Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Першы суд

Сярэдняя: 5 (7 галасоў)
ПЕРШЫ СУД Сярод аблокаў, пухлых, што абсцэс, Ахутаных сунiчным промнем сонца, Цягнуўся абыякавы працэс, Як нiтку праля цягне з верацёнца. На лаве абгароджанай сядзеў Падсудны пад аховай дужых збiраў, I пазiраў па наваколлях, дзе Аблокi пахлi на манер пламбiра. Нябесны зал быў поўны гледачоў У белых рызах, прыляцелых з раю, А на галёрцы ў масках крумкачоў Бурлiла з пекла выпаўзлая зграя. Карэспандэнты разнастайных СМI Прысутнiчалi: «Голас запавета», «Пякельны веснiк», «Жыд-антысемiт» I «Новая паскудная газета». Суддзя аловак грыфельны вастрыў, Каб нагандзюрыць у свае скрыжалi, Хто гэты свет па Бiблii стварыў: Шэсць лiтар; дваццаць два па вертыкалi. Грымеў прамовай гучнай пракурор, Што суд павiнен пакараць злачынца, Бо той на брата апусцiў тапор, Парушыўшы недатыкальны прынцып. Што ж гэта будзе, калi кожны з нас Пачне блiжэйшых падымаць на вiлы? Тады мы ў самы карацейшы час Паскочваемся на ступень гарылы! Падсуднага патрэбна пакараць, Каб чалавецтву не было панадна Людскiм жыццём няўрымслiва iграць, Яго выкарыстоўваючы ўладна. Таму падсудны Каiн бен-Адам Належыць смерцi прагнай i вялiкай За тое, што, мессiры i мадам, На Божы шосты напляваў артыкул! Запiсвалi прамову на хаду Алоўкамi ў блакнотах папараццы, Нябесны карнiк прад’явiў суду Свой iнструмент для шыйных ампутацый. Струменiлiся дробныя цуркi З лiлова-чорнай навальнiчнай хмары На крэслы, дзе тулiлiся бацькi Забойцы i ягонага ахвяры. Сярод працэсуальнай мiтуснi Раскланьваўся абвiнаваўца бойкi, I Ева прыкрывала ступянi, Хаваючы стаптаныя набойкi. Рэдактар «Адпушчальнага казла» Ў нядзельны нумар чыркаў справаздачу, Пракiслыя плады дабра i зла Мясiлiся ў кашы для перадачы. З ахоўным словам выйшаў адвакат I падтрымаў прамову пракурора, Бо гэты Каiн, амаральны гад, Не варты жыць, а варты прыгавора! – Таксама патрабую смерцi я, Каб грамада нябесная зазнала, Што ў шосты дзень заблытаўся Суддзя I наўзамен сябе зрабiў вандала. Ён абвясцiў, што будзе чалавек Ягоным блiзнюком i падабенствам, А што мы бачым? Аўстралапiтэк Да чалавека тычыцца шаленствам. Не, толькi смерць! Я ўжо падрыхтаваў Для Каiна цудоўныя патэльнi, Каб ён сваiм жыццём не ганьбаваў I не запэцкваў гэты свет скудзельны. Я спадзяюся, што тады Ўладар Не замарудзiць адысцi ў адстаўку, А то пачнецца вечны гармiдар, Што ён за трон схапiўся, нiбы п’яўка. Але раптоўна сцiхла, як на жаль, Бо адвакату ў гаерскую морду Ўляцела вапняковая скрыжаль Са злёгку недарэшаным красвордам. – Маўчы, падлюга! – выгукнуў Гасподзь. – Я не стварыў нiякае памылкi! Каб пагалоскi разам пабароць, Забойцу прыгаворваю да ссылкi. – Вялiкi дзякуй, – мовiў Цемры Сын, Страсаючы пясчаныя абломкi, – За тое, што на вечныя часы Ўсе людзi – гэта Каiна патомкi. adidas Yeezy kaufen