Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Спазненне

Яшчэ не ацэнена
Бясснежны снежань – у душы раскол. Прырода адракаецца ад веры. Галее лес, дасюль няўтульна-шэры, Як паруснік, што трапіў на прыкол. Жыцця адзіны пробліск – угары, Між вецця, рэштак паруснага спрэнту – Ліхтарыкамі яркага пігменту Разгублена ірдзеюць снегіры. Маячаць мачтаў голыя калы. Не чутна птушак акампанементу. Бы каланада без антаблементу, Самотна стынуць сумныя ствалы. Спіць лес і сніць віхуры тых часоў, Калі растраціў веснавую рэнту, Разліставеіў спадчыну дашчэнту, Падобную да слуцкіх паясоў… Ну паспрабуй у шэрасці ствары – Я не кажу пра верш – радок не шэры. Чысцюткі на стале лісток паперы, І стома кліча ў сонныя віры… На золку я прачнуўся, а наўкол!.. Як дзіўна: ноч святло мне падарыла, Усё снягамі белымі пакрыла. Цямнее толькі мой пісьмовы стол. І я ў сусвет цнатліва-трапяткі Таропка расчыняю Музе дзверы, Але запозна – птушкі, людзі, зверы На цаліку, нібыта на паперы, Пакінулі дакладныя радкі… 2001 Shop Women's Boots