Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

БАЛАДА АНТОНІЯ ТЫЗЕНГАЎЗА

Сярэдняя: 5 (1 голас)
(1733 — 31.03.1785) Для краю тутэйшага, а не для ўласнае славы Будуеш палацы, купляеш друкарню і кнігі Друкуюцца, хоць вырастаюць на могілках травы, І пыл асядае на ўсё адзінокі і ціхі, І дом разбураецца, ды камяні застаюцца, Нібыта радзімкі на целе, на землях Радзімы. І сёння ў тэатры тваім плачуць больш, чым смяюцца, Але перамены, ты верыш, патрэбны й магчымы. І ты не дрыжыш над грашыма, багацце — не грошы, А людзі, якім родны край у любую часіну І самы найлепшы на свеце, і самы прыгожы, І гонар для ўсіх за ягоную вечнасць загінуць. І ты ганарышся народам тутэйшым і краем, І сам ты тутэйшы, і ты не ўцякаеш ні ў Прагу, Ні ў Лондан, ні ў Вену, ні ў ціхі Парыж, бо ты знаеш, Што там табе будзе заўсёды самотна і блага Без гэтых садоў, што цяпер за вакном — маладыя, Без жытніх палёў, на якіх васількі, нібы слёзы Жанчын беларускіх і нашых анёлаў, якія Нас помняць і ў спёку, і ў дождж, і ў марозы, Як помніш і ты, што для роднага любага краю Патрэбна жыць сёння, і будуць твой край і Паставы У цэнтры Еўропы, не ў некага з самага краю, І будзе ў нас слава, і будуць для славы падставы. І ўсё ж ты самотна глядзіш у вакно, бо цямнее І восень дажджамі з палацаў святочнасць змывае. І ў краі тутэйшым не кожны пакуль разумее: Без мовы, без волі краіны жывой не бывае... 19.08.2009 Zoom Lebron XI 11