Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Стансы

Сярэдняя: 4 (16 галасоў)
Вачыма арапа аронія ў бучным лісці, Сплываючы сокам, пажадліва прагне давільні. Куды б я не ехаў на захад, круці ні круці, Але кожны раз я за сонцам імкнуся да Вільні. Хутчэй бы, ушчэнт адхіляючы бойкі прагрэс, Шурпатай пятой прымінаючы звонкае стрэмя, Таптаць тыя гронкі і цалкам пазбыць палітэс, Што ўпёртае, як падаянка асветы, бярэмя. Гісторыі верыць удзячна? Якая лухта! О, колькі прыгод і бясчынстваў яна абяцала! Насустрач нясецца гусарыя наўскапыта З арлінымі крыллямі на варанёных зярцалах. Як трапна між гэтых зарослых кустоўем грудоў Піць стаўлены мёд, спакушаючы сябра на рокаш! Ароньевы запах буяніць у жменях яндоў, I сонца плыве дзьмухаўцом праз смалістую роскаш. Наладзім давай жа ў пушчанскіх цяснінах мяцеж, На ўсіх па начах мы накідвацца будзем лемпартам, А днём непарушна, падобна да дзедаўскіх веж Стаяць ля дзяржаўных вытокаў, як варта, упарта! Мо гэта – прызначаны лёс, каб уласным дабром На шыю каня апрануць вышываную збрую I рушыць да Вільні, пра ўсё пазабыўшы, акром Таго, што арапская кроў у сяродку вар’юе. Nike