Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дзяды

Сярэдняя: 3 (1 голас)
Пажоўкла лісце. Восеньская слота. Трывога ў сэрцы, быццам назаўжды. На шыбах дождж. Маркота. Адзінота… Але прыйшлі Змітроўскія Дзяды. Дзяды прыйшлі. Хадзем і мы з табою На могілкі, дзе продкі нашы спяць, Каб светлаю, празрыстаю журбою Праз смерць жыццё ізноў ушанаваць. У вечнасці Сусвету – так адвеку – Прадвызначаны час кароткі нам; А памяць – дапамога чалавеку, Працяг жыцця і спадчына сынам. Мы ўсе пакінем гэты свет калісьці. Згарае час у восеньскім агні, Але не трэба сумаваць пра лісце. Галоўнае – жывыя карані! Злятае век аджыўшая лістота, Яна стварае коўдру для зямлі. Бяроза, як разумная істота, Стрымае кроплі-слёзы на галлі. І мы не будзем доўга ля магілы – Жыццё ідзе сваёю чарадой. Хадзем дамоў: жывым патрэбны сілы І свет залішне засланяць жальбой. А дома да вячэры ўсё гатова. Глынём кілішак і нальём Дзядам, І памаўчым – паслухаем іх Слова. Яны напэўна нешта скажуць нам… Дрыжыць за шыбай месячык двурожны У прадчуванні сцюж і халадоў… Каб зладзіць лёс, павінен ведаць кожны, Навошта і адкуль на свет прыйшоў! 1998 Adidas Questar Boost