Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

мой сад

Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)
Мой сад Разгублена стаю ў родным садзе, А вецер працінае да касцей, Тут мерзнуць рукі, ў думах несуладдзе, Мой сад даўно не сустракаў гасцей. Здзічэў ад болю і ад адзіноты, Замшэлыя ствалы не белены даўно, Зіма да плоту намяла сумёты, З паветра п’ю прагорклае віно. Хачу сказаць я штось старому дрэву, Ды словы храснуць у глыбіні душы, Куды пяшчоту я сваю падзела? І хто самоту і мой боль глушыў? Які прастор гарнуў мяне, а зранку Паіў тым водарам красы наўкол, дзе мама з-пад адхінутай фіранкі, З вакна глядзела на ўтравелы дол. Хачу абняць я яблыньку старую, Каб папрасіць ачысціць думы ад граху, Мой сад, я толькі на сябе крыўдую, Прабач, мяне, маю нясцёртую тугу. Абудзяць успаміны мне той ранак, Мяцеліцы тваёй забытую красу, Што квеценню лажылася на ганак, А промнік сонца асушаў расу. Тут жылі побач ласка і пяшчота, І татка госцю кожнаму быў рад! Развей жа ты цяпер маю самоту І абудзі ў душы мой асабісты сад! Цяпер часцей мы бачыцца павінны, Я сцежку тут надоўга пратапчу, мой любы сад, ты адпусці правіны, Зіхценнем снегу мне сагрэй душу. © Copyrіght: Ганна Якубоўская 16-18.02.2018 Nike


Вельмі пранікнёны і добры

Вельмі пранікнёны і добры верш, Ганна. Дзякуй!