Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Санэт

Яшчэ не ацэнена
Чароўнай з’явай дзіўнай прыгажосьці Ты ў сэрцы зруйнавала прахалоду. Кляну цябе, кляну сваю прыроду, Дзе месца ёсьць для рэўнасьці і злосьці. Але, каб з хаты сьмецьце не выносіць, Забуду горыч. Помню асалоду, Пяшчоту мілых рук і позірка лагоду, Запал жаданьня выйсьця шчыра просіць. Наіўна думаць, быццам ты сьвятая, Але ці пакахаў бы я бязгрэшную такую? Давай любіць, пакуль зямля сьвяткуе ўрачыстасьць ціхую мядовага спатканьня! .................................... Вядома, сэрцу ты любіць не загадаеш, Але ж успыхне — і агня ўжо не стрымаеш. Nike