Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Задарожаны

Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)
Задарожаны, шэптам дажджоў стамлёны, Нібы лісце з аголеных дрэваў наўскрай Праплывае, як вецер самотны, бясплённы Прадапошні кастрычніка шэры адчай. Слёзным вокам журбоцііца сонца здалёку, Даляглядаў празрыстаць знявечана ў дым. Можа, варта чакаць нібы збаўцу палёгку, Альбо верыць у лета вясёлкавы млын? Той, што ў памяці горкай цяпло утрымае Напрадвесні атожылкаў зніклых падзей. Той, што ў сумным сутонні ўсё нешта чакае, Як і ты, параструшчаны пашчай залеў. Задарожаны, ветрам падняты, самотны З верай ў лета, у Лету, у Смерць і Адчай – Ліст душы тваёй беласпалоханай Неспісаным кастрычнікам цягнецца ў май. EQT Support Boost


Прыгожыя метафары! І цудоўная

Прыгожыя метафары! І цудоўная непаўторнасць паэтыкі. Дзякую! Павел!