Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Максім Несцяркоў

Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Мы чакалі палякаў-братоў
Ратавацца з няволі маскоўскай
Ды прыйшлі да нас заняпад
І здрада шляхты літоўскай

Кацярына зірнула на нас
Мы чакалі сяброў з усходу
А замест братняй ласкі
Атрымалі прыгон і нязгоду

Вось і гвардыя ў Вільню зайшла
Мы чакалі ласкі з Парыжа
Ні кавалку ўласнай зямлі –
Атрымалі толькі крыжы

Мы чакалі ад кайзера-бацькі
Што падорыць нам-незалежнасць
Ды ў Брэсце вырашылі без нас
І загінуў праменьчык надзеі

Вось і ў Слуцк зазірнуў лістапад
І мы зноў чакалі палякаў
Ды замест балахоўцаў і зброі
Атрымалі змову Антанты

Ад чырвоных чакалі зямлі
А замест атрымалі калгасы
Усіх нязгодных этапам у Сібір
Там усе агеньчыкі згаслі

На дзялянках у паўночных лясах
І між мурамі Амерыканкі
Мы чакалі нямецкіх арлоў,
Як юнак чакае каханку.
Ды каханцы хлапчук не патрэбен –
Скарысталася толькі целам.

Вось і немцы на захад сышлі
Мы чакалі навін з Вашынгтона
Ды загінула Родзькава войска
У чэшскіх лясах і палескіх балотах

І зямлю мы сваю здабылі
Прэзідэнта абралі з народа
Зноў чагосьці чакалі – і раптам
Апынуліся ў аўтазаках

Вось і сонейка хутка загляне
І турэмныя муры пахіснуць
Мы ўжо не чакаем – ідзем.
Ганаровым шляхам літвінскім.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У барах зялёных і балотах
Па-над гнёздамі буслоў
Жыве наш край, наш кут улюблёны
Чакае ён годных сыноў

Дзе ж вы падзеліся, героі,
Якімі славіўся наш край?
Ці вы забыліся на мову,
На звычкі роду свайго?

Няма Тадэвуша-героя
І хлопцаў-касінераў з ім.
Кастусь загінуў на Лукішках
Вінцэнт палёг у Трасцянцы

Няўжо забыўся ты, Ісусе,
На наш гаротненькі куток?
Ён усё трывае шмат пакутаў
А ты нібыта сышоў убок.

Не! Ёсць у нас свае героі
Не горш за продкаў-крывічоў.
За сцяг свой родны і Пагоню
Яны гатовыя ліць кроў.

Яны канаюць на бятонцы
І спяць на нарах адкідных.
Стаяць у адстойніках халодных
За кліч адважны і святы.

Усё ж застаецца з намі Божа
І дорыць нам такіх сыноў.
Яны працягваюць верыць,
Аддаючы яму любоў.

Пакуль жывы гэты праменьчык
І вам, браты, за край баліць,
Радзіма наша не сканае
Яна жыве і будзе жыць.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Ягору Марціновічу

На мураўёўскай шыбеніцы на віленскім шляху
Вісеў паўстанец-каліновец, схіліўшы галаву.
Суворымі вачыма глядзеў ён смерці ў твар:
Даў яму агеньчык Яська-гаспадар.

Не ведаў усё тутэйшы, як сябе назваць,
Пакуль не прачытаў адну газету з Вільні,
Што простым, родным словам
Падняла нас з магілы.

Казалі, памяркоўныя –
Дык не, паўсталі ўзброеныя,
І случакі-паўстанцы рушылі ў свой бой,
Бо не зламалі праўду чырвоныя дакрэты.

І як ні піравалі тройкі,
Той голас усё ж да нас дайшоў,
Скрозь Салаўкі, Амерыканку,
Жах гэпэушных кіпцюроў.

Прайшлі гады – зноў літвінаў
Абудзіла толькі слова.
Жах Курапатаў узяў прабіўся
Праз вір хлусні і таямніцаў.

Цяпер хапае паляўнічых
На нашы думкі і ідэі.
Дручкамі выбіваюць згоду,
Судамі нішчаць усе надзеі.

Усё ж ёсць у нас адзін агеньчык –
І ім яго не патапіць.
Стрэлы знішчаюць толькі целы,
А слова куляй не забіць.



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Ад родных ніў, ад роднай хаты
Мы беларусы,
Бы вар’яты,
Ідзем па свеце Богам кляты.

Няма спакою ў родным краю –
Тут усё пануюць гвалт і жах.
Пакуль наш кут той боль трывае,
Мы шчасце бачым толькі ў снах.

Вось Гедымінава сталіца
Прымае зноў сваіх сыноў.
А наша родная зямліца
Усё не забудзецца на кроў.

Варшава-матка, Кіеў-бацька –
Усе адчыняюць дзверы нам.
І толькі ў роднай Беларусі
Няма прытулку ваярам.

І не, яны не баязліўцы,
Хоць краты іх не прынялі.
Свой белы сцяг з літвінскай кроўю
Яны таксама збераглі.

І гэты сцяг закрые цемру
І заквітнее зноў наш край.
Яны павернуцца дадому –
У свой родны беларускі рай.