Не была на вайне ніколі,
не хавалася ў раўках,
але ў сэрцы жыве з маленства
перад жудасным часам страх.
У начы палыхне зарніцаю,
адгукнецца ў спіну "стой!"
Гэта памяць iдзе навальніцаю,
памяць нашай крывi с табой.
Засланяюць на небе сонца
мне армады жалезных крыл.
i бягу, ад iх не схавацца...
Мне б праснуцца хапiла сiл...
І таму кiнастужкi хронiкi
ужо мiнулай даўно вайны
не гляджу, апускаю позiрк я:
так балюча ад той бяды.
Не была на вайне нiколi
i не дай жа нам Бог спазнаць,
як пальецца чырвонай стужкаю
кроў с жаданнем не ваяваць.
не плохо
не плохо