Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзеці Сонца

Яшчэ не ацэнена
Зміцеру В, Альегрду Б., Іллю С, Віктару Ж. Сонца – сподачак спякотнае плямы, На якім цяжарнае яйка чакае жаўток. Было мільярд гадоў таму малявана Ці Да Вінчы, ці Драздовічам незнарок. Але напачатку каляпладовыя воды Жоўта-памаранчавых сполахаў магмы Не таго, каго чакалі, прымалі роды. Таму выцяклі ў прастору чорныя хмары, Каб зрок не псаваць першабытнасці горам. І зрабілася неба няўтульны-халодным: Так бывае, калі прасуеццца промнямі мора У сусвеце Модна Пост Мадэрновым. Пасля родаў дзіця бураў і радыяцый Пацякло да Зямлі, што не мела свайго абаронцы. Знітавалася з небам азонава шчасным, Вывяргаючы долу семені стронцый. Бабка-сонца сачыла за ўцехай здалёку, Галасіла па страчанай цноце маўкліва. Новы час надыйшоў – нарадзілася Слова, Сподак сонечны клаўся ў прамення магілу. adidas