Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

БАЛАДА ВАЛЕРЫ МАСЛЮКА

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
(30.03.1953—26.08.2001) На сцэне пустой зноў рыпяць палавіцы, Як сосны старыя начамі рыпяць Па-над інсургентам, якому не спіцца, Якому нічога няма ўжо губляць У гэтай вялікай і злоснай краіне, Дзе сонца за кратамі, косьці ў траве, Дзе родная мова знішчаецца, гіне І, як інсургент, у самоце жыве. І ты тут самотны прад сцэнай сваёю Стаіш, нібы свечка, у зале пустой. Што трэба людзям? Каб пляваўся крывёю На сцэне няшчасны прыгожы герой Ці жарты дурныя? Адказу не маеш, Але сам прыходзіць праўдзівы адказ— На мове матулінай вершы ствараеш І ў вершах жыве наша мова і час, Дзе мы беларусы не ціхія людзі, А мы—еўрапейскі вялікі народ, Які аніколі ўжо болей не будзе Бяздольным, дурным і сляпым, нібы крот… Ізноку на сцэне рыпяць палавіцы, Як сосны старыя начамі рыпяць Над сумным паэтам, якому не спіцца, Якому тут ёсць, што любіць і губляць… 19.07.2011 Kids Running Shoes