Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Колькі хочаш, бяжы...

Сярэдняя: 5 (8 галасоў)
Колькі хочаш бяжы, колькі можаш да досвітку кроч – На задворках Еўропы стаіць азіяцкая ноч. Тут галінамі клён адзінокі махае бядзе. Тут запознены лебедзь замёрз у стаўковай вадзе. Тут счаўрэла лісцё, тут пароша ляжыць на траве. Тут над горадам сонным чужынская мова плыве. Толькі міг пачакай – і застыне рака ў берагах. Толькі момант стрывай – і загразнеш па горла ў снягах. А таму абярніся хутчэй, быццам гонкая рысь, У паветраны віхар, што ўзносіцца ў гулкую высь, I ляці ўдалячынь, і трымай цераз сілу стырно, Бо ў нябёсах апошніх апошняе гасне акно, Бо не маюць ратунку галіны ў сваёй галізне, Толькі лебедзь азяблы, як шкельца, унізе блісне. Шчыльна вушы заткні – пакажы, што не чуеш зусім Тую мову з паўзучым, змяіным шыпеннем сваім. Бо нарэшце паволі захраснеш у процьме пазык, I скуе цябе вабнымі слінамі доўгі язык. Толькі полымя прагнае хіжа глынае лісты, I варушыцца мова ў цісках языка цемнаты. Air Jordan