Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Усё вясну з жанчынай родніць

Яшчэ не ацэнена

Хоць мужыцкі нораў – поўнач,
Моцна любім мы вясну.
Чым яна чаруе, вабіць?
Зараз праўду далажу.

У вясны – жанчыны голас:
Спеўны, дзіўны, трапяткі,
Што ліецца на прасторах,
Як званкія ручаі.

У вясны – жанчыны нораў:
Неўстойлівы заўжды,
Часта цеплынёй лагодзіць,
Але можа і змарозіць,
Як пачнуць квітнець сады.

У вясны – жанчыны вочы:
Бездань-космас-прыгажосць,
Дзеля іх усё навокал
Адчувае маладосць.

У вясны – душа жанчыны:
Меньш у ёй цемры, больш святла,
Фарбай сонечна-блакітнай
Зямлю з небам абліла.

У вясны – шпацыр жанчыны,
Што да мілага ляціць
З выраю жаданай птушкай,
Каб кахаць і каб любіць.

Усё вясну з жанчынай родніць,
Робіць існым бажаством.
І яны абедзве дораць
Захапленне хараством.

Вось чаму, вясну мы любім.
Вось чароўны той матыў,
Што мужчын натхняе ў подзвіг,
У сэнс жыцця і пазітыў!