Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

***

Сярэдняя: 4 (24 галасоў)

Гэты свет, як вялізны шматтомнік,
Быў прачытаны мной да канца.
«Загарніце мне ў снег падаконнік», –
Турбаваў я зімой прадаўца.
I, застылым прадбачаннем шэрым,
Што не цэніць жыцця нічыйго:
«Для каго?» – ён пытаўся з ашчэрам. –
«Для мяне. Для мяне аднаго».

Адмаўляючы старасць і кпіны
На шаўковай паверхні ліста,
Прасякалі сузор’і бразгліны
З апраметнага ўлоння куста.
Расчынялі зямныя вантробы
Спакушэнні для тонкіх галін.
«Хто спазнае такую аздобу?» –
«Я яе скарыстаю адзін».

Палымяна, не маючы мэты,
Перапырхвалі ў лісці шчаглы.
Прарастала янтарнае лета
З памяранцавых кропель смалы.
I звінела ў нябесных разломах,
I бязладна гуло ў збажыне.
«Для каго гэты спеў насякомых?» –
Для мяне... Для мяне. Для мяне!»

Нават шыбы я выставіў вонкі,
Каб пашырыць свой картачны дом.
За акном шамацелі старонкі
Ўперамежку з картавым дажджом.
I, спужаўшыся звілін сюжэта,
Я ўтаропіўся прагна ў зіму...
Хіба бездань бясконцая гэта
Будзе суджана мне аднаму?



Глеб! Ашаламляльна! І гэты

Глеб! Ашаламляльна!

І гэты верш войдзе ў абранае з Вашых лепшых твораў!

Мелодыка, вартая гучаць песняй, непараўнальны легкі гумар, настальгія і радасць жыцця
утварылі шэдэўр!

Віншую ад усей душы!
Натхнення Вам і творчых поспехаў!

Lazzaro

Магчыма толькі, просіцца

Магчыма толькі, просіцца так:

Непрачытаны мной да канца.

Бо, як ні чытаем, усяго не прачытаць ніколі, аб чым і сведчаць наступныя радкі верша.

Lazzaro