
дыхае разбураны Рым...
А мёртвыя толькі людзі -
паэты спяваюць глухім.

Розныя людзі на свеце,
з духам і добрым і злым...
Словам бясконцым не верце -
паэты пяюць глухім...

Canimus surdis* (лац.) - мы спяваем глухім.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

На самы край свету ляцеў б за табой,
на бераг пусты прыплыў бы, Рахель!
Я сеў ў самалёт, ды мусіць не ў той,
паплыў караблём, ды не той карабель.
Цябе так шукаў на гэтым я свеце,
у кожнай краіне, ў кожным кутку.
У зіме я шукаў, у восені, у леце,
уначы я шукаў, працягнуўшы руку...
Цябе я згубіў, заплюшчыўшы вочы,
расплюшчыў - не ўбачыў нікога я больш.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Разарві фотаздымак,
дзе разам з табой...
Я іду на прыпынак,
з цяжкой галавой.

Адпачні, распраніся,
і скажы ад душы.
Што я зноў памыліўся,
больш ты мне не ілжы.

Што цябе пакахаў я,
як дэльфін ваду...
Бо не ведаў, не знаў я
цябе на бяду...

Прыпыніся ля лаўкі,
і як будзеш сядзець,
глянь: бялюткія чайкі,
адлятаюць на смерць.

Гэта наша каханне,
на бялюткіх крылах...



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

(Казка-легенда аб узнікненні возера Нарач,
напісана па матывах народных сказанняў)

У даўні час на зямлі нарачанскай
Не было, а ніякіх азёр
Край глухі быў, дрымучы, пушчанскі.
Рос там лес: ні то гай, ні то бор?

У гэтым лесе ляснік жыў з дачкою,
А дачка - прыгажуня на твар -
Уся бялявая, з доўгай касою.
Звалі Нара і погляд, як жар.

Хлопцы цугам ішлі да хаціны



Сярэдняя: 5 (7 галасоў)

Як пазнаць?

Ідзем мы праз свой лёс,
Нібы праз лес дрымучы,
Без сцежак і дарог
Неведама куды.
Сцякаюць ручаі:
Атрутны і гаючы...
Вось толькі, як пазнаць?
Адкуль набраць вады?

Усюды дзікі звер
Падсцерагае ўкрадкам
І не разгледзець нам
Ні погляд, ні памер...
Вось толькі, як пазнаць
Драпежніка павадкі,
Каб потым прыручыць
І ён змяніў намер?

Расце так многа дрэў



Сярэдняя: 5 (11 галасоў)

Малахітавая Свіслач!
Ізумруды - берагі.
Салавей у голлі свішча
І масты, як абцугі…

Не спыніць ім твае плыні.
Праз стагоддзі ты бяжыш.
Усё часова: прыйдзе, гіне,
Толькі ты, як вечны крыж.

У сабе хаваеш лёсы,
І шануеш з даўніны.
У вірах многагалосых -
Лязгат коп’ яў і вайны.

А ў споведзях чароту -
Казкі, песні гусляроў,
Пах жыцця: крыві і поту…
І малітвы святароў.



Сярэдняя: 5 (15 галасоў)

Не пакідай мяне, маё натхненне!
Адзіны сябар зверанай душы,
Як ранак абуджаецца ад пеўня,
Так і ва мне ты ўсё разварушы.

Няхай бушуюць хвалі тваёй плыні,
На іх я, нібы ветразь карабля,
Калі з няўмольнай сілаю нахлынеш,
Тады так добра бачыцца здалля.

І не патрэбны ні маяк, ні флюгер.
З табой плывеш туды, куды нясеш -
Рвеш ланцугі, раскоўваеш кальчугі...



Сярэдняя: 5 (12 галасоў)

На маёй красамоўнай зямлі
Усё квітнее - лугі і палі.
Гэта лета - увішны мастак,
Размалёўвае фарбамі так:
То рамонкі малюе, то сад,
То з таполяў спадаючы чад,
То валошку, то клёкат буслоў.
Не хапае ні часу, ні слоў,
Каб малюнкі разгледзець усе.
Трэба ногі абмыць у расе,
Удыхнуць водар кветак і траў
І падзякаваць Богу, што даў
Табе зрок і магчымасць спазнаць,



Сярэдняя: 5 (12 галасоў)

Не толькі птушкі кахаць умеюць,
Кахаць умеюць яшчэ і людзі
І не ўкрадкам, калі сцямнее,
А на вачах, калі помстай судзяць.

Не адступае з душы каханне,
Калі жалезам калёным смаліць
Цябе вядзьмарства, на развітанне,
А ты жывеш, як людская памяць.

Выходзіш з багны, ідзеш пустэчай,
З сваім каханнем такі адчайны!
І не страшаць цябе бойня, сеча,
Бо ты кахаеш і ў гэтым тайна



Сярэдняя: 5 (11 галасоў)

Няма з табою сумных думак,
Мая ты родная зямля.
Ад мітусні жыцця і тлуму
У табе знайду спакой і я.
Адной табе сябе даверу,
Пайду туды, адкуль прыйшла
Пажоўклым аркушам паперы,
Згарэўшым у вогнішчы жытла.
Як Ефрасінья і Рагнеда
І мноства ўсіх тваіх дачок,
Я па дарозе лёсу еду,
Каб ты заўсёды мела зрок,
Каб смела крочыла наперад,
Жыла на доўгія вякі
Праз нашы думкі, вочы, веру,



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

Ядвабам аголеных ўночы адценняў
Лунаюцца мары ў празрыстаці зор…
Мільярды сусветных жаданняў-трымценняў
Ахутваюць ласкаю стомлены бор…

Прыціхласці рэха на стромых прасторах,
Бавоўнасці водару прагны глыток…
Скідай нерашуча, няўмела свой сорам
І можа пачуе спакушаны Бог…

Як дыхае цень, што прачнуўся да скону,
Як коткаю крочыць смуга да ракі…
Як плача матыль у бяскрыллі палону,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Неабыякавыя да сусьвету
Вершы і дождж
Таямнічы, начны.

Па вільготнаму шклу,
У трапяткім паветры
Дробныя кроплі
Зіхацяць пад святлом ліхтароў;
Нешта шэпчуць галлю
I зрываюцца ўніз,
Бы-нібы з гукаў складаюць малюнак.

Размаўляюць са мною
Пра фарбы восені,
Пра цудоўныя ружы
Пад кашуляй дзяўчат,
Адначасова
Ставячыся да Мовы
Як да цуду.

Рэшткі «Дрэваў» Лоркі
Чутныя ў кожным радку –

Трэба толькі



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Зялёныя вочы травеньскай ночы,
У прыцемках белай акацыі сноў…
Ня бойся знянацку удалеч пакрочыць,
Ня бойся сустрэцца з пачаткам наноў.

Птушыных санатаў час досыць спакусны,
Нібыта ў віры расцугляныя дні…
Калі ты не пойдзеш, салодкасці вусны
Патонуць у мроях, як, зрэшты, сябры…

Сябры ці знаёмцы? Хіба зараз цені
Адкінуты ў зорных гадах паплавы...
А помніш, як колісь з табой так няўмела



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Кава стыне ля вакна,
але нейкая віна

на мяне сышла
і студзіць
сэрца і душу,
і цяпер я
мушу грэцца,
на агонь гляджу.

І пярсцёнак
з срэбра твой
у мяне ляжыць,
за цябе
я рвуся ў бой,
але ўтраціў прыць.

Ці то застудзіла
сэрца мне
віна?
Можа распаліла
голаў
ад віна?

Не. Каханне
мусіць бег свой



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

1. Н.

Тваё сэрца
так б’ецца,
так грукоча
прыемна,
і ўдалеч
імкнецца
наша любасць
узаемна.

Мне цябе
не хапала,
не хапае
і зараз,
на стале
толькі кава,
і наперадзе –
старасць.

Мы абдымемся
дужа
нашы рукі
сплятуцца,
а за вокнамі
сцюжа
разам з небам
смяюцца.

********
Каля вогнішча
жарка,
сілуэты
счарнелі,
і па сценах
так шпарка



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Яго радзіму нават каксь

Тут мы Мак7а Танка вучым,
Як напісаць хоць 2 радка.
А то ён как-та як-та нават
Не зна й ня ведае Брылька.

Ну, как. Ха-ха. А шо шэ маем
Тут во ў Багдана Навіча.
Узор персіцкій! Тчэма разам
Са і во, бачце, Брытвай нат.

Мы сутнасць вельмі ш натта ўбачым
І нават Ісуса с Ізрайль.
Дык то яўрей же! Нашо нам він!
Да ну вас с паскай! Я дурак?



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Мне здаецца, што гэты свет штучны,
Што шчырасць мая дзесьці знікла,
Раставраюцца словы бязгучна,
І радасць галавою панікла.

Ужо рэдка пішуцца вершы,
Нішто не турбуе так моцна.
Канешне, адкрыю не першай
я свет чалавека дарослага.

Я чула ў дзяцінстве, што потым
будзе складаней, чым зараз.
Схопяць за плечы турботы -
І прыйдзецца скласці свой парус.

У гэта верыць зусім не хацела,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Люблю я водар злотай нівы,
Пахі лесу, цёмных вод.
Як народ працалюбівы
На святы водзіць карагод.

Люблю я снег, люблю спякоту
I звонкі голас ручая.
I нават ціxyю журботу
Там, на камні ля Гая.

Люблю я смех людзей вясковых.
Той заразны, просты, смех.
Люблю гучанне роднай мовы,
Як гаворыць чалавек.

Адным словам, я люблю
Зямлю родную сваю.



Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)

Люблю я водар злотай нівы,
Пахі лесу, цёмных вод.
Як народ працалюбівы
На святы водзіць карагод.

Люблю я снег, люблю спякоту
I звонкі голас ручая.
I нават ціxyю журботу
Там, на камні ля Гая.

Люблю я смех людзей вясковых.
Той заразны, просты, смех.
Люблю гучанне роднай мовы,
Як гаворыць чалавек.

Адным словам, я люблю
Зямлю родную сваю.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

У тлумачэннях сэнс схаваны,
а словы могуць і забіць.
У пошуках сваёй нірваны
мы можам толькі ў небе быць.

Мелодыі гучаць увосень?
Яны вясною загучаць.
Мы патрабуем, можа, просім,
у Бога лепшымі каб стаць.

А мне аповесці бракуе,
раман не варта пачынаць.
І птушкі над жыцця страхою
спяваюць, голасна крычаць.
Ад страху?
Даруйце.



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Край мой мілы,край мой светлы,
Добры,безумоўна,
І такі да ўсіх прыветлы,
І такі цудоўны,

Што няма яму узораў,
Прыкладаў бяспрэчных.
І над ім лятаюць зоры
Ўсіх сузор`яў лепшых.

Край мой родны,край любімы-
Нівы і азёры,
Ты- адна мая Радзіма
Ў сонечным прасторы.

І нікому,край мой мілы,
Не аддам ніколі
Твае моры,небасхілы,
Руні ў родным полі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Герой сядзіць на трэнажоры,
Наш касманаўт Плышэўскі Жора.
Ён у скафандры цёмна-сінім
Са сцягам роднае краіны,
Шкляны каўпак на галаве
З чырвонай зоркай на ілбе.
А перад ім прыбораў многа,
Якія зорнаю дарогай
Вядуць яго безпамылкова,
Рацыянальна і талкова
Ў Сусвет далёкі незнаёмы,
Такі прывабны і цудоўны,
Што кожны з нас ляцець жадае:
Дзе Казерог ў начы гуляе,
Дзе Свінапас і Скарпіён



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Безвестному солдату ВОВ. У Нябыт, жаўнеру ВАВ.

п. отцу, Кортелёву Андр. Арх. п. бацьку, Карцялёву Андр.Арх.
участнику ВОВ. удзельніку ВАВ.

На поле битв остались знаки, На тых палях засталісь меты,
Они лесами заросли, Яны лясамі зараслі,
Они меня бы пред атакой Яны б мяне, ад чаго зьведаў,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Але што ж…

І не йшло ты па роўнаму шляху,
А заўсёды сваёй сьцежкай узбоч,
Ні з каго не прасіла падзяку…
Але што ж, але што ж, але што ж…

Ты імкнулась красы нечуванай
І вітала сузор’і зь нябёс…
Хай не спраўдзілась гэта ў каханьні…
Але што ж, але што ж, але што ж…

І, як босым по колкаму жвіру,
І да рэбраў у завостраны нож,
Ты, часінай, на спробу вадзіла…
Але што ж, але што ж, але што ж…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Былое адыйшло ў прыкметы,
Яно, на лёгкіх крылах птах,
Ужо спачыло на сёмым небе,
Ужо на сямі, далей ляціць, вятрах.

Былое заціхае рэхам
І па кішэнях яго не разлажыць…
Яно, як воз, што з каляіны з’ехаў
І зьнік у процемках начы…
-14.04.16.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Франсуа Віён: ,,Я зьведаў сьвет…,, (пераклад на беларускую мову).

Я знаю мир - он стар и полон дряни, Я зьведаў сьвет - ён стары мех з гаўном,
Я знаю птиц, летящих на манок, Я зьведаў птах, імкнучых у нераты,
Я знаю, как звенит деньга в кармане Я зьведаў, як грыміць у кішэнях луідор
И как звенит отточенный клинок. І як грымяць сталёвыя нажы.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ліст.

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам…
Бо мроіва жыцьцё наша ідзе,
А цень яго хаваецца да нетраў.

Ступенькі дзьве яно гэта жыцьцё
І немаўлят у прыступках забаўляе,
А нас яно загортвае ў лісьцё,
Ці палятаць на крылах падымае…

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам,
Як чалавек ступой цяжкой ідзе,
Як ён яго рабуе на патрэбы.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Трыццаць пяць чалавек, трыццаць пяць партызан -
сабіраў свой атрад удалы атаман.
Гнаў ён коней сваіх удалеч сівых бароў,
каб пабіць, пашарсціць немцаў блудных у кроў...

За зямельку дзядоў, за прыгорак сівы,
дзе яшчэ хлапчанём накасіўшы травы,
бег да мамкі сваёй каб хутчэй памагчы,
і каб потым з дзяўчынай сваёй залягчы...

Каб кахаць, быццам чуў, у апошненькі раз
і забыўся тады роднай мамы наказ:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Выдзержу ль прама-тКі сь

Ш-ш-ш-ух! І на зэлыні снег. –
Где это! Тэлыпэнь! –
Да вот, усадьбы маей
Вам ны понеты фш.

Есця шэ пара вышэнь.
Еблынь старэнькы.
Ну, а слывок і ны счесть.
Но… гэто ж нышчесце!

Дэ, якый кому цвет!
Нафік він бесьсерам.
От, почытай, мадмазэль,
Шо пыш сельсавет пней.

Сёньня, шчэ й заўтра не слепнь.
Будэмо втравліваць нечысць.
Гэто не вельмі там крепк



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ну, осцусь Я зь дзед

А мне хочеца влепіць вжэ
Шося зном. Бо ек
Да влад слухаці АідКу сь
Да з ціп Вед шэ й ексь.

Но кагда мы тут з Васіштай
Да во ліпым гжэль,
То, ну, ек ды й як ліцьвінКі сь
ПойМуць нас, Котэй.

Ах, маі ж вы да харошы
ГонДы во 100 дзеўк!
Как любіці вас ды гордых.
Ведзь усе вжэ Леўк.

Пагаворма ж, можа быці,
Тутака с Сергейк?
А то, ну, тону ва жыце



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Як табе, Міша, у Нью-Ёрку
Як сябе чуеш ты там
Кажуць, там скачуць вавёркі
Па чалавечым слядам

Як ты жывеш там, мой браце
Ці успамінаеш ўсіх нас
Плача у бацькавай хаце
Маці начамі адна

Як табе, Міша, у Нью-Ёрку
Знаю – нядрэнна, і ўсё ж
Бачыш ўпацьмах адвячоркам
Што ўсё у Нясвіжы жывёш

Добрай дарогі, мой браце
Зычу табе надалей
Але у бацькавай хаце
Сэрцу усё ж весялей



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Як люблю я святочныя хусткі
Што на сонцы агнямі гараць
Я не веру усім гэтым чуткам
Што не будуць іх больш надзяваць

Не – ў царквах і ў святочным натоўпе
Нас сустрэнуць яны зноў і зноў
Будуць радаваць сэрца і вочы
Будуць ў душу нам несці любоў

Ў гэтых хустках – Эвангелля праўда
Ў гэтых хустках – вытокі ўсяго
I Эдэмскага райскага сада
Райскіх кветак на іх карагод



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Я ў горад завітаў
Дзяцінства сваяго
Суседзяў ўсіх пазнаў
Нібыта сваякоў

На лавачку прысеў
У вокны заглянуў
I наш бульвар-праспект
Мне быццам падміргнуў

Ці то прайшлі гады
Ці не – як мне адчуць
Нябачныя сляды
Пабачыць я хачу

Дзе хлапчуком калісь
Я шпарка прабягаў
Няхай бяжыць мой сын
Каб толькі не упаў

Шкада, што клён –сябрук
Што лазілі па ім
Стаіць без ветак-рук
У роспачы нямым



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я так даўно цябе не бачыў
Не ведаў, дзе ты, як жывеш
А ў галаве гучыць нязбаўна
I тым не менш, і тым не менш

Гады, што птушкі прамінулі
Між намі столькі розных меж
А губы ціха так шапнулі:
I тым не менш, і тым не менш…

Я за жыццё, як воўк, змагауся
Ў ім быць першым меў намер
Але апошнім я застаўся
I тым не менш, і тым не менш

Таго, што сталася навокал
У думках нават я не меў



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Я свой край шматпакутны шкадую,
I хачу, як не склаўся бы лёс,
Бачыць Белую вежу святую
На ускрайку блакітных нябёс

I царкву, што стаіць на узгорку
I ахоўвае край мой і дом
I вячэрнюю ясную зорку
Што гарыць у цішы за акном

Так прыгожа усё і спакойна
Але смутак на сэрцы стаіць
Калі гляну, што стала з ракою
Што праз Камянец ціхі бяжыць

Хіба нам, беларусам, ўласціва
Побач з хатамі сметнік рабіць?



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Я прашу – не паліце вы смецце
Каля вёсачкі роднай маёй
Я такога не бачыў у свеце
А пабачыў ў старонцы сваёй

Дзе калісьці грыбы мы збіралі
Дзе шумеў саснячок малады
Дзе ў дзіцячыя гульні гулялі
Зараз сцелецца жудасны дым

Дзе сунічны й чаборавы водар
У паветры заўсёды стаяў
Нехта руку падняў на прыроду
Нехта смецце паліць загадаў

Не паліце – крычу ўва весь голас
Грэх на душу і так вы ўзялі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я праходжу ля парка Горкага
Там вароны кладуцца спаць
Свае дзюбы у гнёзда уторкваюць
Каб знянацку ўначы не ўпасць

Я іду ля вячэрней Свіслачы
У вірах белай пены шмат
Не ахвяры хачу, а міласці
Ды чакаю яе дарма

Што ж тут робіцца ў родным горадзе?
Што змянілась з юнацтва тут?
Хто мне скажа, чаму у моладзі
След на тварах відаць ад пакут?

Чысціня і парадак на вуліцах
Людзі ў форме усё мятуць



Яшчэ не ацэнена

Я паўдня вандраваў па Віцебску
Па завулках крывых яго
Я аўтограф нагам выціснуў
I пакінуў сярод снягоў

Я уверх ўсё імкнуўся з рызыкай



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Я пакрыўдзіў цябе учора
Ты за гэта мяне прабач
Не шкада мне нічога, нічога
Каб не чуць белай кнігаўкі плач

Я пакрыўдзіў цябе калісьці
А вось сёння аб гэтым ўзгадаў
Не лятай над зямлёю так нізка
Ўсё, што ўзяў у цябе, я аддаў

Я пакрыўдзіў цябе аднойчы
I вось гэта не ў сілах забыць
Днем і ноччу цяпер, днем і ноччу
З гэтай думкай мне дыхаць і жыць

Я пакрыўдзіў цябе – навошта?



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Я пішу беларускія вершы
Бо расейцам я так і не стаў
Я не буду другім – толькі першым
Уздымусь я на наш п’едэстал



Яшчэ не ацэнена

Я надзею маю адну
Што ніяк у душы не гіне
Я да восені дацягну



Яшчэ не ацэнена

Я на вуліцы Кірылы і Мяфодзія
Яна вельмі мне прыйшлася да душы
Тут адчуў я так выразна, што стагоддзі
Трэба усім нам час ад часу варушыць

Трэба ўсім імкнуцца глянуць у мінулае
У вакенцы ў старых мурох зазірнуць
Што мінула – сэрца закранула мне
А мне ваша трэба закрануць

Мне так ўтульна ў гэтых перавулачках
Бо яны – з далекіх маіх сноў
Я не маю лепшага прытулачка
I таму прыходжу сюды зноў



Яшчэ не ацэнена

Я малым казку чуў ад сябра
I паверыў я казцы той -
Прамянямі, што б’юць з-за хмараў
Размаўляе Гасподзь з зямлёй

А калі назіраў вясёлку
Дзетвары збягаўся натоўп
Хоць тады не вучылі ў школках
Пра славуты мы той патоп

Але нешта ў душы жывое
Міма ўсіх цемрашалаў нам
Паказала ў жыцці святое
Каб мы Бога маглі пазнаць

Вось і зараз, калі я знову
Бачу сонца прамень з-за хмар
Разумею я Бога мову



Яшчэ не ацэнена

Я затрымаўся на хвілінку
Там, дзе між соснаў векавых
Ў раёным парку адпачынку
Аркестр іграе духавы

Я той мелодыі чароўнай
З дзяцінства гукі прыгадаў
I сэрца білася няроўна
А я стаяў там і стаяў

Плыла мелодыя над паркам
Над ўсім, чым дыхаў я і жыў
I як у вальсе венскім пары
Плылі пачуцці ў душы

Блішчалі трубы залатыя
I падаваў свой голас бас
О дзе, мае вы дарагія
Мне не хапае моцна вас…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я бываў у далёкіх землях
Намагаўся глядзець ўпярод
Толькі ўсё ж прываротным зеллем
Зноў да родных вяло варот

Зноў іду я па роднай вуліцы
Дзе хадзіў трыццаць год таму
Да мясцін гэтых сэрца туліцца
Толькі дзіўна табе – чаму

А табе не пабачыць гэтага
Што праз сэрца наскрозь прайшло
На лугах, ў якіх хлопцам бегаў я
Пустазелле даўно прарасло

А табе не пачуць, што чуецца
Мне, як выйду я ў дзедаў сад



Яшчэ не ацэнена

Што мысліцца чалавеку
Краіны яго пасярод
Ён думкай ляціць далёка
На захад ці на ўсход

Шчомысліца – мяне знову
Цягнік ля цябе правёз
I сэрца ўзляцець гатова
Да шэрых твах нябёс

Што мысліцца табе, вёска
Што горад ў абдымкі ўзяў
Адчуй непазбежнасць лёсу
Не вернецца час назад

Што мысліцца табе, птушка
Калі не знойдзеш гнязда
Табе не заглянеш ў душу
I гэтага мне шкада

Шкада мне ўсяго навокал



Яшчэ не ацэнена

Што б яшчэ мне цяпер пажадаць
Што б яшчэ папрасіць мне у Бога
Жабракам, ўсё што маю, раздаць
Хоць і маю не вельмі я многа

Хоць і сам я – амаль што жабрак
I багаты душою адною
Падзялюся з табою, зямляк
Залатoю сваёй навіною

А яна палягае у тым
Што мне стала так ясна самому
Хочаш сэрца зрабіць залатым
Не рaбі зла нікому, нікому

Не кляні, не зайздросць, не крадзі
Не кладзіся у ложак із гневам



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Чыгунка, мая ты чыгунка
Як рэйкі на сонцы блішчаць
Шукаю ў цябе паратунку
Калі не магу ўжо маўчаць

Калі аж да горла падкоціць
Спрадвечны душы маёй сум
Я зноўку збіраюсь у госці
А можа, збіраюсь на суд

Тады па жалезнаму следу
Па ўсёй што краіне ляжыць
Я ў вёску маленькую еду
Дзе так мне хацелася б жыць

Дзе ўсё мне стае зразумелым
У чым не заблытаўся б я
Дзе яблыкам добра даспелым



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я на неба зірнуў спрасоння
Проці сонца цямней ў вачах
Праляцеў нада мною сення
Загадковы вялікі птах

Здагадаўся я – гэта ж бусел
Ды не той, што ў нас часты госць
Гэты – чорны - мяне прымусіў
Праважаць вачыма яго

Ен ляцеў і ляцеў над лесам
Мо гняздо ён сваё шукаў
I ўсё крыламі неба рэзаў
I ледзь чутна штось мне клекатаў

Бусел чорны! Мой брат нябесны!
Я адметны ад ўсіх, як ты



Яшчэ не ацэнена

Час прыйшоў – я пра бацьку
Мушу верш напісаць
Хоць яму не убачыць
Гэты верш, не чытаць



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Чаркі – шкваркі не аматар
Знаю слова «свежына»
Хоць прайшло гадоу нямала
Як мы білі кабана

Зранку ўсё нажы гастрылі
Місы мылі й чарапы
Ўсё хадзілі, гаварылі
А ў хляву чакаў рабы

Вось ў хлеў мой дзед і бацька
Шпарка рушылі ўдваіх
I рабы зароў знянацку
Нож пабачыўшы у іх

Як вішчаў ён! Як змагаўся
За сябе, за свой хлявок
Я ў кутку пад печ хаваўся
Бо трываць гэта ня мог

I апошні ёнк над вёскай



Яшчэ не ацэнена

Ідзе цягнік праз Беларусь
І я у цягніку тым еду,
З сабой ці з кім - не разбярусь
Вяду бясконцую бяседу

Нашто мы едзем, і куды,
І хто сядзіць у лакаматыве,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

У наперніку рукапісаў стос
Памажы яму, Iсус Хрыстос
Цягніком на поўдзень едзе ён
Стoлькі дзён мінула, столькі дзён

На падушцы гэтай галава
З яе ў вушы лезе рыфм трава
А напернік ажно чорным стаў
Бо цягнік дымець не перастаў

Ён гудзіць і едзе той цягнік
Каб не згінуў Хлебнікаў, не знік
Каб прыехаў ў горад Ераван
Каб павёў верблюдаў караван

Каб каўтнуў чырвонага віна



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Учора мой сусед павесіўся
I сёння, дзе б я не ступіў,
Крычалі усе дрэвы ў лесе мне
Што ён зрабіў, што ён зрабіў

Ляталі птушкі устрывожана
Крылом кранаючы зямлю
З магілы свежаўпрыгожанай
Мне чулісь словы – я люблю

Люблю жыцце, якога зрокся я
Якое быццам не любіў
Жаўрук з нябес ізноў галёкнуўся –
Што ён зрабіў, што ён зрабіў

Што ён зрабіў – крычалі кветачкі
Што на магілцы той ляжаць



Яшчэ не ацэнена

Успамінаў маіх кінастужкі
Не дакучыць ніколі круціць
Вось з бярозы насенне, як птушкі
Зноў над хатай ляціць і ляціць

На надворак ляціць і у калодзеж
I калі я дастану вядро
Зноўу пабачу, што восень, як злодзей
У ім схавала жар-птушкі пяро

Гэтых ластавак жоўтых асенніх
Што не весну нясуць, а зіму
Што ляцяць і ляцяць ў мае сені
Я з сабой у вандроўку вазьму

Знаю я – дзе яны прызямляцца



Яшчэ не ацэнена

Ўсё, што павінна - здзейсніцца
Што не павінна - не
Йсці праз вароты цесныя
Наканавана мне

Йсці мне сцяжынкай вузкаю
Долю сваю шукаць
I да крынічак вуснамі
З праўдаю прыпадаць

Доля мая, ахвярная
Даў мне цябе Гасподзь
Знаю – яна не марная
Ў хуткай хадзе стагодзь



Яшчэ не ацэнена

Ў торбу – сала шматок
Хлеба бохан
Ну, бывай мой куток
Жыві з Богам

Я пайду стараной
Невядомай
Хто ня хоча са мной
Будзьце дома

На пячы не ляжаць
Толькі тыя
Каму зоркі відаць
Залатыя

Хто ўсё ўжо спазнаў
Заставайцесь
Ну, а я атрымаў
Звеставанне

Звеставанне у тым
Палягае
Што я праўду святых
Адшукаю

Што найду я адказ
На пытанні
Што так многа я раз
Сабе ставіў
. . . . . . . . . . .



Яшчэ не ацэнена

У нас стала прымаўкай горкай
Што час не найлепшы настаў
Я цетчын расказ пра шайморы
Капаючы бульбу, узгадаў

Шайморы, бліны бульбяныя
З той бульбы, што мерзла зімой
Яе неслі дзеці малые
З палеткаў увесну дамоў

У хатах – вялікая радасць
Наробім, насмажым блінкоў
А мне адно хочацца плакаць
Па дзецях тых, што без бацькоў

Па тых, што дзяцінства не мелі
Дарослымі стаўшы у вайну



Сярэдняя: 4 (1 голас)

У люстэрку старым
Я сябе не пазнаў
Ці туман, ці то дым
Нешта ў ім прыхаваў

У пакоі другім
Нехта свет запаліў
Як віном залатым
Чарку з краем наліў

То не лямпы святло
Гэта сонца ў вакне
Як заходзіць яно
Дык яго не міне

Кветак ў слоік нарвaў
Пах па хаце усёй
Хто мяне сюды зваў
Ды з усёю сям’ёй?

Азірнуўся назад -
Там стаіць хтось яшчэ
Я міргнуў – ды сляза
Праз стагоддзі цячэ…



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Са пагоньмы сабач

Я прідумаю сказку,
Где ніка’кая тварь
А ні здравствуй фтрух скашэ
Фтіхара фтрух-внезапн.

Я гафно тут сліваль яксь.
А, ха, падла іс псарнь
Подае чырыс трапку сь
Да й ля Мняв чысту ш лапк.

Паяфісь ты шь в сфінарні,
Колы нема й ф масках
А ні эцікі навыць,
А не то шо шэ знань.

Я ж ны й здрыгнув тіпа жэ
Коло во з вонь бачка,
Ек Сыргійко постравыл
Да міня зе й са святк.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Pakіń, nіa treba tłumačeńnіaŭ,
Nіa varta kryŭdzіcca na los.
Što my ŭ Im?.. pryvіd, іmhnіeńnіe,
Tak, sercu jołka, nu dyk što-ž?

Nіa čutna vosіeńskіch melodyj,
Źnіamіeła cіomnaja duša.
Ja byccam jość, choć z tym nіa zhodzіen,
Lahła nad ścіežkaju šaša.

Škada, nіa skončana apovіeść,
Nіa vyjdzіe z druku naš raman.
Na rejkach aŭtar nam, jak spovіedź,
Hrukoča kołamі: "pa-d-man".



Сярэдняя: 3 (1 голас)

ASTRAVETS

Ні вы, ні я - ніхто не вінаваты,
Усё, як мае быць, усё звычайна:
Мой голас, ненаўмысна хрыплаваты,
Ваш хуткі позірк, кінуты адчайна,

Несупадзенне, несваечасовасць,
Разгубленасць галоўнага пытання
I вашай прыгажосці невымоўнасць -
Апошняй кропляй нашага растання.

24.03.2016
Astravets

Дарэчы, што вядома пра Яе?
Яна прачнецца - сонейка ўстае,
Яна заплача - дробны дожджык пойдзе.



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Скудлачаны коцік
сядзеў у маркоце -
ні дому, ні ежы, ні гаспадара.
Надзея адзіная -
дзірка ў плоце,
каб можна было ўцякаць са двара,
калі зноў забрэша
мясцовы сабака
і зубы аскаліць, што ён гаспадар.
У думках каточак
панік небарака…
Але з-за вугла раптам выскачыў шар
і прама пад лапкі
катку прыкаціўся -
прыгожы, блакітны, як неба абшар,
за ім хлапчучок
невялічкі з’явіўся,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мне сніліся рукі твае ‐
пяшчотныя і нясмелыя,
кволыя,
ціхія,
белыя.

Мне сніліся рукі твае ‐
даверлівыя і гарачыя,
смуглыя,
мяккія,
удзячныя.

Мне сніліся рукі твае ‐
спакуслівыя і прынадныя,
гнуткія,
палкія,
уладныя.

Мне сніліся рукі твае...
А я не ўтрымаў цябе,родную,
сваімі рукамі халоднымі..



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Як хутка верціцца Зямля
ў спрадвечнай зорнай завірусе.
Чым адраджуся я
пасля,
з нябыту цёмнага?
Калі
травінкай,-
хай на тым жа лузе,
што ёсць адзін на ўсёй Зямлі,
ва ўсёй краіне,
усёй акрузе,
каб мог вярнуцца я ў зямлю,
у тую самую зямліцу,
якую больш жыцця люблю,
з якой
навек гатовы зліцца.
Лістком зялённым у галлі?



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Буслы

У кут Беларусі ,да родных хацінау,
Імкнуцца буслы ,бы усім пашанціла.
Да роднае рэчки ,лугоу и узлескау,
Паляны,для шчасця,саткаць бы пралескаў.
З надзей падарунак матулям ды татам,
Здзяйсняюцца, мары-растуць немауляты.
На крылах ляцела цяпло для прадвесня,
И будзіць нас клекат ,ды жауранка песня.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Ля падьезда

жарт

-А ці чулі ,бабы?
-да Параскі,здэцца учора,
-нешта нёс у торбе Жора!
-так,так-
-яго жонка мне казала,
-што прапау аполец сала!
-гэта што!!!
-і не так ужо дауно,
-нёс Трафім туды сцягно!
-а мае ж вы ,бабы!
-не далей як пазаучора,
-да яе ішло чацьвера
-неслі выпіуку ,прыкуску,
-выглядалі вельмі тлуста.
-гэта ж цуд!!!
-яна ж хвора і не ‘ходзіць?



Яшчэ не ацэнена

Мы ў свет прыйшлі для перамен,
Там кожны ў часе свой мамент.
Ва ўсім Сусвеце, у кропцы кожнай,
Свой стан, свае законы, з Волі Божай.
У руху Свет заўжды бясконцым
Планеты розныя і Сонца,
Бяскрайні космас – ты і я…
Хоць сцежка ў кожнага свая,
Ідзём вядомы адной мэтай,
Ёй падуладны ўсе паэты:
Парыў душы сваёй адкрыць,
Яго з Сусветам спалучыць…



Яшчэ не ацэнена

Апошні паварот...(памяці мамы)
******************************
За паваротам паварот -
Імгненна хуткасць нарастае...
...Стаю ля маміных варот
І ўспаміны ў кош збіраю...

Ля студні вёдры і тазы,
Над ганкам гронкі вінаграду.
Я несла колькі год сюды
Сваю ўсмешку, боль і радасць...

А мама лашчыла мяне,
Узамен нічога не прасіла.
Яна наяве і ў сне



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мілагучная,
непараўнальная...
**************************************

І балюча, і горка, і сорамна -
Нашай мовы амаль не чуваць.
На пяшчотнай, матульчынай, родненькай
Развучыліся мы размаўляць.

А яна ж трапяткая, цымбальная -
Нібы ў ранішніх травах раса.
Мілагучная, непараўнальная,
З васілёчкамі ў валасах.

Што ні слова - лагодна-гаючае,
Хоць да раны яго прыкладай.



Яшчэ не ацэнена

У хвост і ў грыву!
*********************************************
Мой верш часалі ў хвост і ў грыву,
Мянялі словы і радкі.
Рэдактар надта быў шчаслівы
І задаволены такі.

Казаў, што ў дошку разаб'ецца -
Цукерка будзе, а не верш!
І загаловак мой, здаецца,
Ён памяняе перш-наперш.

Праз пэўны час з'явіўся ў прэсе -
Пералапачаны, не мой!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Маці...
****************************************
Пакласці ўсё жыццё на паперць,
Каб добра спалася дзіцяці -
З рукі такое толькі маці...

Гаіла сэрца, ратавала.
Сама ж ці ела, ці паспала,
Наўрад якое запытала...

І нават, як закрые вочы,
У промнях сонца, у цемры ночы,
За кожным крокам пільна сочыць

Свайго гаротнага дзіцяці



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Барысаўшчыне 90!!!
***************************************
Чарневічы і Зембін, Лог дубовы,
Мсціж, Навасады і Зялёны бор -
На ручніку Барысаўшчыны словы,
Пяшчотаю спавіўшыя узор.

пр: Барысаўшчына - спадчына, радзіма,
Нябёсаў талісман, палёў абрусы.
Ты - наша моц, наш гонар, наша сіла,
Калоссе ў снапочку Беларусі.

Тут возера Палік - жывы наследнік



Яшчэ не ацэнена

Маленькі сынок...
***************************
Што зрабілася, брат?
Стаў зусім ты чужы...
Мы ж стаялі ў рад
На бацькоўскай мяжы.

Ты малодшанькі быў,
А таму пестунок.
Бацька ўсё гаварыў:
"Мой маленькі сынок!"

Падкідаючы ўгору
На дужых руках.
І падскокваў падворак,
Мінаючы дах.

Захінала матуля,
Як птушка, крылом...
Вырас з ейнай кашулі,
Цесным стаў яе дом.



Яшчэ не ацэнена

Як мама...(брату Уладзіміру)
********************************
Як добра мець такога брата,
Які заўсёды зразумее.
Ён мне за маму і за тату,
Ён і пяшчота, і надзея.

Ён падмануць мяне не зможа,
А пашкадуе і аблашчыць.
Адвесці гора дапаможа
І на дваіх падзеліць шчасце.

Я кожны дзень тэлефаную
Яму. І ён мне так жа сама.
Ён боль мой, нібы свой, адчуе,



Яшчэ не ацэнена

Святло лучыны...
**********************************
Святло дзядулевай лучыны
Душу дагэтуль грэе мне.
Яно ў нядобрую хвіліну
Заўжды ад болю захіне.

І ўспамінаў тых старонкі:
Талерка-радыё і прас,
Які вугельчыкамі лоўка
Псаваў адзенне мне не раз.

Ля керасінавае лямпы
Чытала Гогалеўскі "Вій",
А вецер тузаў вуха клямкі
І вельмі страшна галасіў.



Яшчэ не ацэнена

Пра суседку і мядзведку...
*******************************
У слязах прыбегла ўчора
Да мяне Пятрова Лора:
Гора горкае ў суседкі -
У градах бегае мядзведка.
З ранку трускае да ночы
Гарбузы і агурочкі,
І радыску, і турнэпс -
У хуткім часе і бульбу з'есць.
Пазгрызала карані -
Не наелася ані.
Потым вылезла на волю -
Усю патрушчыла фасолю.
Ля клубніцаў пасядзела
Ды палову ягад з'ела.



Яшчэ не ацэнена

-----Колеры ручніка.-----
-Кранаюць сэрца словы трапяткія,
З дзяцінства ад бабулі чула іх:
Дубы і сосны ў лесе векавыя,
I лёс адзін з Радзімай на дваіх.

Бярозак беластвольных летуценні,
Блакіт у жытнім полі васілька
Выпестваюць пяшчотныя праменні
Цяпла і прыгажосці ручніка.

Я ганаруся моваю сваёю
I звычаямі прадзедаў ,дзядоў,
У квецені і у замеці зямлёю,
Вясёлкаю і спевам перуноў!



Яшчэ не ацэнена

Кошка-выратавальніца.(выпадак з жыцця Андрэя)
********************************
Пра ўчынак кошкін смелы
Расказаць я вам хацела.
Як Андрэйку ратавала,
Дзеда з бабаю гукала.

Дык ямчэй, сябрук, садзіся,
Памаўчы і не круціся.
...А было гэта даўно,
Сапраўды, а не ў кіно.

Быў Андрэй наш хлопчык смелы,
Меў чатыры ён гадкі.
Невялічкі, зразумела,
Ды гуляў у казакі.

Мо ў суботу ці ў нядзелю



Яшчэ не ацэнена

Старасць - не радасць...
******************************************
Што чалавеку старэнькаму трэба?
Позірк ласкавы, лустачка хлеба.
Лепей, каб мякіш, а не скарынка.
Пагаварыць з кім хоць бы хвілінку.

Супчыку міска, кропля пяшчоты.
Нам жа таксама спатрэбяцца потым
Словы спагады, добрыя вочы.
Старасць - не радасць,
ды ўсе ў яе крочым...



Яшчэ не ацэнена

Наўздагад...(светлай памяці матулі)
*****************************************
Скрозь шыбы сонечны праменьчык
Няспынна просіцца ў хату.
Муркоча кот на цёплай печы.
Спяшае лістапад у сваты.

Вада замерзла каля студні -
Мароз да дзесяці ўночы.
Ды грэе сонца нашы будні
Пакуль што. Толькі б не сурочыць.

Цяпла не можа быць замнога.
Пяшчоты, радасці таксама.
Лячу да роднага парога,



Яшчэ не ацэнена

Сваты...
*************************************
У даматканай шэрай спадніцы
Восень, прыбраная ў завушніцы,
Ў гумавых ботах ходзіць ля хаты.
Хутка зазімак прытупае ў сваты.

А за пасагам не будзе гаворкі:
Вецер лістоў назбіраў адвячоркам
Столькі мяхоў - палічыць не ўдалося.
Ў чырвані пацерак цешыцца восень.

Дождж нечакана з'яўляецца ў госці.
Ранак збянтэжаны тухне ад злосці.



Яшчэ не ацэнена

Уцёкі...
*******************************
У гэтым годзе ўсім на дзіва
Гарбузы ў мяне ўрадзілі.
Не хапіла ў градах месца,
Дык на вуліцу палезлі.
Паскідалі косы з плоту
Ды далей ад агароду,
Уцяклі без дай прычыны
Пакатацца на машынах.
Сеў адзін у Мэрсэдэс,
У БМВ другі залез.
Трэці скокнуў у Судзукі,
А чацвёрты - ногі ў рукі,
Бег за імі без аглядкі
Так, ажно блішчалі пяткі.
Горад я перавярнула,



Яшчэ не ацэнена

Родны кут...
******************************************
Усё часцей вяртаюся ў дзяцінства -
Бабуля коскі заплятае мне.
Каштан абняўся з даўгалыгай вішняй,
Шыпшына лашчыць позірк у акне.

А ў куточку бэзу куст злінялы
І гушкалка амаль каля варот.
Бяжыць на працу маладая мама.
На прызбе прымасціўся шэры кот.

Хлеў, варыўня і пуня,будка, студня.
За імі, як звычайна, агарод.



Яшчэ не ацэнена

Несур'ёзны Дзед мароз...
*********************************
Дзед Мароз, напэўна, спіць
Альбо заблудзіўся.
Над ракой туман стаіць -
Новы год не сніўся!

Мокнуць ёлкі і бярозы,
Пад нагамі лужыны.
Нейкі дзед наш несур'ёзны,
Хоць такі заслужаны...



Яшчэ не ацэнена

Сэрцайка плача...(памяці мамы) песня
********************************
Белай завеяй, белай звеяй
Зімачка скача.
Глухне зямелька, рэчка нямее,
Сэрцайка плача...
Не адшукаць мне маміну сцежку
Ў гэтай завеі.
Снег замятае маміну стрэшку -
Нашы надзеі.

пр: Падае,падае, падае снег -
Белая казка.
Быццам гукае ў дзяцінства мяне
Маміна ласка.
Падае, падае, падае снег



Яшчэ не ацэнена

Пад стук колаў...
***********************************
Мільгаюць станцыі, прыпынкі,
Грукоча коламі цягнік.
У вальсе кружацца сняжынкі.
Схаваўся ў хмары маладзік.

А за акенцам паступова
Радзее шэра-сіні змрок.
Спяшае нарадзіцца новы
Марозны студзеньскі дзянёк.

У белых футрах дрэмлюць дрэвы.
Вакол спакой і цішыня.
Не чутна ўжо птушыных спеваў.
Мароз кусаецца штодня.

Што ні кажы, зіма ні мамка -



Яшчэ не ацэнена

Свянцоныя іскрынкі...
******************************
А на Вадохрышча мароз.
А на Вадохрышча завея.
Лютуе студзень усур'ёз,
Ды свята душы нам сагрэе.

Усе спяшаюць у царкву,
Каб у запас набраць вадзіцы.
Папырскаць ёю кожны кут,
Самім каб тройчы прычасціцца.

Мароз шчыпае з усіх сіл -
Паружавелі нос і шчокі.
Уночы вецер галасіў.
Навіслі над зямлёй аблокі.

Ды нас аблашчаць пакрысе



Яшчэ не ацэнена

З гары на санках!
************************************
Мяце завея-завіруха
І клямку тузае за вуха.
Ля студні скача і ў садочку,
І ў кожным студзеньскім радочку.

Пазамятала хату, сцежку,
Дрывотнік, ганак, нават стрэшку,
Куды схавалася сінічка.
Ды я надзену рукавічкі,

Валёнкі, кажушок, вушанку.
Сабаку пасаджу ў санкі.
Паедзем разам з ім на горку.
Там Вова, Волька і Арцёмка.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Промні надзей..
****************************
Вясна заранне завітала.
Сышлі марозы. І тады
Яна зайграла, заспявала
І ўсіх пазбавіла нуды.

Праменьчык сонца над павеццю
Шчыруе з ранку кожны дзень
І рады сталыя і дзеці:
Вясна ідзе! Вясна ідзе!

Сінічка ціўкае ля сенцаў,
Расправіў крыльцы верабей.
Глядзіцца сонейка ў акенца
Ды лашчыць промнямі надзей.

Вясна жаданая заўсёды.
Яе пяшчотны кожны крок



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Пабеглі ручайкі...
*******************************
Вясна шыбуе напрасткі -
Паддаўся люты ёй нарэшце.
Ужо пабеглі ручайкі,
І вецер цёплы ў ладкі плешча.

Праменні сонца ўсё часцей
З нябёсаў пазіраюць сумных.
Кранаюць гукамі надзей
Вясны хвалюючыя струны.

І, абудзіўшыся ад сну,
Усё навокал ажывае.
У небыццё сыходзіць сум.
Душа знямелая спявае...
16.02 - 2016г.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ганаруся
роднай моваю!
********************
Мілагучная,
Далікатная
Поплеч з гуслямі
Мова таткава.

З сенажацямі
Ды з палеткамі
Мова матчына
У садзе кветкамі.

Як саловачка,
Галасістая.
Што ні словачка –
Прамяністае.

І шчымлівая,
І балючая,
Гаманлівая,
Неўміручая.

Травы росныя,
Промні-кропелькі,
Мова боская –
У канопельках.

Як вясёлачка,
Каляровая.
Ганаруся я
Роднай Моваю!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Адзіная, як маці!
*************************************
Не трэба мовы роднае цурацца –
На покуце ёй месца, ля святых.
Я беларусам маю гонар звацца.
І памятаю продкаў я сваіх.

На мове роднай пела песні маці
І казкі баіла бабуля мне.
Дзяцінства ў вясковай нашай хаце
Дагэтуль прылятае да мяне.

Няхай сабе абутая ў лапці,
Ды зіхаціць, як зорачка, уначы.
Пяшчотная. Адзіная. Як маці!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Матчына мова.
********************************
Ты яскравая, гаманлівая,
Мілагучная, сэрцу мілая –
Мова матчына, мова дзедава,
Ды не ўсе цябе зараз ведаюць.

Ты над Прыпяццю, Белай Вежаю –
Мова родная, не замежная.
Вельмі шчырая, дужа простая,
Як пралесачка, ты прыгожая.

І крылатая, і адзіная –
Песняй восені жураўлінаю.
Мова дзедава, мова матчына –
Ты балючая наша спадчына!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мова прадзедаў…
****************************
Песціць вуха мілагучная
Мова прадзедаў, дзядоў.
Мо, для іншых і нязручная
Мова нашых каранёў.

Ганарымся, не цураемся –
Наша спадчына яна.
З першым промнем завіхаемся
Разам з ёю дацямна.

Спее ў полі жытнім коласам
Мова Танка, Віткі, Коласа,
У небе жаўранкам звініць
І заўсёды будзе жыць!

Трапяткая, нібы зорачка
Альбо сонейка прамень,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Пралескі ў радочках...
********************************
Сонца выглянула трошкі
Ды схавалася адразу.
Замарозіў люты ножкі
Маім словам, маім сказам.

А яно з-за сумнай хмары,
Надакучлівай і шэрай,
Паказала сонны тварык -
І ажыў лісток паперы.

Загучалі дзіўнай песняй
Словы, літары, слупочкі
І блакітныя пралескі
Расцвілі ў маіх радочках.
25.02 - 2016г.



Яшчэ не ацэнена

Сум у рэшаце...
*****************************
Я вам нібыта бы чужая,
Вы мне таксама не радня.
І памяць моўчкі калыхае
Мой сум у рэшаце штодня.

Змагліся плакаць мае вочы,
Усмешка знікла назаўжды.
І ногі слухацца не хочуць.
Душа знямела ад нуды.

Крылом здалёк махае жораў,
Ды я ляцець не маю сіл.
Спяваў мне ранак шчэ ўчора,
А сёння вечар галасіў.

І я вам быццам бы чужая,
І вы зусім мне не радня.



Яшчэ не ацэнена

Вясёлкавыя гукі...
***********************************
Ты не сагрэеш ні душу, ні рукі
І пацалункам твар не апячэш.
Згубіліся вясёлкавыя гукі -
Як не старайся, разам не збярэш...

А за акном вясна на гуслях грае.
Шчабечуць птушкі. Сонейка блішчыць.
Спрасонку ветрык цёплы пазяхае.
І хочацца спяваць, кахаць і жыць!

Кудысьці бегчы, ехаць. Спадзявацца
На добрае, на лепшае заўжды!



Яшчэ не ацэнена

Жывыя сведкі...(светлай памяці мамы)
**********************************
Пра маму песцяць успаміны
Яе талеркі і відэльцы.
На жаль, не вернуцца хвіліны,
Якія лашчылі мне сэрца.

І тыя маміны шкарпэткі
Ужо каторы год нашу я:
Пяшчотных рук жывыя сведкі...
Парвуцца - тут жа зацырую.

Такія роўныя радочкі.
І колер падабраны дбайна.
Тут мама кожненькае вочка
Ў лагоду спавіла старанна.



Яшчэ не ацэнена

Зорныя пацеркі...
********************
Плачуць нябёсы.
Я разам з імі.
Дзень такі злосны -
Сэрцайка стыне.

Сонца за хмару
Тварык схавала.
Я сваю мару
Не напаткала.

Можа, блукае
Ў лесе да ночы.
Можа, збірае
Песні ў вяночак.

Пацеркі зорныя
Ў росах шукае
Ды ў непаўторныя
Сны спавівае...
22.03 - 2016г.



Яшчэ не ацэнена

Сакавіцкія арэлі...
****************************
Блакіт нябёсаў акрыляе,
Ірвецца сонейка ў пакой.
Даўгачаканая такая,
Вясна нам пестуе настрой.

Шпачкі нарэшце прыляцелі
І абудзілі стылы сад.
На сакавіцкія арэлі
Нацэліў позірк зарапад.

Уся прырода ажывае -
Зіма сышла ў небыццё.
Вясна ў пяшчоту спавівае,
Каханне дорыць і жыццё!
26.03 - 2016г.



Яшчэ не ацэнена

Вясновы ранак...
*********************
Ранак вясновы.
Сонейка ззяе.
Пестую словы,
Ў сказы збіраю.

Ў цукар макаю
Горкія ўпотай
Ды апранаю
Іх у пяшчоту...

Каб загаілі
Сэрцы і душы,
Кожную хвілю
Лашчыць іх мушу.

Сонца імгненні,
Зацягнуць рану.
Я на калені
Прад імі стану.

Прад абразамі
Зорных нябёсаў
І прад бусламі
На сенакосах...

Ранак вясновы.
Сонейка ззяе.
Пестую словы,
Ў сказы збіраю.



Яшчэ не ацэнена

Калыска ўспамінаў...(маёй роднай вёсачцы Градзянка)
*****************************************
Мой родны, непаўторны, мой адзіны
Куточак, дзе вучылася хадзіць.
Плывуць няспынным клінам успаміны -
Даюць жаданне дыхаць мне і жыць.

Тут басанож хадзіла росным ранкам,
У зорнай люльцы гушкаў мяне лёс.
Тут мовай роднай песціла Градзянка.
Душу гаілі позіркі нябёс.

Да мамы бегла сцежкай васільковай,



Яшчэ не ацэнена

У зорным гамаку...
****************************
У кішэнях свішча вецер -
Хай сваволіць, так і быць.
Адзінота дом мой меціць...
З ёй сярую. Што рабіць?

З ёй пяшчоту я гукаю,
Сплю ў зорным гамаку.
Хіба ж я адна такая,
Як зязюлька на суку...

У вясёлкавым садочку
Сустракаю з ёю май.
З ёй збіраю васілёчкі,
Закалыхваю адчай.

З ёй і плачу, і смяюся,
Гора й радасць з ёй дзялю.



Яшчэ не ацэнена

Звычайны ранак...
*********************************
Вясна вясёлкавым крылом
Малюе мой звычайны ранак:
Усмешку маміну, наш дом -
Заўсёды ўтульны і прыбраны.

Пралесак першых карагод,
Шпачкоў вяртанне на радзіму.
Мінула шмат няўмольных год,
Ды сэрца гояць успаміны.

На жаль, не вернуцца назад
Імгненні радасці і згоды -
З сябрамі крочым на парад
З усмешкай, з песнямі заўсёды.



Яшчэ не ацэнена

Да мамы...(маёй роднай вёсачцы Градзянка)
*******************************************
- Да мамы хутчэй! - разагнаўся цягнік.
- Да мамы! - спяваюць колы.
З адзіным вагонам цягнік-чараўнік...
А дзень нарадзіўся вясёлы.

І сонейка ззяе ў блакіце нябёс,
І птушкі шчабечуць пяшчотна.
Я еду туды, дзе пачаўся мой лёс.
Дзе лес падступае да плоту.

Дзе песціў вясёлкаю сонечны май,
Люляла калыску завея.



Яшчэ не ацэнена

Млечны след...
*********************************
У шматгалосым садзе мая,
Дзе ноч губляе млечны след,
Сваё каханне напаткаю
Пад зорным купалам планет.

Яно загоіць мае раны,
Падорыць сонечныя сны
І з позіркам замілаваным
Агорне сполахам вясны.

Ды панясе мяне па свету
На крылах велічных буслоў
Насустрач сонейку і лету,
І зарападу добрых слоў!
7.04 - 2016г.
Комментировать16
Поделиться3
Класс41



Яшчэ не ацэнена

Вясновы паланэз....
*******************************
Увечар бліскала, грымела -
Нядобра, бо на голы лес...
І красавіцкі дожджык смела
Спяваў вясновы паланэз...

А сёння сонейка ласкава
Усмешкай абудзіла дзень.
Я запрашу на кубак кавы
Вясёлы ранішні прамень.

Пагаварыць пра сёе-тое
Са мной не супраць ён ані.
І вось ужо мы разам мроім
Пра тыя сонечны дні,

Якія пестуюць пяшчотай



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Я нібыта ткачыха:
Уплятаю цябе ў сваё прадзіва
Паступова й павольна.
Пругкія рухі пальцаў ствараюць
Палотнішча
Любоўнай сувязі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Задыхаючыся ад пяшчоты,
Ловячы тваіх пальцаў дотык,
Памятаючы нашы вусны ўпотай -

Задыхаюся ад пяшчоты!

Задыхаючыся ад пяшчоты,
Губляючы паступова адчуванне свабоды,
Кахаючы цябе прыхавана й
Адмыслова -
Задыхаюся ад пяшчоты!

Задыхаючыся ад пяшчоты,
Шукаючы патрэбныя нам словы,
Набрынялыя да асновы -
Мы захлынаемся ад пяшчоты!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Заляцела птушачка ў сіло.
Білася,
дрыжэла і
крычала.
Палыном ў вачох рудых цвіло
Гора-горачка,
а ЎСЁ – маўчала.

– Вызвалюся! Так! Усім назло! –
Дыхала
парывіста
пад джалам.
Пад жалезнай пасткаю крыло
ўшчэнт знявечыла,
а ЎСЁ – маўчала.

У дрыготкім целе не было
рэшткаў сілы,
крыўдаў не гучала.
Крывавела цела,
ды… жыло,
існавала…
Толькі ЎСЁ – маўчала!

І ў маўчання немаце змагло



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Сярод травы ў гаі бяжыць
Званлівая крынічка,
Цурочкам льецца и дрыжыць
Празрыстая вадзічка.

Бадзёрыць вільгаццю зямлю
На радасць зёлкам, кветкам
І стала рэчкай караблю,
Што выпусцілі дзеткі.

© Copyrіght: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116041102568



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Магічным апалам блішчыш ты
Сярод нарачанскай зямлі,
У люстэрка вадзіцы празрыстай
Глядзяцца лясы і палі.

Тут сонца купаецца зранку,
Палошчуцца ў хвалях вятры,
Світанак цалуе заранку,
Натольваюць смагу вяпры.

Цячэ мёдам лекавым водар
Па вуснах чароту і траў
І спіцца з такой асалодай,
Як быццам ніколі не спаў.

Апал - каштоўны камень.

© Copyrіght: Людмила Воронова Супрун, 2016



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пісьмо.

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам…
Бо мроіва жыцьцё наша ідзе,
А цень яго хаваецца да нетраў.

Ступенькі дзьве яно гэта жыцьцё
І немаўлят прыступкам забаўляе,
А нас яно - загортвае ў лісьцё,
Ці палятаць на крылах падымае…

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам,
Як чалавек ступой цяжкой ідзе,
Як ён рабуе што яму патрэбна.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вясенні дзень расправіў крылы,
Як быццам птушка, мякка прызямліўся,
Ізноў прырода набірае сілы,
Трывожыць нас, каб кожны абудзіўся.

І чалавек, усёй сваёй істотай,
Гатоў прыняць прыроды абнаўленне:
Душа пяе, яму ўзляцець ахвота
Вышэй за птушак, хоць бы на імгненне!

І думкі перапоўнены жаданнем,
Пачуццяў хвалі наплываюць,-
Бясспрэчна, прыйдзе час спаткання,
Якога прагнуць і чакаюць!



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Даждлівая восень"
Вецер хмары прыціскае
Да прамоклае зямлі
З неба сее як скрозь сіта
Сіратлівыя палі..
Хаты дрэмлюць за пагоркам
Не відаць жывой душы
Ані крыка ні гаворкі
Стог стуліўся на мяжы
Рвецца вецер,бье ў сцен
Быццам здосны велікан
Набярэ вады ў жмені
Сыпане і ў той жа час
Зноў палезе ў кішэні
Каб паліць усе на запас
Пуста,сумна,адзінока
Дзе ахопіць толькі вока



Яшчэ не ацэнена

Сьляды.

А жыцьцё наша не тлум, не скруха,
Не ў нябыт яно на злом ідзе,
Паглядзі, у’яві сабе, паслухай,
Куды, зачым сьлімак свой сьлед вядзе.

Зачым наўкольле разчініла дзьверы,
Жаўрук спрабуе голас угары,
На балацянцы бусел - кавалерам,
А жабы раздуваюць пухіры.

Жыцьцёвы сьлед заўсёды застаецца
І гэты неўміручыя сьляды,
Як і каханьня, што ляжаць ля сэрца,
Як і мае, вось гэтыя, радкі.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Слова пяшчотнае наша ,,Каханьне,,…
Чым жа цябе замяніць?
Родную мову аддаць не выгнаньне,
Можна ж ці, з нашай зямлі?

Жорсткія латы надзеньня чужога,
Доўга ці будзеш насіць?
Доўга ці, роднае выгукнуць - сорам,
Будзеш чужога прасіць?

Ці ж твая доля бадзяцца, жабрачыць,
Туляцца ў абшарах сваіх?
Люд мой! Ужо хутка не страць называцца
Беларусам на роднай зямлі!
-09.04.16.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Калі здраджваеш сваё сэрца,
Дык чакай у жыцці бяды.
Ты не зможаш без сэрца сагрэцца,
Без яго ты не будзеш жывы.

Толькі сэрца цябе заспакоіць,
Толькі ў сэрцы каханне жыве.
Ты не будзеш шчаслівым ніколі,
Калі здрадзіш сэрцу - сабе.

7 красавіка 2016



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Мне не хочацца, вельмі не хочацца
Ўзварушваць у сэрцы боль.
Дык прыходзіцца, зноў прыходзіцца
Абмываць з раны свежу соль.

Сэрцу цяжка, яно засмучана,
Устрывожыў даўні ўспамін.
У жыцці ўсяго панакручана,
Ад штодзённых клопатаў стынь.

Век бяжыць, а жыццё не мяняецца,
Хто пры грОшах - той і кароль.
І каханне ўжо замяняецца
На з зялёных бумажак боль.

7 красавіка 2016



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Як быццам выціраюць памяць сны.
І ранак пачынаецца аднова.
Сапраўднае жыццё цяпер бяжыць.
А сон - для адпачынку тут аснова.

Рэальнасць захапляе мітуснёй,
Варушаць сэрца новыя пачуцці.
Халоднаю, няветлівай вясной
Ты хочаш да мяне і зноў вярнуцца.

Ды не хапае ліхасці ўжэ.
Гады дык не стаяць на месцы.
І руль трымаць на кожным віражэ -
То для цябе, прабач, замнога чэсці.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цёплы ветрык павявае, зіму праганяе,
А зямля яшчэ сырая, ён ёй спачувае.
Заспявалі птушкі звонка - так вясну вітаюць -
Гой ты, любая старонка, спевам зазываюць.
Спеў ліецца па-над рэчкай, лесам, у нябёсах,
Хай вясну разбудзіць песняй над ракой у плёсах.

7 красавіка 2016



Яшчэ не ацэнена

Я не стала тваёй любоўю,
Я - каханне тваё навечна,
То запісана ў сэрцы кроўю,
І не вырвеш таго бяспечна.

Успамін даражэй за сучаснасць,
Ён звязаў нашы сэрцы туга.
І хацелі б мы развязацца,
Толькі рвецца той вузел з натугай.

Каранём урасло каханне
Ў нашы сэрцы і нашы душы.
Пачынаеш свой дзень ад рання
Са званка, што мілуе вушы.

Рознымі мовамі размаўляем,
А здаецца, што на адзінай,



Яшчэ не ацэнена

Дык чаму ж мы занядбалі
Нашу мову родную,
Па-расейску заспявалі
пра долю нягодную.

У дзяцінстве размаўлялі
мы на мове роднай,
пасталелі, занядбалі,
палічылі нягоднай.

Беларусы, размаўляйце
Вы на мове роднай,
шчыра сэрца адчыняйце
для думкі свабоднай.

Распраўляйце свае крылы,
ляціце на волю.
Хай усе будуць шчаслівы.
Далоў гарку долю.

6 красавіка 2016



Яшчэ не ацэнена

За ноч мароз усё змарозіў,
Пакрыў бялюткім палатном,
Рассыпаў гравій па дарозе
Адным цянюткім рукавом.

Паціху сонца прыгравае
І плача той мароз ужэ.
Шарэе палатно, спаўзае,
Цячэ і плача па рацэ.

Так і душа, калі замёрзша,
Здаецца белаю яна.
Не зменіць колер свой на горшы,
Калі прачнецца з-пад ільда.

6 красавіка 2016



Яшчэ не ацэнена

Я б з табой зацвіла белай ружаю,
Дзікай ружаю ля вады,
Не была б ніколі прастужанай,
Не пазнала б тады бяды.
Без цябе я - травы быліначка,
Хмарка цёмная за ляском,
У дзікім полі адна сцяжыначка,
Цень пакутная за вуглом.
Я б з табою была царэўнаю,
Без цябе - адзіноцтва слуп.
Дык зрабіш мяне каралеўнаю,
Пацалуй водар свежых губ.

6 красавіка 2016



Яшчэ не ацэнена

Вельмі хочацца пабачыць
разам усю маю радню:
маму побач з татам у хаце
і старэйшую сястру,
двух братоў - адзін Валодзя,
Анатолем быў другі,
іх імёны, пэўна, у модзе
да цяперашняй пары.
Мама ў хаце прыбірала,
варажыла ля пліты,
я ў таты запытала
пра ваенныя гады.
Жорсткі вораг быў, нялюдзкі,
здекаваўся над людзьмі,
успамін варушыў грудзі,
саланіў з вачэй сляды.



Яшчэ не ацэнена

Так цвяроза яшчэ ніколі
не глядзела на свой я лёс.
Гэтых думак, што у няволі,
Не забыць, не хапае слёз.

Дзякуй роднай, каханай мове,
Што варушыць у сэрцы боль.
Хоць ніколі, ужо ніколі
Не убачыць у хаце соль.

І не маю куды вярнуцца,
Бо чужыя жывуць цяпер
У той хаце, што тата любы
Будаваў для сваіх дзяцей.

Ён у сэрцы маім заўсёды,
Мае думкі жывуць адным:
Прабягуць мае сталыя гОды



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

У палоне шаблонаў галоўнае -
захаваць ўсё сваё ўласнае,
зразумець, што яно прыгожае
і адчуць у глыбіні нешта важнае.

Няхай лёс цябе лупіць па-першае,
ухіляйся, шукай цікавае.
Перамога твая асабістая
мае быць зусім нескладаная.

Набывай і ўжывай сапраўднае,
толькі лепшае і культурнае.
Апранай сваё цела выдатнае
толькі ў свежае і ўтульнае.

Не хварэй за французскую зборную,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Справядлівасць вострая, як восць!
Што мне вашы каламутныя хімеры,
Златахрамаў замусоленыя веры,
Калі ў сэрцы праўда Роду ёсць?

Калі ў сэрцы Праўда Роду ёсць,
У такім гарачым,
што мужнее год ад году:
Справядлівасць – гойстрая, як восць,
Што маланкаю абрушыць
і наскрозь праб’е любыя перашкоды!
25.02.99г.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

“Культура” – “культ”! І ў гэтых словах
Не цяжка ўбачыць роду карані,
Бо чалавек трымаецца асновай
За глебу продкаў.
Божа барані
Забыцца нам адкуль мы родам,
Чые нас кормяць агароды,
Датуль завёмся мы народам,
А не жывёл бязродных збродам,
Пакуль шануем карані.

Культура – культ! – містычнае ёсць штосьці
У крэўнай роднасці двух слоў.
Мы топчам дзедаўскія косці –
Зямля жывая! – пот і кроў



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Як светла ад Мары да Мамы вяртацца
З загоеным шчасцем дахаткі, дамоў.
І везці ля сэрца маленькую братку,
На ганак за ручку ступаць з васільком.

Як светла, лагодным паўшэптам сакрэціць -
Казаць дарагой пра сустрэчу- пра міг,
Калі мая Мама ў акенцы засвеціць
Калі ёй паклоніцца ў ногі цягнік.

Як светла заплюшчанай кветкаю вока
Ізноў на расстаннай мяжы адчуваць,
Як сцеле на Мары плячо цёплы дотык



Сярэдняя: 4 (1 голас)

А рэйкі ўсё лятуць
у непагадзь, у неба.
У забыцці аточаных дарог
Хаваюць пасажыры
хто кавалак хлеба,
А хто ў далоню ўціснуты часнок.

Не лепшы час для ўсякіх вандраванняў,
Так недарэчна з дому ад'язджаць.
Але цяпер не задаюць пытанняў,
Цяпер улада вучыцца пытаць.

Якісьці жах: апоўнычы на поўнач...
Не так аб людзях дбалі каралі.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Да 350-годзьдзя трынаццацігадовай вайны
на Беларусі, (1654-1667г.г.).

Беларусь такая стала
Пасьля гэтае вайны:
Пад накінутым арканам,
Народ прымусам вялі.

Не зварухнулісь курганы,
Як спавілі іх хлусьнёй:
Мо, хлеб-салам сустракалі
Беларусы маскалёў.

Вось таму і ты, гругане,
Усім спазнаўшысь ад людзей,
Не крычыш аб тым з курганаў,
Ад страшэннае вайны.
-03.04.16.



Яшчэ не ацэнена

Святло

Давай запалім святло ўначы,
У кватэры, дзе толькі я і ты.
Будзем глядзець толькі ў вочы,
Разглядваць у іх начныя сны.

I так гадзіну за гадзінай, хвіліну,
Момант, імгненне, сядзець.
Проста, без слоў, і нават расліна
Больш за нас можа шумець.

А можам гэтае святло і пагасіць,
Бо мне ўсё роўна, кажучы шчыра,
Толькі б з табою да канца жыць,
Мая маленькая дзяўчынка Міра.



Яшчэ не ацэнена

Былое.

Ад платоў, ад тых парканаў,
Дзе кураня не прапаўзе,
Мацней ланцугаў адкаваных,
Нізку сьлядоў жыцьцё вядзе.

І доля гэткая такая,
Якой да кроплі мусіш піць:
За ўсе развітаньні, разстаньні -
Былое могутам стаіць.

Сваёю веліччу і моцай
Яно зноў цягне ўздоўж платоў,
Дзе ўжо штакецінкі ніводнай,
Дзе ўжо не чутна галасоў…
-03.04.16.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ходзе восень…

Ходзе Восень па лясох,
Па балоце.
Енчыць, слёзы на вачох…
Жджэ кагосьці.

Села Восень у цянёчку
Пад вярбою.
Шэпча ўсё: “Дзе мой санёчку?..
Ня са мною…

Марна пацерка янтарна
Агнём ззяла.
Шыла я сукенку марна,
Апранала…

Ах ! Закуты мой санёчку
У кайданы
Моцным дожджам, злоснай ночкай
Ды буранам.

Калі ж, мілы мой санёчку,
Ўбачыш волі?
Я калі цябе убачу?
Аніколі!..”



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Частка 2-я. Да 350-годзьдзя трынаццацігадовай
вайны на Беларусі, (1654-1667г.г.).

Беларусь… з табой што стала
Пасьля гэтае вайны…
Калі Сьмерць запанавала -
Цябе Бог не збараніў!

Ад той чорнае навалы,
Калі людзі-пухіры,
Тло памёрлае з’ядалі
І зноў мёрлі ад чумы,

Ад тых пустак анямелых,
Дзе пакінуты хмызы,
Дзе замест жанок і дзетак
Дух зьвярыны ды лясны.

Беларусь… з табой што стала



Яшчэ не ацэнена

Ізноў.

Сэрца зноўку знак адчула:
Ты мяне ізноў завеш,
Успаміны ўскалыхнула,
Чымсьці адгукнуцца перш.

Думкі цешаць памяць сэрца -
І карціны ўсе наноў.
Ад тваіх вачэй сагрэцца
Душа прагне зноў і зноў.

Дык выходзь жа, дарагая,
Ты на сцежкі між палёў,
Дзе заўжды суправаджае
Спадарожніца-любоў.

Дзе кілімам мяккім травы
Усцілаюць нам дарожку,
Дзе заўсёды маем права
Падурачыцца хоць трошкі.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Да 350-годзьдзя трынаццацігадовай
вайны на Беларусі (1654-1667г.г.).

Груган чорны дзюбку мае
І ,,кляўцом,, яе нясе,
Якім броні шмат ламалі
На маскалях і літве.

Удосталь ім скляваў, гругане,
Ты, воч боль у якіх застыла,
Крыві цёплай шмат смактаў ім,
Чалавечынай ім рыгаў.

З Беларусьсю баль крывавы
Твой груганскі дзед трымаў,
Мабыць ён Жуду-Івана,
З мураў полацкіх вітаў.



Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)

Мове маёй

Не прадам,не згублю,не здраджу,
Пакуль сэрца маё рытміць.
Хай плююць ,няхай сажай мажуць,
Падыму, абатру, дам жыць!

Не дам пэцкаць нязграбным зманам,
І смяяца ,дурнець уздагон.
Толькі тых ,хто сказау “зламана”,
Бы папер з Беларусі вон.

Кветкі слоу упляту у вяночкі,
Каб раздаць на увесь прасцяг.
Ты есць дзень і святло уночы,
Наш статут карані і сцяг!



Яшчэ не ацэнена

1.Любіце дам сваіх, мужчыны,
Так моцна, як ніхто да вас!
Дарыце кветкі без прычыны,
Часцей супольна баўце час.

2.Пылінкі з дам сваіх здымайце,
Насіце на руках багінь
І ад самоты ашчаджайце
Іх, жарснай любасці рабынь!

3. Спявайце дамам серэнады
Пад струнны перазвон гітар,
Прыкмецце ў прыцемках лампады
Іх бляск вачэй і вабнасць чар.

4. Злавіце знічку ў небе зорным,
Каб мары здзейсніліся ў дам!



Сярэдняя: 1 (1 голас)

п. маці.

Чалавек адзін канае…
Чалавечае жыцьцё,
Быццам нітачка льняная,
Паміж небам і зямлёй…

Чалавеку жыцьця мала,
Гэтай нітачкі льняной,
Моцна спрадзенай, трывалай,
Ды кароценькай такой.
-28.03.16.