Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Старуха и казёл - байка

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)
Задумала адна калісь старуха З казлом старым растацца назаўжды. Стаў ён стары , таўстое адвесіў бруха І рэдка ўстае нават дыбы. А я зажытачная бабка- жыццялюбка Вазьму сабе пажыць казла другога Яшчэ ж вясёлая , ды й неадналюбка І будзе шэрсць і будзе дапамога . На перабор мясцовыя збягаліся казлы І вельмі паважаныя з замежжа. Дасталася замежнаму казлу гран-пры Прыгожая на ім была і модная адзежа. Ёй спадабаўся гэты модны козлік, Ён спрытный быў і масць дзяржаў. Прыемный быў на позірк і на воблік І дужа гучна козлік тот бляяў. Рашыла бабка з ім жыццё прадоўжыць Няведаючы гора добра і вясёла жыць . Але ж у казках толькі так бывае Чагосць казлу ў старухі не хапае... Збягае здраднік днямі да суседскіх коз Стаптаў гарод , памяў ўвесь авёс. Патрабаваў сабе лепшый дагляд Тут паміж іх, пайшоў зусім разлад. Старуха збілася ўжо з ног Непаслухмянага шукаць свайго казла. А як знайшла - дык выставіў ёй рог! Памощнік хварасціна , а ці мятла. Бляе ён громка стаўшы каля хаты Ўсё яму мярэшчыца не так. То спаць маленькія мяшаюць парасяты То ежу зробіла старуха абыяк. Вось тут і ўспомніла свайго казла І абразумілася плачучы старуха. Хоць быў стары казёл , але ж без зла На што ж патрэбна гэта людзям паказуха? Мараль у гэтай байкі- такава Трымайся ў старасці свайго, а не заморскага казла. 20.02.2019.г.Лілія Воранава ( Заяц)Air Jordan Six Rings