Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Таццяна Нікалайчік

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Прыгожай,статнай бярозцы Болей далей не расці, Садзілі яе пры дарозе У цёплую восень тады. Даглядалі з пяшчотай,паілі, Апоры зрабілі каб ёй У ветры і буры не згінуць I штурм не сагнуу яе крон. Расла усё сабе паціхеньку Пускаючы корні у зямлю, Набірала моц памаленьку Кожную нову вясну. I цешыла вочы людскія, Сваёй маладосцю яна, Ды нават кагосці туліла Ад сонца,пад лісце яна. А роуні,з яе прыгажосцю Побач нікога няма I нехта,з вялікай зайздросцю Пад корань бярозку зламау... Вось так і у жыцці бывае- Зайздрасць знішчае усё... Прыгожай,статнай бярозцы Болей далей не жыццё! Nike Zoom Vomero 12


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Як жа хутка жыцццё пралятае Год за годам сталеем усе мы I паціху марщыны злятаюць, I на твар,і на рукі маі. Застаюцца адны успаміны, Аб дзяцінстве,пражытых усіх дней, Усё змянілася у роднай мясціне, Люду меней стала цяпер. Я у вёсачку родную еду Між закіданых хатау рады, Зараслі сады і палеткі, Дзе калісці бегалі мы. I той мосцік,дзе мы так любілі Кожны вечар збірацца гурбой, Усей асыпаны і паржавелы, У адзіноце стаіць ужо дауно. Не збіраюцца болей суседзі, Каля хат,на лавы сваі... Аутакрама,адно,як прыедзе, Пазбірае сяльчан ужо тады. I як гляну-сэрца зацісне, Iх на пальцах пералічу... Гіне вёсачка родная,гіне... Год мінулых ужо не вярнуць. Nike Sneakers