Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

***

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
(маёй бабулі) Залатыя гады тваёй вечнасці, Дзевяноста іх зараз, як сноў. У горы іх праўдзе і існасці, Ты жыла ў краіне рабоў. Працавала…жыццё ж не песціла Ні цябе, ні радзіну тваю. І глядзела, як маці хрэсціцца, За вялікую вашу сям’ю. Дзевяноста іх…цяжкіх, як каменне… Што ў маленстве па полі збірала. А ў краі нашым войны, здарэнні, Родных смерць усё часцей забірала. Ты жыла. Бо так трэба табе. Ты ж сястрычак, братоў падымала… У слязах, з мазалямі ў руцэ, Ты ім штосьці над ложкам спявала. Голад люты…цяжкі да стамлення, Усё ж на працу ў калхоз ты ішла… І касіла, арала з сумленнем За пшаніцы крыху, ці аўса… Гэта ўсё ты нагадвала часта, Памяць чыстая, быццам рака. Не магла ж ты багаццем пахвастаць, А жыццём, што насіла ў руках. Гадавала малога ж мяне, Клала спаць і спявала пяшчотна, Калыхала…і чуў я ў сне, Як бывае ўздыхаеш самотна. А цяпер, калі я ад’язджаю, Ты кульгаеш праводзіць мяне… Гэта я кожны раз успамінаю, Калі голас твой ціха заве. Jordan Release Dates 2016