Здавалася, без дай прычыны
Леў запрасіў Асла на імяніны.
Асёл ад шчасця захмялеў.
Падумаць толькі! — Ён і Леў.
Здаецца ж, ён і не радня,
Па чыну, сіле — не раўня.
I раптам на табе: «Прыходзь на імяніны».
— А можа ацаніў ён розум мой, асліны
I буду там за тамаду?
Так... на ім вазілі там ваду.