Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

На дыванах пажоўклай скрухі

Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)
На дыванах пажоўклай скрухі, Між змрочных крылаў гругання, Самотна мітусяцца згукі Спрадвек нязбытага жыцця. Спрадвек нязведзенай істоты, З пажадным поглядам спакус. Калі галосіць ў свеце восень, І цісне карак лёсу змус. Лунае воддаль цень спагадны, Нібы абрус з той даўніны, Калі спавіты небаззяннем З крыжа ўзнімаўся Бог у сны. І не згубіўся праз стагоддзі Цяпельца скрадзенага сум. Галосіць восень па нябогу, Спявае жальбы вецер-кум. Падцісне млоснаць і адыдзе, Як Сартра кніга – назаўжды. Пагляд чапляе дрэва-стрыжань – Адзінай тут чыёсць душы... Air Jordan Spizike 3.5