Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дар'я Прылуцкая

Сярэдняя: 5 (60 галасоў)
Раз аднойчы ў славянскай краіне, У краіне маёй сінявокай, За свабоднае сэрца злавілі Птушку, што мысліць глыбока. Час праходзіў, а птушка не гасла, Як не гасла і сэрца яе, Хоць і пела яна нашчасна Аб Радзімы вялікай журбе. А сабакі, яе што схапілі, Аніяк зразумець не маглі: Погляд птушкі чаму не зламілі І чаму напужаць не змаглі? Што цяплівасць дае і адвагу, Што надзею і смеласць дае, Да Радзімы дае што павагу, І што сэрца не губіць яе? З інтарэсам каты спыталі, Як ёй сілы хапае ўвесь час. Не спужалася птушка пытання, Бо дакладны мела адказ: “Вы сабакі, адданыя ўладзе, І ўпэўнены: так трэба жыць. Без дазволу вы нават і з маці Не рашыцеся пашчу адкрыць. Мае кожны свабоднае сэрца, Дзе да шчасця імкненне яго, Што заўсёды так моцна б’ецца, Што ратуе цябе самаго. Схаваць можна яскравыя ідэі, Можна нават і розум схаваць, Гонар можна схаваць свой з надзеяй, А пачуцці свае не схаваць. Чаму сэрца маё не сціхае? Не прыйшоў для яго гэты час: Да ўпартасці ўсіх заклікае, І ягоны агонь не пагас. Не пачну шкадаваць сваёй долі, Бо ўчынкі мае недарма І не горш гэта жыць, чым на волі, На той волі, дзе волі няма! І аднойчы ўстане краіна За свой гонар, за мову, за лёс, Нават продкаў устане даўні?на, Нават сыдуць анёлы з нябёс. Не зламіць вам ніколі народу: Мы не згодны краіну аддаць! І не выкрасці з сэрца свабоду, І за грошы яе не прадаць! Не зламіць барацьбы дух ўваскрослы, І няволяй яго не спужаць, Бо маленькі любы ці дарослы, За ідэю гатовы стаяць. Свайго дамагчыся мы зможам: Мы суровы скінем рэжым. І я ведаю: мы пераможам. Па заслугах аддасца ўсім! Вось тады я душой зразумею, На імкненні што кожнага з нас, Хто палёг за краіны ідэю, Збудавалі мы Волі час!” Sneaker