Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Міт пра Кука

Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

З-за пухнатых цяжарных аблокаў
Вызірае забытасці дух,
Ападае з дажджынкай да глогаў,
Птушка дзіўная – Кук.

Ёй, магчыма, не варта б вяртацца,
Ды зязюля шукае дзень-ноч…
“Ку!” і “Ку!” –лямантуе бядачка,
“Ку!” і “Ку!” – невымоўнае штосьць…

Дзе мільгне – там пакіне дзіцятка,
Птахі іншыя песцяць яго –
Гэта птаства ляснога падзяка
За прывіднасць жадання свайго,

Каб вярнуўся абраннік птушыны,
Абаронца ад хіжых звяроў,
Ратавальнік крылатых Айчыны,
Абаронца ад змей ды ваўкоў.

Бо крывавыя слёзы па дрэвах
З паразбураных гнёздаў цякуць,
Бо катуюць крылатых ганебна,
А іх дзетак на здзек аддаюць.

Бо і тых, хто ніяк не скарыўся
Сярод птаства як ў рэках агня…
Бо адзінкі, да згубы хто біўся
За свабоду усіх – больш няма…

Больш ні волі няма, ні прасторы –
Толькі страх усёісны як бог…
Па начах бачаць птушкі не зоры –
Душы светлыя іхніх нябог…

З-за пухнатых цяжарных аблокаў
Вызірае самотная Кук…
Ападае з дажждынкай да глогаў
Птаствам некалі выгнаны дух…