Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Зніякавелы, стаю...

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Зніякавелы, стаю пад купаламі Храма Паэзіі. Пазіраюць на мяне з абразоў прасветленыя і мудрыя твары. Кленчу перад імі — перад адным больш, перад другім — менш, шукаю адказу на вечнае пытанне. Маўчаць абразы. Самотна робіцца мне. Раптам нехта пытае ціха: “Што з табою, чалавеча?” Азіраюся — нікога. “Не там шукаеш!” — зноў голас гучыць. Падымаюся, абтрасаю пыл з адзення, іду да выхаду. Але брама зачынена. Выйсця няма. Але за плячыма крылы. Узлятаю, прабіваю купал. Навокал — прасцяг і блакіт, зеляніна ўзгоркаў і далін. І голас: “Што табе яшчэ трэба? Перад табою — існы храм, створаны Мною, Сапраўдным Творцам” Узлятаю ўсё вышай і вышай, Набліжаюся да Твару Аўтара. adidas