Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

«Ружа»

Сярэдняя: 4.4 (78 галасоў)
А ці міг, ці век — не знаў ніхто там, Колькі моўчкі праляжалі мы На краі сыпучага сумёта Пасярод марознае зімы. Толькі раптам лютаўская сцюжа Адступіла быццам, адлягла. Чую і не веру сам я — «Ружа»: «Ой, расцвіла ружа, расцвіла...» Азірнуўся: ціха ў задуменні Сам сабе спявае зампаліт. Слухаем. І нікне поўнач ценем, Іншыя ўстаюць хлапцам палі. Случчына каму, каму у песні Амсціслаўшчына яго ўстае, Мне ж — рачэнскі край, маё Палессе, Вербы, вочы ясныя твае. І узбек, сусед мой, вочы мружыць (Што ён прыгадаў у той цішы?), Слухаў, слухаў і ўсміхнуўся: «Ружа. Ружа, — зноў ён паўтарыў, — якшы». І да самае атакі потым Больш не думалі аб сцюжы мы На краі сыпучага сумёта Пасярод марознае зімы.Nike Sneakers


У такія жахлівыя імгненні

У такія жахлівыя імгненні гісторыі такі пяшчотна-трымклівы верш