Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Наталля Русецкая

Сярэдняя: 4.4 (11 галасоў)
З кожным днем усе мацней адчувалася прыцягненне зямлі, набліжалася вялікая змена, жыцце падыходзіла да мяжы. Выразнай і непазбежнай. Знікалі жаданні, асыпаліся сухімі лісткамі долу. Іх зграбалі і палілі, нібы смецце. Дым быў вапошняй бездапаможнай спробай запоўніць пустку, што паўставала там, дзе ападалі жаданні ды рабілася так няўтульна. Бездакорная аголенасць усіх жыццевых недарэчнасцяў выбівала з раўнавагі нават самых моцных. Набліжаўся крэс. Усе ведалі, што па той бок будзе лягчэй, там народзіцца радасць перамогі. Гэты крэс, гэтая мяжа пралягала праз Дзень памерлых. Гэта яны з учэпістай упартасцю мінулага прыцягваюць нас да зямлі, адарвацца адякой мы не ў стане, але і сысці ў яе да пэўнага часу мы не ў праве. Нашае права - права жыцця. Іхняя сіла - сіла смерці. Хто перамагае сілу - атрымлівае права. Па той бок мяжы будзе сыпаць снег, ен занясе папялішчы. За гэтым свежым белым абрусам пераможцы адсвяткуюць перамогу. Палеглыя спачнуць пад белай прасцінай і згубяць адчуванне цяжару і прыгнечанасці. Яны зробяцца зямлей з ейнай адвечнай сілай прыцягнення.Air Force 1 Low Upstep BR


Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)
Ліст пабег цябе даганяць утравелымі рэйкамі, немагчыма было стрымаць пад стамленымі вейкамі раставанне - пякучы боль! - раз'яднанне, разлучыны... І не рваўся журбы сувой, ў які мы былі скручаны. Жменя сонца ў маіх руках ад цябе заставалася. - Да сустрэчы, сястрыца-птах, - мне ўвесь вечар шапталася.Accessories


Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)
На тонкіх галінах клёна Нібы на арэлях Гойдаецца варона І марыць пра сонца Голыя рукі дрэва Не захінаюць яе ад снегу Які бясконца Сыплецца з неба Варона на хвалях завеі Гушкаецца як на арэлях І марыць пра сонцаAir Jordan 12 Low


Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Той самы менскі краявід, Адно што сонца стала болей: Мінаецца зіма паволі І птаства з выраю ляціць. Наперад выглядалі шлях, Няўцям тады было нікому, Што ўсе мы вернемся дадому, Як стомімся ў чужых краях. І я хачела кіраваць Жыццем. Выпроствала я крылы, А доля мне інакш судзіла: Дзіця вучыла калыхаць. Зноў пазіраю ў вышыню І мне сусуецца па ўзлетах... Іду сабе ў гумовых ботах. Вам здасца, плачу? Не - пяю! Sneaker