Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Уладзіслаў Віхроў

Сярэдняя: 3.1 (12 галасоў)
Апошні світанак у небе згарае, Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак. Яго жыццё ўжо дагарае І каб Бог даў яму толькі знак, Што прыйдзе до роднае вёскавай хаты, У хату ён зойдзе, як зноў. А там са слязьмі чакаць будзе маці І скажыць:"Вярнуўся, сыночак, герой!" Але яго зорка ўжо дагарае І яго чакае цемры турма Толькі памяць аб ім будзе жывая, Але ўзор засцілае цьма. Нарадзіўся тый хлопчык на Днепры, як я, Уся вёска была сябры І прыйшло васямнаццаць — настала вайна, Разышліся сябры хто куды. Толькі хлопец на фронт не хацеў трапаваць — У партызаны зрашыў ён пайсці, Каб фашыстам жыццё у страхе трымаць, Ды прызванне сваё знайсці. Годы ішлі, тый хлапчына з вражынай змагаўся, Толькі не сілай, а розумам сільным сваім. Час ад часу вражына штосьці злаваўся І адпомсціць яму рашыў... Над дняпроўскаю вёскай світанак згарае, Чутна ў лесе шмат стрэлаў і ўзрыў Амаль птушка ў лесе ў тым не спявае— Быў застрэлен юнак ў лесе тым. Апошні світанак у небе згарае, Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак І яго жыццё ўжо дагарае І каб Бог даў яму толькі знак... І ўзглянуў раз апошні на неба І... даў яму Бог гэты знак — Там журавы ляцяць стаей ў неба І рашыў не здавацца юнак. І пад кроплямі поту, без знакаў спазнання Ён вінтоўку ў руку ўзяў, І к вёсцы радной ён пайшоў з асазнаннем, Што яго канчатак настаў. Ён ідзе па сцяжынцы і бачыць, Што вёсцы на свеце няма, Знікла продкаў вечная памяць... Знікне і ён, і дом, і сям'я. Ён дайшоў да ўзгорку, дзе вёска стаяла, Дзе мноства ўсяго ад жыцця ён забраў, А цяпер гэтай вёсцы на свеце не стала І юнак, захоплены горам, Упаў... І паўсталі чаргой у яго прад вачамі Тая маці, бабуля, дзядок, Там любая сэрцам родная хата І тый ракавы лясок Як на рэчцы блакітнай рыбалоўству злаўчаўся, Як у школу, у клас першы пайшоў, Як з дзяўчынай размову весці пытаўся, Як прызванне сваё знайшоў. Ён не прыйдзе да роднае вёскавай хаты, Ён у хату не зойдзе, як зноў, І чакаць ужо там не будзе маці І не скажыць:"Вярнуўся... сыночак... герой" А там толькі цемра вакол І няма ад яе нікому пабегу— Над Дняпроўскаю вёскай, як учора прайшоў Апошні світанак... апошняга свету. Off White X Max 90