Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Натхненне

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Векавечная лагода – Над затокаю дуброва. Тлум заўсёды перашкода, Ціша – творчасці аснова. Чалавек сядзіць з алоўкам, Нешта піша на паперы. Сшытка скрэмзана палова Проста ў пушкінскай манеры. А вакол вясна буяе, Перайначваецца ў лета – І гудзе, і расцвітае, Цёплым сонейкам сагрэта. Адгалоскам дабравесту Краявід паціху млее… Як цнатлівыя нявесты, Беласнежныя лілеі… Хвалі плюхаюцца спеўна, Воблака плыве мядузай… Чалавек праехаў, пэўна, На спатканне з вернай Музай. Між Прастораю і Часам, Быццам ён на свеце першы, З векавечнасцю сам-насам Піша ён, напэўна, вершы. Ветрык лашчыцца ў чароце, Нешта шэпча сам у рыфму… Тут, у гэтай адзіноце, Можна ўбачыць нават німфу. Чалавек змяняе словы, Нешта на палях малюе, Перапісвае нанова, Сілы й часу не шкадуе. Ліст са сшытка выдзірае І камячыць у задуме. Можа, рыфму падбірае?.. Думкі блытаюцца ў тлуме. Час ідзе… Нарэшце – кропка. Чалавек, вянец будовы, Пацягнуўся нетаропка… Вось і ўсё! Данос гатовы. 1999 Jordan sneakers