Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Роднае слова (некрарамантыка)

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Апошнім разам маці стаяла з крэйдай У хаце. Казала: “Слухай, сынок, ды ведай, Памылка – гэта не вынік, не чыннік ды не выснова. Галоўнае – памятай пра Радзіму і пра роднае слова”. Маці маю знайшлі раніцай без спадніцы На могілках. Вартаўнік пабег выклікаць міліцыю, Лістота – сяброўка апошняя – зачыніла матчыны вочы, Жыццё развіталася з целам і ў кастрычнік пакрочыла. (На пахаваньні маці была жоўтая, як маргарын. Хмары расплываліся бруднымі кляксамі ўгары. Маці ляжала, як на кавалку хлеба, у доле, Змрочны святар пасыпаў яе пяском-соллю. Маму з’ела зямля.) Чэрвень. Узлесак. Спякота. Кароў пасу. Побач мой добры тата, точыць сваю касу, Кажа ўпэўнена: “Раніца зменіць ноч, вясна – зіму. Зменіцца ўсё. Толькі шануй мову й сваю Радзіму”. Тату майго падчас пасяўной кампаніі Знайшлі ў сланечніках пад чырвоным камбайнам. Бацька заснуў на працы. Кіроўца піў тармазную вадкасць, Смерць паказала іклы, а жыццё – сапраўдную вартасць. Бабка Ірына гладзіла мяне па галаве: “Бацьку і маці не вернеш, – казала старая мне. – Памятай, сэнс існавання, як для манежа ровар, Гэта любоў да Радзімы й да роднага слова. На наступны дзень бабся піла гарбату, З целіка Жыглоў крычаў: “Я сказаў – Гарбаты!”. Пагрызці хацелася сушак, бабуля палезла за сківіцай, Але паслізнулася, разбіла аб крэсла патыліцу. Так і памерла. І вось я застаўся адзін, Пакінуты лёсам, сам насам, як той муэдзін, Унізе трава ды асфальт. Апоўдні. Стаю на даху. Эх, мова мая, пакуль. Радзіма, ідзі ты на х…й! Womens Footwear Online