Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

***

Сярэдняя: 3.9 (27 галасоў)

Жартуе,нібы з мышшу,лес са мной.
І ен ужо мае цярпенне выграб.
Дзяжурыць неадступна над душой,
А быццам адступае-робіць выгляд.

Амаль заўжды ў прэтэнзіях сваіх
Непастаянны ен са мной чамусьці.
То ўбок адыдзе на кароткі міг,
То раптам зноўку кіпцюры запусціць.

Ці скажа спачувальна:"Ну,бяжы-
Хай воля раны ўсе твае загоіць..."
Вось я пабег.На нейкім рубяжы
Апомніцца і зноў мяне дагоніць.

Свой крыж уласны несці на плячы
Есць абавязак годны і належны?
Няўжо ен марны спосаб-уцячы
Аднойчы ад апекі непазбежнай?