Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Шлях да Новага Парадку

Сярэдняя: 2 (4 галасоў)
Шэрыя магі чужых вымярэнняў Апошні уздых зачыняюць трызненнем, Халера шаленства ідзе набіраючы моц, Да чумы у маленства атрутная сера Шарузеўрыць.Разбурае дамЫ злая дзея, Памірае надзея,ды мутная Надыходзіць іх эра валютная, Ідэя пакінутых слоікаў думак Пустых.Перамяшчаюць у сметнік пакунак З мараллю, робяць стаўкі на хворае раллі І праводзяць свой летнік на якім нас плануюць зьмяшаць З рознай набрыдзьдзю іншай крыві. Нам крывавы канвой загадаў: не жыві! Не вядомая гонка ўсьляпую, Ды цьвікі забіваюць ў жывую Кантору роўных крокаў народа душы. Там букмекеры зараз жывуць, што нясуць Ўсім народам свабоду, А насАмрэч сваю псеўдаводу - Заліваюць у вены нам ртуць. Там паўзуць слімакі і смаўжы Пакрываючы нашае мяса Слоем тлушча з налётам іржы, Дэградуе, зьнішчаецца раса. А дзікунскім сваім самалётам Хочуць ўвесці дыктат підарасаў, Неаліберастычных правоў шарыят. Усе этнасы і расы пераўтварыць Жадаюць ў біямасы Пачварных, эгаістычных, ВІЧных, Манкуртаў, біяробатаў хтанічных. Цягнікі мрояў лезуць на дрэвы Бо ўсе рэйкі свянцілі лайном Па тэрору псіхічнаму мАйстры. Лезуць зэкі у нашыя кАйстры, Перарэзваюць глоткі нажом, Прастытутку даюць замест маці, Злую мачыху, кіраўніцу Над ўласным памерлым жыццём дзьявалІцу. У спадніцу ёй вЫдалі яслі У якіх не пад нашую дудку запляшуць Дзеці смерці, лісліўцы, збачэнцы. Яны костку грызуць і навяжуць Псеўдаволі фіранкі ў вакенцы. ПлЯжыць стануць каністры сумлення іх танкі, Іх міністры прапішуць свае нам рэцэпты, Забіваць нас адэпты мутацый з усмешкай, Як нібыта гулец ахвяруючы пешкай, Пачнуць у сваіх інтарэсах - Секты ілжы, маніпуляцый, і блакітных мессаў, Агідных разбурэнняў вЫчварэнства бесаў. Ды гнілыя памЫі заліўшы у сны Распачнуць тупарылыя казкі, З маскі-шоў зробяць царства труны Каралевы з роду-племя смярдзення ды цвІлі Каб ляжалі пралескі гушчараў Нашых мараў абшараў ў магіле. Помсцяць нам не для справы а дзЕля забавы Трутняў, еўнухаў і янычараў. Ды Куцця яшчэ прЫйдзе чацьвертая, Нашы справы крывІцкаму Богу Даверым, уваскрэсне скура памяці зьдзертая: Магам шэрым адрэжым галовы, Кінем ў печы пусціўшы на дровы. Свежым ранкам ідзем супраць року, Супраць бедаў, галечы і змроку, Перамагчы альбо палЕгчы! Ідзем мы да крыніцы натхнення, сумлення, Дзе суніцы чакаюць веры ў тое, Што людажэраў хутка ўсе намеры ЗруйнУюцца намі як Троя. Нібыта цунамі, нібыта тайфун, Арыйскай рэлігіі, гонару бунт! Тутэйшы чалавек, звычайны, просты, Героям паўстАне у поўны свой рост, У няроўным баі ён пакрочыць у поўню, АбярнЕцца вэрвольфам, пачне супраціў, І прачнуцца ўжо з розумам сОвы Больш цьвярозым, упартым сталёвым. І як некалі з Адольфам шляхам новай Спарты, Ультраправагага рыцара і дысідэнта, Парадак новы намалююць карты Святога кантынента. adidas