Вельмі прыгожы верш.Гэта як песня-жальба аб нялёгкім лесе паэткі.
Асабіста ж для мяне назаўсёды ў памяці застануцца наступныя радкі:
А свет...
Завалы кніг! А людзі не дабрэюць.
І сапраўды,выбітныя сыны нашай зямлі,у тым ліку і Я.Янішчыц, пакінулі вялікую спадчыну.А нам,новаму пакаленню,пакаленню інфармацыі і тэхналогій,ўсё часу не хапае.А праз гэта катастрафічна хутка губляюцца дабрыня,чалавечнасць і увогуле ўсе духоўныя каштоўнасці...змяняюцца людзі-змяняецца свет.