Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сцiзорык

Яшчэ не ацэнена
СЦIЗОРЫК Якое слова вострае – «сцiзорык»! Бы нехта збочыў з Млечнага Шляху, Каб адшукаць яго наўгад ля зорак, Ляжалым побач з Месяцам у мху. Шчаслiвец сеў ля серабрыстай поўнi, Расшпiлiў хутка рэчавы мяшок, Ды стомленай рукой з ягонай поўднi Пазычыў Сонца спелага пiрог. Калматым роем грузныя каметы Насiлiся над канюшынай зор, I сонечны пiрог, наскрозь прагрэты, Прапальваў неба, нiбы Альманзор. Юпiцер бушаваў, што забiяка, Але не гледзячы на той раздрай, На чортаў тузiн знакаў Задыяка Вандроўнiк паразрэзваў каравай. У безлiчы начных цераспалосiц Ён кожнаму сузор’ю свой кусок Надаў на месяц. Толькi Змеяносец Стрымаць яго разгублена не змог. А iншыя па небу, роўна чоўны, Расплылiся на розныя бакi, I падалi iмклiва з воўны Оўна Патоку метэорнага цуркi. Сцiзорык залацiўся каля зорак, I пiлiгрым убачыў на зямлi, Дзе таямнiча блiшчэла лязо рэк, Як рэкi ўсю зямлю пераплялi. У iхнiх плынях стылi клюшнi Рака, Пранiзанага стрэламi Стрэльца, I адранцвела Рыбы Задыяка Цялёпкалiся на рагах Цяльца. NIKE HYPERLIVE EP