Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гібкі

Сярэдняя: 2.1 (15 галасоў)

Вечарэе...
Алым бляскам ваколіца азарана,
І над агеньчыкамі хатак узыйшла ўрачыстая луна.
Ужо не грэмлюць бліскавіцы,
Заціхлі галасы ўначы,
І толькі месяц золатам іскрыцца,
І ветрык нежна шапаціць.
З'явілісь у начным небе зоры,
Як кветкі у весну расцвілі,
Адразу ж стала ўсё ў начы прыгожа,
Як толькі абудзіліся яны.
Аднак закрапаў дождж у маім прасторы,
Забухаў гром,
Вось пацяклі струменьчыкі вады,
І шпарка, і падчас вясёла,
Ліюцца спевы ручайка ўначы.
Мяне ўжо начная цемра не пужае,
І вецер не раз'юшана свішчыць,
Пяшчотна вуха ен маё ласкае,
I,быццам Святы дух, ляціць .



Сярэдняя: 1.8 (8 галасоў)

Зорка кахання ўзыйшла нада мною,
У душу маю яркім промнем ўвайшла,
Колькі бы я не захапляўся табою,
Ты ўсе ж наўрадці станеш мая.
Мяккія рысы дзівочага твару,
Вочы глыбокія, нібы воды ракі,
Як жа ты так мяне прыкавала!
Чым жа твой узор прыцягальны такі!
Анастасія! Анастасія!
Ты быццам створана з кветак і рос!
Анастасія! Анастасія!
Быццам бы шэпцуцца кветкі бяроз.
Толькі ўбачу, што ты падыходзіш,
Сэрца як молат заб'ецца мае,
Я гляджу у твае вочы, нібы ў калодзеж,
Ў якім я не бачу шчасце свае.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Падляддзе- кут мой дарагі,
Кавалачак прыроды чыстай каля леса,
Ніколі не стрымаць мне па цябе тугі,
Жыць у горадзе мне заўсёды было цесна.
А вось і родна хата,
Дзе, як дзіўны сон, прайшло шчаслівае маё дзяцінства,
Ды толькі вось сгарэў ён увесь датла,
Чаму жа лёс прыносіць нам такое свінства?!
Но ўсё жа рады я, што зноў звярнуўся да сваёй калыскі,
Маёй радзімы хараство не перададуць ніякія на свеце абяліскі,
А восьі луг. зяленая раўнёна.
Дык колькі ж тут заўсёды было хараства!
Мой родны кут!
Ніколі я не адракуся ад святога з табой радства!
А вось і та сцяжынка, якой я крочу у маладосць сваю.
Няхай яна не зарасце вавек!
Няхай паўсюль тут будзе водар кветак.
Няхай заўсёды шчаслів будзе чалавек!
А вось і лес мой родны. Сосны бярозы.
Мой рай ты незямны!
Як добра, што ад усіх турбот і спрэчак прытулачак я маю хоць адны.