Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Лёс лесу

Яшчэ не ацэнена
Ахвярны лёс старых бароў: Калі жывіца нам патрэбна – Лязо паблясквае срэбна – Мы ў дрэва адбіраем кроў. Чаго не зробіць чалавек, Каб сыравінай пажывіцца!? Цячэ бурштынная жывіца За годам год, за векам век… Злачынства? Божа барані! Прырода створана старанна, І гоіцца паціху рана… Ды ёсць у тым адна загана – Слабее дрэва й карані. Так, недарэчнасць ёсць адна. Калі ты розумам багаты, Заўсёды на будоўлю хаты Ідзе смалістая сасна. Заўважыў чалавек здавён, Што калі дрэва не падсочыць – І шашаль хату не паточыць. Бярвенне будзе, быццам звон! І я, нарэшце, зразумеў, Чаму чужынскія чынушы Лязом указным рэжуць душы: Каб не было смалістых дрэў! І дрэвы кволыя ў камлі… Я ўласнай скурай адчуваю Амаль нячутны енк адчаю Маёй падсочанай зямлі. Кругом пяюць: “Народ здароў!..” Ужо і слоў мне не хапае. Па кроплях мова выцякае – Жывіца Бацькаўшчыны, Кроў! NIKE