Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Наталлі

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ізноу дажджы памылі мне дарогу,
Маучыць, з рулём у абдымку, Аляксей,
Быць можа, дзён нам засталось нямнога,
А мы з табой у растанні усё часцей.

Казау табе, што цяжка, усё злавауся
Калі мы побач - і не мець сустрэч,
А сам да мора Чорнага падауся
Нібыта ад сябе самога прзч.

Уцёк сюды, каб пра цябе не помніць -
Мне дактары прызначылі спакой,
А я імкнуся кожны дзень напоуніць
Адной табою, усё адной табой.

Каханая, не злуйся, хопіць спрэчак,
Я сам сабе папрокау досыць дау,
Надыйдзе час, нас апануе стрэча
І абайму, як шчэ не абдымау.

Як год назад, зайдуся у захапленні
І вуснау не здыму з тваіх вачэй...
Няужо ніколі на адно імгненне
Не стане нам хоць крышачку лягчэй?

Нязбыуная, не трэба шкадавання,
Цябе стаміла употайкі любоу...
Гарыць над морам зорачка растання,
Патухне хутка - й загарыцца зноу.