Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сустрэча, якой не было

Сярэдняя: 5 (8 галасоў)
СУСТРЭЧА, ЯКОЙ НЕ БЫЛО Пад парасонамi смалiстых пiнiй Сярод яснотак, iглiц i цыкут Па звiлiстай, як гадзiна, сцяжыне Маркотна йшоў, збягаючы пакут Вар’яцкага спакуслiвага свету, Бяспёры iнак, каб схавацца ў кут, Дзе анiхто не замiне паэту Пiсаць псалмы па схiльнасцi душы, З Евангелля збiраючы сюжэты. Гнаевiка цягнулi мурашы Ў вiльготны змрок мурашнiка буйнога, Ды дробязь цiха бразгала ў глушы Паношанага кашаля льнянога, А мiтуслiвы мурашовы гурт Быў прагавiты кшталту васьмiнога Цi роўна ненаедны каракурт. Унiзе груда чэзлыя вiланы Гамузам бручку закладалi ў бурт, I, нiбыта Стваральнiкам пасланы, Карчмы сялiбнай чарапiчны дах Струменiў водар даўкiх вiн Тасканы I смажанiны мацярдушны пах. Пачуўшы iх, панурыўся гаротна Гнятлiвым шляхам стомлены манах Ды збочыў у шынок. А ў iм спякотна На пожаге румянiўся каплун, Бы на прычасцi куртызанка цнотна. Шынкар, якому б пазайздросцiў гун, Прынес з падмосця гляк з халодным к’янцi – Важкi, што палiфемавы валун Цi небасхiл, ляжалы на Атланце. У цёмнай нiшы сельскае карчмы Сядзеў мiнак, што ў пухлым фалiянце Чарнiламi з егiпецкай сурмы Пiсаў запоем нейкiя тэрцыны, Як вязень, збеглы з высмаглай турмы. Аранжава глядзелi апельцыны С прысадзiстага дрэва праз вакенца Крывёй налiтым вокам сарацына Альбо ашчэрам Кола дзi Рыенца. Манах прысеў да дзiўнага пiсца, Пачуўшы ў iм гурмана элаквенцый. I памiж двух размова без канца Наладзiлася шчыра i кранальна Пад булькатанне добрага вiнца, Што паядынак iнтэлектуальны. Твар незнаёмца быццам медальер Чаканам высек у пародзе скальнай, А потым пасярод пякельных сфер У полымi бурлiвага вулкана Палiў яго, здзяйсняючы намер Распрацаваць твар д’ябла апантаны. Прызнаўся iнак прыхадню аб тым, Што сам – спрадвечны выхадзец з Тасканы, Але жыццё нясе яго, як дым Ад комiну да хмары праз паветра, I кружыць у пустэльнiцтве крутым, Ды так, што нi хвiлiны для санета Не здольны ён свабоднай адшукаць, I, на бяду, санеты ў стылi рэтра Чытач сучасны не прывык чытаць. А да таго ж, кажыце, калi ласка, З якой нагоды можна iх складаць? Адукаваны свет шукае казку, Мiстэрыю цi рыцарскi раман, Дзе дабрачыннасць пазнае фiяска: Кароль Артур, Iзольда i Трыстан… Не, свет нясецца па шляху Садому, А ў лейцы ўпiўся д’ябал-шарлатан! – I мне праблема гэтая ж вядома, – Спагадлiва нахмурыўся сусед, – Калi няма ў палацы мажардома, Тады палац пакутвае ад бед, А мажардом паэта – толькi мова, I толькi мова надае iмпэт Палёту верша i разбегу слова. Мы страцiлi i грэцкi, i латынь, Забыўшуся на Музу паспяхова, Дзеля пацех распусных герцагiнь, Не здольныя прыдумаць анi оды Пра подзвiгi героеў i багiнь. Куды зышлi паэмы Гесiёда, Гамер, Эсхiл, Вергiлiй i Катул Ды iншыя вялiкiя рапсоды? Пануе грэх i пошласцi разгул, А iх вытокам – здраднiцтва латынi! О, чуеш: плебс распусна зацягнуў Сваё спяванне, лёгкi на памiне, Але ж не захаваецца яно Анi на момант у культурнай скрынi! Яны дапiлi глейкае вiно I разышлiся, завяршыўшы стрэчу. Той выпадак прыпаў даўным-даўно: Па-над зямлёй плыло сярэднявечча, I так яно дагэтуль даплыло. Увечары нахлынула макрэча, Схаваўшыся пад плашч, як пад крыло, Бязвусы iнак пад павеццю пiнiй Малiўся, i з ягоных губ цякло Маленне не на велiчнай латынi, А на гаворцы быдлаўскiх агiд, Што згадзiлi ўсё ў Рыме i Месiне. Разломлiвала неба аксамiт Маланка павуцiннем кракелюра, I рыфмаваў спалоханы пiiт Санет у гонар нейкае Лауры. Пад пiнiей другой за дзесяць мiль Мiнак, якому д’ябал вэндзiў скуру, Дастаў з кiшэнi алавяны стыль, Запоўнены флакон чарнiл лiловых, I, зняўшы з корка высахлую цвiль, У фалiянт занес такiя словы, Што чэрнь нядаўна пела на двары: «Жыццё сваё прайшоўшы да паловы, Я апынуўся ў цёмным гушчары». Sneaker Release Dates 2019