Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Іван Карась

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Не прыкмеціу, як збялелі скроні,
Не збагнуу, як дзеці узраслі,
Не адчуу, як матчыны далоні
Да нябёсау думкі узняслі.

З бацька не паспеу нагаварыцца,
Не удалося зберагчы любоу,
Ды й вадой крынічнай наталіцца
Не паспеу за гэтулькі гадоу.

Госпада жывога не убачыу,
Лепшых сябрукоу не зразумеу,
Не хапіла розуму, няйначай,
А інакш бы грошай многа меу.

Не збагнуу, не здолеу, не прыкмеціу,
Не удалося, не паспеу, не змог...
Колькі ні жыві на гэтым свеце,
Не адчуеш, што і жыу - дальбог!



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Мы усе адну памылку зрабілі,
Падаушыся у гэтыя гарады,
Мы незваротнае штось згубілі,
А што прыдбалі апроч нуды?

Няуцям было, што аднойчы уранку
Расплюшчу вочы і праз гады
Убачу: маці сыходзіць з ганку,
Шукае бацькавыя сляды.

І нешта шэптам просіць у Бога,
І усё паглядвае з-пад рукі,
Ці не бачно дзе яе старога -
Нібы чакае яго з ракі.

І горне рукі у глухой самоце,
І папракае нібы яго,
Што вунь пакінуу дымар на плоце...
Не трэба, мама, ну што з таго!?

А я ж таксама, замкнуушы дзверы,
Ад жалю, горычы, ад усяго
Крычу знямела у сваёй кватзры,
Як не хапае мне бацькі майго...



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

На могілкі знаёмым шляхам
Іду-брыду па-над ракой,
Тут, пад нябёс блакітным дахам,
Пануе велічны спакой.

З вякоу жыцця такая проза,
Што як надыйдзе пэуны час -
Цябе пад гэтыя бярозы
У касцюме пакладуць ураз.

Ш тут нічога не папішаш:
Не лічыць смерць чужых гадкоу,
Вунь там, пад камнем - Хімін Міша,
А тут во - Коля Цыганкоу.

Спазнаушы удосталь гора-ліха,
Нібы у збавенне ад пакут,
Сышлі сюды, сканаушы ціха,
Знайшоушы тут апошні кут,

Сцямкоускі Якау, Грыб Кірыла,
Хвядора, Грыпа, Гец Антон,
Параска, Чучка, Дзёб, Даніла,
Шчэ Тэкля, Шыйка, Радзівон.

Прайшоушы па жыццёвым крузе,
Сюды на провесні, у цяпло
Здаля прыехау дзядзька Юзік
Заняць адвечнае жытло.

Растуць самотныя пагосты,
Пясочак жоуты дзе-нідзе,
Парадак жудасны і просты -
Як той казау, працэс ідзе.

На могілкі знаёмым шляхам
Ізноу брыду па-над ракой,
Тут, пад нябёс бясконцым дахам,
І я знайду сабе спакой...



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Гадоу таму, здаецца, мала,
Як пачыналася жыццё,
Дзе усё бурліла, усё кранала,
Дзе, што ні дзень, то адкрыццё.

Дзе наша вёсачка старая
Глядзіцца у Сцвігу праз масты,
Дзе надвячор гармонік грае
I пахнуць вільгаццю кусты.

Дзе, як прачнуся летнім ранкам
На Селіцу, ці па грыбы,
Дык маці услед: глядзі ж,Iванка,
Каб хораша усё, абы!

Шкада тых дзён, ужо не будзе
Дзіцячых клопатау штодня,
Пад язкау трапяткіх на вудзе,
Або пячонікау з агня.

I штось балюча у сэрца цісне,
Калі збіраюся дамой,
Калі у шыкоуным "Міцубісі"
Па тых мясцінах еду зноу.

Мне час вяртацца, шчэ ёсць сіла,
Радзіма кліча, а яна -
Ля дзеда бацькава магіла,
Магіла бацькава адна...