Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Здань

Яшчэ не ацэнена
Ноч настае. Стаю каля вакна, Кудысь удалечу утаропліваю погляд. I там ў змярканні ізноў мроіцца яна, I я прад ёй, пакорны і знямоглы. Хачу сказаць папросту ёй: «Кахаю». Але быццам трымае мяне д’ябальская сіла. Хвіліны доўгія у мауклівасці мінаюць, I нават ноч ужо пра нас зусім забыла. Як часам цяжка выразіць нам адчуванні, Якія маем ў глыбіні сваёй душы, Што ў сабе таіць адно толькі жаданне – Злучыцца з той, што яе лёс будзе вяршыць. I растае тая чароўная ўява, Нібы нічога там ніколі не было. Маё жыццё далей ідзе хадою млявай, I не кранае яго ласка і святло. SNEAKERS