Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

БАЛАДА МІКОЛЫ ГУСОЎСКАГА

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
(1470(?)—1533(?)) Не спіш. На паперу кладзецца лаціна Густая, прыгожая, як павуціна, Што жнівеньскі вецер нясе над табою І па-над Дняпроваю стромай крутою, Дзе сосны стаяць, як у Рыме калоны. Ты песню пра зубра складаеш для Боны, Для цэлай Еўропы, якая ваюе І родныя хаты, і замкі руйнуе, Нібыта ў знішчэнні ратунак народам, Якія ў няволі, як рыба пад лёдам. Ты песню складаеш пра веліч Радзімы, Дзе леты кароткія, снежныя зімы, Дзе ранак збуджаюць зубрыныя рыкі, Дзе мужныя людзі і Вітаўт Вялікі, Дзе ў кожнай расінцы паэзія днее, Дзе родная мова, як сонейка, грэе. І ты ўсё не спіш і ўсё вяжаш лаціну, Нібы ўратаваць песняй зможаш краіну, Што княствам Вялікім завецца стагоддзі І сёння, як лета, паціху сыходзіць, І сыдзе не хутка, але—не мінуча. Ад гэтага сэрцу балюча-балюча. І кожнае слова тваё, як слязіна, І ў кожнай слязіне жывая Айчына. 1.04.2009 adidas