Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

БАЛАДА МІКАЛАЯ КРЫШТОФА РАДЗІВІЛА

Яшчэ не ацэнена
(СІРОТКІ) (2.08.1549 — 28.02.1616) Абсягі Вялікага Княства з табою, Як продкаў тваіх у табе жыве кроў. Каменне і травы й тваёю крывёю Акроплены ў бітвах на векі вякоў, Дзе будзе краіна, якую не мроіш, Бо Княства навокал жыве, як жыло, А ў Княства паэты свае і героі І велічы княскай, як срэбра, святло… Цяпер апякуеш ты кляштары, Храмы, І ў сэрцы Еўропы і Мір, і Нясвіж Квітнеюць, як зоры, што выйшлі з-за хмары. На зоры ў нябёсах спакойна глядзіш, І думаеш думу, і шэпчаш малітву За гэту зямлю, на якой ты жывеш І тут, як спатрэбіцца, пойдзеш на бітву За родны прастор, што не ведае меж, Бо ведаць не хочаш душою і сэрцам Ты межаў, якія няволяць душу… І сыплецца снег, быццам неба ірвецца, Дзе вечнасць рыхтуецца слухаць імшу Па Княстве Вялікім, што ўсё-ткі знікае І знікне, але застанешся ў ім ты, Самотны, як свечка твая залатая, Што свеціцца разам з табой праз гады… 30.07.2009 Nike Air Max