Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

МАНАЛОГ СКАРЫНЫ

Сярэдняя: 4.6 (26 галасоў)
Каб толькі дзён апошніх не ўрачы, Я, далібог, ніколі б не падумаў, Што лёс мяне закіне ў Чэскі-Крумлаў, Як чэзлую цяцеру крумкачы. I што з тае нагоды мне цяпер, Калі паўвека кайстрай за плячыма Гняце нарэшце ў дол кроватачыва? Цалып кашчавай кісцю за каўнер! Усмешкаю завілістых дарог Усё жыццё вяла мяне трывога. I Месяц, роўна як усмешка Бога, Прыўзняў краёчкаў з’едлівых ражок. Чаго я здолеў выхадзіць сабе, Калі быў выгнаны з усіх прытулкаў? Калі штодня сцірала ногі мулка Вандроўніцтва ў нягодзе і журбе? Навошта я пайшоў ад Палаты, Няўдалы Гутэнберга паслядоўнік? Я доктар філасофіі… Садоўнік… Ці гэтага чакаў, Францішак, ты? Ці гэтага чакаў, калі вясной Звалакваў з прышласці таемны вэлюм? Калі шашковы пэндзаль Рафаэля Твой твар на фрэсцы захаваў сцянной? Чым я міжволі Бога абурыў, Што ён, не ўнікшы ў сэнс маіх малітваў, Параскідаў набор ліцвінскіх літар Па ўсіх гасцінцах, дзе я толькі брыў? Я злаяны быў на шляху цяжкім Схізматыкам маскоўскім у насмешцы, Масквою я прызначаны ў папежцы, Літва мяне не лічыла нікім… Я страціў свой глыбокі ўтульны вір, Сваё гняздо ды вулей мнагамёдны, I толькі Чэскі-Крумлаў богаўгодна – Цяпер мне яма, а падсцілка – жвір! Кароль табе пазычыў супакой, Францыск Скарына, доктар медыцыны, А ты яму жамерыны рыцыны Затое ціснеш кволаю рукой. Садоўніцтва! Якая каламуць! Няўжо мой плён у забыцці загіне? На ляхах кінаварныя вяргіні, Што буквіцы на аркушах, цвітуць. Які цудоўны водар ад вяргінь! Так на варштаце фарбай пах «Апостал». Ах, мне б нарэшце наглытацца ўдосталь Вадою з рук ліцвінскіх берагінь I свежасцю ад полацкіх вятроў, Дзе збожжа зорак ззяе ў боскім зрэб’і, Што літары, пасеяныя ў небе, Што ўсходы беларускіх буквароў. NIKE SB