Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

На дыванах пажоўклай скрухі

Сярэдняя: 3.3 (9 галасоў)

На дыванах пажоўклай скрухі,
Між змрочных крылаў гругання,
Самотна мітусяцца згукі
Спрадвек нязбытага жыцця.

Спрадвек нязведзенай істоты,
З пажадным поглядам спакус.
Калі галосіць ў свеце восень,
І цісне карак лёсу змус.

Лунае воддаль цень спагадны,
Нібы абрус з той даўніны,
Калі спавіты небаззяннем
З крыжа ўзнімаўся Бог у сны.

І не згубіўся праз стагоддзі
Цяпельца скрадзенага сум.
Галосіць восень па нябогу,
Спявае жальбы вецер-кум.

Падцісне млоснаць і адыдзе,
Як Сартра кніга – назаўжды.
Пагляд чапляе дрэва-стрыжань –
Адзінай тут чыёсць душы...