З рэчкі да воблакаў
лёгкі павеў халадку.
А дзятлік кружляе
ля сціхлай сасны пакалечанай,
Мелодыя ў дзятлікавым малатку
Ад соснаў пачутая,
соснам прысвечана.
Выпытвае, чую:
«А дзе, а чаму? Так, так, так...
А хто вас пакрыўдзіў:
вятры, ці маланкі, ці нелюдзі?..»
Які ты, мой дзятлік, вялікі прасцяк,
Адважны прасцяк,
бо і ў нас твая шчырасць паперадзе.
Над хворай сасной
не зважаеш на нас і на лёс,
Сцінае твой голас
вялікая нотка расстайная,
Тук-тук малаточкам,
так-так — замест слёз,
Тук-так — над зямлёй, над жыццём,
як над вечнаю тайнаю.