Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

ДУША

Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)
Асенні сад ганяе пруткім веццем Iрваныя парывы скавыша. Пахмельны дворнік дужыцца са смеццем, А пад лаўчонкай курчыцца душа. Так, так, душа. Звычайная. Вось толькі Прамокла і ад холоду дрыжыць, Гаспадаром разнятая на долькі, Які сказаў: – Ты замінаеш жыць. Усіх шкадуеш тых, хто быў распятым, Расціснутага ботам мураша, Маё сняданне аддаеш шчанятам… Я болей не магу з табой, душа! Я праз цябе стаміўся да маркоты. Нашто ты мне такая? – Адкажы! Яна пайшла ў кастрычніцкую слоту, I разам з ёю плакалі дажджы. Блукала доўга мокрымі дварамі, Заглядвала праз шыбы да людзей, Над ёю восень хлопала вятрамі, Ды рагатаў пярун, як ліхадзей. Асенні сад. I падае марудна Лістота на дарожкі, як парша. А ў лужыне па-за лаўчонкай бруднай Сканала непатрэбная душа. Supreme X Air Max 98