Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Кастусь Віленскі

Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Зорка мая незгасальная,
Зорка мая яскравая
Бачу сьвятло я тваё,
Ажно з другой галяктыкі.

А ты сабе ўяві,
Што мы іскручыя каметы,
Дзьве іскручыя каметы,
Якія ляцяць да мары сваёй...

А ты сабе ўяві,
Што мы дзьве галяктыкі,
Што мы найвялікшыя
У сьвеце галяктыкі....

І хутка, і хутка, ты верыш мне?
Ужо хутка...
Сальемся з табой мы
У адзіны сусьвет.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

„Літва! Ты, як здароўе ў нас, мая Айчына!… Што варта ты, ацэніць той належным чынам, Хто цябе ўтраціў"

О, Міцкевіч, якую ж праўду ты сказаў,
О, Міцкевіч, як жа цяжка жыць на свеце,
Калі ня маеш радзімы сваей

О божа, о божа!
Як самотна на сэрцы!
О божа, о божа!
Як душа мне баліць!

Не магу я знайсці радзімы сваей,
Не магу Літву я знайсці
Не магу, не магу, не магу...

О Літва, мая Айчына!
Ты як маці для дзіцяці,
Найлепшая на свеце,
Якую забыць не магчыма!

Ты паўставала, паўставала,
Цаплялась за жыццё!
Змагалась, змагалась,
За волю для сыноў!

Усё дарма, усё дарма,
Ты не змагла, ты не змагла,
Цябе пабілі, абадралі
І выкінулі прэч..

Ну вось, прайшло ўжо вельмі шмат гадоў,
А мы жывыя,
Мы літвіны.

І хоць даўно цябе няма на мапах,
Ты будзеш жыць у маім сэрцы, пакуль я не загіну,
Пакуль жывуць твае сыны, літвіны.

Ты будзеш жыць у нашых сэрцах,
Пакуль мы не загінем,
Пакуль жывуць твае сыны,
Літвіны...



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

За акном шэрая палітра:
Дарогі, неба і будынкі..
Нічога не хочацца рабіць,
Цяжка на свеце жыць.

Дожджык з неба лье і лье,
На дарогах рэкі робіць.
Ну а рэкі гэтыя,
Усё такія ж шэрыя..

Людзі не пасміхаюцца,
Кудысьці ідуць, спяшаюцца..
Радасці не бачаць зусім,
У панурым свеце сваім

Дзе наша сонейка схавалася?
Чым мы сонейку не спадабаліся?
Хопіць у хованкі гуляць,
Планету трэба асвятляць.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Сярод падманаў і здрадаў
Яны нам праўду пісалі,
За народ свой хварэлі,
Асвятлялі і грэлі.

Яны стралялі не зброяй,
Яны выстрэльвалі словам,
А слова ляцела
Прама ў голаў.

Яны змянялі людзей,
Яны імкнулісь да змен
Яны хацелі жыць толькі,
У краіне сваей.

Але туман надышоў,
І паэтаў ня стала,
І зоркі з неба
Ціха упалі.

І ўсё ж жыць, яны, будуць вечна
У паэмах і вершах,
А таксама яшчэ
У вялікіх сэрцах.