Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Таццяна Каленік

Яшчэ не ацэнена

Ён доўга блукае па Траецкай гары.
Шукае каханую.
Недзе за спінаю скаліцца Хлусаў мост ,
а тут, на сціхлай вуліцы,
залітай рассеяным святлом ліхтароў,
ён углядаецца наперад…
прыглядаецца да бруку…
Бліскучае каменне,
нібыта ільсняны кот,
дурэе,
ловіць кіпцюрамі
спалоханыя кроплі дажджу
і думае, што гэта жывыя істоткі.
Кроплі скачуць паўсюль:
па дахах, па адлівах,
каля ног.

…А калісьці
ў Афганскіх цяснінах
так хацелася піць.

Дождж.
Злева ‒ скамянелыя вочы жанок.
Направаруч жа, у падваротні,
то смяецца,
то круціць стары патэфон
рэха.
Вабіць цёплым вокам карчма…

Змоклае да ніткі паліто
ён павесіў побач з парасонам
у вялікія памяранцавыя кветкі.
Абтрусіў капялюш.
Шчодрая чарада кропель рассекла
ўтульнае паветра «Старавіленскай»,
стукнулася аб падлогу,
разбіўшыся на мноства
мікраскапічных пацерынак.
А па іх ‒ афіцыянты,
сальса,
падэспань.

…А калісьці,
у Афганскіх цяснінах,
ратавала жыццё адна,
падобная на слязу каханай,
кропля.
Яна з’яўлялася ніадкуль,
як цуд,
як дар Багоў,
які неслі яны ў жмені
скрозь межы і адлегласці,
а потым шукалі яго
сярод усіх,
хто дыхае і не дыхае побач.

Цёпла.
Трапяткія агеньчыкі свечак
не адпускаюць позірк,
трымае духмяны водар глінтвейна,
лашчыць усмешка ўладальніцы парасона.

…А за дзвярыма,
у ядранай цемры вуліцы ‒
агеньчыкі
ў сэрцах скамянелых жанок.
На чорных хвалях Свіслачы
зыбяцца знічкі.
Дарэмна намагаецца дождж.
Не патушыць!

Кропля…
Адкуль?!
Нібыта дар Багоў,
які прынеслі яны ў жмені
скрозь межы і адлегласці,
і адшукалі яго тут,
сярод усіх,
хто дыхае і не дыхае побач.
Кропля!
Нібыта няўлоўны пацалунак
дакрануўся да скроні…

«Яна тут! Тут!» ‒
кінуўся ён…
да дзвярэй,
туды,
куды ўцякалі сляды на падлозе!
Кроплі!

Як доўга ён блукаў па Траецкай!..
За спінаю ‒ цёплае вока карчмы.
Забытае паліто
каля парасона ў вялікія
памяранцавыя кветкі.
Недзе ў падваротні
знямела рэха,
збянтэжанае крыкам пульсаў
чалавека,
які гукае каханую!

‒ Спыніся ж! ‒
вырвалася з грудзей!
‒ Спыніся-я… ‒
умяшалася рэха,
нібыта імкнулася дапамагчы чалавеку.

Яны ўслухоўваюцца
у пустэчу,
спадзеючыся пачуць адказ.
Яны ўглядаюцца,
свецяць ліхтарыкам тэлефона!

Халодна.
Вочы прывыкаюць да цемры…

Прад імі ‒
скрозь ціхі шэпт дажджынак ‒
выспа
скамянелых
жанок.



Яшчэ не ацэнена

Ён доўга блукае па Траецкай гары.
Шукае каханую.
Недзе за спінаю скаліцца Хлусаў мост ,
а тут, на сціхлай вуліцы,
залітай рассеяным святлом ліхтароў,
ён углядаецца наперад…
прыглядаецца да бруку…
Бліскучае каменне,
нібыта ільсняны кот,
дурэе,
ловіць кіпцюрамі
спалоханыя кроплі дажджу
і думае, што гэта жывыя істоткі.
Кроплі скачуць паўсюль:
па дахах, па адлівах,
каля ног.

…А калісьці
ў Афганскіх цяснінах
так хацелася піць.

Дождж.
Злева ‒ скамянелыя вочы жанок.
Направаруч жа, у падваротні,
то смяецца,
то круціць стары патэфон
рэха.
Вабіць цёплым вокам карчма…

Змоклае да ніткі паліто
ён павесіў побач з парасонам
у вялікія памяранцавыя кветкі.
Абтрусіў капялюш.
Шчодрая чарада кропель рассекла
ўтульнае паветра «Старавіленскай»,
стукнулася аб падлогу,
разбіўшыся на мноства
мікраскапічных пацерынак.
А па іх ‒ афіцыянты,
сальса,
падэспань.

…А калісьці,
у Афганскіх цяснінах,
ратавала жыццё адна,
падобная на слязу каханай,
кропля.
Яна з’яўлялася ніадкуль,
як цуд,
як дар Багоў,
які неслі яны ў жмені
скрозь межы і адлегласці,
а потым шукалі яго
сярод усіх,
хто дыхае і не дыхае побач.

Цёпла.
Трапяткія агеньчыкі свечак
не адпускаюць позірк,
трымае духмяны водар глінтвейна,
лашчыць усмешка ўладальніцы парасона.

…А за дзвярыма,
у ядранай цемры вуліцы ‒
агеньчыкі
ў сэрцах скамянелых жанок.
На чорных хвалях Свіслачы
зыбяцца знічкі.
Дарэмна намагаецца дождж.
Не патушыць!

Кропля…
Адкуль?!
Нібыта дар Багоў,
які прынеслі яны ў жмені
скрозь межы і адлегласці,
і адшукалі яго тут,
сярод усіх,
хто дыхае і не дыхае побач.
Кропля!
Нібыта няўлоўны пацалунак
дакрануўся да скроні…

«Яна тут! Тут!» ‒
кінуўся ён…
да дзвярэй,
туды,
куды ўцякалі сляды на падлозе!
Кроплі!

Як доўга ён блукаў па Траецкай!..
За спінаю ‒ цёплае вока карчмы.
Забытае паліто
каля парасона ў вялікія
памяранцавыя кветкі.
Недзе ў падваротні
знямела рэха,
збянтэжанае крыкам пульсаў
чалавека,
які гукае каханую!

‒ Спыніся ж! ‒
вырвалася з грудзей!
‒ Спыніся-я… ‒
умяшалася рэха,
нібыта імкнулася дапамагчы чалавеку.

Яны ўслухоўваюцца
у пустэчу,
спадзеючыся пачуць адказ.
Яны ўглядаюцца,
свецяць ліхтарыкам тэлефона!

Халодна.
Вочы прывыкаюць да цемры…

Прад імі ‒
скрозь ціхі шэпт дажджынак ‒
выспа
скамянелых
жанок.



Яшчэ не ацэнена

Паспяваючы
за ўпэўненым крокам Сучаснасці,
не спазніся
пачуць,
аб чым вядуць гутарку
цені жанок ля плятня,
пакуль яго спарахнелыя рэшткі
не аддалі на забыццё;

зачэрпнуць
чысты водбліск зорак,
пакуль калодзеж,
у якім пакідаюць яны на досвітку
прывітанне чалавеку,
не паспела атруціць
чалавечая паспешлівасць;

пакуль не прымусілі сціхнуць навуку
бабуліных кроснаў,
вярнуцца…
да самога сябе.
Табе ткаць абярэг,
якім уратуеш ты родную крынічку
ад упэўненасці крокаў.



Яшчэ не ацэнена

Здзейснілася мара дзяцінства,
стаю на краі зямлі…
Так і ёсць: за беражком ‒
зорны россып у неабсяжнай прасторы,
там ‒ незямной чысціні святло,
да якога мы так імкнуліся патрапіць,
пэўна, далей ад хлусні дарослых.
«Краю зямлі не існуе»
сцвярджалі некаторыя з іх.

Цяпер я ведаю, яны не хлусілі.
Яны паўтаралі тое, чаму іх навучылі тыя,
хто іх навучыў
хлусіць.
Навучылі…
І яны перасталі марыць.
І яны перасталі думаць.
Яны
перасталі…

Хтось маўчаў. Не ведалі што сказаць.
Аднак гэта падбухторвала
на вялікія пошукі.
І толькі дзівакі,
на якіх круцілі пальцам каля скроні,
упэўнівалі:
«Шукайце, і знойдзеце».
І мы пайшлі, благаслаўлёныя
дзівакамі.
Ім
чамусьці
хацелася верыць.

Тады мы не ведалі, што шлях будзе
доўгім і цяжкім.
Хлусня ‒
нібыта каменныя кайданы на нагах,
нібыта ланцугі, якія ўеліся ў крылы,
скавалі грудзі.
А хацелася дыхаць.
А хацелася крочыць
вольна.

Дзе дзеліся сябрукі?..
Кожны пайшоў сваім шляхам,
а я вось…
прыйшла.
І ўжо раскрыла б крылы,
ды ланцугі не пускаюць,
ды кайданы цяжкія.
Не адпускае
навука зямная.